ARTHUR C. CLARKE
MICHAEL KUBE-McDOWELL
DETONATOR
Przekład
Radosław Januszewski, Maciej Szymański
Tytuł oryginału THE TRIGGER

Pamięci dzieci
Ehinblane w Szkocji
i Jonesboro w Arkansas

Dramatis personele

Laboratorium Terabyte:
Karl Brohier, dyrektor naczelny
Jeffrey Alan Horton, zastępca dyrektora
Gordon Greene, inżynier wydziałów elektrycznego i mechanicznego
Leigh Thayer, specjalista od eksperymentalnych systemów informatycznych
Donovan King Val Bowden, fizyk i inżynier w Aneksie

Waszyngton:
Senator Grover Wilman, założyciel „Umysłu przeciw Szaleństwu”
Prezydent Mark Breland
Richard Nolby, szef sztabu
Roland Stepak, sekretarz obrony
Richard Carrero, sekretarz stanu
Doran Douglas, prokurator generalny
Aimee Rochet, dyrektor public relations
Edgar Mills, dyrektor FBI
Jacob Hilger, dyrektor Agencji Wywiadu Obronnego

Inne miejsca:
Aron Goldstein, właściciel Aurum Industries i główny inwestor w laboratoriach Terabyte
John Samuel Trent, prezes NAR
Jules Merchant, prezes Allied General, firmy kontraktującej dostawy dla wojska
Philby Lancaster, pełnomocnik NAR
Robert Wilkins, dowódca regionu Ludowej Armii Sprawiedliwości

Prolog: Wybraniec

Jeffrey Horton spojrzał z rezygnacją na zagraconą drugą sypialnię, którą on i jego współlokator nazywali autoironicznie czarną dziurą.
Dyskietki i taśmy leżały na stołach i pod nimi, do krzesła przypięty był nie nadający się do użytku CD-ROM. Rozmaite części komputerów pierwszej generacji piętrzyły się w chwiejnych stosach w kątach pokoju. Na krześle Hortona wiły się splątane zwoje kabli. Uginająca się pod ciężarem książek i podręczników półka zwisała nad wielkim monitorem jak miecz Damoklesa.
To był normalny poziom bałaganu w czarnej dziurze. Tylko inny maniak komputerowy mógłby to docenić. Większość przyjaciół Hortona miała przynajmniej po jednym takim pokoju. Sądząc po spiętrzonych na środku podłogi kartonowych pudłach, podczas kilkutygodniowej nieobecności Hortona Hal nawiedzał giełdy komputerowe zaopatrywane przez Dolinę Krzemową.
„Jeśli się zepsuło, ja to naprawię, jeśli działa, ja to uruchomię”, było mottem Hala. Na pchlich targach nie potrafił zrezygnować z okazji, bez względu na to, czy się targował o refraktometr za pięćdziesiąt dolarów, czy o laser argonowy za sto, czy kompletny komputer z ery Windows za dwadzieścia pięć dolarów. Czarna dziura wchłaniała wszystko.
Horton oparł się pokusie, żeby pogrzebać w pudłach i zobaczyć, co Hal ostatnio złowił na targach. Wycofał się z pokoju i zamknął za sobą drzwi. Kupa brudnych ubrań na jego łóżku i zużyte jednorazówki piętrzące się na balkonie zasługiwały na większą uwagę niż chaos za drzwiami pokoju, który właściciel kamienicy nazwał zrzędliwie „nielicencjonowanym złomowiskiem”.
Właśnie wtedy Horton usłyszał, jak ktoś puka do drzwi wejściowych. Pukanie było głośne i niecierpliwe, jakby ktoś dobijał się już od dłuższego czasu. Możliwe zresztą, że tak było, bo szum starej zmywarki do naczyń grzechoczącej w maleńkiej kuchni zagłuszał wszystko.
Pobiegł, ale zanim otworzył, zerknął w monitor. Na korytarzu stał srebrnowłosy mężczyzna w długim miękkim płaszczu. Horton zwolnił oba zamki i zamaszyście otworzył drzwi. Zatrzymały się dopiero na kołku w podłodze.
- Cześć... szukam... - zaczął gość. Wyprostował ramiona i uśmiechnął się. - No i jesteś.
Oniemiały Horton patrzył na twarz człowieka, którego nigdy nie spodziewałby się ujrzeć w swoich drzwiach.
- Pan jest Karl Brohier - powiedział mrugając oczami i potrząsając głową. Nie wiedział, jak należy się zachować wobec laureata Nagrody Nobla, pojawiającego się przed drzwiami niczym uniwersytecki misjonarz. Powtórzył więc: - Pan jest Karl Brohier.
- Wiem - odparł starszy mężczyzna, przekrzywiając lekko głowę. - A ty jesteś Jeffrey Alan Horton. - Machnął ręką, w której trzymał butelkę wina. - Mogę wejść?
- A... oczywiście, doktorze Brohier - odparł Horton, usuwając się z drogi.
- Karl - poprawił go gość.
Horton nie potrafił sobie pozwolić na taką poufałość, więc tylko kiwnął głową, że przyjmuje to do wiadomości.
- Przepraszam za bałagan. Dopiero co wróciłem, nie było mnie prawie trzy miesiące...
- Tak, wiem - Brohier przecisnął się obok niego. - Jak było na Środkowym Zachodzie?
- Cóż... nie byłem przygotowany na śnieg wiosną.
Brohier rozbawiony chrząknął i poszukał sobie miejsca, żeby usiąść.
- A Marsh Tolliver... co tam u niego?
Tolliver był dyrektorem Narodowego Laboratorium Cyklotronu Nadprzewodzącego, NSCL, w uniwersytecie stanu Michigan, gdzie Horton pracował całymi dniami jako ochotnik w zamian za prawo do korzystania z cyklotronu przez sześćdziesiąt minut, żeby napisać pracę doktorską.
- Ma wielkie nadzieje.
- Jesteś zbyt uprzejmy - powiedział Brohier, sadowiąc się na kuchennym krześle, jedynym, na którym nie leżały papiery. - Studencka przypadłość. Wyrośniesz z tego.
- Ja...
- Tolliver to mały biurokrata udający naukowca... Niestety, takie typy aż za często spotyka się na wysokich stanowiskach rządowych. Cała korzyść, jaką nam daje NSCL, jest zasługą Ginger Frantali, zastępcy dyrektora. Jestem pewien, że to z nią rozmawiał profesor Huang, żeby umówić twoją wizytę. Dobrze wykorzystałeś czas, który ci tam dali?
Wydawało się, że Brohier wie o nim wszystko.
- Rezultaty potwierdziły moje założenia.
- Świetnie. Z niecierpliwością czekam, żeby je zobaczyć. Masz zamiar to opublikować?
- W czasopiśmie naukowym? Nie wiem, czy to zasługuje...
- Och, myślę, że tak. Wnioskuję z tego, co mi powiedział twój stary tygrys... Stary tygrys, wiesz, on lubi to przezwisko. Wcale by się nie obraził, gdyby przypadkiem usłyszał, że tak na niego mówisz. - Brohier zachichotał. - Wysłał twoje papiery do „Physical Letters B”. Jestem tam na liście recenzentów. Poczytałem to sobie.
- Doktorze Brohier...
- Karl - powtórzył z naciskiem gość.
Horton przełknął ślinę i kiwnął głową.
- Karl - wykrztusił. - Karl, właśnie patrzysz na kogoś bardzo zakłopotanego. Chciałem powiedzieć, że spotkanie z tobą jest wielką przyjemnością. Czytałem twoje prace, byłem zachwycony, kiedy dostałeś Nagrodę Nobla. Tę rozmowę uważam za wielki zaszczyt...
Brohier tylko machnął ręką, słysząc te pochwały.
- Jeffrey, mam sześćdziesiąt siedem lat i z minuty na minutę jestem coraz starszy. Mów, o co ci chodzi.
Horton, gestykulując oburącz, wydusił wreszcie:
- Dlaczego tu przyszedłeś? Przepraszam, ale to jest tak, jakby Miss Kwietnia pojawiła się w bratniaku.
Brohier roześmiał się zaskoczony.
- I zaproponowała prezesowi randkę - dodał.
- Tak - przyznał Horton. - Prawie równie nieprawdopodobne.
- Życie jest nieprawdopodobne, ale realne. Przyszedłem tutaj, żeby cię zapytać, co zamierzasz robić przez najbliższe dziesięć lat powiedział Brohier. - Jeśli nie masz niczego lepszego na oku, to może chciałbyś popracować dla mnie.
- Słucham?
- Nagroda Nobla otwiera różne drzwi, nie tylko twoje - odparł Brohier. - Niecały rok temu pewien niegłupi człowiek o nazwisku Aron Goldstein zwrócił się do mnie z propozycją otwarcia nowego ośrodka badawczego. Powiedziałem mu, że jestem zainteresowany tylko jedną możliwością: chcę zebrać tylu najlepszych młodych naukowców, ilu zdołam, i dać im narzędzia oraz wolny wybór tematu pracy.
- Coś jak szkoła bez stopni - uśmiechnął się Horton.
- Powiedziałem mu też, że nie zamierzam prowadzić fabryki gadżetów, a moim zamiarem jest otwarcie fabryki pomysłów, praca na granicach poznania, otwieranie nowych horyzontów.
- Nowa nauka tworzy nowe możliwości.
- To prawda - zgodził się Brohier. - Tak było zawsze. Powiedziałem mu, że nie napiszę biznesplanu, że nie powiem mu, co wykombinujemy albo ile to będzie warte, w ogóle nie obiecam mu niczego konkretnego. Wtedy zapytał, ile zarobiłem na swoich patentach i licencjach za pamięć półprzewodnikową. Powiedziałem mu. Odparł, że mu to wystarczy i podaliśmy sobie ręce. Za jakieś pięć miesięcy włożę szaty administratora i otworzę drzwi najnowocześniejszego kampusu naukowego, jaki zbudowano na przedmieściach Columbus w Ohio. Chciałbym, żebyś tam zaczął pracę od pierwszego dnia. Jesteś zainteresowany?
- Kogo mam zabić? - odparł Horton.
Brohier uśmiechnął się szeroko.
- W tej butelce jest korek - powiedział wskazując na wino. Czy w tym mieszkaniu znajdzie się jakiś korkociąg?
- Był, jak wyjeżdżałem.
- Więc spróbuj go poszukać i zniszczymy to wspaniałe bordeaux, a przy okazji kilka naszych szarych komórek - rzekł Brohier. - Witamy w laboratorium Terabyte, Jeffrey. Zacznij już myśleć, nad czym chcesz popracować. - Oczy błyszczały mu z nieskrywanej dumy. - I zacznij przyzwyczajać się do myśli, że staniesz się obiektem zawiści ze strony wszystkich tych, którzy chcieliby się nazywać twoimi kolegami po fachu.

Część pierwsza: Detonator

1. Anomalia

- Vox - powiedział do swojego samochodu Jeffrey Alan Horton. Reagujący na głos czujnik rozjarzył się na desce rozdzielczej, a na szybie przedniej, u góry, pojawiło się menu. - Informacje, krajowe.
- ...można się spodziewać - usłyszał - że prokurator generalny, John Woo ujawni swoje zamiary w sprawie dwukrotnie przekładanego procesu o zabójstwo przeciwko Melvinowi Hillsowi i ośmiu innym członkom antyaborcjonistycznej grupy „Boży zabójcy”. Oskarżonym przedstawiono zarzut pięciokrotnego zabójstwa. Tyle bowiem osób zginęło w terrorystycznym ataku rakietowym na budynek Towarzystwa Planowania Rodziny w San Leandro. „Obiecujemy oskarżonym rzetelny proces, sądowi bezpieczeństwo, a ofiarom sprawiedliwe zadośćuczynienie”, powiedział prokurator. Ten niezwykły, wirtualny proces ma być przeprowadzony wyłącznie za pośrednictwem sieci internetowej szybkiego ruchu G2Net. Sędzia, ławnicy, prokuratorzy i oskarżeni będą przebywać w rozsianych po całym kraju objętych tajemnicą miejscach. Pierwszy skład ławy przysięgłych został rozwiązany, ponieważ kilku jej członkom grożono śmiercią...
- Vox - powiedział Horton. - Wiadomości, lokalne.
- ...przedsiębiorcy świadczący usługi w zakresie usług medycznych dla kobiet na obszarze Columbus są niechętnie nastawieni do wprowadzenia jakichkolwiek dodatkowych środków bezpieczeństwa, ale zastępca szefa policji, Jeanne Ryberg przyrzekła, że na czas procesu policja zachowa „maksymalną czujność”. Wiemy, do czego zdolni są ci zabójcy i nie mamy zamiaru pozwolić, żeby to samo zdarzyło się tutaj...
Horton westchnął. Proces w San Leandro jeszcze się nawet nie zaczął, a on był już zmęczony wysłuchiwaniem wiadomości na jego temat. Ale sprawa została wyjątkowo nagłośniona i jedynym wyjściem byłoby odcięcie się od mediów na najbliższy miesiąc.
- Vox. Wyłączyć radio - powiedział, skręcając jednocześnie kierownicę, żeby wjechać na Shanahan Road.
O tej porze roku, gdy poranek był pogodny, słońce w Ohio wznosiło się nad prowadzącymi ze wschodu na zachód drogami jak ognista kula. Witało kierowców oślepiającym blaskiem. Horton, mrużąc zaspane oczy, grzebał za sobą szukając okularów przeciwsłonecznych, które gdzieś się zapodziały. Odetchnął z ulgą, gdy wreszcie skręcił na trzypasmowy podjazd do kampusu laboratoriów Terabyte.
Szeroki pas lasu i łąk oddzielał kompleks badawczy od przedmieść, toteż laboratoria wyglądały z zewnątrz raczej na miejski park, niż na to, czym były w istocie - ośrodek badawczy światowej klasy. Żeby utrzymać to złudzenie z tej odległości nie było widać żadnych zabezpieczeń. Nie zauważało się bram, strażników, barier, tylko nie rzucający się w oczy napis.
Ale to były tylko pozory. Sto metrów dalej w alejce, kamery śledziły nadjeżdżających gości. Trochę dalej wmontowany w bruk czujnik przeskanował podwozie hondy passport, którą jechał Horton, a stojący na poboczu nadajnik sprawdził jego elektroniczny identyfikator.
Horton wiedział z doświadczenia, co by się stało, gdyby nie przeszedł którejś z tych prób: zaraz za zakrętem natknąłby się na rząd podniesionych barier, a potem podjechałby do niego z piskiem opon kanarkowożółty dżip ochrony. Każdy, kto próbowałby mimo wszystko pchać się dalej albo rzucić się na przełaj w stronę kampusu natknąłby się na czujniki optyczne i termiczne, a potem na zawodowo nieuprzejmy oddział straży z bronią gotową do strzału.
Z początku Horton traktował ochronę z niechęcią. Nie pasowała do słowa „kampus”, którego Brohier z uporem używał dla określenia laboratoriów. Płotów i posterunków nie było w college’ach, do których Horton uczęszczał wcześniej - ani w Stanford, ani w Purdue, ani w Tennessee State. Ale z czasem zaczął doceniać dyskretny nadzór pracowników ochrony - szczególnie po tym, jak jego laboratorium otrzymało wraz z dostawą materiałów biurowych jedną z paczek-bomb od „Neda Ludda”.
Teraz Horton znał wszystkich funkcjonariuszy z twarzy i z imienia, a oni z kolei nie mieli nic przeciwko temu, że - co często się zdarzało - pracował wczesnym rankiem, późnym wieczorem albo w weekendy. Problem z ochroną zdarzył się Hortonowi tylko raz, podczas jego pierwszej zimy w Terabyte, gdy oddał swój wóz do warsztatu i próbował wjechać do kampusu nie zarejestrowanym przez skanery elektrycznym saturnem swojej dziewczyny.
„Jego dziewczyna” - jak dawno już nie używał tego zwrotu! Ostatni poważniejszy romans miał z Kelly Braddock w Stanford. Po półtora roku spotkań nie potrafili się zdecydować na podjęcie wspólnego życia. Kiedy pojawił się Karl Brohier, Horton był już znużony związkiem z Kelly. Coraz częściej jej unikał i zastanawiał się, czy nie zerwać z nią zupełnie.
Propozycja Brohiera rozwiązała ten problem, chociaż niezupełnie tak, jak Horton się spodziewał. Kilka tygodni później Kelly oznajmiła, że dostała pracę na Uniwersytecie Teksaskim. Opuściła więc Palo Alto na miesiąc przed Hortonem, udowadniając sobie samej, że nie straciła niezależności sypiając z nim. Pożegnali się bez łez i obietnic.
Przez jakiś czas utrzymywali kontakt za pośrednictwem Sieci. Ale taki netseks był bladą namiastką prawdziwego seksu - a seks, jak się okazało, był jedynym spoiwem ich związku. Gdy zabrakło pożądania, rozeszli się. Po kilku miesiącach zostali „starymi przyjaciółmi” z dobrymi zadatkami na kłaniających się sobie przy spotkaniu dalekich znajomych.
Jednak zniknięcie Kelly z życia Hortona pozbawiło go miłego ciepła. Brakowało mu charakterystycznej dla Kelly nieprzewidywalności. Kilka razy - nieskutecznie i bez specjalnego zaangażowania - próbował znaleźć sobie jakąś namiastkę.
W ciągu ostatniego roku nawiązał kilka romansów. Najdłużej trwał związek z Moirą, właścicielką pechowego saturna. Łatwo nawiązująca kontakty z ludźmi trzydziestoletnia mieszkanka Toledo, sąsiadka Hortona z tego samego domu, miała w sobie coś z temperamentu Kelly, tylko w łagodniejszym wydaniu. Ale brakowało jej tego dążenia do niezależności, charakterystycznego dla Kelly; jej główną ambicją było wyjść za mąż i mieć dzieci. Poczekała do pierwszego poranka po wspólnie spędzonej nocy, żeby zacząć głośno rozważać wspólny zakup domu. Kiedy dowiedziała się, że Horton nie podziela jej ambicji, przestała się nim zajmować.
Od tego czasu, bardziej siłą inercji niż z przekonania, Horton całkowicie poświęcił się pracy. Jego rozrywki ograniczały się do okazjonalnych wizyt na strzelnicy i w sali IMAX-u. Wybrał się też, jak co roku, na tygodniową wycieczkę rowerową do parku narodowego. Jego kontakty towarzyskie poza miejscem pracy ograniczały się do pogwarek na necie i dwóch czy trzech świąt spędzonych z rodziną w nowym domu rodziców w Columbii, w Południowej Karolinie.
Wmawiał sobie, że cnotliwość stanu kawalerskiego mu nie przeszkadza, że praca wystarczy, a nie było nikogo, kto podważyłby jego przekonanie. Przekonywał sam siebie, że samotność w łóżku, przy jedzeniu, w podróży jest w jego stylu - ale tak naprawdę wcale mu się to nie podobało.
Mówił sobie, że później, gdy jego życie stanie się pełniejsze, będzie miał więcej czasu i więcej powodów do śmiechu. Wtedy odnajdzie równowagę między pracą a prywatnością. Trwało to od sześciu lat. Do trzydziestych urodzin brakowało mu tylko miesiąca. Nagle zdał sobie sprawę, że może tak spędzić resztę życia - że to samo będzie, kiedy ukończy trzydzieści pięć lat, kiedy stuknie mu czterdziestka i potem, kiedy czterdziestka przeminie.
Katalizatorem tej melancholii, o czym Horton dobrze wiedział, był eksperyment zaplanowany na ten ranek. Najlepszym antidotum na troski byłby od dawna wyczekiwany sukces.
Na końcu krętej drogi znajdował się główny parking i brama do głównego zespołu budynków Terabyte. Horton, jako zastępca dyrektora, upoważniony był do parkowania swojego wozu za ogrodzeniem z kutego żelaza. Skierował passporta w stronę bramy, jednocześnie opuszczając szybę.
- Witam ponownie, doktorze Horton - powiedział Eric, potężnie zbudowany strażnik o łagodnym głosie. Był na służbie, gdy Horton wyjeżdżał z laboratorium o trzeciej nad ranem. - Pomogła panu drzemka?
- Nie bardzo - Horton usiłował się uśmiechnąć. - Słyszał pan coś o stanie zaawansowania robót?
- Właśnie rozmawiałem z szefem. Będziemy gotowi kwadrans po siódmej - odpowiedział Eric. - Od siódmej obsługa zacznie znosić na dół mniej ważne urządzenia. Postaramy się zachować ciszę.
- Dziękuję. - Horton skinął głową i pojechał dalej.
- Życzę szczęścia! - zawołał za nim Eric.
Horton skrzywił się. Jego zespołowi akurat szczęście nie dopisywało.
Rozważania teoretyczne i projektowanie Dziewczynki zajęło im niemal rok, a zmontowanie eksperymentalnej aparatury prawie sześć miesięcy. Potem szyb musiał jeszcze przetrwać serię testów. Przez ten czas zdarzył się pożar, awarie komputerów, problemy z dostawą energii. Potem przyszła cała seria nie dających się przewidzieć błędów, co sprawiło, że trzeba było od nowa projektować detektor, częściowo przebudowywać emiter i wymienić większość sprzętu pomiarowego.
Warto nadmienić, że projekt był całkowicie nowatorski, obejmował tereny jeszcze nie znane fizyce i można było spodziewać się komplikacji. Ale nawet w zrelaksowanej atmosferze laboratoriów Terabyte Horton odczuwał napięcie - głównie wynikające z jego własnych obaw. Jeśli spędził ostatnie miesiące i wydał czternaście milionów dolarów przyznanych mu przez Arona Goldsteina na uganianie się za fantasmagorią, to jego obowiązkiem byłoby teraz podsumowanie wyników i zamknięcie projektu. Gdyby Suita 1 nie dała w najbliższym czasie pozytywnych rezultatów, to Horton będzie musiał przyznać, że nie miał racji.
Równania pola scalonego Honga-Jaekela-Mussermanna przyniosły zmianę w paradygmacie, zmianę, do której fizycy teoretyczni dążyli przez ostatnie trzydzieści lat ubiegłego stulecia. Kosmolodzy rzucili się na tak zwany system CERN, czyli prowadzony przez znaną europejską organizację naukową akcelerator cząstek, który pozwolił im na przeprowadzenie doświadczeń rozwiązujących problem brakującej masy i paradoksu wiek/ekspansja.
Fizyka stanęła na głowie, zaczęła się rewolucja naukowa. Autorytety padały jak obalani królowie, z tłumu wyrastali nowi bohaterowie, żeby wskazać drogę ku przyszłości. Ostatnie pięć Nagród Nobla przyznano za prace oparte na doświadczeniach przeprowadzanych w CERN i nikt nie ważyłby się powiedzieć, że na tym koniec. Nadszedł czas fizyków.
Horton o mały włos nie stracił szansy dla siebie. Gdyby Stany Zjednoczone zbudowały akcelerator cząstek - Superconducting Super Collider, SSC - w terminie, to najważniejsze odkrycia mogłyby nastąpić prawie dwadzieścia lat wcześniej. Na pewno znalazłby się ktoś, kto by tego dokonał i Horton nie miałby się teraz nad czym trudzić. Okazja przeszłaby mu koło nosa, bo przed dwudziestu laty właśnie kończył podstawówkę. Nowa historia fizyki była pisana w zapierającym dech tempie.
Ale amerykański Kongres, ciało znane z długich przemówień i krótkiego rozumu, odroczył budowę SSC, zanim prace nad akceleratorem wyszły poza fazę wykopania dziury w teksańskiej równinie. Jak na ironię, ta krótkowzroczność dała szansę Hortonowi.
Przed czterema laty, na konferencji Amerykańskiego Towarzystwa Nauk Fizycznych (American Physical Society) w Honolulu, traktującej o CERN, Horton zrozumiał, że jedno z równań pola w nowym paradygmacie pozwala na powstanie nie obserwowanych do tej pory fenomenów. Od tego dnia Jeffrey Horton zaczął badać stymulowaną emisję grawitonów, maleńkich bosonów, stanowiących wektor powszechnej grawitacji.
Z jego własnych równań kolateralnych wynikało to, co według starej fizyki było nie do pomyślenia - możliwość zbudowania lasera grawitacyjnego. Urządzenie jeszcze nie istniało, ale miało już nazwę wziętą z powieści SF: promień przyciągania lub traktora.
Na tym nie koniec: sztuczna grawitacja na użytek długodystansowych lotów kosmicznych, jazda bez tarcia, dźwigi bez lin i ruchomych części, komory antygrawitacyjne na poziomie morza - Horton i Brohier sporządzili już listę ponad dwustu zastosowań odkrycia, nadających się do opatentowania.
Kiedy Dziewczynka dorośnie, każdy będzie chciał się z nią bawić.
Ale Horton nie liczył na to, że jest jedynym fizykiem, który dostrzegł konsekwencje wynikające z równań CERN. Żył w ciągłym strachu, że pewnego dnia zaloguje się do serwera w Los Alamos i wśród jeszcze nie opublikowanych prac znajdzie własne przeczucia, ubrane przez kogoś innego w słowa i równania.
Taka perspektywa była równie przerażająca jak obawa, że się myli, że on i cały jego zespół marnują tylko czas.
Włączono już światła w laboratorium Davissona należącym do Centrum Plancka. Obaj zastępcy Hortona zajęci byli ostatnimi przygotowaniami do testu.
Doktor Gordon Greene leżał na podłodze, do połowy wsunięty pod przypominający lodówkę transformator generatora pola. Obok wystawała poplamiona i podniszczona torba na narzędzia i panel Faradaya numer cztery.
Doktor Leigh Thayer siedziała okrakiem na krześle przed zbiorczą konsolą danych, pocierała ręką kark i przeglądała bliźniacze wykresy. Siedziała tyłem do drzwi, przez które wszedł Horton.
Gordie i Lee różnili się od siebie pod wieloma względami. On był czarnoskórym mężczyzną o budowie zapaśnika wagi średniej; ona była wysoka, blada, dziewczęco smukła. Jego krótkie korzenie sięgały Ghany prezydenta Nkrumaha; długa historia rodziny Lee zaczynała się od angielskich kupców-dżentelmenów, którzy niegdyś handlowali przodkami Gordona. Za nim zostały ulice Oakland w Kalifornii, ona pochodziła z bogatego przedmieścia Connecticut. Gordonowi do ukończenia uniwersytetu stanowego potrzebne było stypendium; Lee mogła wybierać między prestiżowymi uczelniami Ivy League i zdecydowała się na Cornell.
Mieli jedną rzecz wspólną: nie mieścili się w stereotypach przypisywanych pochodzeniu. Gordie tak się wyróżnił na uniwersytecie Daviesa, że uzyskał dostęp do zaawansowanych studiów nad inżynierią elektryczną i mechaniczną w Cal Tech. Lee natomiast po roku stwierdziła, że Cornell i jej koledzy z roku to sama nuda, wzruszyła ramionami na próby szantażu finansowego ze strony rodziców i przeniosła się na Politechnikę Rensselaer z głębokim postanowieniem, że „musi coś zrobić”.
Horton wiedział, jakie to dla niego szczęście, że udało mu się skaptować oboje. Gordie przybył do Terabyte po tym, jak Hughes ITT zamknął pracownię prototypowana rzecz projektowania wirtualnego. Lee natomiast, osiem lat starsza od Hortona, rozczarowała się do Fermilab, kiedy trzy z kolei projekty upadły ze względu na cięcia budżetowe.
- Gordie, Lee... czy wy kiedykolwiek wychodzicie do domu? - zapytał Horton rzucając teczkę na biurko.
Thayer podniosła rękę.
- Ja tak - powiedziała, nie patrząc na niego. - Wzięłam prysznic, zmieniłam bieliznę, zebrałam swoje fetysze i amulety i zaraz Wróciłam, żeby dokończyć kalibrowania detektorów.
- Gordie?
- Pospałem parę godzin na kanapie w twoim biurze - odezwał się Gordon, nie wychodząc spod aparatury. - Miałem koszmar. Śnił mi się następny pożar transformatora, więc postanowiłem obejrzeć wszystko jeszcze raz.
- Czyżbym wyczuwał tu jakieś przesądy? - zapytał Horton z uśmieszkiem. - W porządku, nie odpowiadaj. Muszę iść zapalić świeczkę w kapliczce świętego Nielsa Bohra.
Greene zachichotał.
- A to dopiero egzotyczny fetysz!
- Jesteś żałosną, lubieżną kreaturą - powiedziała Thayer potrząsając głową. - Gdybyś nie był najlepszym majsterklepką, jakiego moje oczy widziały, powiedziałabym szefowi, żeby cię zwolnił.
- Wiem, że mnie pożądasz - powiedział do niej Gordon wyłażąc spod transformatora. - Domyśliłem się. Bo niby z jakiego powodu zmieniałaś bieliznę?
- Troglodyta.
- Histeryczka.
- Widzisz, szefie, co ja muszę cierpieć, jak ciebie tu nie ma? - zapytała Thayer odwracając się na krześle. - Gdyby ta kreatura należała do tego samego gatunku co ja, musiałabym go oskarżyć o molestowanie seksualne.
- Oboje pleciecie od rzeczy. Potrzeba wam jakieś dziesięć godzin snu - podsumował Horton. - W oddzielnych łóżkach - szybko dodał. - Tak sobie myślę, czy nie powinniśmy wszystkiego odłożyć i wrócić, jak wypoczniemy...
Thayer potrząsnęła głową.
- Szefie, mam zamiar wyjść stąd za trzy godziny, pójść do domu i spać przez tydzień. Albo pójść do domu i pić przez tydzień. Tak czy inaczej...
- W porządku, nie będę od ciebie żądał, żebyś zmieniała plany - odparł Horton kpiąco. - Gordie, jak to wygląda? Możemy zaczynać?
- Myślę, że tak - powiedział Greene.
- Powinieneś powiedzieć: panie doktorze, gwarantuję, że to jest właśnie ten dzień.
- Mogę zagwarantować, że jak dzisiaj coś się zepsuje, to na pewno to, co nigdy wcześniej się nie zepsuło. Wystarczy?
- Jestem przygotowany. Wszystkie urządzenia zapisujące zostały zsynchronizowane, a czujniki są wyzerowane. Siedzę tu tylko po to, żeby się upewnić, że Gordie nie zepsuje mojej ciężkiej pracy w ostatniej chwili.
- Gordie?
- Za dziesięć minut Dziewczynka będzie ubrana - powiedział Greene. - Wtedy będzie można zacząć nagrzewać transformator.
Horton spojrzał na zegar wiszący nad biurkiem.
- W porządku. Muszę tylko przełknąć trochę kofeiny z cukrem. Uaktualnijcie dziennik eksperymentu, zanim zdążę zapomnieć, co zrobiliśmy wczoraj. Listę kontrolną zaczniemy przeglądać o siódmej piętnaście. Mam nadzieję, że serię testów zaczniemy kwadrans później.
- Przyjdzie doktor Brohier? - zapytała Thayer.
Horton uśmiechnął się smutno.
- Tym razem bierze sobie wolne. Mówi, że skoro był obecny przy wszystkich poprzednich katastrofach, to nie chce nam przynieść pecha i tym razem. Mam nadzieję, że to było powiedziane metaforycznie, a nie metafizycznie...
- Jestem pewien, że po prostu nie chciało mu się tak wcześnie wstawać - powiedziała Thayer pociągając nosem. - Jestem od niego o połowę młodsza, a też mi się nie chce zrywać tak wcześnie.
- Coś mi mówi, że wolałby tutaj być - wtrącił Gordon, znikając pod maszynerią z panelem Faradaya w ręku. - Nie pytajcie mnie, skąd to wiem - dodał głosem afektowanym jak bohater horroru. Jakaś nieznana siła opanowała moją jaźń i myśli... nagle znalazłem się pod wpływem nieodpartej mocy...
- Testosteron - mruknęła Thayer.
Horton roześmiał się i poszedł szukać pączka.
Detektor podstawowy, przynajmniej w teorii, był bardzo prostym urządzeniem.
Jego celem było wykrywanie minimalnych, chwilowych wariacji w przyciąganiu grawitacyjnym pomiędzy obiektem a emiterem. Metoda miała służyć mierzeniu odchylenia samego obiektu - zasłony zrobionej z pasków różnych metali.
W teorii, kiedy obiekt zostawał poddany mocnemu promieniowaniu elektromagnetycznemu - o zakresie wahającym się od kiloherców po gigaherce, od radiowych fal długich po krótkie fale promieniowania X - emitowanemu z anteny nadajnika, magiczne połączenie materiału i częstotliwości powinno sprawiać, że każdy z pasków, po kolei, będzie się zwracać w stronę anteny. Horton nie był w stanie przewidzieć właśnie tej magicznej częstotliwości. W jego równaniach występowała stała, której nie dawało się wyprowadzić z wzoru. Określić ją było można tylko doświadczalnie.
W praktyce, im detektor był wrażliwszy, tym bardziej podatny na wpływy zewnętrzne. Nawet prądy powietrza spowodowane tym, że ktoś przeszedł obok, zmieniały parametry eksperymentu i sprawiały, że efekt traktora był znacznie silniejszy niż zakładano. Wibracje podarły pierwszy zestaw pasków, bo w czasie przeprowadzania doświadczenia ktoś wszedł do laboratorium.
Od tego czasu zrobiono wszystko, co było można, żeby odizolować detektor. Został zamknięty pod grubym szklanym kloszem, spod którego usunięto powietrze. Potem cały zestaw przymocowano do trzytonowego bloku czarnego granitu z Ohio, pływającego na poduszce oleju.
Pewnego dnia Brohier, który nagle wszedł do laboratorium, zastał Hortona, Greene i Thayer podskakujących zapamiętale wokół kamiennego sześcianu. Sprawdzali odporność urządzenia na wstrząsy.
- Gordie?
- Dostawa energii w normie. Tfu, tfu, odpukać.
- Lee?
- Wszystkie czujniki wyzerowane. Na psa urok, na psa urok. Horton spojrzał w stronę detektora. Urządzenie schowane było teraz za ustawionymi w półkole przenośnymi ekranami promieniowania.
- Zaczynamy.
- Urządzenia zapisujące włączone - poinformowała Lee ze swojego stanowiska.
- Moc wyjściowa pięć procent - odezwał się w chwilę później Gordie. - Częstotliwość wyjściowa sto herców i rośnie.
Horton rozparł się na laboratoryjnym krześle na kółkach, oparł łokcie o poręcze, a dłonie złożył na podołku. Eksperyment był teraz kontrolowany przez program nazywany Pewną Ręką. Pewna Ręka nie drżała, nie oczekiwała cudu. Jej zadaniem było utrzymywanie stałego poziomu mocy wyjściowej na każdym etapie operacji i zapewnienie powolnego, gładkiego przejścia przez wszystkie poziomy spektrum operacyjnego emitera.
Przez kilka minut nikt się nie odzywał. Thayer i Horton z uwagą śledzili ekran, na którym wyskakiwały ciągle zmieniające się dane. Oboje mieli prawo przerwać doświadczenie ruchem jednego palca. Podchodzi do luki w podczerwieni - zgłosiła Lee.
Horton kiwnął głową. W związku z przegrzewaniem się cieniutkich pasków trzeba było pominąć podczerwoną część widma.
- Mamy pierwszą tęczę.
Za ekranami ukazała się czerwona poświata. Światło szybko zmieniło kolor, stało się pomarańczowe, potem fioletowe, wreszcie zbladło i zgasło.
- Zaczyna się promieniowanie X - powiedziała Thayer.
- Mam nadzieję, że ta twoja świeża bielizna jest z ołowiu powiedział Gordie.
- I tak się nie dowiesz - mruknęła z roztargnieniem. - Szefie, według mnie wszystko idzie dobrze.
- Też tak sądzę - powiedział Horton. - Nie miałbym jednak nic przeciw temu, żeby coś zaczęło ruszać.
- Założymy się, gdzie zacznie się ruch?
- Na dole, przy długich falach. Doktor Brohier uważa, że będzie akurat odwrotnie, według niego nasz emiter nie osiągnie potrzebnych częstotliwości w okresie dziesięciu do dwudziestu sekund. - Wzruszył ramionami. - Jeden z nas ma rację...
- Pierwszy etap zakończony - przerwała Lee. - Wynik negatywny.
- Przynajmniej przeszliśmy przez pierwszy etap - powiedział Gordie. - Moc wyjściowa dziesięć procent.
- Już to mieliśmy - odparła spokojnie Thayer. - Nie ma się co podniecać, zanim nie dojedziemy dalej niż poprzednim razem.
Poprzedni raz trwał dwadzieścia osiem minut i sześć sekund, czyli prawie trzy etapy. Zakończył się, gdy nawalił półprzewodnikowy stabilizator mocy. Pewna Ręka dostała wtedy cyfrowej drżączki.
- Przechodzi poza lukę w podczerwieni - zameldowała cicho Lee.
Horton skinął głową.
Tęczowe światło zamigotało na suficie laboratorium.
- Ciekaw jestem, czy jakiś francuski fizyk nie siedzi właśnie teraz w laboratorium CERN - zastanawiał się głośno Greene - i nie pompuje cząstek Z w symulowaną mgławicę protostelarną, żeby wygładzić swoją pracę na temat indukowanego skupienia grawitacyjnego...
Horton odwrócił się na krześle w stronę Greene’a i wzruszył ramionami.
- Skoro tak, to moc jest po ich stronie. Jeśli okaże się, że potrzebne są ciężkie bosony, żeby podkręcić laser grawitacyjny, to sprawa wymyka nam się z rąk. Fermilab, CEKN, KEK, a nawet Stanford czy Brookhaven... my się tam nie dostaniemy i nie mamy co z nimi konkurować.
- Coś mi się zdaje, że przepuściliśmy okazję. Trzeba było uzgodnić sprawę z jednym z mniejszych laboratoriów dysponujących aparaturą do wytwarzania wysokich energii - powiedział Greene. - Zawsze znajdzie się ktoś potrzebujący pieniędzy. Macdonald, Elettra... słyszałem, że Portvino jest na sprzedaż.
- Ty po prostu chcesz złapać okazję, żeby pobawić się trylionem woltów.
- A kto by nie chciał?
Horton wstał i przeciągnął się.
- Ja nie. To by nam nic nie dało. Mam nadzieję uzyskać efekt, który będzie można zastosować w praktyce. Fizyka pierwszych trzech sekund istnienia wszechświata nie ma praktycznego zastosowania. Jeśli... - przerwał i pochylił się ku monitorowi. - Co to jest, do diabła?
Thayer zmarszczyła czoło i przyciągnęła krzesło do konsoli.
- Jakieś drgania gruntu. Popatrz na sejsmograf.
Zanim Horton zdążył zareagować, w pokoju dał się słyszeć ostry dźwięk alarmu dochodzący z laboratoryjnego intercomu.
- Co to jest... ostrzeżenie przed blokadą terenu? - Horton rzucił się do drzwi. - Zresetować wszystko do stanu z początku bieżącej fazy - polecił podnosząc głos, żeby przekrzyczeć alarm. - Sprawdzić kalibrowanie...
Nagle z intercomu odezwał się głos:
- Do całego personelu Terabyte. Mówi ochrona laboratoriów. Blokada w całym kampusie. Wprowadzane są procedury przerywające komunikacje i zaopatrzenie w energię...
- No i mamy pasztet - powiedział z niesmakiem Greene.
- ...proszę zostać na miejscach. Nie opuszczać budynków. Odsunąć się od okien...
Zanim Horton dotarł do drzwi, wskaźnik na zamku rozbłysnął czerwienią i drzwi zatrzasnęły się. Chwycił za telefon wiszący obok na ścianie i wystukał numer do ochrony. Ku jego zdumieniu minęła chwila, zanim ktoś się zgłosił.
- Tu Horton, co się dzieje?
- Doktorze Horton... tu Tim Bartel. Czy panu i pańskim ludziom nic się nie stało?
- Z nami wszystko w porządku...
- Gdzie pan teraz jest?
- Davisson, Centrum Plancka.
- Dobrze. Proszę tam zostać, doktorze Horton. Przyjdziemy po pana, jak tylko upewnimy się, że nie ma niebezpieczeństwa.
- Cholera, niech mi pan powie, co się stało!
Po chwili wahania głos w słuchawce odezwał się znowu. - Były wybuchy na terenach...
- Co? Bomba?
- O cholera - mruknął Greene, który podsłuchiwał rozmowę.
- Nie wiem, co je spowodowało - odparł spokojnie Bartel. Mamy dwa pożary, kilkoro ludzi jest rannych. Ale panu nic się nie powinno stać tam, gdzie pan teraz jest. Proszę tam zostać dopóki nie będziemy pewni, że sytuacja jest pod kontrolą. - Głos umilkł, po tamtej stronie odłożono słuchawkę.
Horton wrócił od telefonu do swojego krzesła i westchnął rozpaczliwie. Ramiona mu opadły. Spojrzał na zaniepokojone twarze swoich współpracowników.
- Wyłączcie wszystko - powiedział znużonym tonem. - Na dziś skończyliśmy.

2. Tajemnica

SAN JUAN, PUERTO RICO
Dziewięć eksplozji następujących jedna po drugiej wstrząsnęły Puerto Rico w nocy z poniedziałku na wtorek. Zginęła jedna osoba, trzy dalsze są ranne. Bomby zniszczyły most kolejowy, uszkodziły zajezdnię autobusów i elektrownię zasilającą dowództwo południowego skrzydła Armii Stanów Zjednoczonych. Ten pokaz siły niepodległościowego ruchu Macheteros przypadł na rocznicę amerykańskiej inwazji na wyspę podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej.
Pełna wersja - Oświadczenie gubernatora Harroda.

Blokada skończyła się po dwóch godzinach. Dopiero wtedy Jeffrey Horton mógł opuścić Centrum Plancka. Tuż za drzwiami uderzył go gryzący odór spalenizny. Żółtym dżipem podjechał do niego Donovan King, szef ochrony laboratoriów Terabyte.
- Doktor Brohier czeka na pana przy tylnej bramie - powiedział. - Niech pan wsiada... chcę, żebyście obaj obejrzeli zniszczenia.
Horton wgramolił się na tylne siedzenie.
- Co się stało?
- Nie wiem, do cholery - stwierdził lakonicznie King.
Dżip ruszył z kopyta.
- Czy to była bomba?
- Cholera, nie wiem.
Odpowiedź Kinga zabrzmiała bardzo serio. King był szczupłym, opalonym weteranem, miał za sobą dziesięć lat służby w U.S. Air Force Special Operations i szesnaście lat pracy w prywatnych agencjach ochrony. Przez ten czas miał do czynienia z najrozmaitszymi niebezpieczeństwami, począwszy od millenarystów-męczenników i handlarzy bronią z Trzeciego Świata, a skończywszy na oszalałych mężach i korporacyjnych hakerach. Jego spokój i kompetencję przywykli uważać za coś naturalnego. Toteż jego niepewność była bardzo niepokojąca.
- Co z rannymi? - dopytywał się Horton.
- Doktorze Horton, rozumiem pańską niecierpliwość, ale chciałbym poczekać z raportem, dopóki nie zjawi się doktor Brohier.
Horton nie nalegał. Jego uwagę przyciągnął cienki słup szarego dymu wznoszący się od północno-zachodniej strony. Trawiasty pagórek zasłaniał źródło dymu i nie pozwalał Hortonowi ocenić odległości, ale intensywny zapach spalenizny dowodził, że miejsce eksplozji musi być niedaleko.
Wkrótce podjechali do tylnej bramy i zabrali do wozu Brohiera. Dyrektor wyglądał na zmęczonego. Był bez krawata i marynarki, co zupełnie do niego nie pasowało. Nad lewym uchem sterczał mu kosmyk włosów. Ale Hortona powitał spokojnym uśmiechem.
Cieszę się, że tobie i twoim ludziom nic się nie stało, Jeffrey. Panie King, co jest z Fleetem?
- Tak szybko jak to było możliwe posłałem Charliego do szpitala, żeby nas powiadomił o jego stanie - odparł King. - Ale jeszcze nie miałem telefonu.
- W porządku - powiedział Brohier, niezdarnie sadowiąc się w dżipie. - Pokaże mi pan, co się tutaj stało?
Najpierw zatrzymali się przy dymiących jeszcze rumach magazynu dozorcy. Wkopany w ziemię budyneczek leżał w gruzach. Jego betonowy dach, pokryty ziemią i darnią, odrzuciło o trzydzieści metrów. Leżał pogruchotany w trawie. Obok stał pracownik ochrony i obserwował pracę wozu straży pożarnej laboratoriów - generatora piany zamontowanego na podwoziu hummera.
- Co tutaj robił Eric? - zapytał Horton. - Stał przy bramie, kiedy wjeżdżałem.
- Nadal tam był, kiedy nastąpił wybuch - odparł King. - Nawet tutaj nie podchodził.
- Nie rozumiem.
- Ja też nie - powiedział King. - Pokażę wam resztę.
King zabrał ich do bramy wejściowej.
- Eric stał w budce - powiedział pokazując ręką. - Nie ma tam niczego specjalnego do oglądania. Tylko podłoga jest w jednym miejscu wypalona. Erika poparzyło od biodra do kolana. Nogi wyglądają tak, jakby ktoś przypalał je lampą lutowniczą. W biurze mam to, co zostało z jego pistoletu. Zdaje się, że najcięższe oparzeliny zostały spowodowane przez kawałki topiącego się nylonu z jego kabury.
- Jezu - westchnął Brohier. - O ile dobrze zrozumiałem, przyczyną obrażeń były odłamki pochodzące z eksplozji?
- Budka jest nietknięta, doktorze Brohier. Nie ma dziur w dachu, potłuczonego szkła...
- Więc co? Sam się podpalił? Może zapalał papierosa, kiedy bomba wybuchła...
- Eric nie pali - powiedział Horton.
- Nie?
- Nie - potwierdził King.
- Więc co?
- Wejdźmy do środka, to pokażę panom taśmę z kamer ochrony. Może wy mi powiecie, o co tu chodzi.
Ale zanim weszli do budynku, szef ochrony pokazał im wypaloną karoserię samochodu stojącego na zewnętrznym parkingu, o trzy stanowiska parkingowe na południe od bramy.
- Mieliśmy trochę mało ludzi, kiedy zaczęło się to piekło - powiedział. - Pierwszeństwo miał Eric i tamten magazyn. Zanim chłopcy zdążyli tu przybiec, było już po samochodzie.
- A więc w ten sposób Eric został ranny - powiedział Brohier. - Musiały być dwie bomby, jedna tutaj, z przodu, druga na tyłach. Zapewne sprawdzał ten samochód...
- Nie - odparł King. - Niech pan poczeka, aż zobaczy pan resztę.
- Jest coś więcej?
King zawiózł ich na zachodnią stronę Centrum Edisona, rozległych budynków obsługi i administracji, i wprowadził do małego garażu używanego przez ochronę. Tam zazwyczaj stał wóz szybkiego reagowania, kiedy nie był używany do służby. Pokazał im poczerniałą skrzynkę pomiędzy przednimi siedzeniami żółtego dżipa. Samochód stał w rogu pomieszczenia, odgrodzony czerwonymi plastikowymi taśmami. Wnętrze wozu pokryte było chrzęszczącym białym proszkiem. Horton domyślił się, że to może być osad po użyciu gaśnicy chemicznej.
- Udało nam się go ocalić - powiedział King. - Jack był rano na patrolu w strefie numer trzy. Usłyszał wybuch na parkingu i sięgnął po broń do schowka. Oparzył sobie dłoń o pokrywę. Chyba wiem, co znajdziemy w środku, jak otworzymy schowek. Teraz jest solidnie zamknięty, a w środku utrzymuje się podciśnienie.
- Mam mętlik w głowie... Jak połączyć wszystkie te wypadki? - zapytał Brohier marszcząc brwi.
- Liczę na to, że panowie mnie oświecicie - odparł King.
Mózg Hortona działał na wysokich obrotach.
- Pańscy ludzie noszą glocki 17. prawda?
King skinął głową.
- Czy coś szczególnego wiąże się z amunicją do nich?
- Nie. To standardowe naboje remingtona, dziewięć milimetrów... nie robimy przecież własnych.
- Dobrze byłoby obejrzeć pozostałe szafki i schowki na...
- Może i tak, ale nic z tego nie będzie. Jeśli panowie pójdą ze mną do biura, to pokażę, dlaczego.
Minutę później stali w magazynie pomieszczeń ochrony i z niedowierzaniem gapili się na wygięte drzwi sejfu z bronią. Ani woda, która zalała pomieszczenie z automatycznych gaśnic umieszczonych na suficie, ani wentylatory, które włączono, żeby pokój osuszyć, nie zdołały usunąć odoru spalonego prochu.
- Pożar zaczął się wewnątrz sejfu? - zapytał Brohier.
- Na to wygląda.
Brohier pokręcił głową.
- Muszę się napić kawy. Panie King, mógłby pan przyjść do mojego biura za pół godziny? Proszę przynieść broń pana Fleeta i wszystko, co może mieć z tym związek. I niech ktoś popracuje nad tym zamkiem... Myślę, że powinniśmy zobaczyć, co jest w środku.
- Wezwałem specjalistę od kryminalistyki. Będzie niedługo. Wolałbym wcześniej niczego nie dotykać.
Brohier niechętnie się zgodził.
- A więc za pół godziny.
- Dyrektorze, jeszcze jedno - dodał King. - Inspektor straży pożarnej czeka, żebym zadzwonił. Jak mam rozmawiać z władzami? Zaprosić ich czy trzymać na odległość?
- To zależy, panie King. Czy to wygląda na przestępstwo, czy też na wypadek?
- W tej chwili po prostu nie wiem, panie dyrektorze.
- To może lepiej na razie niczego nie ujawniajmy. A ja już sobie poradzę z ludźmi z zewnątrz.
King skinął głową z aprobatą.
- Nie będzie problemów.
Jedną z zalet Karla Brohiera, którą Horton cenił i podziwiał, był spokój i sprawność umysłu w obliczu sytuacji kryzysowych. Brohierowi nie udało się, co prawda, wypić kawy, ale zanim dołączył do nich Donovan King, zdążył wykonać osiem rozmów telefonicznych - do miejskiego inspektora straży pożarnej, dwóch radnych, wydawcy miejscowego dziennika „Columbus Dispatch”, dyrektora personalnego Terabyte i agenta ubezpieczeniowego laboratoriów, do dyrektora szpitala Olentangy Medical Center i do lokalnego dziennika telewizyjnego, który pokazywał dymiącą dziurę na tyłach laboratoriów z kamery stojącej tuż za płotem.
A co jeszcze dziwniejsze, od każdego z rozmówców uzyskał to, czego chciał - mianowicie święty spokój.
- Coś wiadomo o Fleecie? - zapytał Brohier Kinga, gdy we trójkę usiedli, żeby porozmawiać.
- Ciągle czekam na wiadomości od kogoś, kto widział go w izbie przyjęć, ale sanitariusze byli dobrej myśli - odparł King. Może się okazać, że będą niezbędne jakieś przeszczepy, a to nigdy nie jest przyjemne. Nie sadzę, żeby był teraz równie wesoły jak zazwyczaj. Pokażę teraz panom film z kamery przy bramie.
Brohier i Horton patrzyli w milczeniu na ekran ukazujący kilka scen jednocześnie. Przy bramie nie było samochodu ani nikogo obcego. Fleet siedział w domku wartownika i popijał kawę z kubka; nagle jego kabura eksplodowała i pojawił się żółty jęzor ognia. Eric zaczął się rzucać i krzyczeć; rąbnął ciężko na metalowy panel z kontrolkami, rzuciło go na boczną ścianę i wreszcie o drzwi. Wytoczył się na zewnątrz i upadł na chodnik.
- Dobry Boże - powiedział Brohier blednąc. Horton potrząsał głową.
- To nie powinno się zdarzyć. Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
- Cholera, jasne, że nie powinno - zgodził się z nim King. Wygląda na to, że eksplodował cały magazynek, wszystkie siedemnaście naboi razem z tym, który był w komorze. Pistolet jest zniszczony. Uchwyt spłonął prawie doszczętnie. Kule prawdopodobnie zostały w pistolecie, są na wpół stopione.
- Jak to? - zapytał Brohier mrużąc oczy. - Myślałem, że wystrzeliły we wszystkie strony.
- Mosiądz jest za słaby, żeby wytrzymać ciśnienie gazu wytwarzanego przez spalający się proch strzelniczy - wyjaśnił Horton. Łuska się rozerwała, zanim kula uzyskała odpowiedni pęd.
- Czyli pociski spaliły na panewce? - dopytywał się Brohier.
- Nie, nie - odparł King. - Mieliśmy do czynienia z zapaleniem się prochu wewnątrz pistoletu. Na kilka sekund broń przemieniła się w miotacz ognia.
- Skąd pan wie, co się stało? - zapytał Horton. King postukał w górny lewy róg ekranu.
- Eric trzyma zapasowy magazynek w szufladzie, nie lubi za bardzo obciążać sobie pasa...
- Tamto też spłonęło? - zapytał z niedowierzaniem Horton.
- Jeszcze raz pokażę panom film. Zobaczycie błysk i blat biurka podskoczy, a potem pojawi się dym.
- To nie ma sensu - powiedział Horton, kręcąc głową.
- A co z bombą w samochodzie? - zapytał Brohier.
King skinął głową.
- To było prawdopodobnie niezbyt szczęśliwe przejęzyczenie z naszej strony. Widział pan, co zostało z tego wozu?
- Tak, jak tylko przyjechałem - odparł Brohier.
- Tylko rzuciłem okiem - przyznał Horton.
- Kamera ochrony nagrała także ten widok. Proszę popatrzeć. Kamera powoli panoramowała prawie pusty parking. Nagle w środku białego sedana, zaparkowanego w pierwszym rzędzie, zauważyli jaskrawy błysk. Pojazd jakby podskoczył w miejscu. Szyba przednia i boczne zostały wypchnięte przez obłok ciemnoszarego dymu, który długo jeszcze utrzymywał się w powietrzu. Potem pojawiły się pierwsze języczki ognia. Po chwili całe wnętrze samochodu ogarnęły płomienie, a dym zmienił barwę na czarną od płonących syntetyków.
King wyłączył projektor.
- Jakieś trzy minuty później wyleciał w powietrze zbiornik paliwa. Rezultaty panowie widzieli. Na szczęście nikogo w pobliżu nie było.
- Co zdarzyło się najpierw: wybuch pistoletu czy pożar samochodu?
- Ani jedno, ani drugie - odparł King. - Według wydruku czasu wszystko zdarzyło się w jednej chwili. Można usłyszeć wybuch w pistolecie Erika na ścieżce dźwiękowej z parkingu. Widać też pierwszy błysk eksplozji w samochodzie, takie krótkie mignięcie, na zapisie wideo z domku straży przy bramie.
- Nie uważa pan chyba, że to wszystko jest powiązane? - zdziwił się Horton.
- Nie wiem, co myśleć - odparł King. - Cała ta sprawa jest jakaś dziwaczna.
- Czyj to był wóz? - zapytał Horton.
- Pańskiego asystenta, doktora Greene’a - powiedział King. Myślę, że nadszedł czas, żeby go przepytać. Może to coś wyjaśni.
- Oczywiście - powiedział Brohier wyrażając gestem zgodę. Proszę go wezwać.
King skinął głową.
- Może powinienem kogoś po niego wysłać. Tak na wszelki wypadek.
- Na jaki wypadek? - zapytał Horton.
- Na wypadek, gdyby próbował uciekać - odparł nie zmieszany King.
- Zaraz, zaraz... to jakiś absurd. Jak można go podejrzewać? Co on pańskim zdaniem zrobił?
- Naprawdę nie wiem - powiedział King. - Ale mój przyjaciel jest na oddziale intensywnej opieki medycznej, bo coś cholernie dziwacznego stało się z jego spluwą. A Greene zajmuje się u pana sprzętem mechanicznym, prawda? Czy ci ludzie z Cal Tech nie są znani ze swoich psikusów...?
- To mój inżynier, który zajmuje się sprzętem do eksperymentów - odparł wzburzony Horton. - Jeśli uważa pan, że celowo wywołał zagrożenie...
- W porządku, Jeff - przerwał Brohier. - Po prostu szukamy wyjaśnienia. Panie King, niech pan wyłączy blokadę i poprosi Greene’a, żeby tutaj przyszedł. Zobaczymy, może wie więcej od nas.
- Szefie - odezwał się Greene zwracając się do Hortona - doktorze Brohier... Co się tu dzieje?
- Mamy kilka zapisów wideo z kamer ochrony dotyczących tego wypadku, który zdarzył się niedawno - powiedział King. - Chcielibyśmy, żeby pan na to popatrzył i powiedział, co wie na ten temat.
Greene wzruszył ramionami i rozsiadł się na krześle stojącym po lewej stronie monitora.
- Czy to nie jest parking B? Myślałem, że strzelanina była przy bramie.
- To jest parking B - powiedział King i włączył stopklatkę.
- Tak, to chyba to, tam postawiłem samochód. Ten biały.
- Niech pan na niego uważnie patrzy - powiedział cicho Horton.
- O co chodzi? Ja... o rany... coś takiego - Greene otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, kiedy zobaczył błysk i kłęby dymu wewnątrz wozu. Potem na jego twarzy pojawił się wyraz smutnego niedowierzania. - Och, do diabła, szefie, popatrz na to! A ja jeszcze przez dwa lata muszę spłacać kredyt...
Nikt się nie odezwał, nawet nie uśmiechnął. Greene, zaciskając pięści, obejrzał bez słowa resztę zapisu. Gdy nagranie się skończyło na kolejnej stopklatce, w rozpaczy spuścił głowę i dotknął nią zaciśniętych pięści.
- Czy pan wie, co to mogło być? - zapytał King.
Greene podniósł głowę, osunął się na oparcie krzesła i głęboko odetchnął.
- Tak, Tennessee.
- Co takiego?
- Jechałem przez Tennessee, żeby odwiedzić mojego brata Brandona na Boże Narodzenie. Urodziło mu się dziecko, dziewczynka zaczął wyjaśniać Greene. - Wiecie przecież, że przy każdym wyjeździe z autostrady stoją sklepy z fajerwerkami i w każdym takim sklepie twierdzą, że u nich jest taniej niż u najbliższej konkurencji. Po drodze zmiękłem i kupiłem. Miałem ogni sztucznych za dwadzieścia dolarów w schowku na rękawiczki i rac za pięćdziesiąt pod siedzeniem.
King uniósł brwi.
- Na Boże Narodzenie? To dlaczego ciągle są w samochodzie?
- Bo nie udało mi się znaleźć miejsca, gdzie mógłbym je odpalić. Tutaj, w Ohio są nielegalne, jeśli pan o tym nie wie. O, do diabła... nielegalne fajerwerki - jęknął. - Moje towarzystwo ubezpieczeniowe pewnie wykorzysta to jako wymówkę, żeby nie zapłacić mi za szkody...
- Nie domyśla się pan, dlaczego te fajerwerki wybuchły?
Greene w milczeniu pokręcił głową.
- Jak były składowane? Mogły zwilgotnieć?
- Nie zdjąłem z nich plastikowych opakowań. Nawet nie zajrzałem do środka. Moi sąsiedzi nie są zbyt tolerancyjni, jeśli chodzi o hałasy - powiedział przepraszającym tonem. - Chciałem zabrać te fajerwerki na Memorial Day, kiedy razem z Jillian wybierzemy się do domku rodziców nad Black Lake. - Greene spojrzał na szefa ochrony. - Czy to moje fajerwerki poparzyły strażnika?
King zacisnął usta i pokręcił głową.
- Nie, wygląda na to, że nie.
- Mogę powiedzieć o tym mojemu towarzystwu ubezpieczeniowemu? - zapytał Greene wstając z krzesła.
- Doktorze Greene - odezwał się Brohier. - Byłbym zadowolony, gdyby zechciał pan się powstrzymać jakiś czas ze zgłaszaniem szkody. Uznałbym to za osobistą przysługę. Nie jest nam teraz potrzebny ktoś, kto zadawałby pytania, na które nie mamy odpowiedzi.
- A czy miejscowa policja już się w to nie wmieszała? - zapytał Horton. - Myślałem, że szpitale mają obowiązek zgłaszania wszelkich urazów związanych z użyciem broni palnej.
- Tak - odparł Brohier. - Na szczęście, utrzymuję osobiste kontakty z doktorem Giova z Olentangy. Przyjął moje zapewnienia, że broń palna w tym przypadku ma znaczenie drugorzędne. Na razie nie będzie policyjnego dochodzenia.
King pokiwał z aprobatą głową.
- Świetnie.
- Cóż, jeśli wszyscy inni pomijają ten fakt, sądzę, że ja też tak mogę zrobić - powiedział Greene. - Chwileczkę... po prostu na razie nic nie powiem.
- Dziękuję, doktorze Greene. Jutro zgłosi się pan do pana Kinga - powiedział Brohier. - Zanim pan wyjdzie, proszę wstąpić do budynków administracji. Kierownik da panu kluczyki do jednego z samochodów należących do laboratoriów. Niech pan to traktuje jako czasową pożyczkę.
Greene wyglądał na zaskoczonego.
- Dziękuję. Szefie, resetujemy przyrządy na jutro? - zapytał zbierając się do wyjścia.
- Nie wiem - odparł Horton.
- Ja wiem - powiedział Brohier. - Nikt nie rozpocznie pracy, dopóki nie dowiemy się, co tu się właściwie stało.
- Szefie?
Horton kiwnął głową.
- Tak jak powiedział pan Brohier.
- Okay, zabieram pudełko na lunch i idę do domu.
Kiedy już wyszedł, King i Brohier wymienili spojrzenia.
- Dwa pistolety, skład ogrodnika, sejf na broń i paczka z fajerwerkami - wyliczył Brohier. - Może pan to powiązać, panie King? Potrafi pan połączyć jakąś osobę albo grupę z tymi pięcioma wypadkami?
- Nie. Niechętnie o tym mówię, ale poza moimi ludźmi nikt nie mógłby dostać się do sejfu ani do broni. Przynajmniej jest to mało prawdopodobne - powiedział King wstając. - Może lepiej będzie, jak osobiście porozmawiam z Charliem i Erikiem.
- Niech mi pan da znać, jeśli dowie się pan czegoś. - Kiedy szef ochrony wyszedł, Brohier zwrócił się do Hortona: - A więc... co o tym sądzisz?
- Nie mam nawet najbledszego pojęcia - wyznał Horton. Brohier zachichotał zamykając swój segregator.
- Wyślij wszystkich swoich ludzi do domu, Jeff. I odprowadź ich do drzwi. Zamykam laboratorium do jutra rana, żeby załoga Donovana zrobiła co do niej należy. Ty, jak i Donovan spotkamy się o siódmej rano, żeby postanowić, co dalej.
- W porządku - powiedział Horton. - Będzie dziwnie wrócić do domu przed nocą w dzień powszedni. Nie będę wiedział, co ze sobą zrobić.
- Nie wierzę - odparł Brohier. - Aha, Jeff... jeszcze jedno.
- Co?
- Tylko ty przeprowadzałeś doświadczenie, kiedy rozpętało się to piekło. Pomyśl o tym trochę przed snem.

Był środek dnia, środek tygodnia. Na wolno stojącej strzelnicy Buckeye Sportsmen’s Club panowała niezwykła cisza. Tylko trzy stanowiska strzeleckie były zajęte - dwie kobiety ćwiczyły strzelanie z automatów dziewiątek. Jedno stanowisko zajmował siwowłosy dżentelmen z klasycznym winchesterem 94. przeładowywanym za pomocą dźwigni.
Jeff Horton wybrał stanowisko najbardziej oddalone od ćwiczących, położył na blacie czarną twardą walizeczkę, którą z sobą przyniósł i zaczął rozpakowywać swój pistolet sportowy. Egzotyczny wygląd hammeri-walthera olympia przyciągał uwagę współćwiczących, a Horton tego nie lubił. Ale nie miał innego pistoletu, a pewnie i tego by nie miał, gdyby mu go nie dano w prezencie.
Dwadzieścia lat temu, kiedy ojciec Hortona zobaczył, z jakim entuzjazmem odnoszą się jego dzieci do strzelnicy na jarmarku, postanowił ukierunkować ten entuzjazm i uczynić z niego rodzinną rozrywką. Kupił więc używany karabin Marlina, niedrogi pistolet Browninga i opłacił członkostwo klubu strzeleckiego dla rodziny. Hortonowie stali się niedzielnymi strzelcami.
Wszyscy brali w tym udział - nawet mama, która upodobała sobie długi dystans i strzelanie z karabinu. Młodszy brat Jeffa był świetny w strzelaniu na czas, i to zanim ukończył dziesięć lat. Ale starsza siostra, Pamela, ujawniła większe talenty i wyższe aspiracje. Spokojna, bystrooka, okazała się niepokonana. Kiedy miała siedemnaście lat, wygrała w zawodach juniorów. Otworzyło jej to drogę do zespołu olimpijskiego Stanów Zjednoczonych. Wzięła udział w dwóch ostatnich olimpiadach. Wyrosła już z olympii i cztery lata temu dała broń Jeffowi w prezencie.
Horton we własnych oczach nie był najlepszym strzelcem. Ale rytuał strzelania wywoływał w nim miłe, nostalgiczne wspomnienia, a koncentracja potrzebna przy tym na pozór tylko prostym zajęciu uspokajała go i klarowała myśli. Była to jego forma medytacji, a od czasu do czasu, otwarty zawór bezpieczeństwa dla nagromadzonych frustracji. Tego popołudnia Horton przybył na strzelnicę z obu tych powodów i został tam dłużej niż zazwyczaj. Dopiero gdy wystrzelał wszystkie sześćdziesiąt nabojów, które przyniósł w walizeczce, pozwolił myślom krążyć wokół tego, co stało się rano.
Co pan chciał powiedzieć, doktorze Brohier? - zastanawiał się. - Jak mogliśmy mieć z tym coś wspólnego?
Wychodząc, Horton zatrzymał się w biurze klubu i złapał za łokieć kierownika, byłego żołnierza marines.
- Bobby, można na słówko?
- Hej, doktorze H., widzę, że ciągle używasz tego straszaka. Wiesz, mam nadzieję, że pewnego dnia namówię cię na kupno prawdziwego pistoletu.
- Kiedyś na pewno - przyrzekł Horton. - Mam do ciebie jedno dziwne pytanie. Powiedzmy, że chciałbyś zaminować pistolet, na przykład glocka... tak, żeby eksplodował magazynek. Czy to dałoby się zrobić?
Szef strzelnicy spojrzał dziwnie na Hortona.
- A po co chcesz to zrobić?
- Ja nie chcę, ale na przyjęciu słyszałem, że komuś się to przytrafiło. Chciałbym wiedzieć, jak to możliwe.
- Nie umiem sobie tego wyobrazić - odparł kierownik. - Gdyby użyć glocka jako piorunochronu, to może i tak, ale lepszy byłby w tym celu colt ASP, bo w nim jest więcej metalu. Jesteś pewien, że dobrze usłyszałeś?
- Jasne - powiedział Horton. - Czy można zrobić coś z magazynkiem? Włożyć do środka jakąś spłonkę czy mechanizm iglicowy...
Kierownik zmarszczył brwi i pokręcił głową.
- Nie ma miejsca. A nawet gdyby się jakoś udało, to broń nie byłaby już wyważona. Nikt, kto zna swoją broń, nie dałby się na to nabrać. Ktoś plótł trzy po trzy na tym przyjęciu. Musiało go zamroczyć. Przepraszam za szczerość.
- W porządku - odparł Horton. - Cóż, i tak dziękuję za informację. - Zbity z tropu zbierał się do wyjścia.
- Nie ma sprawy. Chcesz nową porcję naboi?
- Co?
- Zostawiłeś tam sporą kupkę mosiądzu - kierownik pokazał kciukiem w stronę stanowiska strzeleckiego. - Tak tylko myślałem, że będą ci potrzebne nowe.
- Nie - powiedział Horton. - Zaczekaj... Masz ślepaki kalibru 22?
Kierownik spojrzał na niego zdumiony.
- Jasne. Do pistoletu startowego. Ale chyba nie załadujesz tym olympii? Tylko sobie zapaskudzisz lufę.
- Wiem - odparł Horton. - Daj mi pudełko.

Trawnik przed trzypiętrowym domem Karla Brohiera był tak dobrze utrzymany, że można by na nim rozegrać partię krykieta. Dom stał w „osiedlu dyrektorskim” na Claremont Hills, wśród drzew, których była taka obfitość, że z powodzeniem mogłyby dać schronienie stadku jeleni. Ale Brohier, gdy przyjmował gości, nie okazywał dumy, był raczej zakłopotany. Horton nieraz już słyszał, jak Brohier tłumaczył się, że sprzedał posiadłość rodziców - farmę, las i tysiąc metrów jeziora - za takie śmieszne pieniądze, że nie miał wyboru. Mógł kupić „rezydencję komunalną” w Columbus albo wpłacić połowę sumy na rządowy Program Stabilizacji Społecznej - nowy podatek, finansowany z nieruchomości należących do ludzi, którzy korzystali z jego dobrodziejstw.
- Mój ojciec był starej daty konserwatystą z Nowej Anglii i za nic by tego nie zaakceptował - wyjaśniał Brohier. - Nigdy by mi nie wybaczył, gdybym podzielił się spuścizną po nim z chłopcami z Waszyngtonu.
Tego wieczora Brohier przyjął nie zapowiedzianego gościa w tenisówkach, wyblakłych żółtych szortach i za dużym t-shircie z rysunkiem Sidneya Harrisa z serii „Dr Quark” na piersi. Dyrektor nie wyraził zdziwienia, kiedy na progu zobaczył Hortona.
- Przejdźmy się - powiedział wskazując wielki trawnik za plecami gościa. - Mój lekarz mówi, że mam pięć kilo nadwagi i nalega, żebym cztery razy w tygodniu dobrze się wypocił.
- Twój lekarz jest tyranem - powiedział Horton, stając obok Brohiera. - Znam ludzi o trzydzieści lat młodszych od ciebie, którzy oddaliby życie, żeby mieć twoją figurę.
- Mój lekarz jest o trzydzieści lat ode mnie młodszy - podsumował Brohier ze śmiechem.
- Czy to nie jest trochę niepokojące?
- Raczej nie. Gdyby był w moim wieku i nadal prowadził praktykę, zamiast osiąść w Nowym Meksyku i tam żyć sobie świetnie z oszczędności emerytalnych, dopiero wtedy niepokoiłbym się, czy to dobry lekarz - odparł Brohier. - A tak na marginesie: chciałbyś, żeby zajmował się tobą ktoś, kto ukończył studia w dwudziestym wieku?
Tym razem Horton się roześmiał.
- Skoro tak na to patrzysz...
- Właśnie - odparł Brohier. - Oto recepta na długie, szczęśliwe życie: konsultuj się ze starymi filozofami i młodymi lekarzami, zadawaj się ze starymi przyjaciółmi i młodymi kolegami. Ale skoro z twojego punktu widzenia zapewne nie należę do żadnej z tych kategorii, to może mi powiesz, co cię sprowadza o tej porze?
- Ten wypadek dzisiaj rano. No i twoje aluzje, żeby się zastanowić - odparł Horton. - Doktorze Brohier, czy pomyślisz, że zwariowałem, jeśli powiem, że to moje eksperymenty mogły być przyczyną wypadku?
- Masz jakąś teoretyczną podstawę do tego twierdzenia?
- Żadnej - przyznał Horton. - Tylko tyle, że mnóstwo przypadkowych zdarzeń nagromadziło się wokół pewnej anomalii.
- A te przypadkowe zdarzenia to...
- Fakt, że fajerwerki Gordiego i pistolet Erika eksplodowały w tej samej sekundzie. Nie obchodzi mnie co myśli King, ani to, czy między tymi wybuchami jest powiązanie przyczynowo-skutkowe. Są dwa skutki, a to znaczy, że musimy poszukać ich wspólnej przyczyny. A jedyną rzeczą nadzwyczajną, która przydarzyła się w tym czasie, był nasz eksperyment. Właśnie doszliśmy do czterdziestu procent, po raz pierwszy osiągnęliśmy tak wysoki poziom... - Horton nagle zatrzymał się. - Nic nie mówisz.
Lekko zadyszany, Brohier też się zatrzymał i zwrócił się w stronę Hortona.
- Świetnie radzisz sobie beze mnie.
- To jak? Zwariowałem czy widzisz tu coś godnego uwagi?
- Nie wolno nam pominąć anomalii - powiedział Brohier. Znasz historię Auguste de Tocquarda?
Horton zmarszczył brwi i pokręcił głową.
- Musiałem wtedy mieć zwolnienie z lekcji.
- To był francuski naukowiec z końca dziewiętnastego wieku wyjaśnił Brohier. - Eksperymentował z wyładowaniami w przewodach wysokiego napięcia. Pewnego dnia zauważył, że przechowywane w pobliżu nie naświetlone płytki fotograficzne uległy zniszczeniu. Przeniósł je dalej i wrócił do swoich doświadczeń.
- I w ten sposób odkrycie promieni X przeszło mu koło nosa dokończył Horton ze złośliwym uśmieszkiem.
- A to zrewolucjonizowałoby naukę jego epoki - dodał Brohier. - Nie wiem, co się tu dzieje, Jeffrey, a z tego, co mówisz, wnioskuję, że ty też nie wiesz. Ale może obaj potknęliśmy się o nieznane. Teraz musimy odpowiedzieć sobie na pytanie: co dalej?
Horton gorliwie przytaknął.
- Praca teoretyczna to ślepa uliczka... brakuje zbyt wielu kawałków układanki. Nie jestem pewien, ale zdaje się, że brakuje tu też kontekstu. Chciałbym, żebyś odblokował wejście do laboratorium. Zwołam zespół i zobaczymy, czy uda nam się zrobić to samo jeszcze raz.
- Tak. To musimy wiedzieć przede wszystkim - powiedział Brohier. - Ale może powinniśmy zrobić to sami, bez pomocy twoich ludzi? Teraz, razem?
- Dlaczego?
- Bo obawiam się, że obu nas opanowało chciejstwo - odparł Brohier. - Mamy zamiar, stary dureń i młody marzyciel, wpędzić się w diabelne tarapaty. A jeśli ma do tego dojść, wolałbym, żeby to pozostało naszą tajemnicą. A gdyby coś z tego wyszło, też bym chciał, żeby to zostało naszą tajemnicą, przynajmniej na jakiś czas.

Obliczenie matrycy sensora do drugiego testu zajęło Hortonowi zaledwie pięć minut, a skonstruowanie - piętnaście. Sensor zaczął swój żywot jako kołek od parawanu, stojącego na werandzie domu Hortona, a do laboratorium dotarł, wystając z bocznego okna samochodu, jak pies powiewający uszami na wietrze.
Brohier zajął się drzwiami i punktami kontrolnymi ochrony, a Horton na ramieniu wniósł drewniany palik do laboratorium. Przyciągnęli ciężki stół w zasięg działania emitera i przymocowali do niego palik za pomocą metalowych zacisków. Potem Horton umieścił ślepe naboje kalibru 22 w dziurach, które przedtem wywiercił w paliku w dwudziestopięciocentymetrowych odstępach. Większość nabojów pasowała do otworów. Wchodziły aż po dysk spłonki. Tylko ostatni trzeba było wbijać na siłę, a i tak wszedł tylko do połowy.
- Przyniosłeś dla mnie kamizelkę ochronną? - zapytał Brohier przyglądając się krytycznie dziełu Hortona. - „Znaleziono zwłoki laureata Nagrody Nobla z drewnianym kołkiem w sercu”...
Horton nachmurzył się.
- Może powinienem ją przynieść.
- Może powinieneś - powiedział Brohier. - A kiedy się tym zajmiesz, ja zaniosę resztę tej skrzynki z nabojami do strażników. Powiem im, żeby wzięli tę amunicję i swoją broń i z tym wszystkim poszli do wylotu głównej drogi dojazdowej. Czy jeżeli przeczekają tam najbliższe pół godziny, to wystarczy?
- Powinno - odparł Horton. - Nie musimy robić żadnej wymyślnej kalibracji do tej próby. Wóz albo przewóz, to wszystko, co powinniśmy wiedzieć.
Zanim Brohier wrócił, monitory na obu konsolach były już aktywne, a zasilacz aparatu testowego huczał donośnie. Horton dokonywał ostatnich poprawek w cyfrowym telerekorderze, który ustawił w kącie na trójnogu.
- Proszę, proszę - powiedział Brohier - ta paląca potrzeba dokumentowania wszystkiego. Masz zamiar nakręcić film o naszej nagłej śmierci?
- Myślę, że to, czego oczekuję, zdarzy się na pewno. Potem usiądę i kilkadziesiąt razy obejrzę film, zanim uwierzę, że to stało się naprawdę - odparł Horton. Wyprostował się i odszedł od telerekordera.
- Myślę, że jesteśmy gotowi.
- Prawie - powiedział Brohier. Wręczył Hortonowi okulary ochronne i paczkę z zatyczkami do uszu.
- Stanę sobie tutaj, za stanowiskiem Lee. Nie zależy mi aż tak bardzo na schudnięciu, żebym miał przysunąć się bliżej.
Horton roześmiał się bez przekonania i usiadł na swoim krześle. Wycelował pilota w telerekorder i nad soczewkami urządzenia zaczęło mrugać czerwone światełko.
- Dziewiętnasty maja, druga dziewiętnaście rano, Laboratorium Davissona, Centrum Plancka, kampus Korporacji Terabyte, Columbus, Ohio. Obecni: doktor Karl Brohier, dyrektor i doktor Jeffrey Horton, zastępca dyrektora. Testujemy hipotezę detonatora w wyni - ku wypadków, które zdarzyły się osiemnastego maja...
- Daj sobie spokój - poradził Brohier. - Nie jesteś w CNN, a ja nie mam zamiaru żyć wiecznie. Zaczynaj, naciśnij już ten cholerny guzik.
Horton lekko poczerwieniał i odwrócił się w stronę konsoli.
- Zaczynam przy dziesięciu procentach, niski zakres...
W tym momencie nastąpiła kanonada, która sprawiła, że Horton aż podskoczył. Serce biło mu mocno, a uszy go paliły, gdy odwrócił się w krześle i zobaczył smużki białego dymu wznoszące się nad czterema rozłupanymi gniazdami, w których były ślepaki. Dwie błyszczące mosiężne łuski podskakiwały na twardej podłodze - trach, trach, trach. Trzecia ugrzęzła w miękkim panelu sufitu.
Brohier gapił się na to nie wierząc własnym oczom.
- Co, u diabła - mruczał do siebie. - Co, u diabła.
Horton, złapał drżącą ręką paczkę z zatyczkami do uszu leżącą na blacie i otworzył ją jednym szarpnięciem. Zatyczki wysypały mu się na dłoni. Wpakował je sobie do uszu z gorączkową gorliwością, chociaż było już po fakcie. Gardło miał suche jak pieprz. Przez dłuższą chwilę nie był w stanie wykrztusić słowa, jakby zaniemówił.
- Wzr... - przełknął i spróbował jeszcze raz. - Wzr... wzrost mocy: jedna dziesiąta procenta na sekundę. - Zapisał zmianę i odwrócił się w stronę aparatury eksperymentalnej, zanim ponownie ją włączył.
Tym razem zobaczył żółtoczerwony błysk, błyszczące mosiężne łuski wyrzucane pod sufit, maleńkie, jasnoszare grzybki dymu powstałego z gazów wyrzutowych i spadające łuski. Buch! Trach, trach, trach...
Kilka sekund później powtórzyło się to samo.
Brohier i Horton popatrzyli sobie w oczy. Szukali potwierdzenia, afirmacji, pochwały. „Czy to naprawdę się zdarzyło?” - mówiły oczy Hortona. Spojrzenie Brohiera było pełne respektu, jakby dawno temu porzucił nadzieje, że wszechświat jeszcze go czymś zadziwi.
Bach! Trach, trach...
Bach! Trach, trach, trach...
Te same dźwięki powtarzały się dopóki nie wystrzelił ostatni nabój. Monitory wskazywały piętnastoprocentową moc.
- Na skali zostało mnóstwo miejsca do punktu, w którym naboje dotarłyby do bramy i parkingu - powiedział Horton obliczając coś na osobistym przetworniku danych. - Jeśli nawet efekt rozwija się według reguły odwrotności kwadratu...
- To było tak, jakbyśmy szli wzdłuż tego palika i uderzali spłonki młotkiem - powiedział zdumiony Brohier. Podszedł powoli do najbliższego krzesła i osunął się na nie. Wreszcie, ocierając czoło, powiedział drżącym głosem: - Doktorze Horton, jak pan tylko zobaczy Gordiego, może go pan zawiadomić, że korporacja da mu nowy samochód.

3. Wróżba

Windsor, Karolina Południowa. Policja mówi o kilku wątkach wykrytych w związku z wczorajszym wstrząsającym potrójnym morderstwem w sklepie Be-Lo. Kamera zainstalowana w sklepie zapisała obraz dwóch zamaskowanych napastników wiążących swoje ofiary taśmą izolacyjną. Potem bandyci ułożyli ciała jedno na drugim i zaczęli w nie strzelać. „Jakby dla zabicia czasu”, powiedział nam anonimowy policjant.
Pełna wersja

Kampus korporacji Terabyte został oficjalnie zamknięty na dziewiętnaście dni. Kiedy wreszcie go otwarto, dla powracającego do pracy personelu natychmiast stało się jasne, że nie próżnowano tutaj przez ten czas.
- Krasnoludki nieźle tu narozrabiały - powiedział Gordon Greene, wyglądając przez okno pękatego skystara należącego do Leigh Thayer.
- Krasnoludki?
- Krasnoludki, harcerki... ktokolwiek to był, zrobił buty za szewca, gdy ten spał.
To była reakcja Greene’a na nową budkę straży i nową bramę oraz nowy asfaltowy parking przylegający do głównego podjazdu. Zbudowano go w miejscu, gdzie wcześniej były usiane drzewami rozległe łąki.
Niedaleko budki straży stała nowa rampa towarowa. Betonowe przeszkody stanowiły ramę dla zsuwni, na której stała teraz półciężarówka UPS. Od strony kampusu przy zsuwni stała jasnoniebieska platforma należąca do laboratoriów. Dwóch mężczyzn w mundurach ochrony przenosiło paczki między ciężarówkami.
Bramę i pochylnię przeładunkową przecinał nowy płot oddzielający laboratoria Terabyte od Shanahan Road.
- Wygląda na to, że nie chcą, żeby do laboratorium podjeżdżały samochody z zewnątrz - powiedziała Lee.
- Zdaje się, że trochę przedobrzyli, nie sądzisz?
Domysł Lee potwierdził się w chwilę później, gdy dwaj strażnicy stojący przy bramie skierowali ich na parking.
- Doktor Leigh Thayer, stanowisko ósme - powiedział pierwszy ze strażników, przymocowując przepustkę do wewnętrznej strony przedniej szyby.
- Doktorze Greene, kiedy pan będzie miał nowy samochód, dostanie pan stanowisko dziewiąte. Możecie zaczekać na furgonetkę z eskortą w tamtym pawilonie.
Strażnik wskazał kciukiem na pokryty pleksiglasem przystanek za punktem kontrolnym, przypominającym wejście na lotnisko. Obok przystanku stały trzy sześcioosobowe wózki, które całkiem dobrze pasowałyby do pola golfowego.
- Myślę, że jest tu coś o czym jeszcze nie wiemy - powiedziała Lee, przyglądając się okolicy przez szybę samochodu. - No, chodźmy. Zaraz się dowiemy, czy nam o tym powiedzą.
Zanim przeszli przez bramę, musieli oddać stare karty identyfikacyjne. Dostali na ich miejsce nowe, większe, z łańcuszkiem zawieszania na szyi.
- Gdybym chciał nosić dzwonek na szyi, zatrudniłbym się w IBM - zrzędził Greene, gdy przechodzili do pawilonu.
Następne małe upokorzenie czekało ich w samym pawilonie. Nie pozwolono im samym pojechać do laboratorium. Włączenie zapłonu wymagało specjalnego kluczyka, którym dysponowała „eskorta” - w tym wypadku trzydziestoparoletnia kobieta o ramionach atlety i przyjaznych, ale czujnych oczach.
Lee i Gordie nie rozmawiali. Nie chciało im się przekrzykiwać buczenia elektrycznych silników i szumu wiatru owiewającego karoserię wozu. Ale w połowie drogi Gordie w milczeniu pokazał palcem kaburę kierowcy. Tkwił w niej dziwny prostokątny przedmiot, w najmniejszym stopniu nie przypominający pistoletu.
Przejechali przez dawną bramę główną, którą przebudowano na sześciokątny, opancerzony budynek straży.
- Al Capone - powiedział Gordie, gdy ich pojazd wjechał do kanału ze „śluzą”. 
Kanał zaopatrzony był w furtki w formie solidnych stalowych wysuwanych sztab. Miało się wrażenie, że tylko czołg mógłby je sforsować.
- Co?
- Mówi o nowym budynku straży przy bramie - powiedziała przez ramię prowadząca pojazd. - Wygląda jak bunkry, które w latach trzydziestych małe miasteczka budowały przy bankach, żeby odstraszyć rabusiów. Widziałam taki jeden w Goshen, w Indianie. Stał na rogu placu przed sądem. Karabiny maszynowe na głównej ulicy... możecie sobie wyobrazić?
- A musimy? - zapytała Lee.
Kiedy przejechali przez śluzę, kobieta z ochrony w milczeniu pokazała Gordiemu, że wewnętrzny płot podczas ich nieobecności został podłączony do wysokiego napięcia.
Pokiwał głową ze zrozumieniem.
- Cóż, szara rzeczywistość. Już nie jesteśmy w dawnym Columbus, Dorotko.
Podjechali bezpośrednio pod główne wejście do Centrum Plancka, gdzie musieli ścierpieć jeszcze jedną kontrolę kart identyfikacyjnych. Tym razem strażnik użył pałki ze skanerem, który odczytał zarówno kod paskowy, jak i pasek magnetyczny na brzegu karty. Komputer porównał je z zawartością swojej pamięci.
- Doktor Greene, doktor Thayer - powiedział po chwili strażnik kiwając głową. - Dyrektor i doktor Horton oczekują państwa w pokoju konferencyjnym.
- Nie odprowadzi nas pan tam? - zapytała Lee figlarnie.
- Nie, psze pani doktor - odparł strażnik zdecydowanie kręcąc głową. - Nie mam prawa wchodzić do tego budynku.
Twarz Jeffa Hortona rozjaśniła się, kiedy jego asystenci weszli do pokoju konferencyjnego.
- Lee, Gordie... dobrze, że was widzę.
- Też się cieszę, że cię widzę, szefie - odparł Greene. - Trochę się bałem, że jak tu wejdę, to zastanę szefa FBI...
Horton i Karl Brohier wybuchnęli śmiechem, a Greene zdał sobie sprawę, że w pokoju jest jeszcze ktoś trzeci - szczupły mężczyzna o kanciastych rysach i łagodnym wyrazie twarzy. Brohier wstał z krzesła i gestem przywołał nieznajomego.
- Pan pozwoli, doktorze Greene... przedstawię państwu nowego członka pańskiego zespołu - powiedział. - Pete McGhan, to jest doktor Gordon Greene, a to jest doktor Leigh Thayer. Nadaliśmy Pete’owi tytuł koordynatora do spraw materiałów specjalnych.
- Materiałów specjalnych? - Gordon rzucił ukradkiem pytające spojrzenie Hortonowi.
- To jest eufemizm na użytek jego zeznania podatkowego - odparł Brohier. - Pan McGhan, były pułkownik korpusu marines armii Stanów Zjednoczonych, będzie odpowiedzialny za dostawę, magazynowanie, bezpieczeństwo i przygotowanie próbek do waszego nowego eksperymentu... Właśnie sobie coś przypomniałem. Doktorze Greene, dostał pan czek? Są jakieś problemy z kupnem nowego samochodu?
- Każą mi czekać jeszcze tydzień, bo chcą dobrać kolor, który sobie zamówiłem, ale to żaden kłopot - odparł Greene. - Chciałbym panu jeszcze raz podziękować...
- Nie ma potrzeby - powiedział Brohier. - To, co się stało, wyniknęło z naszej winy.
Gordona zastanowiły te słowa. Thayer zrobiła krok do przodu.
- Doktorze Brohier, doktorze Horton... czy któryś z panów byłby łaskaw opowiedzieć wszystko od początku? Po co te wzmożone środki bezpieczeństwa? I z całym szacunkiem dla pana McGhana, na co nam ktoś, kto zajmowałby się naszymi próbkami?
- To dlatego, że on ma czternastoletnie doświadczenie w pracy z amunicją i materiałami wybuchowymi, a my nie - poinformował Horton. - Gordie... to my wysadziliśmy twój samochód. Ty sam, ja, Lee i Dziewczynka.
- Jak to się stało? - zapytała Thayer.
Horton z Brohierem wymienili tajemnicze uśmieszki.
- Jeszcze nie wiem, Lee. To dlatego teraz musimy zakasać rękawy i wziąć się do roboty.
Najpierw trzeba było podpisać nowe kontrakty. Zawierały zaostrzoną klauzulę dotyczącą tajemnicy służbowej. Potem Brohier i Horton pokazali przybyłym zapisy z nocnych testów i zabrali ich do laboratorium Davissona, żeby pokazać im, jakie zmiany tam zaszły.
Najważniejsza polegała na tym, że zniknął marmurowy piedestał i wszystkie urządzenia, które na nim stały.
- Nową komorę testową zbudowaliśmy na zewnątrz - powiedział Horton wskazując metalowe drzwi z pleksiglasowym okienkiem umieszczone w przeciwległej ścianie.
- Trzydziestocentymetrowe ściany pokryte przekładańcem kevlaru i stalowych płyt pancernych, z pięćsetlitrowym tłumikiem wodnym - dodał McGhan. - Przetestowaliśmy to wczoraj. Wielkie chlup i bardzo mało hałasu i dymu.
- Chcemy uchronić naszą opinię dobrego sąsiada - wyjaśnił Brohier. - Im mniej pytań, tym lepiej.
- Wygląda na to, że będziemy musieli odwrócić Dziewczynkę odezwał się Greene przyglądając się urządzeniu pokoju. - Teraz przynajmniej wiadomo, że musimy uważać, w którą stronę ją wycelujemy.
- Właściwie to nic nie wiadomo. Najważniejsze nasze zadanie to określenie zakresu zjawiska. Pete dostarczy wam materiały niegroźne dla was czy dla laboratorium - powiedział Horton. - Lee, ty musisz zebrać dane dla Pewnej Ręki.
- Jakie materiały będziemy testować?
- Amunicję. Najpierw wszystkie kalibry nabojów i rodzaje prochu. Potem cały katalog materiałów wybuchowych od amatolu po torpex - odparł McGhan. - Wszystko to, co obejmuje moja licencja i co mogę dostarczyć dzięki swoim kontaktom.
- A na koniec „Małego chemika” - dodał Brohier. - Musimy dokładnie wiedzieć, jakie substancje podlegają temu zjawisku, a jakie nie. Te praktyczne testy są bardzo ważne, skoro brakuje nam podstawy teoretycznej.
- Ta z kolei jest moim najważniejszym zadaniem - powiedział Horton. - Musimy zrozumieć, co się dzieje, dlaczego to, co wychodzi z laboratorium, działa inaczej niż naturalne promieniowanie.
- Czy najnowsza literatura fachowa coś tu pomoże? 
Horton pokręcił głową.
- Przez tydzień przeglądałem opracowania. Wygląda na to, że ten efekt nie był jeszcze obserwowany, a przynajmniej nikt o tym nie napisał. Zaczynam więc od zera.
- Będziemy musieli dodać do tego zera parę cyfr, żebyś miał nad czym pracować - powiedziała Lee i spojrzała wyczekująco na Brohiera.
- Czy poza nami pięciorgiem ktoś wie, o co się potknęliśmy?
- Jeszcze nie - odparł Brohier. - To już moje zadanie. Bo kiedy znajdziemy szóstą osobę i powiemy jej o tym, świat zacznie się zmieniać. Podkreślam to z całą mocą: dyskrecja zapewni nam niezbędny czas. Niedyskrecja odbierze szansę wpływania na najbliższe wydarzenia.
Wszyscy spoważnieli. Brohier popatrzył na obecnych i ocenił, że ta przestroga nie wystarczy.
- Nie łudźcie się - ciągnął. - Nikt nie będzie w stanie opanować wydarzeń, gdy tylko nasze odkrycie przedostanie się za mury tego pokoju. Znajdziemy się w królestwie polityki i psychologii, a także w królestwie nauk, które dopiero powstaną. Będziemy podlegać wszelkim dziwactwom, na jakie stać rodzaj ludzki. To odkrycie zmienia reguły sprawowania władzy, które rządziły światem, odkąd flinta skałkowa zastąpiła miecze i włócznie. I to nie my napiszemy nowe reguły. My jesteśmy zaledwie przyczyną zmiany. Nie ma odwrotu. Nie chcieliśmy brać tej odpowiedzialności na nasze barki, ale nie możemy jej odrzucić. To, co odkryliśmy, inni i tak odkryliby wkrótce. Zapamiętacie ten dzień jako jeden z ostatnich, kiedy świat był uporządkowany i przewidywalny. Wasze dzieci poznają już inną rzeczywistość. - Brohier spojrzał na aparaturę i uśmiechnął się łagodząc trochę wymowę swoich słów. - Oby była lepsza.

4. Dochodzenie

Dale City, Maryland. Prowadzący śledztwo liczą na to, że zachowany w dyspozytorni zapis wezwania z telefonu 917 rzuci nieco światła na strzelaninę, która miała miejsce ostatniej nocy w dzielnicy zamieszkałej głównie przez białych. Krzyki i wrzaski uczestników przyjęcia słychać wyraźnie na stuminutowym nagraniu, które zaczyna się na chwilę przedtem, jak kule rozbiły szybę w oknie kuchennym i zabiły właściciela domu, Gila Dellarda, gdy próbował zawiadomić policję, że na trawnik przed jego domem wjechał samochód pełen nastolatków.
Pełna wersja - Nagranie wezwania z telefonu 911

Wciągu następnych kilku tygodni życie w Laboratorium Davissona nabrało tempa, choć wydawało się przy tym zwodniczo jednostajne.
Zespół generator/emiter został przeniesiony, przekalibrowany i nastawiony na wywoływanie eksplozji próbek dostarczanych cztery razy dziennie przez Pete’a McGhana. Ze względu na niebezpieczeństwo, na które naraziłby się McGhan, gdyby zbliżył się do laboratorium podczas trwania eksperymentu, rytm testów i dzienny rozkład zajęć zespołu Hortona układały się według jego wizyt.
Pierwsza dostawa była o ósmej rano, następne - co trzy godziny. Za każdym razem następowała półgodzinna, zaprogramowana „utrata przytomności” Pewnej Ręki. Dla bezpieczeństwa McGhan dzwonił przez linię specjalną, żeby się upewnić, czy emiter jest zimny, a komora próbna gotowa na przyjęcie dostawy.
- Czy doktor może mnie przyjąć? - pytał.
- Proszę wpaść do jego biura - brzmiała odpowiedź, jeśli McGhan mógł zbliżyć się do laboratorium.
- Przepraszamy, ale nie możemy pana umówić - mówił głos w słuchawce, jeśli McGhan powinien pozostać w strefie bezpieczeństwa.
McGhan nigdy nie przebywał w laboratorium dłużej niż było trzeba, żeby umieścić próbki w komorze testowej i przekazać Hortonowi specyfikacje materiału. Potem znikał i udawał się do bliżej nieokreślonego, położonego poza kampusem miejsca, gdzie odbierał, składował i przygotowywał próbki.
- Dziękuję za to, że mnie pan przyjął - mówił za każdym razem, kiedy wychodził.
- Proszę przyjść znowu - brzmiała odpowiedź.
Te zabezpieczenia rodem z filmów płaszcza i szpady wywoływały dziecinne chichoty i złośliwe docinki członków zespołu Hortona. Specjalizowała się w nich Lee, do której obowiązków należało odpowiadanie na telefony.
- On przypomina hipochondryka uzależnionego od lekarstw mówiła Hortonowi. - A ja gadam jak paniusia z Cincinnati. Gdybyś opublikował nasze rozmowy w jakimś piśmie naukowym, wyszlibyśmy na paranoików, odgrywających role z filmów z Jamesem Bondem.
- Tylko dlatego, że jesteś paranoiczką... - zaczął Greene.
- Wiem, wiem - schyliła się nad konsolą i zerknęła ukradkiem w bok.
- Muszimy bycz osztroszni - powiedziała, zabawnie naśladując niemiecki akcent z komiksów. - Wróg może słuchacz nafet teraz. Kaszty z nas mosze zostacz skompromitofany...
Nie licząc wizyt i telefonów McGhana, nikt nie zakłócał toku ich pracy. Personel administracyjny chronił ich przed rutynowymi wizytami, osłaniał tarczą wymówek przed znajomymi, a nawet przejął większość codziennych czynności, poczynając od odebrania nowego samochodu doktora Greene’a, na zaopatrywaniu lodówki Hortona w gotowe dania, kończąc.
Tylko Karl Brohier ich odwiedzał, z początku codziennie. Potem zniknął informując, że na jakiś czas opuszcza kampus. Miejsce i cel jego podróży stały się pożywką dla rozmaitych spekulacji, ale nawet Horton nie zdołał wyciągnąć odpowiedzi od personelu Brohiera.
- Nie sprzeda nas, prawda? - dopytywał się Greene. - Nie ubije interesu za naszymi plecami?
- Nie - odparł spokojnie Horton. - Nie sądzę, żeby nawet przyszło mu to do głowy. Wybrał się w misję Diogenesa. To zajmie trochę czasu.
- Diogenes - powiedziała Thayer z wyraźną niechęcią. - Mogłeś zrobić łatwiejszą do przełknięcia aluzję, szefie.
- Szuka uczciwego człowieka? Kogoś, kto byłby Numerem Sześć?
- Jest tylko jedna rzecz, którą wszyscy wiedzą o Diogenesie, szefie - powiedziała Lee z westchnieniem. - Był założycielem szkoły cyników...
Greene rozpromienił się.
- Tatusiu! Wreszcie cię znalazłam! 
Thayer obrzuciła go wzrokiem bazyliszka.
- Nosił przezwisko Kajo-pies, bo sypiał na ulicach. Nauczał, żeby gardzić cywilizacją. Odrzucał ją, a wraz z nią wszelkie ziemskie dobra. Szefie, jeśli mamy uznać doktora Brohiera za greckiego filozofa, to czy nie moglibyśmy wybrać przynajmniej któregoś z Jonów? Talesa albo Anaksymandra?
- Hej, miałem anaksymandra, kiedy byłem chłopcem - powiedział Greene. - Trzymałem go w szklanym wazonie na komodzie aż zdechł.
Lee zmięła kawałek papieru w kulkę i rzuciła nią w głowę Gordiego.
Wraz z upływem dni nawarstwiały się dane.
Pierwsza tura testów skoncentrowana była na amunicji podobnej do tej, która była w pistolecie Erika - zawierającej jako propelent azotan celulozy, czyli bawełnę strzelniczą. Thayer i Greene, którzy mieli niewielkie doświadczenie w sprawach uzbrojenia, byli zaskoczeni nie kończącą się rewią rozmaitości znoszonych przez McGhana. Sam katalog Winchestera oferował jedenaście rodzajów prochu i ponad dwieście typów nabojów.
Mieszanka, rozmiar granulek, sposób ładowania, wytwórnia, kaliber - każdy z tych czynników z osobna mógł wpłynąć na wynik testów. Ale pierwsze dwadzieścia próbek dało taki sam - pozytywny - efekt. Zespół zaczął nazywać ostatnie kliknięcie myszą „naciskaniem spustu”.
W ciągu ośmiu dni przeprowadzono trzydzieści dwa testy z pozytywnym rezultatem. Thayer i Gordonowi udało się zarazić Hortona entuzjazmem do przeprowadzanych testów. Przyspieszyli więc procedury, umieszczając w komorze po trzy próbki amunicji naraz.
Nie wpłynęło to na wyniki. Magnum i ACP, zapłon boczny i zapłon centralny, karabin i broń krótka, rozmaite kalibry, poczynając od 288 bee, na 458 winchester kończąc - wszystkie naboje wybuchały jednakowo w ciągu ułamka sekundy po osiągnięciu przez emiter dziesięcioprocentowej mocy. Ich miękkie mosiężne łuski pękały i zwijały się w uchwycie, a pozbawione impetu kule łagodnie lądowały w przechwytywaczu.
Pod koniec siedemnastego dnia prób, gdy przetestowano już sto czterdzieści próbek, nuda zaczęła powoli zajmować miejsce niecierpliwości i zaciekawienia, a po Karlu Brohierze nie było śladu, Horton postanowił wreszcie wziąć sprawy w swoje ręce.
- Tego już nam wystarczy aż nadto - powiedział do siebie. Zamknął dziennik eksperymentu i wezwał McGhana.
- Pete? Zmiana planu. Chcę na jutro i na sobotę dostać sam proch, a na początek przyszłego tygodnia materiały z trzeciej serii. Możesz to załatwić? Dobrze. Dzięki, zobaczymy się jutro.
Kiedy odkładał słuchawkę usłyszał za sobą ciche, ale wyraźne oklaski. Odwrócił się i zobaczył, że Greene i Thayer podsłuchiwali.
- Właściwa decyzja, doktorze J. - powiedział Greene. - Tak mnie to już znudziło, że zacząłem rozważać wycieczkę samochodową do Tennessee na weekend.
- Jak to jest, że testosteron idzie w parze z eksplozjami? - zapytała z westchnieniem Lee. - Szefie, jeśli jutro zajmiemy się prochem, powinniśmy sprawdzić jeszcze dzisiaj system wentylacyjny i przeciwpożarowy.
- Nie - odparł Horton. - Na dziś koniec. Zabieram was na solidny obiad.
Greene przyjął to z aprobatą.
- Właściwa decyzja, Numerze Dwa. Nie wychodzisz z roli.
- Poczekaj, co powie Numer Trzy - odparł Horton. - Oboje macie minutę, żeby posprzątać po sobie i zebrać manatki. A potem w drogę. Do Zanesville mamy godzinę jazdy.
- Ja będę prowadził - radośnie oświadczył Greene.
- Nie, nie będziesz - sprostował Horton, a Lee odetchnęła z ulgą.

Po drodze Horton opowiedział im o swoich planach.
- Jeśli nasz emiter będzie grzeczny, to ty, Gordie, nie będziesz przy nim potrzebny. Chcę, żebyś od jutra zajął się emiterem drugiej generacji - powiedział.
- Brzmi to nieźle. Jakieś parametry?
- Weź wszystko, czego dowiedzieliśmy się do tej pory i popracuj nad tym. Już teraz wiemy, że nie będzie nam potrzebne całe spektrum od zera do nieskończoności. Uprość to. Postaraj się, żeby to było coś mniejszego, bardziej wydajnego, wytrzymalszego i bardziej zwartego. Krótko mówiąc, coś przenośnego.
- Przenośnego? - zapytała Thayer unosząc brwi.
- Nie możemy przetestować zasięgu emitera w laboratorium. Kampus jest za mały. Znów kogoś mogłoby poranić, choćby w tej dzielnicy po drugiej stronie Shanahan Road albo jakiegoś przypadkowego kierowcę. Będziemy musieli zabrać sprzęt gdzieś na pustkowia, na Zachód albo na środek jeziora Erie. Możesz zbudować Dziewczynkę numer dwa wprost na platformie ciężarówki, jeśli ci to odpowiada.
- Pytam tak sobie, z ciekawości, doktorku: czy detonator działa też na benzynę?
- Dobre pytanie. I nie sądzę, żeby zadowoliły cię same przypuszczenia.
- Pewnie by zadowoliły, gdyby ciężarówka należała do ciebie odparł Greene z uśmieszkiem.
- A więc w przyszłym tygodniu robimy próby z benzyną. Powiem McGhanowi.
- Może należałoby jednocześnie poeksperymentować trochę z ropa naftową i paliwem do diesla - wtrąciła Thayer. - Chyba nie chcesz niespodzianek? Dużo tego jeździ wokół nas.
Horton pokiwał głową.
- Owszem, ale wszystkie te substancje mieliśmy na kampusie w dniu, kiedy wystąpiła anomalia i żadna z nich nie zareagowała przy mocy, którą wtedy zastosowaliśmy. Możliwe, że wyższa moc wyjściowa wpłynie jakoś na materiały, które do tej pory uważaliśmy za stabilne w polu detonatora. Gdybym zrobił już jakieś postępy w dziedzinie teoretycznej, pewnie mógłbym na to pytanie odpowiedzieć. A tak, pozostaje nam tylko prowadzić dalsze próby. I to jest następna korzyść, wynikająca z posiadania drugiego zestawu laboratoryjnego: można będzie przyspieszyć program testów.
- Za każdym razem, gdy włączamy Dziewczynkę, testujemy coś więcej niż próbki w komorze - powiedziała Thayer. - Wiemy już, że nie działa to na pleksiglas, beton, grejpfruty, czarne tasiemki i pas do pończoch, napoje gazowane, bateryjki w tanim zegarku Gordiego...
- Czarne tasiemki i pas do pończoch? - powtórzył Gordie odwracając się do niej.
- Wyjaśnię ci jak podrośniesz.
Przez resztę drogi cała trójka przerzucała się nazwami materiałów, które były wystawione na działanie pola detonatora, bo znajdowały się w Laboratorium Davissona. Ale kiedy skręcili na podjazd do Oberży pod Starym Targiem, Horton zakończył rozmowę na ten temat.
- Tyle tego na dzisiaj - powiedział. - Ani słowa więcej o pracy. Jeśli nie stać nas na cywilizowaną konwersację, będziemy jedli w milczeniu. Słowo daję, chciałbym, żeby nam się ten obiad udał. Nie co dzień przecież noszę krawat.
- Albo jem coś, co nie jest zawinięte w kolorowy papierek i opakowane w styropian - dodał Greene, sięgając do klamki. - Przyjmuję twoje warunki. Chodźmy, umieram z głodu.

Zdumiewająco łatwo przyszła im rozmowa o grzesznych przyjemnościach niesionych przez kulturę masową, o zaniku żeńskiego futbolu, o wymarzonych wakacjach. Jednocześnie pochłaniali posiłek, na który składały się kruche mięsa, egzotyczne owoce i dwie butelki wina. Zajęło im to dwie godziny. Jedynego wyłomu w narzuconym przez Hortona reżymie rozmowy dokonał on sam wznosząc toast.
- Za jedyną w swoim rodzaju jednostrzałową, ręcznie ładowaną broń palną. Za naszą flintę o szerokim rozrzucie - chowajcie się ludziska - i za zespół, który ją zmajstrował - powiedział przyciszonym głosem. - Obyśmy znaleźli dla niej dobre zastosowanie i wiedzieli, w co ją wycelować.
- Spiłeś się, szefie - powiedziała Thayer stukając kieliszkiem o jego kieliszek. - Ale zgadzam się z tobą.
Czy to sprawiła późna pora, czy też uspokajający efekt jedzenia i wina, a może trzeźwiący skutek toastu, w każdym razie w drodze powrotnej rozmawiali niewiele. Horton wprowadził wóz na zautomatyzowaną autostradę i pozwolił wieźć się na zachód w bezksiężycową noc, sam natomiast patrzył przez okno na mijane farmy. Greene drzemał, lekko pochrapując od czasu do czasu. Thayer obserwowała ruch na sąsiednich pasach. Wzdrygnęła się, gdy czarny, czterodrzwiowy sedan, przekraczając wszelkie ograniczenia szybkości, przemknął obok nich i roztopił się w ciemnościach nocy.
- Nie oznakowany samochód? - zapytał Horton. - Spieszy mu się, żeby znaleźć jakiś lasek i ulżyć potrzebie?
- Tajna agencja rządowa przewożąca schwytanego kosmitę do bazy sił powietrznych Wrighta-Pattersona - odparła.
- Oczywiście, powinienem się domyślić.
Milczenie wydłużało podróż, więc Horton włączył radio satelitarne i znalazł program jazzowy, żeby zabić czas. Gdy podjeżdżali do bramy osiedla, w którym mieszkał Greene, kończyła się właśnie Kansas City Suitę Counta Basiego. Greene postanowił, że następnego ranka skorzysta z taksówki, żeby nie spędzać jeszcze jednej godziny w drodze. Słuchając Stana Kentona dojechali do parkingu Terabyte, gdzie czekał samochód T-hayer.
- To sympatyczna knajpka, a jedzenie było pyszne. Dziękuję, szefie. - Chociaż zabrzmiało to jak pożegnanie, nie ruszyła się z miejsca.
- Cała przyjemność po mojej stronie. Do jutra.
- Mogę ci coś powiedzieć?
Horton, zaskoczony, odwrócił się w jej stronę, żeby lepiej widzieć jej twarz.
- Jasne.
- Nie za dobrze się bawiłam...
- Przykro mi...
- To nie twoja wina - odparła. - Szefie, przez cały czas się denerwowałam, kiedy jechaliśmy tam i z powrotem. Nigdy tego nie czuję, kiedy sama prowadzę. Wystarczyłby jeden wypadek i nasz świat jest bezpieczny przed zmianą status quo...
- Sadzę, że doktor Brohier wie już wystarczająco dużo, żeby kontynuować doświadczenia, nawet gdyby nam się coś stało.
- Pewnie mógłby, ale czy inni o tym wiedzą?
- Do czego zmierzasz, Lee?
- Przez cały wieczór myślałam o tym, że nasza praca podkopuje podstawy potęgi wielu ludzi. Nie pokochają nas za to, co robimy. Chętnie wstrzymaliby nasze prace, gdyby tylko mogli. Ciągle miałam ochotę uciszać ciebie i Gordiego tam, w restauracji, chociaż przecież nie mówiliście o sprawach zawodowych. Po prostu nie chciałam, żeby ktoś zwrócił na nas uwagę. Wolałam być niewidzialna.
Westchnęła.
- I nie wiem, co zrobić, żeby przestać się bać - ciągnęła. - Te myśli ciągle krążą mi po głowie. Za każdym razem, kiedy słyszę jakiś dźwięk za drzwiami swojego mieszkania... albo mój kot zainteresuje się czymś w środku nocy... kiedy przekręcam kluczyk w stacyjce samochodu... te myśli wracają. Jeff, nie będziemy bezpieczni, dopóki jesteśmy sami.
- No, nie wiem...
- Wiesz, że są ludzie, którzy zabiliby nas z wyrachowania, żeby uratować swoje interesy albo żeby je ochronić. To nie jest pomysł rodem z Hollywood.
- Rozumiem. Przyznam, że do tej pory nie myślałem o tym wiele.
- A ja tak. - Głos zmienił się jej pod wpływem emocji. - Moja siostra w Cleveland miała problemy z gangsterami, bo jej syn nie chciał przyłączyć się do gangu. Ich dom został trzykrotnie ostrzelany. - Znów westchnęła. - A kiedy miałam dwanaście lat, mój wujek Ted był przewodniczącym ławy przysięgłych, która sądziła sprawę napadu na bank dokonanego przez herszta jednego z tych syndykatów białych nacjonalistów. Ława orzekła winę oskarżonego. Tydzień później znaleziono wujka Teda w jego własnym samochodzie. Miał w ciele szesnaście kul, a na szybie przedniej ktoś napisał „zdrajca”.
- Pamiętam - powiedział zdumiony Horton. - Widziałem to w telewizji. Nie miałem pojęcia...
- Obiecałam sobie... - Potrząsnęła głową i zaczęła jeszcze raz.
- Powiedziałam sobie wtedy, że nigdy nie wejdę w drogę takim ludziom. Że po prostu przycupnę w wysokiej trawie, a lwy niech walczą między sobą nad moją głową.
- Lee, co mogę dla ciebie zrobić?
- Myślę, że powinnam przenieść się do laboratorium - odparła.
- Ernie też, jeśli to nie przeszkadza.
- Ernie to kot? 
Lee skinęła głową.
- Przynajmniej dopóki nie opublikujemy wyników. Mogłabym skorzystać ze starego biura Bartona; jest położone blisko szatni dla kobiet, a tapczan jest wystarczająco długi jak na mnie.
- Wstawimy ci łóżko i szafę - odparł stanowczo. - I stary fotel dla Erniego, żeby miał o co ostrzyć pazury.
Lee uśmiechnęła się z ulgą.
- Dziękuję.
- Odprowadzić cię do bramy? Chcesz już dzisiaj przenocować tutaj?
- Nie, nie. Ernie szaleje, kiedy nie wracam do domu. - Zamyśliła się. - Ale jutro przyjadę z nim i z walizką, jeśli to ci nie przeszkodzi.
- W najmniejszym stopniu. Jestem pewien, że obsługa zdąży do tego czasu zorganizować jakieś łóżko, jeśli będę mocno naciskał.
Pokiwała głową i otworzyła drzwi.
- Dziękuję, że nie uznałeś mnie za jakąś zwariowaną paranoiczkę.
- Jest wiele rzeczy, których powinniśmy się bać - odparł Horton. - Większość z nas daje sobie z tym radę, udając, że nic takiego się nie dzieje. Tobie zabrano to złudzenie bardzo wcześnie. - Chrząknął. - A ja myślę, że właśnie sam straciłem złudzenia. Może poproszę obsługę o drugie łóżko.
- Przepraszam, szefie...
- Nie przepraszaj. Doktor Brohier próbował nam właśnie to powiedzieć. Nie mógł tego wyłożyć jaśniej. A ja przegapiłem sprawę, bo byłem zajęty rozwiązywaniem naukowej łamigłówki. - Pokręcił głową. - Późno już. Czas wracać do domu.
Zaczęła gramolić się z samochodu, ale zatrzymała się i spojrzała przenikliwie na Hortona.
- Jeff?
- Co?
- Opublikujemy to, prawda? Powiedz mi, że nie pracujemy dla Dow Chemical albo dla Departamentu Obrony. Powiedz, że doktor Brohier nie będzie chciał po prostu sprzedać detonatora komuś, kto zaoferuje najwyższą stawkę, że mamy szansę, żeby odebrać pazury przynajmniej niektórym lwom. To był jedyny powód, dla którego nie uciekłam już w pierwszym tygodniu. - Uśmiechnęła się smutno. - Już chciałam to zrobić, ale wujek Ted mi nie pozwolił.
- Jasne, opublikujemy - odparł stanowczo Horton. - A lwy będą miały niespodziankę. Największą w ich życiu.

5. Chemia

Kupang, Timor. Pokojowy „Marsz zapomnianych” zamienił się w krwawą łaźnię, gdy timorskie siły bezpieczeństwa, lojalne wobec pokonanego prezydenta Gusmao, otworzyły ogień do ponad dwutysięcznego tłumu demonstrantów, gdy zbliżył się on do budynków rządowych w centrum Kupangu. Liczbę zabitych szacuje się na „ponad czterdziestu”. Około dwustu osób odniosło rany. Rzecznik prasowy prezydenta Gusmao nazwał uczestników marszu „bandytami” i „indonezyjskimi terrorystami” wykorzystującymi kłopoty gospodarcze wyspy.
Pełna wersja - Znaki czasu: zawikłana historia Nagrody Nobla za 1996 rok: „Nikomu nie przyniosła pokoju”

Kiedy zaczęto próby z innymi materiałami, zaczęły się pojawiać pierwsze, niewyraźne jeszcze wskazówki, czym naprawdę jest detonator.
Laboratoryjna próbka prochu strzelniczego rozbłysła płomieniem. McGhan pokazywał im wcześniej - zapalając zapałką kupkę prochu leżącą na stole laboratoryjnym - że normalne spalanie odbywa się wolniej.
- Zupełnie, jakby tu nie było opóźnienia, jakby każda granulka w stosie przekraczała próg zapłonu w tym samym czasie - powiedział Horton. - To jest taka różnica, jak między gotowaniem wody na ogniu a podgrzewaniem jej w mikrofalówce.
- To by tłumaczyło, dlaczego Erika tak mocno poparzyło - powiedział Greene. - I dlaczego mój samochód wybuchnął jak bomba. Dziewczynka jest bardzo wydajna.
- Chciałabym, żebyście nie nazywali tego Dziewczynką - zaprotestowała Thayer. - Nie ma w tym niczego miłego i przytulnego. I nigdy nie było.
- To może „Trudne Dziecko”. Tak lepiej?
- Czy nie powinieneś być teraz na dole przy synu „Trudnego Dziecka”?
- Przyszedłem tylko, żeby zobaczyć jak pociągacie za spust powiedział tonem usprawiedliwienia, wycofując się do drzwi. - To tylko dziesięć minut raz na trzy godziny. Czuję się tam samotnie, zdany na siebie samego. Widzisz, teraz czeka cię parę godzin sprzątania. Zostawiam to tobie.
Następną próbką był czarny proch - pierwszy na świecie materiał wybuchowy, podstawa uzbrojenia armii od Chin po Anglię przez ponad trzysta lat. Ku zaskoczeniu wszystkich, próbka zaledwie zadymiła i zmieniła barwę na szarobrązową. Następna próba na wyższym poziomie mocy dała ten sam rezultat.
- Powinno się palić - powiedział Horton potrząsając głową. Czarny proch zajmuje się od iskierki. A tu jest tak, jakbyśmy chcieli zapalić wilgotne zapałki.
- Musimy szybko oddać nasze próbki do analizy chemicznej powiedziała Thayer. - Coś dziwnego dzieje się na poziomie molekularnym.
- Musimy zainstalować obok laboratorium jakiegoś chemika-analityka - powiedział zrzędliwie Greene. - Czy w kampusie jest ktoś, komu moglibyśmy dać po głowie i przyciągnąć tutaj?
- Znajdzie się to na szczycie mojej listy, jak tylko wróci doktor Brohier - odparł Horton. - Ale nie potrzebuję chemika, żeby wiedzieć, że jedyny składnik, jaki bawełna strzelnicza i czarny proch mają wspólny to azotany. Sądzę, że to co widzimy, to różnica w spalaniu się azotanu celulozy i azotanu potasu. Jeden płonie, drugi skwierczy.
- Myślę, że będzie nam potrzebny także jakiś specjalista od chemii fizycznej - powiedziała Thayer marszcząc brwi. - Coś dziwnego musi się dziać z wiązaniami elektronów.
- Uważam, że będzie nam potrzebna próbka prochu strzelniczego B - stwierdził Horton. Kiedy reszta popatrzyła na niego pytająco, dodał: - Jego podstawowy skład chemiczny jest prawie taki sam jak czarnego prochu, z tą różnicą, że proch strzelniczy B zawiera azotan sodu. I to pozwoli nam włożyć na miejsce jeszcze jeden spory kawałek układanki.
Tego samego popołudnia Horton i Thayer obserwowali, jak pięć gramów prochu B napełnia komorę testów lekkim szarym dymem. Płomień się nie pokazał.
- Interesujące - powiedział Horton.
- Doprawdy, Sherlocku - odparła Thayer, przyglądając się wskaźnikom. - Ale mam ochotę rozwalić na kawałki tę nędzną imitację komory testowej i zbudować prawdziwą. To absurd, że nie ma spektrografu do badania dymu...
- Lee, mogłabyś spojrzeć na raport Kinga w sprawie anomalii?
- Jasne. Co ci jest potrzebne?
- Zobacz, czy jest tam lista fajerwerków, które były w samochodzie Gordiego.
- Jest. Pamiętam, że ją widziałam. - Ekran komputera zamigotał gwałtownie. - Dwa tuziny rakiet. Jedno pudełko fajerwerków M60. I jeden „Wybuchowy Zestaw Świątecznych Rakiet Kosmicznych”.
- To wszystko?
- To wszystko. - Jej oczy pojaśniały. Nagle coś zrozumiała. Aha! Mamy problemik, prawda?
Horton niechętnie przytaknął.
- Jeśli czarny proch się nie pali i proch strzelniczy się nie pali, to dlaczego fajerwerki w samochodzie Gordiego eksplodowały? - Odsunął krzesło od monitora. - Muszę rozprostować kości. Wrócę za chwilę.

Przenośny emiter nabierał kształtów na aluminiowym wózku dostarczonym przez obsługę kampusu. Horton zauważył, że moduł kontroli mocy i zasilania jest już prawie gotowy i że Greene przyśrubował już w pozycji pionowej cylindryczny moduł wspornika emitera.
- Nigdy nie widziałem kogoś, kto potrafiłby tak szybko jak ty uporać się z metalem - powiedział Horton. - Czy pionowe ustawienie nie sprawi nam jakichś kłopotów?
- Nie - odparł Greene. Usiadł i otarł pot z czoła. - Zostało jeszcze pół godziny układania kabli.
- Mamy problem, Gordie - powiedział Horton, sadowiąc się na stołku obok warsztatu Greene’a.
Gordie zacisnął usta i nic nie powiedział.
- No, dalej, Gordie... nie zmuszaj mnie, żebym zrobił się nieprzyjemny - rzekł Horton. - Musiałeś wiedzieć, że do tego dojdziemy.
Greene bardzo powoli wytarł ręce o kombinezon, podniósł wzrok i uśmiechnął się przepraszająco.
- Prawdę powiedziawszy, nie wiedziałem. Do dzisiejszego poranka myślałem, że proch to po prostu proch. Kto mógł się spodziewać?
- Co było w samochodzie?
- Pistolet bez zezwolenia - sapnął. - Mój prywatny system zabezpieczenia przed kradzieżą samochodu. Mały ruger, dziewiątka z plastikową ramą.
- Jeszcze jedna pamiątka z Tennessee?
- Właściwie to z Kentucky - odparł Greene. - Oni ciągle znajdują sposoby na ominięcie praw federalnych, które im się nie podobają. Domyślam się, że nie podoba im się również trzydziesta poprawka. - Pochylił się do przodu, oparł łokcie o biodra i ostentacyjnie załamał ręce.
- Doktorze Horton, przepraszam. Nie wiedziałem, że sprawa pożaru nie wyjdzie poza kampus. Bałem się, że dostanę pięć lat. I kiedy już raz postanowiłem trzymać się tej wersji, byłem zbyt skrępowany, żeby przyznać się do kłamstwa.
Horton wstał.
- Myślę, że jakoś przełknę tę małą niespodziankę - powiedział.
- Ale proszę, nie narażaj mnie na większe. Czy razem z samochodem zmieniłeś system zabezpieczeń przed kradzieżą?
Greene pokręcił głową.
- Nie. Chociaż myślałem o tym. Postanowiłem, że zaczekam, aż sprawy się trochę wyjaśnią, zanim podejmę ryzyko.
- To chyba jasne, że laboratorium nie kupi ci następnego wozu - stwierdził Horton złośliwie się uśmiechając. - Skoro więc nie czujesz się bezpieczny za bramą bez pistoletu w schowku na rękawiczki, zawsze możesz zrobić to co Lee albo ja.
- A co ty zrobiłeś? - zapytał Greene przekrzywiając głowę. 
Horton roześmiał się.
- Jeżdżę takim gratem, że nikt nawet nie pomyśli, żeby go ukraść.
Następnego dnia testowali próbki czarnego prochu. Pozwoliło to potwierdzić przypuszczenie, że choć fajerwerki, które Greene miał w samochodzie, mogły podsycić pożar, to na pewno go nie wywołały.
Wtedy zespół Hortona przestał zajmować się łatwopalnymi materiałami wybuchowymi i skupił uwagę na środkach wybuchowych o wielkiej sile rażenia. Pete McGhan dostarczył im nowe próbki i powiedział coś takiego, że aż usiedli.
- Nabój karabinowy kalibru trzydzieści trzy, bawełna strzelnicza - powiedział kładąc na stole błyszczący mosiężny cylinder. Proch spala się w ciągu kilku tysięcznych sekundy i daje ciśnienie kilkuset kilogramów na centymetr kwadratowy.
Obok postawił mały popielaty cylinderek.
- RDX, detonuje w ciągu kilku milionowych sekundy i daje ciśnienie kilku milionów kilogramów na centymetr kwadratowy. Jeśli kula kalibru trzydzieści trzy wystrzelona z karabinu leci na dystans dwustu metrów, to nabój RDX o tym samym kalibrze mógłby umieścić kulę na orbicie, gdyby znalazła się flinta, która nie rozleciałaby się wcześniej w drzazgi. Jest więcej rodzajów materiałów wybuchowych niż sobie wyobrażacie; ponad sto dostępnych rodzajów i drugie tyle, których używano w przeszłości, a teraz zaniechano produkcji. Dochodzi do tego jeszcze kilkadziesiąt objętych tajemnicą wojskową lub przemysłową. Ale większość stworzono na bazie kilku podstawowych składników: azotanu amonu, kwasu pikrynowego, nitrogliceryny, PETN, RDX, TNT. Doktor Brohier kazał mi dostarczyć odpowiednią liczbę próbek z każdego rodzaju, w najczystszej dostępnej formie, a potem niech już wyniki doświadczeń powiedzą, którą z mieszanek należy testować. Prawie nic z tego, co powiedziałem wam o dotychczas testowanych materiałach, nie ma zastosowania w stosunku do substancji, które teraz znajdą się na warsztacie. Dynamit może spalać się i nie eksplodować. Ale gliceryna zawarta w dynamicie wybuchnie pod wpływem wstrząsu nie większego niż ten - mówiąc to uderzył mocno ołówkiem w brzeg stołu. Wszyscy podskoczyli. - Tymczasem nitromex jest tak stabilny, że możecie strzelić do niego z pistoletu albo wetknąć w niego lont i zapalić, a nie zareaguje. Materiały wybuchowe tej generacji są tak różne od tradycyjnych, a jeden ich rodzaj od drugiego, że założyłem się sam z sobą, że to urządzenie nie spowoduje wybuchu żadnego z nich. A teraz najważniejsze: żadne z was nie ma prawa dotknąć którejkolwiek z tych próbek. To ja zajmę się przygotowaniem, transportem, ustawianiem i sprzątaniem. Te dwie ostatnie czynności będę wykonywać w moim ślicznym kevlarowym fartuszku. - McGhan spojrzał na stół. - Doktor Brohier wyraźnie sobie tego życzył. Mnie można zastąpić, was nie. Toteż już więcej nie przyjdę z wizytą do laboratorium. Będę z zewnątrz ładował komorę testową, a wy potem zamkniecie i zaplombujecie drzwi. Procedury bezpieczeństwa, których używaliśmy do tej pory... telefony, wyłączanie „Pewnej ręki”, były przygotowaniem do tego, co nastąpi teraz. - Wstał i zebrał swoje rzeczy. - Jest szansa, że przeżyłbym, gdybyście odpalili nabój karabinowy, który przewożę w bagażniku, ale nie sądzę, żeby mi się ta sztuka udała, gdybyście odpalili próbkę torpeksu. I chociaż mnie można zastąpić, to chyba wstrzymałoby to program badawczy, gdyby wasz kurier wyleciał w powietrze pośrodku Shanahan Road.
Nagle włożył mały popielaty cylinderek do ust i zaczął żuć.
- Mięta pieprzowa, bez cukru - powiedział. - Za pół godziny wrócę z prawdziwą próbką.
McGhan przegrał swój zakład jeszcze przed obiadem. Centymetr sześcienny materiału, który nazywał się EDNA, osuszył pięćsetlitrowy tłumik wodny i rozłupał pleksiglasową szybę komory testowej.
- To przekracza standardy bezpieczeństwa - powiedział ponuro McGhan, przyglądając się uważnie szkodom. Pod pachą trzymał hełm kombinezonu saperskiego. - Muszę zmniejszyć próbki o jedną czwartą albo o jedną trzecią, żeby zmieścić się w tych granicach.
Wstrząśnięty Horton oznajmił, że sam chciał to zaproponować.

Pod koniec tygodnia wrócił Karl Brohier.
Pojawił się równie cicho, jak zniknął. Nikt nie spodziewał się jego nadejścia. Horton dowiedział się o jego powrocie w momencie, gdy dyrektor zajrzał przez uchylone drzwi do laboratorium, machnął ręką do Lee i powiedział:
- Jeff? Przyjdź do mnie, jak będziesz miał wolną chwilę. Jego ton i zachowanie były tak swobodne, jakby nigdzie się nie ruszał z kampusu, a tylko zwyczajne obowiązki administracyjne oderwały go na chwilę od codziennych zajęć.
Horton zapomniał na chwilę języka w gębie, ale w końcu wydusił z siebie, zanim Brohier zniknął:
- Zaraz u ciebie będę.
- Nie ma pośpiechu - odparł radośnie Brohier. - Moja sekretarka powiedziała mi, że w przychodzącej poczcie mam pięćset czternaście pilnych listów.
Mimo tego zapewnienia Horton poczekał tylko tyle, ile trzeba było, żeby wywołać Greene’a z warsztatu i poszedł za Brohierem do Centrum Edisona, gdzie mieściła się administracja.
- Och, Jeffrey - powiedział wesolutko Brohier, kiedy Horton wszedł do jego biura - jak wam leci? Mam nadzieję, że macie jeszcze wszystkie palce?
- Tak. Pete okazał się dobrym nabytkiem - powiedział Horton, sadowiąc się na kanapie. - Jest skrupulatny, punktualny i tylko trochę wścibski, kiedy chodzi o sprawy związane z jego zadaniem. A wykonuje je bardzo dobrze. Gdzie go znalazłeś?
- Mój wnuczek, Louis, służy w marines - wyjaśnił Brohier odwracając na chwilę uwagę od stojącego przed nim monitora. - Nie wolno mu mówić, co konkretnie tam robi, ale sądzę, że wyszkolono go do działań na tyłach wroga... no wiesz, sabotaż i dywersja. McGhan był instruktorem w jego oddziale, dopóki nie popełnił tego błędu, że przespał się z żoną oficera wyższego stopniem. W związku z oskarżeniem o gwałt musiał podać się do dymisji.
- Gwałt? Jak...
- Najwidoczniej ten wyższy rangą oficer już się o to postarał, żeby jego żona miała sińce potwierdzające taką wersję wydarzeń, a zarazem dał jej powód do kłamstwa. - Brohier uśmiechnął się ironicznie. - Myślę, że najlepszą rekomendacją dla McGhana i dowodem jego samodyscypliny oraz pryncypialności jest fakt, że to przeżył.
- Też tak myślę. Jedna mina położona we właściwym miejscu... - Horton pokręcił głową. - Pytałeś, jak nam leci. Przeważnie nie leci, tylko robi bum! Zdaje się, że tu chodzi o azotany w próbkach. Detonator wyzwala reakcję.
- Fascynujące - powiedział Brohier patrząc w górę. - A co z azotanami, które nie wchodzą w skład materiałów wybuchowych?
- Jeszcze do nich nie doszliśmy.
- A jak z materiałami wybuchowymi, które nie zawierają azotanów?
- Bez efektu. Ale nie ma takich wiele. Najczęściej używane materiały wybuchowe, stosowane zarówno w wojsku, jak i w gospodarce, oparte są na azotanach. Wszystkie standardowe rodzaje amunicji zawierają azotany.
- I większość farmerów używa azotanów - dodał Brohier. Podobnie jak ludzie cierpiący na biegunkę... Kiedyś przepisano mi azotan bizmutu, to było po moim powrocie z wycieczki do Brazylii. Myślałeś i o tym?
- O farmerach?
- O nawozach. Jeden traktor przejeżdżający w pobliżu i stajemy się doskonałym sensacyjnym tematem dla CNN.
- O Boże - powiedział nagle pobladły Horton. - Nitrogliceryna. Nitrogliceryna! Nigdy nie myślałem o jej zastosowaniu medycznym...
Brohier uśmiechnął się do niego radośnie.
- A ja owszem. Mój lekarz zapewnia mnie, że tabletki nitrogliceryny nie wybuchają. A co do reszty farmakopei... cóż, sprawdzimy wszystko według kolejności, zanim uszczęśliwimy świat naszym odkryciem.
Horton nie rozumiał, dlaczego dyrektor podchodzi tak swobodnie do przeoczenia, które on sam uznał za niewybaczalne.
- Doktorze Brohier, graliśmy w rosyjską ruletkę. Dziś powinniśmy zawiesić program testów - powiedział podniecony. - Nie możemy tego dalej robić tutaj. Musimy znaleźć jakieś bardziej odizolowane miejsce i rozpracować wyniki kontrolne: zasięg, skupienie... Może wtedy będziemy mogli wrócić.
- Tak się składa, że już zacząłem się targować o posiadłość na Zachodzie - powiedział Brohier. - Ale proszę, nie obciążajmy się nieszczęściami, które się nie zdarzyły.
- Ale mogły się zdarzyć i ja byłbym za nie odpowiedzialny.
- Potrzebowaliśmy danych - powiedział Brohier, energicznie gestykulując. - Nawet gdybyśmy wiedzieli sporo od samego początku, musieliśmy podjąć to ryzyko. Teraz obraz jest jaśniejszy i możemy dostosować do niego nasze działania. Powiedz mi, jakie są postępy od strony teorii.
Horton westchnął i usiadł na krześle.
- Nie ma - powiedział. - Detonator nie pasuje do CERN-owskiego modelu atomu. Nie pasuje do modelu kwantowego ani do modelu Bohra. O ile się orientuję, nie pasuje nawet do konwencjonalnej termodynamiki chemicznej. Emisja energii jest wyższa niż przewidują to tabele.
- Rzeczywiście? - zapytał Brohier. - Cóż... wkrótce będę mógł poświęcić temu trochę więcej czasu. Przyznaję, jestem zadowolony, że zostawiłeś mi trochę roboty. - Uśmiechnął się drwiąco. - Zdaje się, że mogłem się wyrazić bardziej dyplomatycznie.
- Nie ma sprawy, w porządku. Moje ego nie odezwie się, dopóki nie zaczniemy się handryczyć o kolejność podpisów pod publikacjami. Teraz mamy same problemy. Cieszę się, że jest ktoś, z kim mogę omówić pomysły - odparł Horton.
- Podpisy nie stanowią problemu - odparł Brohier z nutką wisielczego humoru. - Do tego czasu będziemy mieli więcej zajęcia z unikaniem oskarżeń niż z szukaniem sławy. Najlepiej będzie, jak podpiszemy się „Anonim”.
Horton pokiwał w zamyśleniu głową.
- Chciałbym sprowadzić chemika, kogoś, kto przeanalizuje osad pozostały po próbkach doświadczalnych i powie nam, co się dzieje na poziomie molekularnym; na czym polega różnica w działaniu detonatora i zwyczajnej iskry albo wstrząsu powodującego wybuch. Możliwe, że w laboratoriach znajdzie się ktoś taki, w jednym z zespołów badawczych. Jeśli nie, to znam kogoś na Uniwersytecie Stanowym w Ohio, kto poradziłby sobie z tą sprawą.
- Nie musimy nikogo sprowadzać - stwierdził Brohier. - Można rozesłać próbki do dowolnej liczby laboratoriów i zapłacić za badania...
- Nie chciałbym brać przyspieszonego kursu chemii fizycznej. Wolałbym, żeby znalazła się jedna osoba, która zrozumie kontekst sytuacji, ktoś, kto pomoże nam obu zbudować fundamenty teorii detonatora.
- A na tych fundamentach wznieść domek z kart, co? Doskonale, daj mi czas do jutra, przemyślę to. I powiedz, jak się nazywa ten facet z uniwerku w Ohio, trochę się o niego wypytam.
Horton wręczył mu złożoną kartkę papieru.
- Tutaj jest wszystko, czego potrzebujesz - powiedział i wskazał głową na drzwi. - Lepiej pójdę już do laboratorium i wyciągnę wtyczkę.
- Oczywiście - odparł Brohier. - A skoro już masz wolną resztę dnia, to możesz przyjść do mnie na obiad.
Brohier dostrzegł zdumienie Hortona i dodał:
- Mam gościa, który tylko czeka, żeby cię poznać.

Na końcu podjazdu do domu Karla Brohiera parkował czarny samochód, za nim stało dwóch mężczyzn w czarnych garniturach. Przyglądali się uważnie Hortonowi, ale się nie ruszyli, kiedy przejeżdżał obok. Odwrócili się tylko, żeby popatrzyć za nim.
To nie jest ochrona laboratoriów, myślał Horton, rzucając ukradkowe spojrzenie w lusterko wsteczne. Prywatni ochroniarze... ochrona osobista. Karla czy jego gościa?
Na wybrukowanym półkolu przed domem stał srebrny mercedes. Smukła kobieta w eleganckim uniformie kierowcy zbliżała się od drzwi wejściowych. Zatrzymała się przy drzwiach do samochodu od strony siedzenia kierowcy w chwili, kiedy Horton podjechał. Gdy wysiadał ze swojego wozu, kobieta usiadła za kierownicą i odjechała. Patrzył, kto siedzi w środku, ale zobaczył tylko kobietę-kierowcę.
Obecność ochrony na podjeździe nieco złagodziła zaskoczenie, które przeżył, gdy drzwi wejściowe otworzył jakiś nie znany mu człowiek. Był to jeszcze jeden barczysty mężczyzna w garniturze na miarę. I znów to samo baczne spojrzenie, szybkie oszacowanie, spokojna czujność.
- Proszę wejść - powiedział mężczyzna, zapraszając Hortona do środka. - Znajdzie pan ich na tarasie.
Wysoka, ale ciasna loggia od północy, którą Brohier nazywał tarasem, wychodziła na pnący się po zboczu wzgórza las. Przez pochyłe wielkie panele z permaglasu widać było niebo. Dwa drzewa avocado i wielka diffenbachia dawały wrażenie, że las wchodzi do środka.
Tam właśnie Horton odnalazł Brohiera i jego gościa, szczupłego mężczyznę o krótko przystrzyżonej siwej brodzie i ciemnych, głęboko osadzonych oczach otoczonych zmarszczkami śmiechu. Ubrany był na sportowo, w szorty do golfa, koszulkę polo i znoszone sandały. Nogi trzymał na okrągłym blacie niskiego kamiennego stołu.
- ...Nigdy nie obcinałem ci budżetu, Karl, i nie zacznę tego robić teraz - mówił właśnie gość, kiedy nadszedł Horton. - A, jest tutaj.
Brohier spojrzał za siebie i wstał.
- Jeffrey, chcę, żebyś poznał Arona Goldsteina.
Horton zdążył się już domyślić, kim jest gość. Nigdy wcześniej nie miał okazji spotkać głównego inwestora i właściciela większościowego Laboratoriów Terabyte, ale fotografia Goldsteina wisiała w dyrektorskim gabinecie Brohiera, a Horton poszukał przez hiperweb informacji o Goldsteinie wkrótce po tym, jak przybył do Columbus.
Najbardziej użyteczne informacje pochodziły z site’u „Fortune”, który przedstawiał ogromny majątek Goldsteina - trzydzieści jeden spółek w jedenastu grupach przemysłowych, łącznie z najbardziej złotodajną Advanced Storage Devices Inc., posiadającą na wyłączność prawo do korzystania z patentów Brohiera na pamięć półprzewodnikową. Najbardziej użyteczne informacje pochodziły z plotkarskich stronic „Mikroskopu”, który nazwał Goldsteina „najmniej nadającym się do żeniaczki kawalerem” Ameryki, dodając złośliwy komentarz: „Za naszej pamięci nikt, kto ma tyle dóbr, tak mało z nich nie korzystał”.
Goldstein wstał, żeby uścisnąć rękę Hortonowi i znów usiadł na krześle.
- Lubisz chińskie żarcie, Jeffrey? - zapytał.
- Hm... jasne, lubię - odparł skonsternowany Horton.
- To dobrze. Siadaj - Goldstein nie zwlekając kontynuował: Chcę pogratulować ci odkrycia. Jest oszałamiające. Nie byłem w stanie myśleć czy mówić o czymkolwiek innym, odkąd Karl mi o nim powiedział. Musiało to być dla niego straszne, bo tylko z nim mogłem o tym rozmawiać. Teraz jesteś i ty. Przede wszystkim chcę powiedzieć: dobra robota! To jest odkrycie tak rewolucyjne, jak maszyna parowa Whata, jak telegraf bez drutu Marconiego i tabulator Holleritha. - Zachichotał. - Lubię te przykłady, bo każdy z tych ludzi zarobił pieniądze, jednocześnie zmieniając świat.
- Muszę przyznać, że nie widzę sposobu na zrobienie majątku na tym, co robię - powiedział Horton.
- Nie szkodzi, za to ja widzę - odparł Goldstein machając ręką.
- Zmiany zawsze powodują powstanie nowych możliwości. Przez ostatnie dziesięć dni nabyłem trzy spółki i dwieście patentów. - Nagle przestał się uśmiechać z zadowoleniem i pochylił się do przodu.
- Ale to nie ma najmniejszego znaczenia. Jeffrey, czy wiesz, dlaczego stworzyłem Laboratoria Terabyte?
- Z tego, co mówił mi doktor Brohier, kiedy mnie zatrudniał, zrozumiałem, że dla tego samego mniej więcej powodu, dla którego farmerzy sieją, a inwestorzy kupują akcje - odparł Horton.
- Tylko częściowo masz rację - powiedział Goldstein. - Chciałem stworzyć Laboratoria Bella na miarę dwudziestego pierwszego wieku.
- Laboratoria Bella...
- Tak, naukowe ramię niegdysiejszego monopolisty, Bell Telephone. Jedyną z zapomnianych korzyści tego monopolu była możliwość płacenia rachunków za nie mające sobie równych badania podstawowe.
- Tranzystor - powiedział Brohier. - Laser. Radio komórkowe. Baterie słoneczne. Radioastronomia. CDD i LED. Promieniowanie Big Bangu...
Goldstein pokiwał głową i podjął wyliczankę.
- Ośmiu laureatów Nagrody Nobla. Trzydzieści tysięcy patentów, przeciętnie jeden dziennie. I wszystko to było produktem oświeconego kapitalizmu. W swoich najlepszych dniach Laboratoria Bella były czymś więcej nawet od wydziału uniwersyteckiego, rządowego ośrodka badawczego czy jakiegokolwiek laboratorium przemysłowego.
- Obawiam się, że na tym tle wypadliśmy raczej blado - powiedział Horton.
- Ależ nie - odparł Goldstein. - Nie mógłbym być bardziej zadowolony, Jeffrey. Już dawno temu zapewniłem sobie majątek, który pozwala mi na spełnienie życiowych potrzeb. Teraz powstało pytanie, co zrobić z nadmiarem środków. Ostentacyjna konsumpcja nie przemawia do mnie. Podobnie dobroczynność w jej potocznym znaczeniu. Nie dla Fundacji Goldsteina fundującej stypendia dla żydowskich studentów albo dla dzieci wielkomiejskich biurokratów. Nie daję pieniędzy na ratowanie wielorybów czy karmienie ptaków, ani na zespoły muzyczne w parkach...
Zadzwonił dzwonek u drzwi. W chwilę później pojawiła się kobieta-szofer i Goldstein umilkł. Dziewczyna postawiła niebiesko-biały kontener piknikowy na środku kamiennego stołu. Zaczęła zdejmować wieko, ale Goldstein powstrzymał ją ruchem dłoni.
- Damy sobie radę - powiedział. - Dziękuję, Barbaro. Sądzę, że to wszystko na ten wieczór.
- Tak, proszę pana. Ale i tak zostaję tutaj, więc gdyby zmienił pan zdanie...
- Najpierw wpadniemy do pokoju z zabawkami doktora Brohiera. - Goldstein uśmiechnął się tolerancyjnie. Kiedy ich opuściła, Goldstein zwrócił wzrok na siedzących. - Na czym stanąłem?
- Muzyka w parku - podpowiedział Brohier.
- Muzyka w parku - powtórzył Goldstein marszcząc czoło. Jeffrey, pieniądze szepczą do ciebie jak dziwka, mówią ci, co za nie możesz mieć, kiedy tylko otworzysz portfel. A jeśli brak ci wstydu, możesz dać się uwieść, namówić prawie na wszystko.
Wstał i podszedł do kontenera. Zaczął wyciągać brązowe torby papierowe, a z nich białe pudełka.
- Karl, będą nam potrzebne trzy talerze i jakieś łyżki.
- Przyniosę - odparł Brohier, wstając.
Goldstein zerwał wieczko z pudełka i wciągnął w płuca aromatyczną parę.
- Co byś zrobił z kilkoma miliardami ekstra? - zapytał. - Kolekcjonowałbyś dzieła sztuki jak Hearst? Kolekcjonowałbyś kobiety jak Hughes? Większość narzucających się przykładów wprawia w zakłopotanie. Bill Gates opłacił misję Ares na Marsa... to był chwyt reklamowy. Nic więcej niż gratyfikacja dla ego. Dał się uwieść myśli, że kupi sobie i swojej firmie nieśmiertelność, jeśli dokona porwania nie samolotu, ale wydarzenia o historycznym znaczeniu. Przyrzekłem sobie, że nigdy nie wykażę się taką słabością i nie ugnę się przed pokusą. Jeffrey, prawie sto tysięcy ludzi pracuje dla mnie w osiemnastu stanach i siedmiu krajach. Zainwestowałem w nich, żeby zrobić pieniądze. Inwestuję teraz w ciebie, żeby zrobić coś nowego. Dałeś mi tę szansę.
Goldstein usiadł obok Hortona i nachylił się ku niemu, jakby miał zamiar zdradzić mu jakąś tajemnicę.
- Karabiny i bomby od czterystu lat są wektorem władzy. Ktoś kiedyś nazwał karabin wielkim wyrównywaczem szans, a jednak mnie wydaje się raczej wielkim odbieraczem szans. W ostatnim stuleciu karabiny i bomby zagnały Żydów, Cyganów i homoseksualistów do Buchenwaldu, położyły trupem kilku amerykańskich prezydentów, zabiły pięćdziesiąt milionów ludzi podczas wojen i prawie drugie tyle podczas pokoju, zlikwidowały kilkadziesiąt plemion i setki gatunków zwierząt. Ci, którzy najchętniej pociągali za spust i uruchamiali detonator, najbardziej skorzystali na pomysłowości Nobla, Colta i Winchestera.
- Oczywiście, to też był interes - powiedział Brohier, który w tym momencie wszedł. Niósł tacę z talerzami i sztućcami. Postawił ją na stole i usiadł na swoim krześle.
- Tak... haniebny, a zarazem niezbędny interes - ciągnął Goldstein. - Nie możesz dyskutować z kulą karabinową wystrzeloną z drugiej strony pola bitwy. Nie da się dogadać z pociskiem artyleryjskim nadlatującym zza horyzontu. Nie możesz pójść na kompromis z głowicą nuklearną lecącą z drugiej półkuli. Jedyną odpowiedzią na armatę, jedyną obroną przed armatą jest więcej armat. A ty, Jeffrey, dałeś nam inną możliwość. Pozwoliłeś nam wyrwać to straszne, nieludzkie narzędzie z zaciśniętych pięści troglodyty...
- Jeśli odbierzemy światu armaty, co je zastąpi? - zapytał strapiony Horton.
- Może chaos - odparł Goldstein. - A może pokój. Wyobraź sobie dwie armie stojące naprzeciwko siebie z pustymi dłońmi. Czy człowiek dwudziestego pierwszego wieku rzuci się do ataku na bagnety za Boga i ojczyznę? Wyobraź sobie terrorystów, niedoszłych zabójców, pozbawionych możliwości tchórzliwego, anonimowego zdalnego odpalenia bomby. A teraz wyobraź sobie Tel Aviv, Belfast, Sarajewo, Los Angeles jako oazy pokoju, a w centrum każdego z tych miast stoi wieża z twoim aparatem promieniującym na okolicę. Wyobraź sobie, ile lemieszy można będzie wykuć, jeśli przestaniemy kupować miecze. Mówisz, że wypadłeś blado? O nie, Jeffrey, bynajmniej; detonator to dar o nieoszacowanej wartości. Zobowiązuję się wobec swoich i twoich dzieci, że dopilnuję, żeby ta obietnica została spełniona. Poświęcę dla tego celu majątek i życie.
Goldstein wyprostował się, odrzucił głowę do tyłu, zamknął oczy.
- Tyle słów, jedno blokuje drugie, nie mogą się wydostać - powiedział, głęboko oddychając. - Ostrzegłem cię, prawda? Dalej, zjedzmy coś... to mnie uciszy przynajmniej na trochę.
Ale jedzenie nie spowolniło potoku słów, bo nie tylko Goldstein przez dłuższy czas nie miał komu wyspowiadać się z tego, co go gnębiło. Nad rybą, cielęciną po hunańsku i czarną herbatą zaczęli wspólnie wykuwać rewolucję.

6. Podróż

Kalkuta. Niedoszły dobry samarytanin stracił coś więcej niż tylko samochód i portfel, kiedy w ostatni czwartek na drodze do Berhampore napadli go bandyci - utracił też idealizm. Brytyjski turysta, Thomas Sudarakna, podczas pielgrzymki nad Ganges zatrzymał się, żeby pomóc dziewczynie leżącej na drodze. Wyglądało na to, że jest ranna. Strzelono mu dwukrotnie w plecy i zostawiono dogorywającego. Sudarnaka trafił do szpitala; ma teraz częściowo sparaliżowaną prawą nogę. Władze w Murshidabadzie twierdzą, że dziewczyna była prawdopodobnie przynętą zastosowaną przez miejscowych bandytów grasujących na autostradzie.
Pełna wersja + mapa

Warkot silnika samolotu wzmógł się, gdy maszyna zaczęła krążyć po niebie nad opustoszałą doliną. Z przodu i po prawej stronie Jeff Horton widział cienką wstążkę dwupasmowej autostrady wijącej się meandrami na pomoc. Ale na szosie nie było samochodów, nie było też widać innych śladów ludzkiej obecności.
- Dokąd prowadzi ta droga? - zapytał pilota klepiąc go po ramieniu.
- To Nevada 278 - odkrzyknął do tyłu pilot. - Prowadzi do 180 w Carlin, kawałek na wschód od Przełęczy Emigrantów. Sto czterdzieści pięć kilometrów pustkowia.
Tymczasem srebrno-czerwony samolot Ely Air Taxi skręcił na zachód i zaczął schodzić w dół z bezchmurnego nieba. Minęli już drogę Nevada 278 i znaleźli się poniżej otaczających dolinę górskich szczytów.
- Nie widzę lotniska.
Pilot wskazał polną drogę równoległą do wyschniętego strumienia.
- To tam - powiedział. - Vinini Creek Road. To najlepszy port lotniczy, jakim dysponuje hrabstwo Eureka. Ale chcę najpierw lepiej się przypatrzeć, zanim zacznę lądować. W ostatnim miesiącu nieźle tu padało i zawsze można się spodziewać, że drogę wymyło.
Horton zacisnął kolana i gapił się z niedowierzaniem na zrytą koleinami wąską drogę polną, nad którą przelatywali teraz na wysokości stu metrów.
- To musi być pański transport - krzyknął pilot. Horton zdążył zauważyć szarego dżipa cherokee i postać stojącą obok, zanim pilot poderwał samolot do góry.
- Nie wygląda to najgorzej. Będzie pan na ziemi już za kilka minut.
Horton tylko skinął głową. Wargi miał mocno zaciśnięte.
- Wie pan, to były ziemie państwowe - powiedział pilot. - Nie było tu boomu budowlanego, odkąd federalni oddali ziemie stanowi. Mieliśmy rozmaitych klientów... jedni szukali UFO, inni skamieniałości. Ci od UFO są gadatliwi, więc pan chyba zajmuje się czymś innym.
Nie przerywając gadaniny, pilot wykonał zapierającą dech w piersiach półpętlę. Maszyna, nakierowana znów na drogę, leciała już bardzo nisko.
- To jest to miejsce - krzyknął pilot i zdławił przepustnicę. Samolot przez chwilę szybował, potem obniżył ogon i opadł na ziemię, dwa razy podskoczył i podniósł kołami chmurę żółtego pyłu. Zaczął kołować i zatrzymał się o kilkanaście metrów od dżipa.
- Zna pan tu kogo?
Horton popatrzył przez rzedniejący kurz. Mężczyzną stojącym przy samochodzie był Donovan King. Nosił czarne okulary i czapkę baseballową drużyny Colorado Rockies. Pomachali do siebie.
- Taa... - westchnął Horton otwierając drzwiczki. - Dziękuję za przejażdżkę.
W małej kabinie sześcioosobowego samolociku było jak na gust Hortona za gorąco. Ale upał, który go ogarnął, gdy tylko wysiadł, był przytłaczający. Horton pospieszył do czekającego wozu. Silnik samochodu pracował już na wolnych obrotach, a King siedział za kierownicą.
- Czy w Aneksie mamy klimatyzację? - zapytał Horton nastawiając wentylację na wysokie obroty i odwracając najbliższą szczelinę wentylacyjną tak, żeby podmuch chłodził mu twarz.
- W barakowozach. Sam budynek laboratorium będzie za jakiś tydzień.
- Oby jak najszybciej. Cholera, co za suche gorące powietrze zrzędził Horton. - Wszystko to propaganda Izby Handlu.
Poczekali, aż samolot wystartuje. Przekołował obok nich i wzbił się w powietrze kierując się na wschód.
- Musimy mieć własny samolot i własnego pilota na takie przejażdżki - postanowił Horton, kiedy King wyjechał dżipem na drogę kierując się na zachód. - Ten facet był zbyt wścibski.
King zachichotał.
- Ten facet to nasz pilot - powiedział. - Jest gadatliwy, ale niegroźny. Mamy też własne pole startowe i hangar na jeden samolot w Elko oraz małą spółką przewozową w Reno. Cały ruch w okolicy to nasza robota, doktorze. A udawanie poszukiwaczy skamielin daje nam dobrą przykrywkę. Rozpływamy się w tle.
- A więc tak to wygląda - powiedział Horton obserwując przez przednią szybę jałowy krajobraz. - Jak to daleko?
- Około trzynastu kilometrów - odparł King. - A jeśli nie chce pan sobie poobijać tyłka, to na tylnym siedzeniu znajdzie pan dodatkową poduszkę. Droga jest taka, że może się panu przydać.
To ostrzeżenie nie było przesadne. Wkrótce opuścili Vinini Creek Road i wjechali na wąski szlak. Tu były już takie wertepy, że na pewno na mapach ta droga nie była zaznaczona. Ruch, który się na niej odbywał, też nie poprawił jej stanu. Nawet przy szybkości nie przekraczającej pięćdziesięciu kilometrów na godzinę miało się wrażenie, że jedzie się kolejką górską w lunaparku, tyle że jazda trwa za długo.
- Muszę powiedzieć, żeby kupili helikopter - powiedział Horton podskakując na fotelu.
- Planowaliśmy przetransportować pański ekwipunek helikopterem-dźwigiem, tak jak wcześniej przywieźliśmy materiał budowlany. Ale nie chcemy tego robić za często. Jak na tak słabo zaludniony stan, zbyt wiele oczu przygląda się tu niebu.
Jazda skończyła się wreszcie. Stanęli przed rozsianymi w małym, stromym kanionie budyneczkami. Największy z nich był jednopiętrowy. Ten pozbawiony okien, popielaty blok przypominał Hortonowi jego szkołę podstawową. Na zachód od niego stało w jednej linii kilka barakowozów, a na wschodzie nabierała kształtów stalowa konstrukcja budynku z elementów prefabrykowanych. Mały buldożer, koparka i trzy dżipy cherokee stały w wąskim pasie cienia rzucanego przez wschodnią ścianę głównego budynku. Hortona, gramolącego się niepewnie z wnętrza wozu, przywitał upał i kakofonia odgłosów budowy.
- Czy doktor B. naprawdę musiał wybrać takie zadupie? - zapytał kręcąc głową.
- Pewnie chodziło mu o to, żeby nie mieć sąsiadów - odparł King. - Dyrektor powiedział, że chce mieć wokół siedmiokilometrową strefę bezwzględnego bezpieczeństwa i piętnastokilometrową przestrzeń buforową. Pójdzie pan najpierw do swojej przyczepy czy do laboratorium?
- Po takiej jeździe mój pęcherz głosuje za przyczepą.
King uśmiechnął się, co było rzadkim wydarzeniem, i wskazał ręką kierunek.
- Ulokowano pana w numerze trzecim.
Kiedy Horton wyszedł z przyczepy, King wręczył mu mapę okolicy i kask.
- Posiłki i rekreacja są w podwójnej przyczepie. Przyczepa numer dwa zarezerwowana jest dla doktora Brohiera i jego gości. Tymczasowy wydział komunikacji znajduje się w przyczepie numer pięć, a tymczasowe biuro ochrony w numerze szóstym. Robotnicy budowlani mieszkają w składanych domkach po północnej stronie. Jak tylko się stąd zabiorą, zajmiemy je dla obsługi.
Horton przyjrzał się dokładnie mapie, potem, mrużąc oczy przed blaskiem słońca, spojrzał na pomoc.
- A co to jest?
- Nie wiem. Niektórzy mówią, że wychodki. Jest ich sześć, każdy ma rozmiar mniej więcej toalety publicznej, zbudowano je z prefabrykatów. Są puste, tak samo jak tamto miejsce.
- A co to jest „tamto” miejsce?
- Tego też nie wiem - przyznał King. - Kiedy ostatni jego mieszkańcy się spakowali, zabrali ze sobą wszystko. Zostawili tylko gołe ściany. Zrobiliśmy zdjęcia wszystkich zadrapań na podłodze i wszystkich kołków w ścianie, jakie znaleźliśmy. Może pan zechce się przyłączyć do naszej zgadywanki?
- A pan czegoś się domyśla?
- Myślę, że nie wypasali tu owiec - pokręcił głową King. - Nie ma oczywistych odpowiedzi, doktorze, i dlatego ta zabawa jest taka fascynująca. Jutro zabiorę pana i pokażę betonowe rowy łączące te wychodki - machnął ręką na północ. - Nevada przez lata kryła mnóstwo tajemnic. Jeśli będziemy mieli szczęście, to i my pozostaniemy nie odkryci.

Czarny Dassault Falcon 55 Arona Goldsteina obniżył lot do poziomu trzystu metrów. Nad Potomakiem powietrze było niespokojne. Karl Brohier odwrócił fotel w stronę najbliższego owalnego okna. W widzianym z lotu ptaka rozległym miejskim krajobrazie wyszukiwał znajome punkty orientacyjne. Brohier nie miał szczególnego upodobania do polityki i do zatkanych samochodami ulic wielkich miast. W Waszyngtonie był tylko trzy razy. Ostatni raz osiem lat temu, na pogrzebie przyjaciela. Wcześniej musiał się wystawiać na widok publiczny z politykami, a potem żebrać o fundusze na badania podstawowe u tuzina komitetów rządowych. Dla Brohiera to doświadczenie było gorsze niż pogrzeb. Ale pierwsza wizyta, jedyna, którą mile wspominał, zmieniła jego życie.
W czasach, gdy bogatsze kuratoria wysyłały samoloty do Europy, wynajmowały karaibskie linie lotnicze do przewozu uczniów i tratwy w Kanadzie, liceum związkowe z Champlay Valley mogło sobie pozwolić jedynie na wynajęcie autobusu, który po piętnastu godzinach jazdy z prowincjonalnego hrabstwa Chittenden dowiózł uczniów na trzydniowe zwiedzanie stolicy. Opiekunowie byli liberalni.
- Nie mamy zamiaru decydować za was, co macie zwiedzać powiedział pan Freebright, pedagog klasowy. - Każde z was ma przewodnik, bilet do metra, kolegę z klasy i zdrowy rozsądek. Jeśli nie zgubicie żadnej z tych rzeczy, długo będziecie pamiętali tę wycieczkę.
Brohier ze swoim najlepszym kumplem, Tomem Lange, postanowili nie marnotrawić czasu na zwiedzanie rozmaitych siedlisk rozpusty w Maryland - miejsc, gdzie można było pić, hazardować się i oglądać tancerki topless. Czas wolny dzielili między Instytut Smithsoniański i Muzeum Historii Naturalnej a obserwatorium Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych.
To ostatnie szczególnie ich pociągało. Mieli nadzieję, że uda im się popatrzeć przez siedemdziesięciopięciocentymetrowy teleskop na księżyce Jupitera albo na protuberancje słoneczne, ale chmurne niebo i letnia mżawka odebrały im tę szansę.
Młody Brohier był rozczarowany. Chciał jakoś wykorzystać czas, który mu został, więc ustawił się w kolejce, żeby obejrzeć wzorcowy zegar Stanów Zjednoczonych i całą tę naukową magię, która się za nim kryła. Oscylatory cezowe, masery wodorowe, satelity i synchronizatory - otwierały się przed nim drzwi do świata cudów: teorii względności, radioaktywności i nauk o strukturze atomu. Całe lato spędził na odkrywaniu nowych obszarów, pochłaniał książkę za książką. Wreszcie zgłosił się na uniwersytet w Vermont, gdzie szybko zmienił kierunek studiów z nauk komputerowych, zapewniających karierę szybką i bezpieczną, na niepewne wody fizyki. Przez półtora roku udawało mu się utrzymywać rodziców w niewiedzy. Potem oparł się ich naciskom, żeby naprawić „błąd”. Wyróżnił się wreszcie w niezbyt ambitnym programie studiów i uzyskał dostęp do MIT, gdzie zarówno współzawodnictwo, jak i bodźce intelektualne postawione były na wyższym poziomie. Nastąpiło to we właściwym czasie - jego umysł nigdy potem nie był równie chłonny, inteligencja równie wyostrzona jak w tamtym okresie - i po dwuipółletnim okresie również tam się wyróżnił.
Potem przyszła ciężka próba: katastrofa na Uniwersytecie Teksańskim, gdy konflikt z dziekanem w zestawieniu z pierwszą miłością i pierwszym rozczarowaniem sprawiły, że rzucił studia doktoranckie. Później było pięć lat w laboratorium materiałoznawstwa, prezent od Toma Langa; okazało się to więzieniem dla pasji naukowych Brohiera. Następne podejście do doktoratu, odbyło się w Stanford, gdzie wszyscy inni kandydaci byli młodsi i, przynajmniej na pozór, bystrzejsi, a Brohier czuł się tak, jakby ścigał się z nimi pod górkę. Do pierwszego wystrzału oddanego w CERN-owskiej rewolucji brakowało jeszcze pięciu lat, a do Amy Susan, półprzewodnikowego magazynu pamięci - dwie dekady.
Ale wszedł już na właściwą drogę i wbrew rozmaitym ciągotom nie zbaczał z niej ani na krok.
Kabina Falcona 55 zatrzęsła się, gdy samolot wypuścił podwozie. Pod nimi rozciągała się woda, wydawało się, że jest bardzo blisko. Potem nagle pojawiły się skały, połacie zbrązowiałej trawy i wreszcie początek pasa startowego. Koła musnęły delikatnie beton, zanim mocno na nim osiadły, a kabina zaczęła wibrować od ryku trzech silników pracujących teraz na biegu wstecznym.
Brohier popatrzył na Goldsteina, który nie przerywał błogiej drzemki. Jego drobna postać niknęła w przepastnym, wyściełanym fotelu. Mam nadzieję, że się nie mylisz, przyjacielu, pomyślał Brohier. Ani on sam, ani Horton nie przewidywali wtajemniczania na tym etapie kogoś z kręgów rządowych, a obaj czuli głęboką niechęć do mieszania w sprawę wojskowych. Sama świadomość, że od Pentagonu dzieli ich teraz odległość niecałych trzech kilometrów, sprawiła, że Brohiera przeszły zimne dreszcze.
To Horton użył nazwy „scenariusz hangaru numer osiemnaście”. Teraz ta wizja prześladowała Brohiera - obawa, że wystarczy jedno nieostrożne słowo skierowane do niewłaściwej osoby i do kampusu Terabyte wjedzie kolumna czarnych furgonetek wyładowanych funkcjonariuszami Operacji Specjalnych, którzy zabiorą wszystko ze sobą. Goldstein musiał go przekonywać godzinami, że „przyjaciele na wysokich stanowiskach” nie należą do tej samej kategorii stworzeń bajecznych co jednorożce i syreny.
- Na każdym poziomie tego społeczeństwa znajdą się ludzie chętni do udzielenia nam pomocy - nalegał Goldstein. - Będziemy potrzebowali bardzo wielu przyjaciół, kiedy nasi przeciwnicy spróbują nam przeszkodzić.
- Lepiej, żebyśmy byli śmiertelnie pewni, z kim rozmawiamy mówił Horton.
- Człowiek, z którym was skontaktuję, nie zdradzi. Między innymi urzędnikami z wyboru jest jak dąb pośród trzcin...
- Śliczne porównanie. 
Goldsteina irytowało to wydziwianie.
- Wy, naukowcy, macie takie naiwne spojrzenie na politykę. Znacie tylko tych, którzy pokazują się w CNN, a i to nie wszystkich - narzekał. - Znam tego człowieka... człowieka, a nie urzędnika... od dwudziestu lat i nigdy nie słyszałem, żeby postępował pochopnie albo żeby szedł na kompromis ze swoim sumieniem. Co więcej, wcale mu to nie przeszkadza w rządzeniu, a nawet przeciwnie, pomaga. Jeśli on się do nas przyłączy, to jego kontakty mogą mieć dla nas nieocenioną wartość.
- To dlaczego nie chcesz nam powiedzieć, jak się nazywa?
- Żeby go chronić na wypadek, gdyby odmówił współpracy z nami. Jest moim przyjacielem.
W końcu doszło do kompromisu i Brohier zgodził się polecieć z Goldsteinem na to spotkanie. Horton nie przystałby na to, żeby Goldstein sam spotkał się z anonimowym „przyjacielem”. Chciał, żeby ktoś reprezentował i chronił jego interesy, a nie znał Goldsteina na tyle, żeby tylko jemu powierzyć tę misję.
Z pewnego punktu widzenia to żądanie było mało racjonalne, bo przecież Goldstein mógł odbyć w tajemnicy setki takich spotkań, odkąd Brohier powierzył mu tajemnicę. Ale stawka była tak wysoka, że nawet Brohier miał momenty, w których niezbyt ufał Goldsteinowi i cieszył się, że ma pretekst umożliwiający mu udział w dalszych negocjacjach.
Falcon 55 zatrzymał się przy wyjściu dla VIP-ów. Goldstein otworzył oczy i wstał.
- Dobrze mi się spało - powiedział, patrząc na zegarek. - Odpocząłeś trochę?
- Nie potrafię spać w samolotach - wyznał Brohier.
- To już dawno byś umarł, gdybyś był na moim miejscu - odparł Goldstein z radosnym uśmiechem.
W ciągu zaledwie kilku minut siedzieli już w srebrnym mercedesie. Samochód jechał wzdłuż Washington Memorial Parkway. Zanim Brohier zdołał sobie uświadomić, co widzi, z lewej strony wyłonił się Pentagon. Goldstein przyłapał Brohiera na przyglądaniu się surowej, monotonnej, ogromnej fasadzie budowli.
- Ciągle się obawiasz? - zapytał.
- Nie o ciebie, Aronie. Ciebie nigdy się nie bałem. Obawiam się, że stracę nad tym kontrolę - odparł Brohier. - Nie chcę tej odpowiedzialności... Nie chcę podejmować decyzji. Ale lepiej, żebym jednak zrobił to ja... my... niż cała masa ludzi, o których nawet nie chcę myśleć. A większość z nich mieszka i pracuje w tym mieście.
Goldstein pokiwał głową.
- Powiem ci coś, czego już dawno dowiedziałem się o tej bandzie z Waszyngtonu. Dobra wiadomość: gdy nie stoją przed kamerą, są zupełnie tacy sami jak ludzie, którzy ich wybrali. Zła wiadomość: gdy nie stoją przed kamerą, są zupełnie tacy sami jak ludzie, którzy ich wybrali. Ani lepsi, ani gorsi, tyle że lepiej ich widać, a ich pomyłki mają większy zasięg.
- Jest w tym coś zabawnego - powiedział Brohier uśmiechając się z lekką drwiną. - Ten twój przyjaciel... Wyobrażałem go sobie jako szacownego człowieka, kogoś, kogo mógłbym wybrać, kogoś takiego jak, powiedzmy, mój ojciec.
- Mister Smith jedzie do Waszyngtonu - powiedział Goldstein. - Karl, pozwól, że powiem ci coś, czego nie chciałem mówić w obecności Jeffreya ze względu na obecny stan jego umysłu. To dzisiejsze spotkanie... ten człowiek... potrzebujemy go bardzo. Jak do tej pory, nasz spisek jest dość wątły.
- Myślałem o tym - powiedział Brohier. - Tajemnica działa przeciwko nam. Mogą się do nas dobrać w jedno popołudnie i będzie po wszystkim.
- Cóż, ale w odróżnieniu od ciebie, a nawet ode mnie, mój przyjaciel ma taką pozycję, że nie jest łatwo go uciszyć. Nie można go zastraszyć i nie pójdzie na kompromisy.
Goldstein odwrócił się w stronę okna i spojrzał przez Potomak na pomnik Lincolna.
- On zada właściwe pytania we właściwych miejscach i pełnym głosem, gdybyśmy zniknęli.
- To pocieszające - powiedział Brohier. - Ten twój przyjaciel, to senator Wilman, prawda?
Goldstein pokiwał głową w milczeniu. Odbiło się to w przyciemnionym szkle.
- Jak ci się to podoba?
- Chyba będzie dobrze.
- W porządku - powiedział Goldstein. - Myślę, że jednak nie powiemy mu o Aneksie. To będzie nasza polisa ubezpieczeniowa.
Brohier spojrzał na niego pytająco.
- Gdybym się pomylił co do niego albo gdybym nie docenił naszych ewentualnych przeciwników - wyjaśnił.

7. Strategia

Hongkong, Chiny. Nowy gubernator wojskowy Dystryktu Specjalnego Hongkong, przyparty do muru szesnastodniowymi zamieszkami, ogłosił godzinę policyjną. Ma ona trwać przez dwadzieścia godzin na dobę. Pozwala jedynie na dojazdy do pracy i z pracy. Gubernator Han Lo ogłosił, że armia chińska ma prawo otworzyć ogień do każdego „zdradzieckiego warchoła”, ignorującego rozkazy. We wcześniejszych starciach, które miały miejsce w miejskim ogrodzie botanicznym na wybrzeżu Wiktorii w okolicach uniwersytetu, zginęło do tej pory kilkunastu demonstrantów i pięciu funkcjonariuszy policji.
Pełna wersja - Hongkong od czasu zjednoczenia - Biografia Han Lo - skanowanie satelitarne

Biuro gubernatora Govera Wilmana mieściło się w senackim Biurowcu Humphreya. Zazwyczaj zaczynało działać pierwsze na swoim piętrze i było ostatnim zamykanym wieczorem. Oficjalne godziny pracy szefa doradców administracyjnych i szefa doradców prawnych senatora zaczynały się o siódmej rano, co, jak na standardy Kongresu, było dość wczesną porą. Ale współpracownicy senatora często stwierdzali po przyjściu, że ich szef jest w pracy już od godziny czy dwóch i z zatrważającą wydajnością odrobił już większość porannej porcji pracy.
Poranki spędzał Wilman odpowiadając na to, co nazywał pocztą wściekłego psa. Edukacyjne i lobbistyczne działania jego koalicji na rzecz rozbrojenia, Umysł przeciw Szaleństwu, sprawiały, że stale napływała do niego korespondencja - krytyczna, a czasem nawet wroga - w formie kaset wideo czy audio i tekstów. Nawet po odfiltrowaniu anonimów, pozostawały setki listów od ludzi, którzy czuli się w obowiązku powiedzieć Wilmanowi, że został oszukany, że się myli, że jest ignorantem, że jest nielojalny lub że po prostu nie ma racji.
- To lepsze niż całe litry kawy. Czuję, że krew szybciej mi krąży - wyjaśniał, gdy pytano go, dlaczego odpowiada na listy, które inni by zignorowali. - Są tak zaskoczeni, że odpowiedziałem im osobiście, iż czasem zaczynają myśleć i zmieniają zdanie. A ja poza tym żywię irracjonalną wiarę w moc rozumu.
Wczesny ranek był też dobrą porą na przeprowadzanie telekonferencji z sojusznikami w Europie. Umysł przeciw Szaleństwu miał filie w czterdziestu jeden krajach, a partnerów prawnych którzy tak jak Wilman podpisali Deklarację Zdrowego Rozsądku - w dwudziestu. Rzecz jasna, takie sojusze sprawiały, że Wilman stał się ulubionym celem chrześcijańskich ultranacjonalistów i ekstremistów, węszących wszędzie międzynarodowy spisek.
Wilman podchodził do tego wszystkiego ze spokojem. Z jednej strony, to był tylko hałas. Z drugiej - potwierdzenie, że jego przesłanie dociera do ludzi. Zarówno to, jak i równoległy strumień listów wyrażających poparcie, a od czasu do czasu nawrócenie się oponenta, utwierdzały go w przekonaniu, że wybrał właściwy kierunek. Nie prowadził działalności nastawionej na najbliższe wybory, gardził sztuczkami na użytek mediów. To było długodystansowe działanie, a jego celem była zmiana mentalności ludzi, ich podejścia do konfliktów. Wiedział, że postępów nie należy oceniać wyłącznie na podstawie poczty wściekłego psa.
Biuro Wilmana było równie niekonwencjonalne jak jego polityka, a jego sztab równie zawzięty i skłonny do konfrontacji jak on sam na deskach Senatu. Standardowym wyposażeniem biur senatorów była wielka amerykańska flaga ustawiona tak, żeby goście ją widzieli, a kamera nie mogła jej pominąć. W biurze Wilmana miejsce flagi zajmował jego ulubiony plakat Umysłu przeciw Szaleństwu: kontrowersyjny „kolaż z trupów” - zdjęcia z kostnicy i miejsc przestępstw z wielkim nadrukiem: „To nie broń palna zabija ludzi”, a pod spodem sardoniczne: „Myślisz, że ktoś to jeszcze kupi?”
Na pozostałych ścianach pokoju brakowało powszechnie spotykanych dyplomów honorowych i zdjęć. Zamiast nich wisiały wizerunki pionierów i bohaterów sprawy pokoju i rozbrojenia. To była prywatna izba pamięci Wilmana, świątynia ideału filozoficznego, który od półtora wieku towarzyszył człowiekowi, tej żądnej mordu dwunożnej małpie o zakrwawionych kłach i pazurach.
Jedyne wizerunki Wilmana, jakie znalazły się w gabinecie, to karykatury i fotografia za szkłem, przedstawiająca go z załogą jego czołgu na piaskach pustyni niedaleko An Najaf w Iraku. Obok wisiały, oprawne w ramki, jego epolety kapitańskie, medale za waleczność i zaświadczenie o honorowym zwolnieniu z wojska.
„Mam moralne prawo - wołała fotografia. - Nie możecie powołać się na moje tchórzostwo, nielojalność albo strach, i machnąć na mnie ręką - musicie także użyć moralnych argumentów w tym boju”. Rok wcześniej to zdjęcie na tyle głośno przemawiało z plakatów wyborczych, żeby zdobyć dla Wilmana minimalną przewagę w wyborach i zapewnić mu następne sześć lat na stanowisku senatora z Oregonu.
- Żaden inny stan nie posłałby pana do Waszyngtonu - powiedział mu jego oponent, demokrata, podczas prywatnej rozmowy telefonicznej. - I żaden inny stan nie posłałby tam pana powtórnie, kiedy ludzie przekonali się, co narobili, wybierając pana poprzednim razem. A to ze względu na kłopoty, jakich przysporzył pan kierownictwu republikanów, i za to, że czyniąc dobro wpakował nas pan w łajno. Prawie się cieszę, że z panem przegrałem. Ale jeśli powie pan to przewodniczącemu mojej partii, to zadbam już o to, żeby pańskie kazirodcze gniazdko moralnie zgniłych technokratycznych wymoczków nie dostało już ani setki baksów od mojej żony.
Na tym polegał paradoks Wilmana. Nie ograniczał się on do wyborów, ale dotyczył całej jego kariery politycznej. Przyjaciele i sojusznicy nie znosili go, a wrogowie podziwiali za te same cechy: pełną uporu prostolinijność, otwartość, idącą w parze z przenikliwością umysłu i bezkompromisową pryncypialność, nie dającą się pogodzić ze stroną praktyczną polityki. Mówiąc słowami opiniotwórczego magazynu „In Touch”, był wzorem antypolityka.
„Łamie zasady powszechnie uważane za święte i robi to świadomie, z potrzeby, a nie dla kaprysu - pisał publicysta polityczny gazety w nocie o Wilmanie. - Popełnia błędy uznawane za fatalne, ale mimo to udaje mu się przetrwać, bo jego pasja jest czymś rzadkim, czymś, co nasze bezduszne miasto uważa za skarb. Grover Wilman sprawia, że jesteśmy zarazem dumni i zażenowani, jakbyśmy doceniali prawdę zawartą w jego słowach, a przy tym żałowali, że nie dorastamy do głoszonych przez niego ideałów. W całej mojej trzydziestoletniej praktyce w Kongresie nie było równego mu obrazoburcy i intelektualisty, konsekwentnego w swych działaniach. Notorycznie nie nadający się do kandydowania na fotel prezydencki, jest teraz u szczytu potęgi - a kiedy masy znudzą się jego kaznodziejskim przesłaniem moralnym, co nieuchronnie musi kiedyś nastąpić, naszemu miastu, kolumnom, na których pisuję i ogólnonarodowej dyskusji zabraknie czegoś ważnego”.
Nieczuły na zawartą w tekście pochwałę, Wilman przesłał redaktorowi kopie fragmentu tekstu z zaznaczonymi czerwoną obwódką słowami: „co nieuchronnie kiedyś nastąpić musi”, i ręcznym dopiskiem u dołu strony:
„Jeśli przyzwoitość jest przelotną modą, to cywilizacja jest fantasmagorią. Czy naprawdę tylko tyle może pan zaoferować swoim dzieciom?”.

- Według mnie to jest wstrząsające - powiedziała Toni Barnes. 
Graficzka dotknęła kontrolki i wyświetliła na ścianie następny obraz: monochromatyczną fotografię przedstawiającą ośmioro dorosłych stojących w kręgu. Każda z postaci trzymała rewolwer przy skroni sąsiada z lewej.
- Moglibyśmy podpisać to jakoś tak: „Czy teraz czujesz się bezpieczny?”, a pod spodem: „Zabijanie skończy się, kiedy my powiemy dość”.
- A mnie się podoba ta pierwsza wersja - powiedział Evan Stolta, starszy konsultant strategiczny Umysłu przeciw Szaleństwu. Sięgnął ręką i przywrócił na ekranie poprzedni obraz - trzylatka w mundurze polowym trzymającego karabin.
- Wystarczą cztery słowa: „Teraz jest mężczyzną”. Proste i mocne.
- Przestań myśleć jak liberał z Yale - powiedziała Barnes. Całe mnóstwo ludzi nie złapie, o co tu chodzi. - Pomyślą, że to milusie maleństwo.
- Nie jesteśmy w stanie pomóc ludziom pozbawionym poczucia ironii - odparł Stolta rozzłoszczony tą uwagą. - Czego byś chciała? Żeby z lufy dymiło, a obok leżało drugie dziecko w kałuży krwi?
- To jest myśl - powiedział senator Wilman, który siedział z tyłu, przysłuchując się burzy mózgów.
Nachmurzona Barnes odwróciła się w stronę sztalugi cyfrowej. W ciągu kilku chwil czarno-biały obraz nabrał kolorów. Wkrótce potem pojawił się trup dziecka.
Wilman pokręcił głową, gdy Barnes zwróciła się do niego, żeby zapytać o zdanie.
- Nie, nie, nie. W naszych materiałach nigdy nie było fikcyjnych ofiar. Nie zrobimy teraz wyjątku. Ale kolor mi się podoba. Jak to się stało, że ostatnio wpadliśmy w koleiny estetyki Wiesenthala-Bergmana? Ludzie, do których staramy się dotrzeć, nie żyją przecież w świecie monochromatycznym. Musimy wyjść naprzeciw ich oczekiwaniom.
- My... - zaczął Stolta, ale zabrakło mu słów.
- Toni, twój krąg niebezpieczeństwa będzie lepszy w kolorze zdecydował Wilman. - Będzie lepszy, bo ci ludzie zaczną przypominać rodzinę, sąsiadów, a nie postacie z czarno-białego filmu kryminalnego. Możesz zmienić położenie źródła światła, jeśli chcesz zagrać na emocjach. Pokażcie mi jeszcze dzisiaj, co zrobiliście.
Barnes pokiwała głową i zaczęła zwijać sztalugi. Wilman zwrócił się do Stolty.
- Evan, co jest z tym, o czym mówiliśmy w ubiegłym tygodniu? Z tymi katalogami? Nie uda nam się pewnie wykupić ani wyżebrać pasm odpowiedniej długości u Turnera, Sony i Bertelsmana. Muszą coś zrobić, żeby nam pomóc.
- Nie chcą z nami rozmawiać - Stolta wzruszył ramionami.
- Oczywiście, że nie chcą - Wilman wstał. - Siedzą na setkach tysięcy godzin programów opartych na założeniu, że okaleczanie, torturowanie i zabijanie ludzi przez ludzi ma walory rozrywkowe. Ale to już twoje zadanie, żeby jakoś ich przycisnąć. Niech zaczną z nami gadać.
Stolta pokręcił głową.
- Zainwestowali ogromne pieniądze w katalogi...
- Katalogi trucizn. Musimy sprawić, żeby zaczęli patrzeć na te zbiory jak na pasywa, a nie jak na aktywa - odparł ostrym głosem Wilman. - Musimy im pomóc w zrozumieniu wymiaru moralnego tego, co robią, uświadomić, że to nie jest tylko kwestia podaży i popytu. A jeśli trzeba będzie stukać do zamkniętych drzwi i zakutych łbów, to będziemy to robić, póki nie otworzą. Cóż, jeśli jesteś zbyt zblazowany na taki rodzaj walki...
- Umów się ze mną na piątek - powiedział Stolta. - Postaram się do tego czasu coś wymyślić.
- Dobrze. - Wilman popatrzył na zegarek. - Spóźniam się na spotkanie. System?
- Gotów - odparł syntetyczny głos kontroli pokoju konferencyjnego.
- Terminarz ostatniego spotkania.
- Potwierdzone - odparł pokój. - Czy mam przedstawić szczegóły?
- Nie. Tylko zarchiwizuj. - Wilman podniósł wzrok i uśmiechnął się z sympatią do obecnych.
- Ta droga przez cały czas pnie się pod górę - powiedział. - To męczące. Czasem, gdy tracę optymizm, myślę o tym, żeby zmienić naszą nazwę na „Związek Syzyfa”. - Roześmiał się i podniósł teczkę. - Wrócę do biura za godzinę. Gdyby wcześniej zdarzyło się coś pilnego, Marina wie, jak się ze mną skontaktować.
Po Cmentarzu Zasłużonych w Arlington hulał lekki chłodny wietrzyk. Mimo to Wilman pocił się obficie. Szedł od bramy Sheridana w stronę niewysokiego wzgórza, na którym w cieniu stuletniego klonu spoczywały szczątki Daytona Charlesa Arthura Deicha. Drzewo przerywało linię białych marmurowych nagrobków, a jego korzenie przekrzywiły nieco kamień nagrobny Daytona.
Przez ostami rok jedynym gościem na grobie Daytona był szeregowiec z trzeciej Dywizji Piechoty, który zatrzymał się tu na krótko, żeby umieścić przed nagrobkiem małą amerykańską flagę w związku ze świętem Memorial Day. Rok w rok Stara Gwardia upamiętniała i czciła służbę i ofiarę Daytona. Ale prawdopodobnie nie robił tego nikt poza nią.
Dayton zginął pół wieku temu, na drugiej półkuli. Jako kapral z poboru padł na polu chwały podczas srogiej koreańskiej zimy, gdy Amerykanie ponieśli jeszcze sroższą porażkę i wycofywali się do Hungnamni. Zginął w dwudziestym roku życia, nie pozostawiając potomstwa. Najbliższy z jego krewnych oddalony był od niego o trzy pokolenia i pięć stanów.
Ale nie tylko Dayton odchodził w niepamięć. Kiedy najmłodsi weterani Korei zeszli ze sceny, wojna Daytona przeszła z pamięci ludzkiej do historii. Teraz widziano ją jako jedną z potyczek zimnej wojny; nie śpiewano o niej patriotycznych pieśni, nie wywoływała triumfalnych skojarzeń. Zatraciła cały swój ból i cierpienie.
Nawet najbardziej podstawowe fakty wyleciały ze zbiorowej pamięci. Rzadko zdarzał się cywil, co wiedziałby coś więcej o Korei niż można było dowiedzieć się z telewizyjnego serialu komediowego, którego akcja osadzona była w realiach tamtej wojny. Ridgway i MacArthur, Pusan, InciTon i rzeka Jalu - wszystko to straciło emocjonalne zabarwienie.
To samo dotyczyło sąsiadów Daytona w starych grobach na wzgórzu, w sekcji 20. Nawet ci, którzy walczyli w Sprawiedliwej Wojnie nie mogli liczyć na to, że jakiś gość zakłóci ich samotność.
Daliśmy wam ten kawałek ziemi, myślał Wilman zbliżając się do dwóch mężczyzn czekających na niego przy klonie. Maleńki udział w królestwie, do którego już nie należycie - i po co? Ćwiczenia z propagandy, odgrzewanie prawdy. Szlachetni zmarli w miejscu swego ostatecznego spoczynku... ani śladu po tym, co zrobili, po tym, co wycierpieli, żeby zasłużyć sobie na ten wątpliwy zaszczyt. Nie widać krwi, nie widać poszarpanych ciał, ani jednej sztuki broni aż po horyzont. Tylko sterylnie białe kamienie, rząd za rzędem, stojące w milczeniu. Nienawidzę tego miejsca najbardziej ze wszystkich...
Karl Brohier zmarszczył brwi.
- Czy to on?
- Tak - kiwnął głową Aron Goldstein.
- Nie wygląda na szczęśliwego.
- Nie spodziewałbym się po nim, że będzie szczęśliwy.
- Może powinniśmy zabrać go do twojego samochodu i wybrać się na przejażdżkę obwodnicą? - zapytał Brohier. - To pozwoliłoby zachować prywatność, prawda? Bardziej niż spotkanie tutaj. Wystarczy tani teleskop audio i...
- Wiem, co sądzi o Arlington - przerwał Goldstein. - Tu będzie lepiej. - Ruszył w stronę Wilmana z uśmiechem i wyciągniętą ręką. - Grover! Dziękuję, że zechciałeś się z nami spotkać.
- Powiedziałeś, że sprawa jest pilna - odparł Wilman w bok. Znam pana. Skąd ja pana znam?
- To nieważne - powiedział Goldstein. - Chodź, usiądziemy. Karl, podaj koc.
Wyglądali jak trzej bracia spędzający czas przy grobie rodzinnym.
- Co dla mnie masz, Aronie?
- Czy rozjaśniłoby ci twarz choć trochę, gdybym powiedział, że na tym cmentarzu być może nie będzie się więcej kopać grobów, chyba że dla takich starców jak ja?
- Nie bardzo rozumiem, o co ci chodzi - odparł Wilman marszcząc brwi. - Ale statystyka zgonów w amerykańskich siłach zbrojnych jest najniższa w dziejach. Jeśli nawet wojsko wychodzi w pole, to maszyny odwalają większą część roboty, a śmierć na polu walki jest taką rzadkością, że stała się sensacją dla mediów. Mam już w kieszeni połowę wygranej, bo straty wojenne nie są powszechnie akceptowane. - Skinął głową w kierunku gmachu Pentagonu ukrytego za odległą linią drzew. - Gdyby nam się teraz udało sprawić, że z równą troską zaczną podchodzić do Brazylijczyków czy Hutu!
- Za wiele pan wymaga - wtrącił się Brohier.
- Dlaczego? - zapytał Wilman.
- Od dziesięciu tysięcy lat ludzie chętnie zabijali dzieci innych ludzi. To sprawiało, że na tej planecie było więcej miejsca dla ich własnego potomstwa.
- Jezu, niech pan mi nie wspomina o Darwinie - odparł ze wstrętem Wilman. - Bokserzy próbują sobie nawzajem wytrząsnąć resztki mózgu z głowy, a potem się obejmują. Obrona jednej drużyny stara się skopać tyłki atakowi drugiej, a po meczu idą razem na piwo. Znam na pamięć te socjologiczne brednie o Obcym i powiadam panu, że jedyne, co z tego wynika to fakt, że czasem nie słyszymy płaczu żon i matek.
- Proszę wyjaśnić, o co panu chodzi.
- Chętnie. Niech pan powie, co pan wie o Pustynnej Burzy.
- Pustynna Burza? Z przyjemnością, to była... wie pan, mam spore luki w pamięci, jeśli chodzi o historię ostatnich sześćdziesięciu lat. Przeżywałem wtedy, o ile pamiętam, kryzys w Laboratoriach Bella.
- A ja byłem w Abramsie MlAl - powiedział Wilman. - Niech pan mówi, co pan pamięta?
- Pewnie niewiele, jeśli założyć, że każdy telewizor był wtedy nastawiony na CNN - powiedział Brohier marszcząc czoło. - Mieliśmy bombowce stealth, inteligentne bomby i Schwartzkopfa. Oni mieli Saddama Hussajna, pociski scud i siły powietrzne, które uciekły do Iranu. O ile pamiętam, nie byli dla nas poważnym przeciwnikiem.
- Nie byli.
- Irakijczycy podpalili potem pola naftowe, prawda? Kiedy opuszczali Arabię Saudyjską.
- Kuwejt.
- Racja. Kuwejt. No, jak mi poszło?
- Pamięta pan to, co większość ludzi - powiedział bezceremonialnie Wilman. - To była Dobra Wojna. Nasza sprawa była słuszna, wygraliśmy elegancko i prawie wszyscy wrócili do domu. - Pokazał ręką na bezkresne linie nagrobków wokół nich. - Niewielu poległych tamtej zimy pochowano tutaj. I to jest bardzo niedobrze...
- Dlaczego?
- Bo Dobra Wojna to kłamstwo. Pustynna Burza była straszną małą wojenką. A najstraszniejsze w niej było to, że tak niewiele z tego koszmaru dotarło do Zadupia w stanie Missisipi. Wyruszyliśmy na wojnę o Wielką Ropę i boskie prawa jakiegoś tam króla. To nie była nawet samoobrona, nie walczyliśmy w obronie demokracji. Prasa potraktowała to jak grę wideo, a ludzie jak operę mydlaną.
Wilman potrząsnął głową.
- W ciągu sześciu tygodni zabiliśmy co najmniej dwa razy tyle irackich żołnierzy i cywilów co Stany straciły w ciągu piętnastu lat w Wietnamie. Ale nie widzieliśmy płaczących matek, więc nie miało to dla nas znaczenia. Dobra Wojna! - parsknął pogardliwie. Dobra Wojna, to znaczy, że rozrywa na kawałki tylko obcych o śmiesznych nazwiskach.
- Grover... a gdyby tego wszystkiego dało się uniknąć? - zapytał Goldstein. - Gdyby Kuwejtczycy mieli granicę, której irackie czołgi nie byłyby w stanie przekroczyć, bo wylatywałyby w powietrze, a iraccy żołnierze musieliby zostawiać broń?
- I gdyby Irakijczycy wiedzieli, że tak się stanie.
Wilman przez dłuższy czas uważnie im się przyglądał, jakby chciał ocenić, czy mówią poważnie. Wreszcie powiedział:
- Irakijczycy mieli świetną artylerię dalekiego zasięgu i to w dużej ilości. Ufortyfikowana granica nie powstrzymałaby ich armii, tylko zmieniła taktykę. Pytacie mnie, jakim kosztem można było powstrzymać Saddama?
- Nie - odparł Goldstein. - Pytam, czy w ogóle można by prowadzić wojnę, gdyby pociski czołgowe i artyleryjskie eksplodowały, zanim by doleciały do celu, gdyby bomby wybuchały w powietrzu, a magazynki pistoletów i karabinów piechoty zajmowały się ogniem w odległości tysiąca metrów od granicy.
Wilman zrobił zagadkową minę i powiedział powoli:
- Cóż, pozostałyby strzały, katapulty i falanga. Nie wydaje mi się, żeby drugie stulecie było o wiele bardziej pokojowe niż dwudzieste. Jednak twój scenariusz zasmuciłby z pewnością wielu zbirów, nie wykluczając Saddama. Ale czy to coś więcej niż fantazja?
- Dobre pytanie - powiedział Goldstein. - Nazwijmy to eksperymentem myślowym, a nie fantazją, i rozpatrujmy to dalej. Załóżmy, że są technologie, które pozwalają na osiągnięcie takiego rezultatu. Czy wprowadziłbyś je w życie, gdybyś chciał położyć kres wojnom? W czyje ręce oddałbyś taką technologię?
- Nie będę dalej teoretyzować - odparł Wilman. - Macie to czy nie macie?
- Mamy, senatorze - powiedział cicho Brohier. - Nazywamy to efektem detonatora, a samo urządzenie detonatorem.
- Teoretycznie czy...
- Nie - powiedział szybko Goldstein. - Prototyp już funkcjonuje.
Wilmana przeszedł dreszcz. Odwrócił wzrok od rozmówców.
- Mój Boże - powiedział wreszcie. - Broń przeciwko broni. Podstawowe narzędzie, którego od pięćdziesięciu lat potrzebowały Błękitne Hełmy.
- A zarazem narzędzie, z którego chętnie skorzystałby każdy tyran, żeby rozbroić opozycję - powiedział Goldstein. - Jak sprawić, żeby to się nie dostało w ręce tyranów?
- To się prawdopodobnie nie uda. Musimy zatem załatwić, żeby i opozycja dostała to narzędzie - stwierdził Wilman. - Czy trudno jest zbudować takie urządzenie? Czy może być niewielkich rozmiarów i mieć odpowiedni zasięg? Ile kosztują części składowe?
- Jeszcze za wcześnie, żebyśmy mogli udzielić odpowiedzi na te pytania - przyznał Brohier.
- To nie jest zbyt przydatne...
- Ale to prawda. Niech pan pomyśli: pierwsze lasery były wielkie, drogie i pożerały energię. Ale po kilku dziesięcioleciach rozwoju za dwadzieścia dolarów można kupić laser na bateryjki i włożyć go do kieszeni koszuli. Nie wiemy, jak dalece uda nam się zmniejszyć albo powiększyć nasz prototyp i prawdopodobnie jeszcze przez jakiś czas nie będziemy tego wiedzieli.
- Czy to odkrycie zostało dokonane od początku do końca w Terabyte? Wy jesteście jego właścicielami bez jakichkolwiek zobowiązań?
- Terabyte nie wzięło ani dolara z funduszy państwowych odpowiedział Goldstein z urażoną dumą.
- Dobrze - powiedział Wilman. - Na dłuższą metę to nie będzie miało szczególnego znaczenia. Jeśli zechcą, będą was mieli. A na pewno zechcą. Jak wyglądają wasze środki bezpieczeństwa?
- Są tak ścisłe, jak tylko mogliśmy sobie na to pozwolić - odparł Brohier. - Ta rozmowa jest największym do tej pory podjętym przez nas ryzykiem.
- Wątpię. Jak udało się wam przetestować prototyp na pociskach artyleryjskich i czołgach?
Brohier i Goldstein wymienili spojrzenia.
- Właściwie to tego nie zrobiliśmy - przyznał Brohier. - Problemy z dostępnością sprzętu.
- Musicie jakoś poradzić sobie z tym problemem - powiedział Wilman. - Jeśli nie znacie ograniczeń i możliwości waszego systemu, to możecie pozabijać ludzi, i to nie tych, których trzeba.
- Dlatego przyszliśmy do ciebie, Grover - stwierdził Goldstein. - Bo wiemy, że podzielasz nasz pogląd na to, w jaki sposób powinniśmy wykorzystać urządzenie. Wiemy też, że znasz Waszyngton i Pentagon od środka. Dlatego właśnie chcemy, żebyś do nas dołączył. Dlatego potrzebujemy twojej rady.
Wilman zachmurzył się.
- To prawda, podzielam wasze poglądy. Jeśli pewnego dnia te detonatory będą równie tanie jak telewizory i równie rozpowszechnione jak zegarki... cóż, chciałbym żyć dostatecznie długo, żeby zobaczyć taki świat. Ale czy znam Waszyngton i Pentagon na tyle dobrze, żeby wam pomóc... to już wątpliwe. Jakakolwiek moja rada miałaby więc niewielką wartość.
- Dlaczego tego nie sprawdzić? - odezwał się Brohier. - Przecież nie twierdziliśmy, że przyjmiemy tę radę.
Wilman, zaskoczony, roześmiał się.
- Prawda, nie twierdziliście. Doskonale. Myślę, że waszym obowiązkiem jest poinformować prezydenta, tak jak Einstein poinformował Roosevelta o możliwości skonstruowania bomby atomowej.
Tym razem to Goldstein był zaskoczony.
- Grover, pięć minut po tym, jak to zrobimy, Pentagon przyklei na to plakietkę „ściśle tajne”.
- Owszem.
- I nadal sądzi pan, że naszym obowiązkiem jest ich poinformować? - zapytał Brohier. - Czy to pomoże przybliżyć rozbrojenie? Raczej zbliży nas to do pax americana. Jeśli będziemy jedynym krajem, który dysponuje detonatorem, będziemy również jedynym krajem, który ma armię.
- Karl ma rację, Grover - powiedział Goldstein czerwieniąc się. - Jestem patriotą jak każdy i kocham ten kraj, ale, do diabła, nie mam zamiaru dać jakiemuś młodemu Cezarowi magicznej formuły na zbudowanie imperium. I nie powiesz mi, że szef szefów sztabów podzieli twój entuzjazm co do tego, żeby detonatory były równie powszechne jak telewizory.
- Nie - odparł Wilman. - Nie powiem ci. Ale wysłuchaj mnie. Musimy sobie jasno postawić cel. Nie da się go ukryć przed rządem i siłami zbrojnymi, to po prostu niemożliwe. Jeśli nasz wywiad nie wyszpera tego teraz, to położy na tym rękę, kiedy zaczniecie wszystko ujawniać. Myślicie, że zapewni wam to większe wpływy, większy autorytet moralny, większe możliwości przetargowe niż w sytuacji, gdybyście wy pierwsi do nich poszli?
- Zapewne nie - przyznał Brohier. - Ale...
- Oczywiście, że nie - odparł Wilman. - Wam nie chodzi przecież o to, żeby ukryć to przed nimi, tylko o to, żeby wam tego nie zabrali. Jeśli oni nas odkryją, uzasadni to ich najgorsze podejrzenia. Ale jeśli pójdziemy z tym do nich i przypomnimy im o wszystkich tych misjach pokojowych, które wcale nie były takie pokojowe, niektórzy z nich zaczną myśleć tak: „Może uda nam się uratować trochę naszych dzieciaków”. I wtedy przetestujemy detonator w warunkach, na które was nigdy nie byłoby stać, na kompletnym zestawie amunicji wojskowej.
- Za cenę utraty kontroli nad odkryciem - powiedział Goldstein. To nie pasuje do rąk ludzi, którzy specjalizują się w celowaniu z karabinu. Powinno należeć do ludzi, w których te karabiny są wycelowane.
- Nigdy nie miałeś nad tym kontroli - zauważył Wilman. - To wiedza naukowa należy do wszystkich. Ile laboratoriów na świecie mogłoby zbudować detonator już dzisiaj, gdyby miały dostęp do waszych informacji?
Goldstein popatrzył na Brohiera.
- Nie wiem - odparł powoli uczony. - Trzydzieści, może czterdzieści?
- A ile z tych laboratoriów potrafi dokonać tego fundamentalnego odkrycia na własną rękę w przyszłym miesiącu albo w przyszłym roku?
- Prawdopodobnie jedna trzecia, może połowa z nich.
- Więc co naprawdę znaczy ta plakietka „ściśle tajne?” - zapytał Wilman. - To tylko nic nie znaczące wsparcie duchowe dla naszych przywódców.
- To znaczy rok do przodu dla nich - powiedział Brohier. Rok, w ciągu którego możemy wmaszerować do Meksyku i usunąć ze stanowiska Cardenę albo przyłączyć Zachodnią Kanadę, albo odebrać Kanał Panamski...
- Ależ, Karl, możemy zrobić to wszystko i dzisiaj - powiedział Wilman. - Nasze wojsko jest najlepsze z najlepszych. I jest go wystarczająco dużo, żeby wygrać na dowolnym polu bitwy na dowolnym kontynencie. Ale nie robimy nawet jednej dziesiątej z tego, co można by zdziałać posiadając taką siłę. Dlaczego? Bo wiemy, że słabi z nas zdobywcy. Kłopoty zaczynają się, gdy trzeba strzelać do renegatów albo zwalczać ruch oporu. I jeszcze pamiętaj, że nowoczesne demokracje przemysłowe nie prowadzą wojen; one szkodzą interesom. Czy ty naprawdę myślisz, że na Pennsylvania Avenue numer tysiąc sześćset jest ktoś, kto nosi się z utajonym pragnieniem, by wjechać triumfalnie do Vancouver?
- Wolę nie ryzykować. W przeszłości bywali już w Białym Domu awanturnicy. Następny może się zdarzyć szybciej niż się spodziewamy.
- Nie ma wyboru wolnego od ryzyka, Karl. Ujmę to tak: gdybym miał wybrać rząd jakiegoś wielkiego państwa, żeby mu zaufać na rok, dwa albo pięć, to wybrałbym ten rząd. Może nie będą postępowali słusznie z naszego punktu widzenia, ale na pewno nie zrobią niczego złego.
- Żałuję, że nie mogę dzielić z tobą tego zaufania.
- Znam tych ludzi, Karl. Aron też ich zna. Zapytaj go, co sądzi o prezydencie - powiedział Wilman. - Trzeba rozważyć coś jeszcze: jeśli wieść o tym waszym odkryciu dotrze do Bagdadu, Hawany, Phnom Penh i Kijowa, zanim dowiedzą się o nim nasi ludzie, ktoś na pewno użyje tego przeciwko nam, kiedy my będziemy próbowali nadrobić zaległości. Wyobraź sobie detonator w rękach ludzi, którzy usiłują cię skrzywdzić, a nie takich, którym ty chcesz pomóc.
- Uważam, że Grover ma rację, KarI - powiedział łagodnie Goldstein. - Musimy porozmawiać z prezydentem.
Brohier potrząsnął głową.
- Inaczej to sobie wyobrażałem.
- Cóż... mam nadzieję, że nie uważasz mnie za naiwne niewiniątko, Karl - powiedział Wilman. - Aron, jeśli postanowicie porozmawiać z prezydentem, będę szczęśliwy, jeśli pozwolisz mi was umówić. Ale zanim nadejdzie ten dzień, musicie koniecznie zrobić dwie rzeczy. Jedną dla bezpieczeństwa; to złożenie wniosku o patent na technologię detonatora. To skomplikuje wszelkie usiłowania wykluczenia was ze sprawy.
- Pentagon przeciwko Urzędowi Patentowemu? Świetna proporcja - powiedział sardonicznie Brohier.
- A znasz lepszą?
Wilman zignorował Brohiera i zwrócił się do Goldsteina.
- Następny krok to Umysł przeciw Szaleństwu. Musicie dać mi kopie planów, wszystkie informacje techniczne. I listę tych waszych laboratoriów.
- Dlaczego? - zapytał Brohier.
- Bo nikt nie potrafi zagłuszyć bicia w dzwony - odparł ponuro Wilman. - Bo oni mogą was zaprzysiąc, żebyście zachowali tajemnicę pod groźbą uwięzienia za zdradę, ale nie zdołają cofnąć słów, które już zostały wypowiedziane. Bo mogę się co do tego wszystkiego mylić i być może będę musiał zrobić coś, żeby naprawić szkody. A może wy będziecie chcieli coś przedsięwziąć zgodnie z waszymi planami, a nie rządowymi?
- Może i to uznane zostanie za zdradę?
- Może - powiedział Wilman odwracając głowę. Patrzył teraz na rzędy nagrobków. - Co się stało z naszym wietrzykiem? Powietrze nagle zrobiło się takie ciężkie. Odrzuca mnie myśl o tym, że będę musiał wracać na piechotę. - Wstał, a za nim Goldstein i Brohier. - Doktorze Brohier, miło było mi pana poznać... widzi pan, jednak pamiętam. - Wilman zdobył się na uprzejmy uśmiech. - Gratuluję panu nowego odkrycia. Kto wie? Może następny pański Nobel to będzie Nagroda Pokojowa? Aron, zajrzyj do mnie za parę dni, powiedz, co postanowiliście. Doktor Brohier nie podjął jeszcze dzisiaj decyzji.
- To chyba rozsądne. Cena za błąd jest bardzo wysoka - powiedział Brohier.
- Prawda - odparł Wilman. - I nie mogę powiedzieć, że się nie mylę. Wiem, że jesteśmy przygotowani, żeby stać się policjantem świata. Ale czy jesteśmy przygotowani, żeby robić obchód z pustą kaburą? Tego nie wiem. Kiedy zmienia się reguły, zmienia się grę, panowie. - Skinął im głową i odszedł w dół wzgórza.
Brohier, patrząc w ślad za nim, przejechał ręką po włosach i westchnął.
- Aron, czy on właśnie przejął sprawę? 
Goldstein przerwał składanie koca.
- Nie. Ale zrobi to, jeśli poprosimy albo jeśli stracimy zapał i cel działania.
- Więc będzie stał za nami z dzidą i popychał nas w kierunku chwały?
- Tak jakby.
- I to była część twojego planu?
- To tygrys - powiedział Goldstein patrząc w stronę, w którą odszedł Wilman. - Potrzebujemy jego siły. - Otarł pot z czoła wierzchem dłoni. - A ja potrzebuje drinka. Chodźmy.
Przedzierali się w milczeniu między gęsto stojącymi nagrobkami, zanim weszli w alejkę. Dziesięć minut potem byli przy samochodzie, zaparkowanym dla niepoznaki w tłumie innych aut w pobliżu Arlington House.
Po drodze do West Gate uwagę Goldsteina przykuł znak wskazujący początek Roosevelt Drive.
- Czy ktokolwiek wie, co zrobiłby Einstein, gdyby Hitler nie najechał właśnie Polski? - zapytał.
- Tak - odparł Brohier przykładając garść lodu do karku. - List do Roosevelta o bombie napisał właściwie na miesiąc przedtem. Dostarczenie go zajęło Sachsowi trzy miesiące.
- A! - powiedział Goldstein. - Więc nie ma problemu.
- Nie, nie... pytanie było właściwie postawione - odparł Brohier. - Po drodze tutaj czytałem wspomnienia Einsteina i zastanawiałem się, czy myślał o tym liście później, po Projekcie Manhattan, po Hiroszimie. I dowiedziałem się czegoś nowego, czego bym się nie domyślił. Einstein i węgierscy spiskowcy, Szilard, Teller i Wigner, chcieli zatrzymać Hitlera... tak, o to chodziło. Ale byli też idealistami, pacyfistami. Myśleli, że odkrycie, które przynieśli w zębach Rooseveltowi, zakończy wszystkie wojny, nie tylko tę wojnę.
- Nie...
- Tak. Myśleli, że bomba atomowa sprawi, iż pojawi się jeden światowy rząd, a wraz z nim przyjdzie pokój - Brohier zerknął w bok na swego towarzysza i uśmiechnął się niewesoło. - Coś do przemyślenia, prawda?
Jedyną odpowiedzią ze strony Goldsteina był nagły smutek na twarzy i dźwięk dżinu nalewanego na grzechoczące kostki lodu.

8. Przyjaźń

Chicago. Amafa Jones, dyrektor szpitala rehabilitacyjnego im. Schwaba, nazwał swój szpital pomnikiem przemocy i bandytyzmu i wezwał w ostatni piątek władze miasta do położenia kresu wojnie ulicznej toczącej się w dzielnicy South Side.
„Jest jakieś fundamentalne zło w tym, ze bliznę po pocisku uważa się za order za odwagę - powiedział w wystąpieniu wobec rady miejskiej. - Nasze sale pełne są dzieci, które już nigdy nie będą chodzić”.
Pełna wersja - Gangi chicagowskie w necie - Statystyki przestępstw w mieście - Odpowiedź szefa policji

Zastępca kierownika, młodszy grzybek pomocniczy, melduje swoje przystąpienie do służby - obwieścił Gordon Greene, wchodząc do pomieszczeń wydziału inżynieryjnego numer cztery, gdzie kończono składać przenośny moduł detonatora.
Leigh Thayer podniosła wzrok znad stołu i spojrzała na niego uważnie.
- Grzybek?
- Jasne... wiesz, jak to jest. Trzymany w ciemności, karmiony...
- Przyniosą mi śniadanie z kafeterii, to możesz sprawdzić, jakie masz zapotrzebowania żywnościowe - powiedziała kpiąco.
Greene roześmiał się wesoło. Ale gdy rzucił śpiwór i czerwono-białą sportową torbę koło drzwi, spoważniał.
- A tak poważnie... nie czujesz się na wylocie? - zapytał. Brohier i Horton wyjechali nie wiadomo dokąd, na rozmowy z Bóg wie kim, dobijają targów, robią interesy, a potem to wszystko spadnie na nas...
- Zdaje mi się, że mamy jeszcze sporo do zrobienia - odparła. A jeśli przez parę dni nie ma wieści o szefie, to tym lepiej dla mnie, bo nie będę musiała się tłumaczyć, że jeszcze nie skończyliśmy. Pokazała ręką na torbę. - Co to jest?
- Poduszka, sześć koszul, dwanaście sztuk bielizny, szczoteczka do zębów i dwadzieścia trzy dolary zawiązane w chusteczkę - odparł, a kiedy spojrzała na niego oszołomiona, dodał: - Uciekłem z domu.
- Ach! - powiedziała. - Więc wreszcie zrobiłeś coś rozsądnego i wprowadziłeś się tu. Nie rozumiem, dlaczego nie zrobiłeś tego już dwa tygodnie temu.
- Cóż, miło z pani strony, że oferuje mi pani gościnę, panno Lee - powiedział Greene. - Byłbym niezmiernie wdzięczny, gdybym mógł zostać z panią przez jakiś czas. Nie sprawię kłopotów.
Zerknął na przenośną konsolę kontrolną i szybko ocenił, jak zaawansowana jest jej budowa.
- A gdybym tak zmontował boczny napinacz i podpórkę montażową?
- Rób co chcesz, tylko nie blokuj dostępu do tylnej płaszczyzny - odparła. - Nie chcę, żebyś całkowicie rozebrał moduł na części do wersji przenośnej.
- W porządku - powiedział Greene i podszedł do urządzenia.
- Tak, miałaś rację - zawołał do niej siedząc tyłem. - Wyjazdy do domu nie miały sensu, szczególnie po dwunastogodzinnym dniu pracy. Oszukiwałem się, że mogę jeszcze mieć prywatne życie.
- Nie udawało ci się umawiać na randki o północy?
- Zasypiałem w trakcie. To rujnuje moją reputację.
- Na twoim miejscu nie liczyłabym na szybki powrót do normalnego życia - parsknęła Thayer. - Odstępy między otworami tego wspornika wynoszą sześćdziesiąt milimetrów.
- Zgadza się.
Napinacz nabierał kształtów na ekranie, a Greene przypominał sobie listę zadań, którą zostawił im Horton.
Dane zostały zebrane, zaszyfrowane i zarchiwizowane w dwóch bezpiecznych miejscach poza kampusem. Prototyp detonatora rozebrano na części, zapakowano w pudła i przygotowano do transportu., próbki opatrzono etykietkami, wciągnięto na listę i włożono do trzech aluminiowych kufrów z przegródkami.
Teraz trzeba było zapakować główną konsolę kontrolną. Należało tylko poczekać na przybycie drewnianej skrzyni i kilku silnych chłopów, wypożyczonych na tę okazję od ochrony laboratoriów. Przenośny emiter przeszedł już testy w dolnym zakresie mocy i był gotów do dalszych eksperymentów. Czekał tylko na zmontowanie pozostałych modułów.
Zostało jeszcze jedno zadanie, które Greene sam dopisał do listy: „Dziewczynka numer dwa” powinna być nie tylko mobilna, ale także działać w ruchu.
- Po prostu może się zdarzyć, że będziemy chcieli przewieźć aparaturę w takie miejsce, gdzie nie sięgnie sznur elektryczny wyjaśnił.
Wziął się więc za bardziej prymitywną technologię: parę generatorów diesla o wysokiej wydajności umieszczonych na gąsienicach. DuoCat 1500 dostarczono jako zintegrowany moduł wraz z pokrytymi gumą kołami trakcyjnymi i dźwiękochłonną osłoną. Maszyna została zaprojektowana do działania w przypadkach awarii i zaopatrzona w automatyczny przełącznik: zasilanie podstawowe zasilanie pomocnicze.
Greene przebudował aparat zwiększając dwukrotnie jego moc kosztem wszechstronności. Zarazem postanowił zmienić stabilizator napięcia i zamontować nowy, bardziej dostosowany do wymogów laboratoryjnych. Oceniał, że czekają go cztery dni pracy i że skończy na dzień przed Lee.
- Mam zamiar wziąć dla ciebie ten wspornik ze zbiornika powiedział odpychając krzesło. - Swoje graty wrzucę do baraku konferencyjnego B. Słuchaj, nie wiesz przypadkiem, gdzie podziała się ta wygodna sofa z biura Bartona?
- Och, nadal tu jest. Wynieśli za to biurko, żeby zrobić miejsce na moje łóżko.
- To znaczy, że sofa ci niepotrzebna? Nie chciałbym prosić obsługi, żeby wnosiła następne łóżko...
- Erni, mój kot, śpi na sofie... - zaczęła.
- Cóż - Greene wzruszył obcesowo ramionami. - Nie ma sprawy. Zatem plan B: doktor Brohier musiał zostawić w swoim gabinecie coś, co można by pożyczyć.
- W porządku - odparła Lee ku zaskoczeniu Greene’a. - Ernie się przyzwyczai. Na razie przenieś swoją torbę do mojego pokoju. Potem pomogę ci przesunąć sofę.
Prawie natychmiast po przybyciu Greene’a do Terabyte zaczęła się między nim a Lee głupia i denerwująca rywalizacja. Gdyby oboje byli o dwadzieścia lat młodsi, można by ją wziąć za flirt. Było to jałowe współzawodnictwo między dwoma tęgimi umysłami prowadzone po to, żeby wymusić na przeciwniku komplement pod własnym adresem. Zaogniał sprawę fakt, że żadne z nich, przez zwyczajny upór, nie chciało tego uczynić.
Po tylu miesiącach ta rywalizacja w końcu osłabła. Pozostały po niej tylko odruchowe już dowcipy, których żadne z nich nie brało na serio, ale też i nie chciało z nich zrezygnować. Horton nazywał to dowcipami w stylu „wsadźmy teraz sobie kij w oko” i czasem beształ swoich współpracowników, gdy ich na tym przyłapał.
Tym razem jednak to Thayer wykazała rozsądek.
- Znowu to robimy - powiedziała wyłączając aparaturę.
- Co?
- Jedyny powód, że pracujemy od dziesiątej do dziesiątej, jest taki, że ty nie chcesz być pierwszym, który przyzna, że jest zmęczony - odparła. - Cóż... ja jestem zmęczona. Przez cały dzień siedziałam w tym pudle i nie mogę już zogniskować wzroku.
Greene odłożył narzędzia.
- A co, chcesz udowodnić, że to ty jesteś ta dojrzała, odpowiedzialna?
- Wcale nie - odparła lekkim tonem, wstała i przeciągnęła się. - Dowodziłam tego przez cały ostatni tydzień, gdy zostawałam tu do późna, a ty urywałeś się na lumpy.
- Jakby to była moja wina, że podobam się damom - powiedział, dołączając do niej na korytarzu.
- Oczywiście, że podobasz się damom. Płacisz z góry i szybko kończysz.
Greene mrugnął do niej.
- Aj! Znokautowany ciosem poniżej pasa biały król chwieje się, dyszy, poddaje i spada z szachownicy - powiedział odgrywając jednocześnie całą tę scenę. - Szczęśliwym trafem ląduje na wygodnej sofie.
- Zwycięska, łaskawa czerwona królowa zaprasza pokonanego białego króla do swego stołu, by dzielił z nią pizzę Molando.
- Już zamówiłaś?
- Pół godziny temu. Powinna być przy bramie za dziesięć minut.
- Ha! Więc skończyliśmy robotę, bo zgłodniałaś, tak? - Zachichotał i zaczął tańczyć błazeński taniec zwycięstwa. - Odwołuję swoją przegraną. Och, ciało jest czasem tak słabe...
Pizza zniknęła błyskawicznie, a wraz z nią wielka butla vernorsa, którą Thayer wyjęła ze swojej maleńkiej lodówki.
- Dziękuję - powiedział Greene. - To było dobre... za dobre. Rano będę musiał przebiec się do płotu.
- Zrób to teraz. Daj szansę snajperom. Niech wypróbują swoje noktowizory.
- Jesteś taka troskliwa - powiedział i poklepał sofę, na której siedział. - Lepiej to przesuńmy, żebym troskliwie mógł zostawić cię samą.
- Może lepiej zostawmy to tam, gdzie jest.
Greene przekrzywił pytająco głowę i czekał na wyjaśnienie.
- Nie było mi łatwo sypiać tutaj - odpowiedziała, najwyraźniej zakłopotana tym wyznaniem. - Myślałam o tym dzisiaj... chciałabym raczej, żebyś został. Wtedy będę wiedziała, co kombinujesz. Wolę to, niż żebyś wyniósł się za drzwi i wydawał dziwne dźwięki w środku nocy. Chyba nie masz nic przeciwko temu.
Wzruszył ramionami.
- W porządku. Chyba że sypiasz przy włączonym świetle albo miewasz jakieś nienaturalne stosunki ze swoim kotem, czy coś w tym rodzaju.
- Nie - odparła rozbawiona. - Oczywiście, mogę zmienić zdanie, kiedy odkryję, jakie dziwne dźwięki zaczniesz wydawać tutaj, w środku nocy.
- Jestem udomowiony, nigdy nie chrapię i nauczyłem swoje pająki, żeby nie warczały.
- Książę pośród mężczyzn - powiedziała. - Spróbujmy zatem.
Trochę dziwnie się czuli przygotowując się do snu. Lee wystraszyła się, kiedy Greene, jakby nie zdając sobie sprawy z jej obecności, rozebrał się do gatek, zanim wśliznął się do swojego śpiwora. Kilka minut później, gdy Lee wróciła przebrana z damskiej toalety, Gordon przyłapał się na tym, że bardzo go zainteresowała jej sięgająca do kolan nocna koszula i sposób, w jaki przylegała do jej ciała.
Ciemność oszczędziła obojgu zakłopotania, ale nadal byli świadomi swojej obecności. Cisza zdawała się tak znacząca, jakby miała być za chwilę zerwana.
Greene zwalczał pokusę, żeby wyczytać w tej ciszy coś więcej, ale i tak musiał stanąć twarzą w twarz ze spychanymi do tej pory w podświadomość myślami.
Zawsze sobie powtarzałem, że nie potrzebujemy tej komplikacji, bo pracujemy razem, doszedł do wniosku.
Biuro nie miało okien i Gordon ledwo widział kontury ciała Lee leżącej na łóżku przy przeciwległej ścianie. Słyszał, jak przekręca się z boku na bok, poprawia poduszkę, wzdycha. Co ty tam sobie myślisz? - zastanawiał się. Oczekujesz czegoś? Jesteś rozczarowana czy ci ulżyło, a może to tylko taka arogancka fantazja, że ja tu leżę, a ty jesteś świadoma mojej obecności?
Greene westchnął i pożałował tego, bo dźwięk zabrzmiał za głośno i zbyt znacząco w ciemnościach, za bardzo przypominał zachętą. Skoro jednak już zaczął, to obawiał się, że Lee skorzysta z tego; wiedział też, że są pytania, na które nie zna odpowiedzi i nie potrafi ich zręcznie uniknąć. Postanowił więc przerwać ciszę.
- Lee?
- Mhmm?
- Jest coś, o co chciałbym cię zapytać...
- Co takiego?
- Czy naprawdę uważasz, że dzieci są słodkie?
- Dlaczego chcesz to wiedzieć?
- Ot, tak. Odkrywam męsko-damskie pogranicze. Wiesz, nie mam sióstr, tylko dwóch starszych braci. Sean nie chce dzieci, a Brandon ma nowe dziecko, które cały czas płacze i coś mi się zdaje, że on nie sądzi, żeby było słodkie.
- To co ci da moja odpowiedź?
- Tylko zastanawiam się, jak dalece powszechne są te sprawy z dziećmi. Ile prawdy jest w tym stereotypie. Czy na pewnym poziomie rusza to wszystkie kobiety, nawet te, które są szczęśliwe robiąc karierę?
- Aha... teraz rozumiem. To jedna z tych pogawędek w majową noc w akademiku.
- Właśnie.
Odpowiedziała dopiero po jakimś czasie:
- Brzmi to tak, jakbyś już uwierzył w ten stereotyp. Inaczej nie zadawałbyś tego pytania.
- To chyba oczywiste: kobieta i mężczyzna są zbudowani odmiennie i każda płeć ma inne zadania.
- Na przykład?
- Nie widziałem nigdy, żeby faceci tłoczyli się wokół wózka spacerowego tak jak robią to kobiety. Brandon nazywa Molly niemowlęcym magnesem. To dlatego zabiera ją na spacery i na zakupy.
- Ten twój brat to czarodziej.
- Cóż, ma dopiero dwadzieścia sześć lat. Przez najbliższe parę lat nie będzie zdolny do ludzkich uczuć.
Lee roześmiała się nerwowo.
- Co ci to podpowiada?
- Niebezpieczeństwo! Znów się roześmiała.
- Jaka była... jest twoja matka? Nie masz sióstr, więc to najlepszy przykład...
- Myślę, że macierzyństwo uważała za najważniejsze w życiu. To było jej przeznaczenie. Wiedziała o tym. Zostawała z nami w domu, póki najmłodszy z nas, czyli ja, nie poszedł do szkoły średniej. Pewna rzecz wstrząsnęła mną do granic poczucia winy. Powiedziała mi, że nie byliśmy dla niej przeszkodą, bo niczego innego w swoim życiu nie chciała robić. Nie sądzę, żeby to były tylko słowa.
- Czy była wodzem i pierwszym rozjemcą w rodzinie?
- Och, nie - odparł chichocząc. - Żadnej polityki. Była po prostu Mamuśką.
- To pomaga mi zrozumieć kontekst pytania - odparła. - Więc jakiej odpowiedzi właściwie oczekujesz? Ogólnej czy szczegółowej? Socjobiologia czy psychologia?
- Panie wybierają!
- Jakież to staroświecko uprzejme z twojej strony - powiedziała, ziewając mimowolnie. - Myślę, że to, co powiem będzie dziewięćdziesięcioprocentową generalizacją. Większość kobiet kocha dzieci i większość z nich nie potrafi powiedzieć ci, dlaczego. Ale zostaje te dziesięć procent. Miałam dwie przyjaciółki, które unikały dzieci jak ognia.
Zamilkła na chwilę.
- Ale kiedy teraz o tym myślę, widzę, że pochodziły z porąbanych rodzin... jakiś grubiański ojczym, matka-alkoholiczka. I obie miały koty. Być może jest to dziewięćdziesięciopięcioprocentowa generalizacją.
- A więc są wyjątki? Bez kotów, bez koni, bez psów i bez żalu...
- Mieszasz przynajmniej cztery różne rodzaje kobiet - odparła. - Stosunki pomiędzy kobietami a psami... dużymi psami, bo małe liczą się za koty... nie przypominają stosunków pomiędzy kobietami a kotami albo kobietami a końmi. Zauważ, ja nie mówię, że nie ma jakiejś kompensacji i wypierania we wszystkich tych związkach. To są współzależności, a nie posiadanie.
- A więc, jeśli koty są zastępczymi dziećmi...
- Czasami - zastrzegła się. - A psy czasami są kochankami. Nie dosłownie - dodała pospiesznie.
- Tak czy inaczej, to niezwykłe. A konie...
- Konie... konie są skomplikowane. - Zamyśliła się na chwilą. - Sądzę, że w przypadku koni nawiązują się różne rodzaje więzi między zwierzęciem a człowiekiem, od czysto utylitarnych po głęboko osobiste, a nawet seksualne. Koń może być matką, ojcem, przyjacielem, dzieckiem, kochankiem, oddanym sługą... żeby nie wspomnieć o tym potężnym dzikim zwierzęciu trzymanym w uścisku nóg amazonki, ujarzmionym za pomocą uprzęży, bata i woli jeźdźca...
- Zgaduję, że w dzieciństwie oglądałaś Xenę...
- Skąd wiesz? - niemal usłyszał, jak się uśmiecha.
- Przypadkowo zgadłem - odparł. - Ale mówiłaś, że są wyjątki... kobiety, których po prostu nie pociąga macierzyństwo i dzieci, które nie wypełniły tej luki substytutami i nie uciekają przed własnym strachem.
- Tak. I to sprawia, że nie można stosować jednego mianownika wobec wszystkich kobiet i że kobiety muszą mieć możliwość wyboru.
- A ty jesteś jedną z nich? Wyjątkiem?
- Aha, więc jednak zależy ci na zwierzeniach osobistych - powiedziała wzdychając. - Bardzo lubię dzieci. Naprawdę uważam, że są słodkie. Żałuję, że nie było mnie w pobliżu, kiedy dzieci mojej siostry były małe. I nie straciłam nadziei, że sama będę miała jedno albo dwoje, ale nie szukaj w tym podtekstu.
- Nawet o nim nie myślę.
- Tylko dla pamięci: mógłbyś to powiedzieć z mniejszym przekonaniem. - Westchnęła. - Nie jestem jedną z tych, których pożądają mężczyźni. Wiem o tym. I nie jestem zainteresowana, żeby schlebiać ich upodobaniom... nie, to nie do końca prawda. Całkiem nieźle rozumiem, o co im chodzi i nie należę do tego rodzaju kobiet, które uważają to za odpychające. Po prostu, to nie leży w mojej naturze. Nie jestem nieczuła na sygnały i nie jestem z tych, które podpierają ściany podczas tańców godowych. I zastanawiam się, dlaczego mężczyźni nie chcą mnie dla mnie samej. Jestem bystra, elegancka, nie droczę się i nie stawiam robienia dzieci na pierwszym miejscu mojej listy priorytetów. Czy to mnie w jakiś sposób dyskwalifikuje?
- Nie powinno - odparł. Nie dyskwalifikuje, pomyślał. Teraz daj mi jakąś wskazówkę, czego ty chcesz i gdzie tego szukasz...

Rano czekały na nich dwa listy. Ten od Brohiera oznajmiał im, że profesor zostanie w Waszyngtonie jeszcze przez kilka dni. Ten od Hortona zawierał pytanie o najbardziej prawdopodobny termin uruchomienia mobilnej „Dziewczynki”.
- Coś musiało się stać - powiedział Gordon. - Ubili jakiś interes.
- To byłaby dobra nowina, prawda? A może masz zamiar wiecznie tak żyć jak teraz?
- To nie jest dobra nowina. Brohier odda detonator Pentagonowi, a Horton będzie stał obok i patrzył.
- Nie możesz tego wiedzieć. Szef obiecał mi...
- To nieuniknione. Zrozum, oni nie pojechali do Waszyngtonu zwiedzać miasto. Gdyby myśleli globalnie, wybraliby się do Nowego Jorku, żeby odwiedzić sekretarza generalnego ONZ. Są w głębi duszy patriotami. Nie chcą zrobić niczego, co osłabiłoby ich kraj.
- I to jest dla ciebie problemem?
- To siedemnastowieczny sposób myślenia, a teraz mamy dwudziesty pierwszy wiek. Silne armie, silne miasta-państwa, mocne mury. A dziś już nie ma murów. Dysponujemy globalną kulturą, globalnym handlem, wszystko opiera się na nauce i technologii. Każda próba upolitycznienia wiedzy naukowej skończy się totalną katastrofą. Informacja chce być wolna.
- Czego się po nich spodziewasz? Doktor Brohier jest równie dumny ze swojego Narodowego Medalu Nauki jak z Nagrody Nobla.
- Brohier to człowiek żyjący przeszłością - powiedział z niesmakiem Greene. - Widzisz, mam nadzieję, że pomyślą o politycznym aspekcie detonatora, mam też nadzieję, że zachowają się jak Homo sapiens, a nie jak Amerykanie. Powinniśmy już chyba wyrosnąć ponad mentalność plemienną, nie wolno nam jej umacniać.
- A czy one wzajemnie się wykluczają? To rozumne postępowanie: zabezpieczyć swój własny dom, zanim pobiegnie się na pomoc innym.
- Ale oddanie detonatora w ręce wojskowych to, jakby schować węże przeciwpożarowe i dziwić się, że domy sąsiadów spaliły się do fundamentów. Daj spokój, Lee. Wiem, że nie chcesz, żeby detonator spoczął w tym samym składzie, co arka przymierza, turbina napędzana zimną syntezą jądrową i UFO z Roswell.
Lee potrząsnęła głową.
- Jesteś tak paranoicznym typem, że w twojej obecności sama czuję się normalna. Nie, nie chcę, żeby detonator posłużył do tego, by silni stali się nietykalni. On powinien służyć takim ludziom jak Nkrumah, Morana i Son Lee, ludziom, którzy mają podstawy, żeby obawiać się, że staną po niewłaściwej stronie lufy. Ale nie wierzę, żebyśmy mieli oddać detonator im właśnie.
- Nie sądzisz, że nasz rząd nadal bawi się w grę polegającą na wzmacnianiu naszych przyjaciół i osłabianiu wrogów? Nie wydaje mi się, żebyś była takim niewiniątkiem.
- Gordie, ja nie jestem naiwna. Jeśli chodzi o politykę, to nuży mnie ona aż do łez, a to jest coś innego niż naiwność. Polityka kościoła, polityka miasta, polityka prowadzona przez państwo... to wszystko to samo. Ot, nieustające zawody w sikaniu na odległość przerywane od czasu do czasu krwawą rozróbą. Cóż, reaguję alergicznie na wysoki poziom testosteronu.
- Nie udawaj, że wynik się nie liczy...
- Dla mnie jest równie pozbawiony znaczenia jak wyniki najbliższych rozgrywek piłkarskich w Ohio...
Greene zrobił minę wyrażającą skrajne przerażenie, skrzyżował palce wskazujące i wzniósł je do góry, jakby odpędzając demona.
- Pogańskie dziecię!
- To moje serce heretyczki - zgodziła się. - Jeśli chodzi o mnie, mógłbyś odwołać sezon piłkarski i nie zauważyłabym różnicy, chyba że w natężeniu ruchu ulicznego w okolicach kampusu. Poza tym wszystko mi jedno. To samo dotyczy wyborów, waśni rodzinnych, wrogich przejęć w biznesie, komiksów z supermanami, zawodowego hokeja i filmów akcji. Utrzymałabym tylko olimpiady, ale bez narodowej oprawy. Każdy reprezentuje tylko siebie. Nie liczy się medali.
- Jesteś stworzeniem z kosmosu.
- Zdawało mi się, że ostatniej nocy oboje doszliśmy do tego wniosku - powiedziała. - Gordie, a teraz na poważnie. Może to i naiwność, wierzyć zapewnieniom szefa, że detonator posłuży wolności, a nie zniewalaniu. Ale coś mi się zdaje, że rozbrajanie świata to robota wymagająca wiele zaufania. I pragnę podjąć się tego zadania. Musimy wykazać wolę, bo przegramy na samym starcie.
- Tylko że to nie Horton jest w Waszyngtonie, a Brohier - zauważył Greene. - Co Brohier ci obiecał?
Nie miała na to odpowiedzi. Nachmurzyła się tylko.
- To i tak nie ma znaczenia - powiedziała, odwracając się do stołu laboratoryjnego. - Bo co moglibyśmy zrobić, nawet gdyby okazało się, że masz rację? Zaaranżować „wypadek”, który zniszczyłby laboratorium i zabił nas oboje? Porwać dzieci Jeffa i uciekać przed depczącym nam po piętach FBI? Opublikować notatki i wykazy w Internecie i wywołać chaos?
- Chętnie przemyślę te dwie ostatnie możliwości.
- Cóż, ja nie - odparła znów odwracając się w jego stronę. Bez względu na to, czy to ci się podoba, nie mamy wyboru. A jeśli pierwsze detonatory, które zejdą z taśmy zostaną zainstalowane w piwnicach Białego Domu, na podwórku Pentagonu, w Air Force One i w bazie danych zakładu ubezpieczeń społecznych, to co? Koń trojański, Gordie. Bo nie można użyć detonatora w samoobronie nie rozbrajając się natychmiast samemu.
- Znajdą sposób, żeby to obejść.
- Zanim to się stanie, zmniejszymy urządzenie do rozmiarów walizki, a cena spadnie do poziomu ceny dobrego komputera. Detonatory będą wszędzie, stworzą małe oazy zdrowia psychicznego odparła. - A może uda nam się podnieść moc na taki szczebel, że wystarczy zbudować trzy wielkie moduły i umieścić je na orbicie Clarka co sto dwadzieścia stopni? Tego może dokonać Waszyngton, a nie Teheran.
- Jest gorzej niż myślałem - powiedział ponuro. - Do tego wszystkiego jesteś optymistką.
- Ugryź się w język - powiedziała kąśliwie. - Optymista widzi tylko jasną stronę, tak jak pesymista tylko ciemną. Ja widzę rozmaite możliwości. Musisz mieć nadzieję, Gordie. Z głową w chmurach, ale z nogami na ziemi. Miej nadzieję, że zobaczysz, jak z tego świata rodzi się inny, lepszy świat. Tylko ciężką pracą możemy spowodować te narodziny.
Gdy tak mówiła, Greene przyglądał się jej z dziwnym wyrazem twarzy. Minę miał w jednej czwartej rozbawioną, a w trzech czwartych mile zaskoczoną... a może na odwrót.
- Pani doktor Leigh Thayer, pani naprawdę jest jakaś inna powiedział głosem tak wyważonym, że nie wiadomo było, które uczucie w końcu zwyciężyło.
- Śmieszne, to samo napisano w mojej teczce w FBI - zmrużyła powieki, ale zdradził ją szelmowski błysk w oczach. - Ale skąd ty o tym możesz wiedzieć... chyba że jesteś jednym z nich.
- Ha! Ja nie jestem jednym z nich. Ja jestem tym najważniejszym.
- Od dawna to podejrzewałam - powiedziała z uśmiechem. Słuchaj, co powiesz szefowi o rozkładzie zajęć? Ja swoją część skończę w piątek, najpóźniej w sobotę w południe.
- Powiedz mu, że za dziesięć dni. Spojrzała na niego pytająco.
- Myślałam, że jesteś bliższy końca niż ja.
- Więc niech będzie tydzień.
- Gordie, o co tu chodzi? Majstrujesz teraz przy generatorach na gąsienicach.
- Myślę, że powinniśmy wypróbować wersję przenośną, przy minimalnej mocy i trochę pojeździć nią po okolicy.
- Po co?
- Żeby mieć pewność, że możemy na nią liczyć, jak będziemy się przenosić.
- Ciągle myślisz o pościgu FBI? Wzruszył ramionami.
- O wszystkim, co czai się w cieniu. Możemy przecież wykorzystać nasz własny twór, zarówno tutaj, jak i kiedy się stąd wyniesiemy. Wolałbym raczej mieć detonator, kiedy go potrzebuję, niż potrzebować go i nie mieć pod ręką.
- Jesteś pewien, że nie gonisz w piętkę, żeby spowolnić naszą lokomotywę Terabyte?
- Jasne - odpowiedział pewnym głosem Gordon. - Choć nie powiem, że nie zrobiłbym tego, gdybym mógł.
Pokiwała głową ze zrozumieniem.
- Powiem szefowi, że prototyp jest gotowy, a wersja przenośna będzie za siedem do dziesięciu dni. Nie będzie tego kwestionował. Wie, że jest nas tylko dwoje i że robimy wszystko, co w naszej mocy.
- Nie chcę cię prosić, żebyś kłamała w moim imieniu...
- Nie będę - odparła Lee. - Po prostu powiem, że jeszcze nie jesteśmy całkiem gotowi. - Rozejrzała się po pustym teraz laboratorium i lekko westchnęła. - To było dzieło życia. Skończyło się. Ale ja jeszcze nie jestem gotowa do przeprowadzki.

9. Rozmowa

Algier. Uroczystość otwierająca Światową Konferencję Postępów Islamu została przerwana przez atak rakietowy, w którym zginęły 32 osoby, a znacznie więcej zostało rannych. Wśród rannych jest gość konferencji, prezydent Egiptu Mohamed Khaled.
W odwecie premier Algierii Zaoui nakazał przeprowadzenie lądowego i powietrznego ataku na pozycje Hassana Hattaba w Z’Barbar i w Tipaza. Później, w wywiadzie dla CNN, Zaoui oskarżył „handlarzy krwią z Francji i Ameryki” o sprzedawanie zaawansowanej technologicznie broni antyrządowym partyzantom.
Pełna wersja - Antyterroryzm na porządku dziennym Światowego Interpolu Khaled pozdrawia uczestników konferencji ze szpitalnego łóżka

Żaden z trzech mężczyzn czekających niespokojnie w przedpokoju Owalnego Gabinetu nie był kimś nowym w Białym Domu, ale też żaden z nich nie był przyzwyczajony, żeby traktować go jak żebraka i wpuszczać tylnymi drzwiami.
Zanim Grover Wilman stał się - ze względu na swoją kampanię przeciwko broni palnej - trędowatym w politycznym światku, był jedną z wschodzących gwiazd partii republikańskiej. Do polityki wszedł późno, był świeżą twarzą, człowiekiem nie obciążonym długą procedurą tworzenia prawa. Przedstawiano go jako świadomego spraw tego świata bohatera wojennego. Między kolejnymi naradami senatorów, zebraniami komisji i występami w mediach potrafił znaleźć czas na sześćdziesiąt wizyt na Pennsylvania Avenue 1600; większość z nich odbył za pierwszej prezydentury Evansa.
Władza zawsze i wszędzie zabiegała o względy bogactwa, a bogactwo niezmiennie odpowiadało jej tym samym. Aron Goldstein też poznał dobrze Biały Dom. Honorowano go zaproszeniami na spotkania i uroczyste obiady za kadencji czterech kolejnych prezydentów, w tym Evansa. Zręcznie balansując, Goldstein zachował cnotę nie tracąc dostępu do kuluarów władzy. Nie żebrał o względy, nie kupował poparcia. Uzyskał dzięki temu dobre imię, które sprawiało, że chętniej niż innych bogaczy widziano go w kręgach zbliżonych do prezydenta.
Jakby dla kontrastu, Karl Brohier tylko dwukrotnie był w Białym Domu i za każdym razem z okazji oficjalnych audiencji. Za pierwszym razem, gdy podczas kampanii wyborczej prezydent Engler urządził spęd laureatów Nagrody Nobla. Wydarzenie to, teraz wspominane z zażenowaniem, dało okazję prezydentowi, by chwalić się amerykańskimi sukcesami naukowymi. Kilka minut później Bartelsmann, laureat w dziedzinie medycyny, z tej samej mównicy na Południowym Trawniku przypomniał, że to Engler zmniejszył o połowę budżetowe wydatki na naukę i przy okazji zamordował program szkoleń, dzięki któremu sam Bartelsmann zdobył lekarskie ostrogi.
Druga wizyta, kiedy Brohier odbierał Narodowy Medal Nauki od Evansa, była spokojniejsza i pełna godności.
Ale to wszystko zdarzyło się, zanim Mark Breland wprowadził się do Gabinetu Owalnego.
Breland był pierwszym od czasów Kennedy’ego prezydentem, który wszedł do Białego Domu prosto z ław senatu i pierwszym od czasów Teddy’ego Roosevelta „prezydentem ludowym”. Złamał lub zmienił - na lepsze czy na gorsze - większość prawideł, wedle których funkcjonował Waszyngton. Ani Evans, ani Engler nie pozwoliliby, żeby osobistości takie jak Wilman, Goldstein i Brohier czekały prawie dwie godziny na umówioną audiencję. Ale w Białym Domu, pod rządami Marka Brelanda, wszystko odbywało się inaczej niż kiedyś.
Charyzmę Brelanda często porównywano do charyzmy, jaką szczycił się Kennedy, ale na tym kończyły się wszelkie podobieństwa. Breland wyszedł z senatu, ale nie pochodził z tego kręgu towarzyskiego, jego bogactwo było nowe i zdobyte własnymi siłami Breland był gwiazdorem drużyny Philadelphia Phillies przez ponad dziesięć lat. Z ujmującym uśmiechem, pełen staroświeckiego zapału do pracy, szybkimi piłkami i szelmowsko chytrymi zwodami Breland przepchnął swoją drużynę na szczyty pierwszej ligi, a po drodze sam zdobył dwukrotnie Nagrodę Cy Younga jako najlepszy zawodnik sezonu.
Ale na Brelandzie osobistości nie robiły wrażenia. Nawet sobą się nie zachwycał. W trakcie całej swojej kariery spokojnie odrzucał wszystkie kuszące propozycje, nawet gdyby miały podwoić lub potroić jego i tak wysokie wynagrodzenie roczne. W tej sytuacji sfrustrowana firma produkująca buty sportowe spróbowała wykorzystać sławę Brelanda nie pokazując jego nazwiska ani postaci. W chytrze nakręconym klipie reklamowym śmigały zamazane sylwetki, widać było zaciemnioną szatnię zawodników i słychać odgłosy szybkich kroków biegnącego sportowca, a narrator mrukliwym, przeciągłym głosem starszego dżentelmena zaczynał każde ujęcie od słów: „Taaa... ten jest najlepszy z wszystkich, jakich widziałem...”. Breland nie pozwał firmy, ale ośmieszył ją na pamiętnej konferencji prasowej, podczas której wypowiedział znamienne słowa:
- Dlaczego ktokolwiek miałby się interesować, jakie buty noszę? Chodzę na własnych nogach. Czy ktoś tutaj nie wie, że to nogi idą, a nie buty? I że to własne nogi prowadzą człowieka tam, dokąd chce dojść?
Był to pierwszy publiczny przejaw jego prostego, rozsądnego, nieco populistycznego oratorstwa, które zyskało mu dobre imię w oczach opinii publicznej. I nie był to ostatni raz, kiedy Breland złamał powszechnie panujący stereotyp. W czasach, kiedy skład drużyn pierwszoligowych mógł zmieniać się całkowicie co dwa, trzy lata, on grał w jednym zespole i nie zmienił barw w ciągu całej swojej zawodniczej kariery. Beształ kolegów za to, że wyżej cenią pieniądze niż lojalność: „Najemnik nigdy nie został bohaterem. Nie możecie oczekiwać poklasku, kiedy zmieniacie mundury podczas bitwy”.
A kiedy podczas pewnego koszmarnego sezonu stracił punkty dla drużyny, publicznie przeprosił swoich fanów i zwrócił im za bilety ze swojego wynagrodzenia - po dwa dolary i siedemdziesiąt jeden centów za bilet za każdą grę, w której uczestniczył. Wysyłał je maiłem albo za pomocą karty kredytowej do każdego z widzów, który znalazł się na listach kasowych.
„I tak jestem szczęśliwy, że jako dorosły mężczyzna mogę grać w chłopięce gry - głosiła notka dołączana do każdego z czeków. Wezmę od was pieniądze dopiero, gdy zarobię je na boisku”.
Ośmiu kolegów z zespołu poszło za jego przykładem. W następnym sezonie drużyna odzyskała formę i zajęła pierwsze miejsce.
W dużej mierze dzięki takim gestom, kiedy kontuzja nadgarstka, której nabawił się na treningu, zakończyła przedwcześnie jego karierę, „Breeze” stał się symbolem sportowca. W pierwszostronicowych nagłówkach, informujących o jego odejściu z boiska, najczęściej używanymi przymiotnikami były „prawdziwy” i „szlachetny”. Jego sława stała się elementem świadomości masowej. Zajął miejsce w panteonie atletów rozpoznawanych przez miliony ludzi, którzy nigdy nie widzieli ich w akcji.
Kiedy Breland zadzwonił do przewodniczącej partii demokratycznej stanu Pensylwania, przeżywającej poważne kłopoty, i powiedział jej, że chce ubiegać się o fotel senatora, działacze partyjni wpadli w zachwyt. Uznali, że wreszcie znaleźli czarnego konia, który przywróci im wiarygodność w oczach wyborców. Ale po drodze jakoś tak się stało, że koń zamienił się miejscami z jeźdźcem. Za dobrym imieniem Brelanda kryły się stopnie naukowe z dziedziny literatury i nauk politycznych, cięty dowcip i zdolny do stanowczych rozstrzygnięć umysł, a także niezachwiane przekonanie, że problemy kraju można rozwiązać poprzez pracowitość i współczucie dla bliźnich.
- Oto moje wartości rodzinne - mówił podczas nocy wyborczej, a ta zużyta fraza jakoś dziwnie świeżo dźwięczała w jego ustach. - Wartości, które były największym darem, jaki ofiarowali mi rodzice, wartości, których uczyli mnie na własnym przykładzie. Pracuj ciężko. Chroń i żyw swoją rodzinę. Przedkładaj odpowiedzialność nad zachcianki. Podaj pomocną dłoń człowiekowi w potrzebie, wysłuchaj i wesprzyj nieszczęśliwego, mów jasno, gdy ktoś potrzebuje rady, stań z odkrytym czołem, gdy dajesz świadectwo prawdzie. Żadna z tych zasad nie potrzebuje wyjaśnień ani usprawiedliwień. Każdy z obecnych tutaj to rozumie. Każdy wie, jak postępować, żeby postępować słusznie. To są wartości sprawnie działających społeczności, plemion, sąsiedztw, miast. Naszą misją jest rozprzestrzenienie tych wartości na stany i kraje, a z czasem na cały świat.
Takie przesłanie nadawało się do tego, żeby wygłosić je przed szerszą publicznością. Sześć lat później taka publiczność się znalazła, gdy Breland zaczął się ubiegać o prezydenturę.
Zwracał się do ludzi, a nie do Partii Demokratycznej. Jedna kadencja w senacie wystarczyła, żeby okazało się, iż przymioty, które zjednywały Brelandowi wyborców, irytowały i doprowadzały do wściekłości przywództwo jego partii. Był prostolinijny i otwarty jak na ich upodobania. Breland nie chciał wziąć udziału w Grze, nie chciał wybijać pokłonów przed idolami i wypowiadać frazesów, nie trzymał się miejsca w szyku, nie trzymał języka na wodzy i nie pozwolił ufryzować swoich poglądów. Partia nie była w stanie ani go kontrolować, ani uciszyć. Jemu partia nie była potrzebna i obie strony o tym wiedziały.
Ale partia potrzebowała jego i obie strony też o tym wiedziały.
Zblazowani bywalcy salonów politycznych uznali Brelanda za nieciekawego faceta i nie wróżyli mu wielkiej kariery politycznej, ale był dobrą postacią medialną - jego wypowiedzi świetnie nadawały się na cytaty. Jego słowa wywoływały rezonans, nie tylko wśród jego pierwotnego elektoratu, ale także w artykułach prasowych opisujących tę niekonwencjonalną kampanię szerzenia nowych idei. To, co w lutym zdawało się żartem, w maju trafiało do celu, sierpniowa nominacja zaskoczyła wszystkich, a w listopadzie kraj miał nowego prezydenta-elekta, którego wybór przeczył wszystkim sondażom.
Pierwszym posunięciem Brelanda, ogłoszonym następnego ranka po wyborach, była rezygnacja z prezydenckiej pensji wynoszącej dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów rocznie. „Jestem czołowym zawodnikiem w grze - powiedział. - Poczekajmy, zobaczymy, jak pójdą rozgrywki w tym roku”.
Jak do tej pory był to rok dziwny i wspaniały. Breland nieznużenie łamał reguły i zawodził oczekiwania.
Odwołał większość uroczystości Dnia Inauguracji, w tym paradę, kładąc nacisk na demokratyczny cud pokojowego przekazania władzy i na apel, który skierował do narodu: „Możemy to zrobić lepiej”.
Nie minęły dwa miesiące i prasa, której ulubieńcem był jako kandydat, zaczęła chłostać Brelanda tą frazą, wyśmiewając jego dobraną ad hoc administrację za serię wielkich i małych pomyłek.
Zamiast uciec się do przyjętej w Białym Domu taktyki zaprzeczania i odwracania uwagi od problemu, Breland zaszachował korpus prasowy, publicznie przyznając się do błędów.
- Tak, popełniliśmy błędy. Czy ktokolwiek spodziewa się po mnie perfekcji w pierwszych dniach rozgrywki? - pytał zgromadzonych tłumnie dziennikarzy i widzów siedzących w całym kraju przed telewizorami. - Bo ja nie spodziewam się tego po sobie. Takie rzeczy po prostu się nie zdarzają. I jestem pewien, chłopaki, że sami dobrze o tym wiecie, bo oglądacie ten sport dłużej niż ja w nim uczestniczę. Ale powiem wam coś: parę razy w mojej karierze znalazłem się w dołku, a potem zwyciężyłem. Panie trenerze, niech mnie pan nie zdejmuje z boiska. Będzie dobrze.
Waszyngtońscy dziennikarze, nastawieni alergicznie do populistycznych metafor, o ile nie były ich własnej produkcji, nie wykazali zapału, ale szeroka publiczność była oczarowana. Breland podskoczył o osiem punktów w ankietach popularności i tak już zostało mimo wysiłków jego wrogów.
Ale ciągle rzucasz piłkę niecelnie, pomyślał Wilman wstając, żeby jeszcze raz pójść do sekretarki. Zanim zdołał tam dojść razem ze skumulowaną w sobie irytacją, drogę zaszedł mu Richard Nolby, szef sztabu Brelanda, człowiek, który zaaranżował tę wizytę.
- Senatorze - powiedział cicho Nolby - jest mi bardzo przykro. Ta sytuacja w Algierii trzyma nas na nogach od samego rana. Ale teraz prezydent jest wolny. Pozwolicie panowie za mną?
Jedyną rzeczą, która nie zmieniła się podczas urzędowania Brelanda w Białym Domu, była geometria władzy widoczna w umeblowaniu Owakiego Gabinetu.
Goście, którym należało pochlebić, na których trzeba było wywrzeć wrażenie, zastraszyć ich albo spełnić ich zachcianki, stawali przed Brelandem siedzącym za prawie metrowym dębowym blatem biurka. W tle i po bokach znajdowały się słynne, zaokrąglone okna. Prezydent i jego przyboczni nazywali to „gorącym siedzeniem”. Goście, z którymi należało negocjować, przeprowadzić burzę mózgów, debatować albo spiskować odbywali spotkania z Brelandem w tak zwanej dziurze. Składała się z dwóch dużych kanap na rzeźbionych nóżkach, stojących naprzeciw siebie po obu stronach stołu ze szklanym blatem. Pasujący do kompletu fotel, w którym za pamięci Nolby’ego prezydent nigdy nie siadał, tworzył z kanapami zakątek znacznie bardziej intymny niż reszta pokoju.
Przez ponad godzinę Breland siedział na skraju jednej z kanap i słuchał z napięciem tego, co mówili mu goście o zapierającym dech w piersiach odkryciu. Strona naukowa przekraczała możliwości jego pojmowania, ale konsekwencje zastosowania odkrycia rozumiał doskonale. Wszystkie cele, wszystkie problemy, którym stawiał czoło, wszelkie nadzieje nagle stały się nieistotne. Tych trzech mężczyzn niezbyt atrakcyjnych, wyglądających na naiwnych, skromnie ubranych - burzyło cały plan gry ułożony przez Brelanda, na nowo pisało przyszłość. To działo się przed jego oczami.
Wszystko, o czym wiedziałem, przestało być ważne... - pomyślał.
- Widzę, że przez jakiś czas nie będę mógł spać w nocy - powiedział potrząsając głową. - Mam nadzieję, że zrozumiecie mnie, jeśli powiem, że chciałbym osobiście zobaczyć efekt działania detonatora i to przy najbliższej nadarzającej się okazji...
- Ja też - powiedział Wilman.
- Wszystko, co panom powiedzieliśmy, jest prawdą - odparł lekko obrażonym tonem Goldman.
- A czy ja mówię, że jest inaczej? Wysłuchałem was - powiedział Breland. - Pan i doktor Brohier przybyliście w moje progi i jesteście na tyle wiarygodnymi ludźmi, żebym was wysłuchał. Ale przyznaję, jest we mnie dziecinne pragnienie dotknięcia cudu.
- Będziemy szczęśliwi, jeśli uda nam się wyjść naprzeciw pańskiemu pragnieniu - odparł ułagodzony Goldstein.
- Cóż... najważniejsze już ustaliliśmy - stwierdził Breland patrząc na Nolby’ego. - Myślę, że należy wezwać generała Stepaka, żeby tego wysłuchał. I Carrero. - Były to nazwiska sekretarza obrony i sekretarza stanu.
- Co najmniej - odparł Nolby. - Przy tym musimy postępować ostrożnie, żeby informacja nie wyciekła. Doktorze Brohier, kto jeszcze o tym wie?
- Czy to ma znaczenie? - zapytał Brohier unosząc brwi. - Na dłuższą metę w nauce nie ma tajemnic. Wszechświat nie będzie współpracował z tajnymi służbami.
- Jestem pewien, że Richard nie miał na myśli tajnych służb powiedział Breland. - Ale nie wątpię, że już...
- Naprawdę? - ostrym tonem zapytał Wilman. - Panie prezydencie, jest tylko jeden powód, dla którego przyszliśmy tutaj: to, że pan, bardziej niż ktokolwiek inny, może sprawić, żeby to odkrycie zostało wykorzystane dla dobra rodzaju ludzkiego, dla rozwoju cywilizacji. Ci ludzie są patriotami, tak jak i ja, ale żaden z nas nie zamierzał panu zaproponować krótkotrwałej przewagi nad naszymi wrogami. Detonator nie jest czymś, co można ukryć, żeby „nie wyciekło”; jest wynalazkiem, którym należy się podzielić, który należy rozprzestrzenić na całej kuli ziemskiej, żeby trafił do rąk wielu ludzi, którzy skorzystają z tego odkrycia. Jeśli jednak jest pan innego zdania, to przepraszamy za pomyłkę i wychodzimy.
- To, że nie prowadzimy wojny, nie znaczy, że nie mamy wrogów - odparł niewzruszony Nolby. - To, że na naszych granicach nie stoją skoncentrowane wojska, a okręty wojenne nie czuwają na skraju naszych wód terytorialnych, nie znaczy, że wróg nie może nam zagrozić. A stare radzieckie rakiety z głowicami jądrowymi, rozlokowane w co najmniej dwudziestu krajach, sprawiają, że zagrożenie jest realne. Pamiętajcie o Srvestibad - powiedział, przywołując nazwę pierwszego po Nagasaki miasta, które zniknęło pod atomowym grzybem. - Nie chcemy, żeby powtórzyło się to na Florydzie albo w Teksasie, albo w Kalifornii.
- Pamiętam też o Oklahoma City - rzekł Wilman. - Broń, która nam najbardziej zagraża, jest w naszych rękach. Fanatycy, którzy stanowią dla nas niebezpieczeństwo, są naszego własnego chowu.
- Nie - pokręcił głową Breland. - To zagrożenie jest...
- Nie tylko zagrożenie - powiedział Wilman. - Zobojętnieliśmy już na rozlew krwi, kiedy ginie jedna, dwie osoby. Jeśli ktoś zastrzeli dziesięcioro w restauracji, pamiętamy o tym przez całe popołudnie. Śmierć pięćdziesięciu osób wskutek wysadzenia w powietrze mostu kolejowego i ekspresu City of Chicago zapamiętamy tydzień. Ale jedenaście tysięcy morderstw dokonywanych rocznie z użyciem broni palnej - to uchodzi naszej uwadze. Chyba że to nasz brat, nasza siostra, przyjaciel, dziecko...
- Gdybyśmy tracili jedenaście tysięcy młodych ludzi rocznie w strzelaninach na polach ryżowych, w dżunglach albo na pustynnych wydmach, nie wzruszałby pan na to ramionami - dodał Goldstein. Ale skoro dzieje się to na pustych parkingach, w sypialniach, w barach...
- Nie wzruszam ramionami - odparł Breland. - Choć, być może, jest coś w tym, że staliśmy się obojętni na rozlew krwi. A przynajmniej nie zwracamy na to uwagi. Ale chciałbym wam powiedzieć... do diabła, wolałbym to powiedzieć CIA... jak wiele agencje wywiadowcze zrobiły dla tego kraju przez ostatnich dziesięć lat, ile bólu zaoszczędziły ludziom trzymając wrogów z dala od naszych granic. Tyle było ofiar, tylu bohaterów, a nikt nawet o tym nie słyszał.
- Detonator może sprawić, że zadania CIA staną się łatwiejsze do wykonania - powiedział Wilman. - Ale jeśli ograniczymy się tylko do ochrony siebie samych, spadnie na nas hańba. Niewinni giną codziennie w Panamie, w Korei, w Angoli, w Bośni. Wiemy, co wojny sprzed lat zostawiły po sobie: sto milionów min czekających w ciemności, aż nadepnie na nie stopa dziecka. Są miejsca na ziemi, które nie zaznały pokoju od stu lat, dlatego że karabiny i bomby uniemożliwiają jakikolwiek dialog.
Breland uśmiechnął się ironicznie.
- Pan jest pasjonatem i człowiekiem o dużej sile przekonywania, senatorze. Ktoś mógłby pomyśleć, że robił pan to już wcześniej.
- Piłka w celu - powiedział Wilman lekkim tonem. - Nie trzeba przepraszać.
- Jasne, że nie - odparł Breland. Zerknął w bok, na Nolby’ego, a potem na Brohiera. - Pan chce, żebym rozpoczął wyścig rozbrojeń.
- Tak - rzekł Brohier. - Tak, właśnie tak.
- Proszę mi wybaczyć, panie prezydencie, ale to najgorszy rodzaj szaleństwa - powiedział Nolby. - Nie można zmienić natury ludzkiej. Nie da się wyeliminować konfliktów. To nie kwestia broni, to tkwi w nas samych. To chciwość, żądza i wściekłość i ktoś, kto stoi na drodze do celu. Wojny prowadzono na długo przed wynalezieniem prochu, a mordowano na długo przedtem, zanim zaczęły się wojny. Zabrać im broń, to użyją noży i pałek. Usunąć bomby - użyją trucizny i ognia. To, co proponujecie nie zmieni impulsów, które prowadzą do morderstw i wydawania rozkazu do ataku.
- Współczuję wam - powiedział Goldstein, choć wyraz jego twarzy wskazywał raczej na pogardę. - Z własnego wyboru żyjecie w ponurym, pozbawionym nadziei świecie i używacie swojego pesymizmu jako wytłumaczenia dla bezczynności.
Patrzył na prezydenta twardym, wyzywającym wzrokiem.
- Ale nawet gdyby pan Nolby miał rację, gdyby nasz gatunek był skazany na to, że z jego łona wychodzą mordercy i wodzowie, to przynajmniej powinniśmy zrobić wszystko, żeby utrudnić im życie.
Na wyzwanie odpowiedział nie kto inny jak Wilman. A jego słowa sprawiły, że Goldstein i Brohier otworzyli usta ze zdumienia.
- Pan Nolby ma rację. Byłoby nieuczciwe udawać, że jest inaczej - powiedział Wilman. - Bez wojny nie byłoby prawie historii. Bez morderstw nie mielibyśmy literatury. Mamy słabe punkty. Jednym z nich jest niedostatek empatii. Nie potrafimy mierzyć cierpienia innych tą samą miarką, co własnych nieistotnych problemików. Blokujemy dostęp bólu bliźnich do naszych końcówek nerwowych. Gdyby było inaczej, musielibyśmy zrobić coś, by usunąć źródło bólu. Ale pan Nolby jednocześnie się myli. Nie docenia znaczenia nauki, możliwości oświecenia ludzi. Ma pan dzieci, panie Nolby?
- Trzech synów.
- Aha, więc ma pan przynajmniej podstawy dla swojego pesymizmu - powiedział Wilman. - Jeśli wróci pan wieczorem do domu i znajdzie synów na podwórku, okładających się kijami, zechce pan zapewne porozmawiać z nimi o szacunku, o innych sposobach rozwiązywania konfliktów, o zasadach panujących w pańskim domu. Ale jeśli pragnie pan, żeby naprawdę przyjęli pańskie rady i pouczenia, to najpierw odbierze pan im kije. Najpierw to, prawda?
Nie czekając na odpowiedź, zwrócił się do Brelanda.
- Z nadzieją przyjąłem tę rewolucję. Chcę zobaczyć, jak zmieni się świat, kiedy nasi prezydenci nie będą już mogli opryskiwać dżungli ani strzelać do tłumów z karabinów maszynowych, kiedy czołgi będą mogły zniszczyć tylko to, na co najadą, a samoloty zrzucać kawałki skał. Chcę zobaczyć, czy dowódcy wyślą armię do walki wiedząc, że żołnierze zapewne zginą od ich własnej broni. Chcę zobaczyć, czy taka armia weźmie udział w bitwie bez broni.
- Czyż nie czyni się królem najsilniejszego z mężów w plemieniu? - zapytał Breland,
- Z rozmaitych względów, tak - odparł Wilman. - Panie prezydencie, nie obiecuję panu egalitarnego świata. Hierarchie dominacji nie znikną, one się umocnią. I tak być powinno.
- I to jest dobre?
- To pas szybkiego ruchu na autostradzie wiodącej ku pokojowi. Jedną z najbardziej podstępnych cech broni palnej jest to, że podsyca ona ambicje ludzi słabych: prowadzi ich do walki wtedy, gdy powinni się poddać i nie pozwala na zakończenie konfliktu, kiedy należałoby zaakceptować pata. Natura została odwrócona do góry nogami przez broń. Niech pan sobie wyobrazi, cóż by to był za sezon godowy, gdyby jelenie używały śrutówek!
Breland smutno się uśmiechnął, a Goldstein roześmiał się pod przymusem. Tylko Nolby nie zmienił ponurego wyrazu twarzy.
- Więc chce pan zdradzić swój kraj, poddać planetę Chinom? zapytał ostro. - To przecież nasza technologia wojskowa stanowi przeciwwagę dla ich liczebności. Odebrać nam technologię i szala przechyla się na ich korzyść. Rzymianie zbudowali imperium wyłącznie przy użyciu legionów i galer wojennych.
Brohier wybawił Wilmana z kłopotu.
- Panie prezydencie, zapewniam pana, że chińscy fizycy są tak samo zdolni do dokonania tego odkrycia jak my - powiedział. Prawdę powiedziawszy, nie mogę pana zapewnić, że nie zrobili tego już pięć lat temu. Równie prawdopodobne jest to, że ich trochę wyprzedzamy, jak i to, że jesteśmy za nimi nieznacznie w tyle.
- Więc możliwe, że teraz właśnie budują takie urządzenie?
- Całkowicie możliwe. Breland zwrócił się do Nolby’ego.
- Nie bardzo jestem pewien, jakie drogi stoją przed nami otworem, Richardzie. Słuchani twoich sugestii.
- Nie mam żadnych - przyznał Nolby. - Ale cała ta sprawa mnie niepokoi, mocno niepokoi.
- Niepokoi, to właściwe słowo - powiedział Breland. - Coś mi się zdaje, że będzie tu mnóstwo niepokoju. Doktorze Brohier, czy mógłby pan zostać w Waszyngtonie przez parę dni?
- Na jakich warunkach? - zapytał Wilman. 
Nolby i Breland wymienili spojrzenia.
- Cóż... sądzę, że Richard będzie nalegał, żeby zaprzysiągł pan zachowanie tajemnicy i podpisał zobowiązanie... - zaczaj prezydent.
- Może sobie nalegać ile chce - przerwał Brohier. - Jestem człowiekiem równie godnym zaufania z podpisem czy bez podpisu.
- Oczywiście - powiedział Breland - ale rozumie pan przecież... Brohier stracił cierpliwość.
- Panie prezydencie, nie jestem pańską własnością... i nikt nie ma na własność odkrycia naukowego. Nie ma pan prawa zobowiązywać do czegokolwiek, skoro pan sam nie jest chętny do podjęcia zobowiązań. Kiedy pan już postanowi, co zrobić z tym, o czym powiedzieliśmy panu dzisiaj, ja też będę gotów do podjęcia decyzji. Tymczasem wynajmę pokój i dam panu kilka dni do namysłu. Ale tylko kilka dni... nienawidzę przepychać się przez wycieczki, nienawidzę zadawać się towarzysko z prawnikami, a to bardzo ogranicza okres mojego tutaj pobytu.
- A może zainteresowałaby pana wyprawa do Camp David, doktorze Brohier? - zapytał Breland nie speszony tą demonstracją. - Bez turystów, a prawników mogę przepędzić, zanim pan tam przyjedzie. Pan pochodzi ze stanu Vermont, o ile dobrze zapamiętałem. Myślę, że spodobają się panu góry i lasy.
- Więzienie z widokiem na góry?
- Doktor Brohier zostanie ze mną w Hollow Oak - powiedział Goldstein. - Jeśli nikt nie ma nic przeciwko temu.
- Ze względu na stawkę chciałbym, żeby pojechały tam także tajne służby - stwierdził Nolby.
- Żeby nas pilnować czy nadzorować? - zapytał ostrym tonem Brohier. - Mniejsza o to. Aron, czy tym razem pozwolisz, że przejmę lejce?
Prezydent spojrzał na nich zdumiony, ale Goldstein zmarszczył nos w zamyśleniu i powiedział:
- Ale jedź powoli.
Brohier pokiwał głową i spojrzał na Brelanda.
- Będziemy w Hollow Oak.
- Przyjmiemy eskortę, jeśli nalegacie - dodał Goldstein z uprzejmym uśmiechem. - Ale na naszym terenie ma nie być ani jednego agenta. - Te słowa wypowiedział już ostrym tonem. - To mój dom, panie prezydencie. A ja postanowiłem, że nie będę mieszkał w fortecy. Zwracam panu na to uwagę.
Mark Breland zazwyczaj nie miał problemów z podejmowaniem decyzji. Brak zdecydowania był fatalną wadą w sporcie, a pewność siebie, którą okazywał na murawie, była częścią jego natury.
Trzeba powiedzieć sprawiedliwie, że jego decyzje nie zawsze były słuszne. Ale Breland wolał się pomylić i zadziałać szybko, niż roztrząsać sprawę bez końca i wreszcie tkwić w niepewności. Wkrótce po przybyciu do Waszyngtonu zadziwił zarówno swój sztab, jak i media swoją niesamowitą zdolnością określania celów, przewidywania konsekwencji i dokonywania wyboru. Fani Brelanda, oceniając jego najlepsze posunięcia nazywali tę cechę błyskotliwością: jego krytycy, wyciągając na światło dzienne najgorsze pomyłki prezydenta, nazywali jego zachowanie impulsywnym.
Ale decyzja, którą teraz musiał podjąć, sprawiła, że tryby jego analitycznego umysłu zaczęły się zacinać.
Możliwości były dość oczywiste. Rząd mógł przejąć całość i wybudować detonator dla własnych celów; stanąć z boku i pozwolić, żeby Brohier i Goldstein wynieśli urządzenie na wolny rynek, albo zaciągnąć kurtynę tajemnicy i pogrzebać urządzenie w lochach Yucca Flats.
Ale konsekwencje każdego z tych posunięć były straszliwie złożone. To tak, jakby chcieć przewidzieć pięćdziesiąty ruch naprzód w grze w szachy, w której każda ze stron dysponuje pięciuset pionkami i figurami. Gdy Goldstein i Brohier opuścili gabinet, Breland poczuł, że ta sytuacja go przerasta, że nie wie, czy zdoła unieść odpowiedzialność.
Nie po raz pierwszy tak się czuł, ale poprzedni raz zdarzył się wiele lat temu. Jako szesnastoletni uczeń drugiego roku college’u, znalazł się nagle w samym środku turnieju stanowego; było to po wypadku samochodowym, w którym zostali ranni dwaj czołowi zawodnicy jego drużyny. Nie był na to przygotowany, nie przestudiował gry przeciwników, nie czuł się gotów ani fizycznie, ani psychicznie. Przegrał, a wraz z nim cała drużyna.
W samotności opustoszałej szatni, ze łzami w oczach poprzysiągł sobie, że nigdy więcej nie da się zagiąć, że nigdy nie pozwoli sobie na chwilę słabości. Do tego dnia zdawał się na talent w nogach i przyrodzoną krzepę, nie pracował ciężko, traktował treningi w kategoriach rozrywki. Od tego momentu jednak zaczął się starać, chciał być gotów na każdą okazję, na każde nowe wyzwanie.
Breland tej jesieni i zimy pobił wszystkich na głowę, wszedł jako junior do pierwszej ligi stanowej, ale zamiast opiewającego na milion dolarów kontraktu wolał stypendium szkolne ufundowane mu przez stan Floryda. Grał przez cztery lata, awansował, stał się mistrzem i uzyskał wielomilionowy kontrakt, a wraz z nim przezwisko Breeze, bo wyglądało na to, że gra tak lekko.
Nigdy mu się to przezwisko nie podobało. Wiedział, że ci, którzy tak mówią, nie widzą ciężkiej pracy, która stoi za jego osiągnięciami. Pasowało lepiej do chłopca, którym był jeszcze niedawno, niż do młodego człowieka, którym stał się teraz. Kiedy Brelanda powołano do wielkiego klubu, był gotowy na wyzwanie. I nic się nie zmieniło, kiedy grą stała się polityka, a stadionem Waszyngton - od samego początku zmierzał ku wygranej, a w dniu zwycięstwa był gotów do dalszej pracy. Nawet najzajadlejsi krytycy podziwiali jego wysiłek.
Ale teraz on sam stał się swoim najzajadlejszym krytykiem. Jedyne rozwiązanie piętrzących się przed nim problemów, które sprawiały, że czuł się nieswojo, znajdował w jeszcze bardziej wytężonej pracy.
Większą część popołudnia spędził na szperaniu w bibliotece Kongresu. Korzystał z terminala w swoim prywatnym gabinecie. Najbardziej zainteresowała go kryminologia i historia wojskowości, choć chemia przemysłowa i projekt Manhattan też zaprzątnęły jego uwagę. Do wieczora zebrał już garść pytań, które chciał zadać ekspertom. Podniósł słuchawkę i rozpoczęła się pielgrzymka do Białego Domu.
Gdy tylko mógł, wyciągał informacje od swoich gości nie ujawniając istnienia detonatora. Ludzie, których Breland wezwał, siedzieli godzinami w przedpokoju, nocą, oderwani od swoich spraw osobistych.
Kiedy już nie można było za bardzo owijać w bawełnę, Breland mówił jak najogólniej o rozbrojeniu, nie przedstawiając środków prowadzących do celu, albo bawił się w gdybanie na temat przyszłości technologii zbrojeniowych. Tylko dwóm ostatnim gościom przedstawił na wstępie pełne wyjaśnienie.
Rozmowa z dyrektorem FBI, Edgarem Millsem zaczęła się tuż przed północą. Było już po pierwszej, gdy Breland wreszcie postawił pierwsze z dwóch najważniejszych pytań:
- Dyrektorze, jeśli ta technologia dotrze do zwyczajnych ludzi, jaki będzie miała wpływ na przestępczość?
- Gdyby stało się to teraz? W cenie nowego mercedesa czy taniego garnituru?
- Nie byłbym zdziwiony, gdyby w ciągu kilku lat zeszła do pierwszego, a potem drugiego poziomu.
Mills pokiwał głową i potarł ręką prawie całkowicie łysą czaszkę.
- W ostatnim roku mieliśmy dziewięćdziesiąt trzy zamachy bombowe, bez mała dwustu zabitych. Względnie spokojny rok. Przy cenie mercedesa musielibyśmy może zmienić szacunki w przypadku pięćdziesięciu incydentów i liczba ofiar wzrosłaby do pięciuset...
- Co?
- Bo nie każdy zamachowiec ma zamiar zabijać. Ale eksplozji nadal byłoby dziewięćdziesiąt trzy. Tyle że teraz niektóre z nich zdarzyłyby się na ulicy, podczas szczytu, a nie w opustoszałych klinikach w środku nocy. I nie byłoby czasu na telefon, żeby ewakuować budynek jakiegoś urzędu. W rzeczywistości zdarzałyby się trzy, cztery zamachy tygodniowo, a nie dwa, bo nie mielibyśmy czasu, żeby złapać terrorystę, zanim zegar w bombie przestanie tykać. A poza tym to urządzenie sprawiłoby, że bomby zaczęliby robić kompetentni specjaliści, a nie amatorzy. Teraz możemy czasem złapać oddech, bo amatorzy popełniają błędy.
- Ale jeśli już rozejdzie się wieść, że terrorysta zginie od wybuchu własnej bomby, czy to nie zmieni tych szacunków?
- Spodziewam się raczej, że zmieni taktykę - odparł Mills marszcząc brwi. - Jest wiele sposobów na to, żeby dostarczyć bombę wielkości paczki. Nie trzeba robić tego osobiście. Posłańcy, UPS, naiwniacy i wynajęte muły. Wystarczy znaleźć kogoś, kto wybiera się tam, gdzie ma wybuchnąć bomba i przymocować ją do podwozia jego samochodu. Przy cenach dostępnych dla członków klas średnich zmieni się prawdopodobnie szacunkowa liczba zabitych przy siedemdziesięciu eksplozjach i skończymy na trzech tysiącach zabitych...
- Dlaczego?
- Bo ludzie z klas średnich żyją blisko siebie, w skupiskach, bliżej niż właściciele mercedesów. Z tego, co pan mówił wynika, że urządzenie to jest detonatorem aktywnym przez cały czas, o niewidzialnych przewodach sięgających na setki metrów wokół niego... wystarczy przejechać obok takiego urządzenia zainstalowanego przy frontowej bramie posiadłości i ginie ten, kto przejeżdża, ginie też być może strażnik i ogrodnik. Jeśli przejechać obok wejścia do bloku, ginie kierowca oraz jakichś stu mieszkańców. To prosty rachunek - im więcej takich urządzeń, tym większa masakra. To urządzenie sprawiłoby, że bomby stałyby się bardziej niebezpieczne dla wszystkich, a nie tylko dla tych, którzy je podkładają.
- Nie sądzi pan, że ludzie zmieniliby swoje zachowania w zmienionej sytuacji?
Mills westchnął.
- Panie prezydencie, zmieniamy sytuację od dwóch tysięcy lat i ciągle nie brakuje kryminalistów.
Breland powoli pokiwał głową.
- Ale to urządzenie sprawiłoby także, że broń palna stałaby się mniej niebezpieczna. Jak to wygląda w obliczu tego, o czym pan przed chwilą mówił?
- Och, tutaj zacząłby się prawdziwy kłopot - odparł Mills potrząsając głową. - Mniej istotne jest to, co stałoby się, gdyby to urządzenie wylądowało w drzwiach domów mieszkalnych, bo ludzie będą myśleli o broni palnej, a nie o bombach. Najważniejsze jest to, że w tym kraju jest pięćset milionów sztuk broni, a ludzie, którzy ją mają, są przywiązani do myśli, że powinna zadziałać, kiedy będą jej potrzebowali. Druga Poprawka to nagi przewód pod wysokim napięciem. Panie prezydencie, lepiej go nie dotykać. Jeśli pan to zrobi, pańska prezydentura padnie jak rażona gromem.
- Myśli pan, że właściciele broni są równie przywiązani do niej jak do tych pięćdziesięciu tysięcy zastrzelonych rocznie?
- Panie prezydencie, może to zabrzmi cynicznie, ale dopóki trupem padają bliscy kogoś innego, odpowiedź brzmi: tak. Powiedzą panu, że jedna trzecia ofiar to samobójstwa, a czyja to wina? Powiedzą, że jedna trzecia to zabójstwa porachunkowe między gangami młodocianych - dobrze im tak! I będą starali się panu wmówić, że pozostałe ofiary to tragedia, ale i tak to nic w porównaniu z liczbą ludzi, którzy zostaliby zabici, gdyby nie byli uzbrojeni, gdyby czarne charaktery nie miały powodów do obaw.
- Czy mają rację?
Mills dopił kawę zanim odpowiedział.
- Wie pan, kiedy ostatnio odwiedziłem wschodnią część Los Angeles, Tenderloin, myślałem jak stary cyniczny glina, zastanawiając się, jaki ze mnie głupiec: wydawało mi się, że nie jesteśmy dzikusami. A kiedy odwiedzam Sydney albo Toronto, czuję, że odkrywam zaginiony świat zwany Cywilizacją. I zastanawiam się, dlaczego my, Amerykanie, nie wymagamy więcej od siebie samych. Ale to nie ma znaczenia, panie prezydencie, bo ludzie uważają, że mają rację. Nie zmieni pan ich stanowiska, a oni nigdy panu nie wybaczą, że chciał pan im odebrać broń palną. Na marginesie: jeśli pan może rozbroić ich, oni mogą rozbroić pana, a tego nie możemy tolerować. Nie tutaj, nie teraz.
Breland westchnął zmęczony i rozparł się na krześle.
- Panie dyrektorze, miałem właśnie zamiar zapytać, jak mam do tego podejść, ale sądzę, że pan już mi odpowiedział. Gdyby jednak zechciał pan podsumować...
Mills wstał, gotów do opuszczenia gabinetu.
- Skoro występuję w imieniu FBI, powiem, że wolałbym raczej załatwić te problemy, które mamy dotychczas, niż dodawać nowe, które przyniesie nowa technologia. Niech pan to odłoży, niech pan to zniszczy. Niech pan nie idzie w tym kierunku.
Rozmowa prezydenta z ostatnim gościem, doradcą do spraw bezpieczeństwa narodowego, generałem Ansonem Trippem była znacznie krótsza. Breland, nauczony doświadczeniem, postarał się ograniczyć wstępną informację do dziesięciu minut. Tripp był jeszcze bardziej lakoniczny.
- Generale, jeśli ta technologia dotrze na pole walki...
- Lepiej byłoby, żebyśmy to my byli stroną, która ją tam przyniesie.
- Więc co pan proponuje...?
- Zbudować, nauczyć się to zwalczać, a potem zaciągnąć kurtynę.
- Tajna broń.
- Tak.
- Czy ogłoszenie, że mamy taką broń, miałoby jakiś walor odstraszający?
- Panie prezydencie, nie ma nic bardziej przelotnego niż przewaga taktyczna uzyskana dzięki postępowi technologicznemu. Jeśli nie zachowamy tego w tajemnicy, straci swój walor jako broń.
Przedpokój opustoszał po wyjściu Trippa. Breland wybrał się na nocny spacerek po Południowym Trawniku. Głowę miał pełną niespokojnych myśli. Zatrzymał się przy fontannie i spojrzał na niezłomną iglicę Pomnika skąpaną w łagodnej żółtej księżycowej poświacie. Patrzył w noc, jakby starał się przeniknąć wzrokiem mroczną przyszłość.
Breland nosił na karku szósty krzyżyk. Był za stary, żeby mieć jakiekolwiek złudzenia co do swojej historycznej roli jako prezydenta. Jak większość poprzedników na urzędzie, odebrał intensywną edukację co do ograniczeń prezydenckiej władzy. Szukając inspiracji, często kończył dzień siedząc w szlafroku w swoim gabinecie nad pamiętnikami prezydentów, szczególnie tych, których pomniki nie widniały w przewodniku turystycznym. Doszedł do wniosku, że chociaż prezydenci czasem przepuszczali okazję wejścia do historii, żadnemu z nich nie udało się samemu stworzyć wielkiej historycznej okazji - to one przychodziły do nich, kreowane przez wydarzenia rozgrywające się poza murami Białego Domu.
Breland był pewien, choć nie wiedział, skąd ta pewność, że taki moment właśnie nadszedł. Przez najbliższe pięćdziesiąt lat jedynym trwałym śladem, który zostawi po sobie, będą właśnie konsekwencje decyzji w sprawie detonatora, zwłaszcza jeśli będą to decyzje błędne.
Wmawiał sobie, że nie zależy mu na tym, żeby być dobrze zapamiętanym, tylko na tym, żeby postąpić słusznie. I chyba była to prawda. Powiedział kiedyś swoim wyborcom: „Możemy to zrobić lepiej”.
A teraz jego głęboko zakorzeniony i stabilny melioryzm został wystawiony na próbę. Zrzędny geniusz obmyślił tę próbę, a multimilioner-idealista nadał jej kształt.
Teraz najważniejsze było dorosnąć do wymagań chwili i schwytać możliwości, które ta chwila z sobą niosła. Określić właściwie jej znaczenie. Życie jednego człowieka miało wpływ na życie kilkanaściorga innych ludzi, a granica między życiem a śmiercią, między zdrowiem a kalectwem, między radością a strachem mogła być przekroczona w ułamku sekundy. Pomniki nie mają znaczenia. Liczy się cierpienie, bo cierpienie jest realne i tak często niepotrzebne.
Myślał o tym na opustoszałym trawniku przed Białym Domem o trzeciej nad ranem. Wraz ze znużeniem przyszła ulga - zrozumiał, że nie musi podejmować decyzji niezwłocznie. Może trochę odpocząć, zamknąć oczy i zabrać się za rozwiązywanie problemu dopiero jutro rano. Jutro nie będzie jeszcze za późno.
Biały Dom pełen był wtyczek, a niektóre z nich nosiły liberię sekretarza stanu Devona Carrero.
Dwadzieścia dwa lata służby w korpusie dyplomatycznym, w tym na odpowiedzialnych stanowiskach w Bonn, Pekinie i Tokio, nauczyły Carrero szacunku dla informacji i wyszkoliły go w sposobach jej zbierania. Jakakolwiek zmiana w prezydenckim rozkładzie zajęć czy niezwykli goście, jakiekolwiek spotkanie, którego nie odnotowywano w biuletynie codziennych zajęć przekazywanym mediom - o wszystkim tym, szybko i dyskretnie, informowano Carrero. Wiedział, że większość wydarzeń, które mają naprawdę znaczenie, odbywa się bez publiczności, więc przyglądał się politycznemu życiu Waszyngtonu, jakby kierował poselstwem w stolicy obcego mocarstwa - wyczulony na wszelkie sygnały zapowiadające nadejście zmiany.
Media ochrzciły Carrero jednym z „wewnętrznego kręgu” Marka Brelanda. Breland za krótko zajmował się polityką, żeby zgromadzić grono oddanych przyjaciół albo mieć jakieś zobowiązania wobec ludzi szykujących się na posady, toteż zmontował swój gabinet ze starych waszyngtońskich wyjadaczy, którzy nie zawdzięczali swojej pozycji przyjaźni z prezydentem albo długiemu stażowi partyjnemu, ale doświadczeniu, umiejętnościom i stosunkom. Fakt, że traktowano to jako niezwykłe, mówił coś o praktykach i upodobaniach poprzedników Brelanda.
Jako człowiek nowy, Breland nie dochowywał rytuałów i i łamał wskazania etykiety najwyższych kręgów władzy. Carrero ścierpiał pierwsze afronty w milczeniu. Ale kiedy stwierdził, że zostawiono go na lodzie przy rozwiązywaniu kryzysu związanego z interwencją w Rwandzie, a w centrum uwagi zamiast niego znalazł się ambasador przy Narodach Zjednoczonych, który na dodatek źle rozegrał sprawę, zaczął tak intensywnie zbierać informacje, że przerodziło się to w najzwyczajniejsze szpiegostwo.
- Chcę uczynić wszystko, żeby zapobiec dalszym skandalom powtarzał sobie i swoim informatorom. - Ci z nas, którzy są tutaj dłużej, muszą pomóc prezydentowi w osiąganiu sukcesów. Ale nie mogę nic zrobić, jeśli prezydent nie zażąda tego ode mnie, a nie zgłoszę się na ochotnika, jeśli nie wiem, co się dzieje.
Ale tego wietrznego i szarego zimowego poranka układanie obrazu wydarzeń szło bardzo powoli. Rozrastający się harmonogram wizyt wyglądał dość tajemniczo - wśród gości było dwóch socjologów, psycholog, najświetniejszy historyk z biblioteki Kongresu, wiceprezes Amerykańskiego Towarzystwa Chemicznego, pół tuzina facetów z Pentagonu (w tym szef akademii wojskowej) i podlegający Carrero koordynator do spraw walki z terroryzmem, Donald Lange.
Carrero, bardziej zaniepokojony niż rozgniewany, wezwał Lange’a do gabinetu.
- Don, chcę wiedzieć, o czym rozmawiałeś z prezydentem powiedział, odwołując się do całego swojego dyplomatycznego doświadczenia, jakie posiadał, żeby te słowa zabrzmiały obojętnie i zostały wypowiedziane z uprzejmym uśmiechem.
- Sporo tego było, panie ministrze - odparł Lange. - Prezydent pytał mnie o fakty i dane dotyczące trendów w międzynarodowym terroryzmie...
- Jakie dane i fakty?
- Liczba aktywnych grup terrorystycznych, liczba incydentów rocznie, liczba zgonów na rok... nic poza tym, co umieszczam w sprawozdaniu rocznym, tyle że ostatnie złożyłem pół roku temu. Bardzo go interesowały nowe metody zwalczania terroryzmu. Zadał mi kilka pytań na ten temat.
- Kto przy tym był?
- Przez większość czasu nikt. Kilka razy wchodził i wychodził Nolby. Po drodze spotkałem sekretarza obrony, ale już go nie było, kiedy wychodziłem.
- A stenografowie?
- Nie, nie prowadzono zapisu rozmowy. Prezydent zrobił kilka notatek, to wszystko. Jak o tym pomyśleć, trochę to dziwne, prawda?
Carrero zignorował pytanie.
- Jak zaaranżowano spotkanie?
- Rano dostałem telefon, że mam przyjść. Myślałem, że to żart... nawet w Waszyngtonie telefony, które zaczynają się od słów „mówi prezydent”, nie zdarzają się za często. Nie wiedział pan? Powiedziałbym panu, gdybym podejrzewał, że pana nie poinformowano...
- Wiem, wiem - powiedział szybko Carrero. - Chcę się tylko upewnić, czy wszystko dobrze się układa.
- O! - powiedział Lange. - To może pan mi powie, co się dzieje?
- Wybacz, Don - odparł Carrero z przepraszającym uśmiechem. - Nie mogę tego teraz zrobić. Sam rozumiesz.
- Oczywiście. Cóż, gdybym mógł panu jeszcze w jakiś sposób pomóc...
- Dziękuję.
Carrero krążył po gabinecie i starał się zebrać fakty do kupy: sekretarz obrony, szef doradców, antyterroryzm, generalicja, psychologia, socjologia, szefowie przemysłu. Wyglądało to na zagrożenie terroryzmem - zagrożenie wiarygodne i bezpośrednie, dotyczące prawdopodobnie jednej z fabryk chemicznych. Wyciągnął telefon z wewnętrznej kieszeni marynarki i zadzwonił do sekretarki.
- Claro, mogłabyś mnie połączyć z Richardem Nolby? Czekając, podszedł do okna wychodzącego na panoramę Waszyngtonu. W dali widać było Biały Dom.
Amatorzy, pomyślał niechętnie. Zbyt wielu amatorów.
- Panie ministrze, mam pana Nolby’ego na linii.
- Dziękuję, Claro. - Nacisnął guzik i usłyszał zmianę w tonie wybierania numeru. - Co u diabła tam się dzieje? Chcę się widzieć z prezydentem i to szybko! Jeśli to, o czym się dowiaduję zajdzie za daleko, będziemy mieli do czynienia z bardzo poważną sytuacją...
Nolby stawał okoniem, ale Carrero nie dał się zbyć. Szef sztabu to była waga lekka, zaledwie odźwierny. Nie do niego należały decyzje polityczne i kontrolowanie dostępu do gabinetu Brelanda. A jeśli wydawało mu się, że jest inaczej, to powinien pójść w odstawkę i ustąpić miejsca komuś innemu, kto znałby swoje miejsce w szyku.
- Przybywam - oznajmił Carrero. - Powiedz pan prezydentowi, żeby mnie oczekiwał. I nawet nie myśl o tym, żeby mnie zatrzymać u bramy... chyba że naprawdę chcesz, żeby nasz spór zyskał szerszą publiczność, bo nie odejdę po cichu.

Błysk nadziei pojawił się w oczach Starego Lwa i zastąpił wyraz zaskoczenia. Słuchał objaśnień Brelanda i promieniał, jego twarz odmłodniała o dziesiątki lat.
- To jest wspaniałe, panie prezydencie! To przekracza wszystkie moje nadzieje. Musimy zainstalować te urządzenia w naszych ambasadach. Ile potrwa, zanim detonatory będą nadawały się do użytku?
Breland pokręcił głową.
- Jeszcze nie zdecydowałem, czy zaczniemy je budować... a jeśli zaczniemy, to jak ich użyjemy.
- Nie podjął pan jeszcze decyzji czy jeszcze jej pan nie ogłosił? Nie, to nie byłoby w pańskim stylu - powiedział Carrero. - Niech mi więc będzie wolno powiedzieć kilka słów, panie prezydencie, na wypadek, gdyby mój punkt widzenia nie pojawił się do tej pory w pańskich rozważaniach.
- Śmiało.
- Dziękuję. - Dyplomata zmrużył oczy, jego twarz znów zdradzała podeszły wiek. - Panie prezydencie, nie cierpię pogrzebów. Szczególnie nie lubię jako stary człowiek uczestniczyć w pogrzebie młodego mężczyzny albo młodej kobiety. A najtrudniejszą próbą jest uczestnictwo w pogrzebie młodego człowieka, który zginął wypełniając misję, przeze mnie mu powierzoną. Panie prezydencie, nasze placówki są w stanie oblężenia. Nie mamy wielkich przeciwników, za to tysiące małych przysięgłych wrogów. Incydenty zdarzają się codziennie, rany co tydzień, a przez cały czas towarzyszy nam świadomość, że jesteśmy celem dla frustratów. Każda nasza ambasada to wysunięta placówka na wrogim terytorium. Jeśli o tym zapominamy, to narażamy ludzi, których tam wysłaliśmy, na ryzyko. Korpus dyplomatyczny za granicą płaci za decyzje podejmowane tutaj, a stalowa brama i ochrona marines nie są wystarczającym zabezpieczeniem. Myślę, że nie muszę panu tego przypominać, ale zrobię to, bo to nasi ludzie tam giną. Jedenastu zabitych w ataku rakietowym w Atenach, troje z nich było moimi gośćmi. Ambasador Warton zastrzelony przez snajpera. Samochód-bomba w Ankarze; lokalne służby specjalne udawały, że nie widzą co się dzieje. Sofia, Taszkient, Dżakarta. Sięgam pamięcią jeszcze dalej, do Nairobi i Dar-es-Salaam.
- Ja też - oznajmił Breland.
- Więc może zauważył pan, że nie jesteśmy już wstrząśnięci, kiedy zdarzają, się takie zamachy, że nie jesteśmy już zdolni do wściekłości. W ciągu ostatnich dziesięciu lat mój departament sprowadzał ciała z dwunastu krajów. - Carrero zawahał się, poruszył bezgłośnie ustami. - Jednym z tych ciał były szczątki człowieka, którego miała poślubić moja córka. Analityk o nazwisku John Dugan. Zginął, gdy tłum zaatakował ambasadę w Ammanie. Inteligentny, łagodny, wesoły człowiek. Chciałbym móc widzieć jego dzieci z Jeanne.
Carrero na to wspomnienie rodzinnej straty skulił się na chwilę z bólu. Ale za tym smutkiem czaił się gniew. Sekretarz stanu sięgnął po szklankę wody i uspokoił się.
- Panie prezydencie - powiedział łagodnym, ale stanowczym głosem. - Nie może pan żądać od tych ludzi, żeby ryzykowali życie służąc swemu krajowi i jednocześnie nie zrobić wszystkiego, co jest w pańskiej mocy, żeby zminimalizować to ryzyko. Byłoby to haniebne, niemoralne. Jeśli to urządzenie może rozbroić tłum, zdetonować bombę, zanim dotrze pod bramę ambasady, zniszczyć rakietę w locie, to musimy je zbudować. Sumienie nakłada na nas taki obowiązek.
Carrero wstał z trudem, odmawiając przyjęcia pomocnej ręki.
- Wysłuchał mnie pan, panie prezydencie, więc nie będę nadużywał pańskiej cierpliwości. Wiem, kiedy trzeba przyjść, ale równie dobrze wiem, kiedy wyjść. Proszę tylko, żeby przed podjęciem decyzji, pomyślał pan o tym, co będzie czuł, kiedy wybuchnie następna bomba albo wystartuje następna rakieta. Chciałbym, żeby pan wtedy towarzyszył mi w uroczystościach pogrzebowych. Życzę dobrego dnia, panie prezydencie.
Ledwie za Carrero zamknęły się drzwi, gdy znów się otworzyły i pojawił się w nich Nolby.
- Wszystko w porządku, sir?
- To była niezła rozmowa - odparł Breland. - Powinniśmy być wdzięczni ministrowi Carrero za to, że pokazał nam słabe punkty rozumowania. Musimy wydostać się z tego bagna.
- Potrzebna nam będzie dobra legenda.
- Wymyśl jakąś - powiedział prezydent. Podniósł słuchawkę i w ciągu kilku sekund uzyskał połączenie z Hollow Oak. – Panie Goldstein, tu Mark Breland. Podjąłem decyzję. Zechce pan wraz z doktorem Brohierem spotkać się ze mną w Camp David, żeby porozmawiać o naszych następnych posunięciach? Dobrze. Nie, dam znać senatorowi. Tak, zaaranżujemy transport.
Odłożył słuchawkę i podniósł wzrok. Nolby patrzył na niego zafrasowany.
- Co?
- Pan ma zamiar to zbudować?
- Tak, a pan nadal ma wątpliwości?
- Więcej. To przeraża mnie prawie na śmierć. Nie sądzę, żebyśmy byli w stanie przewidzieć wszystkie konsekwencje.
- Czeka nas ogromna praca - powiedział Breland, kiwając głową. - Ale jestem przekonany, że powinniśmy ją podjąć. Weźmiemy się do tego powoli, a Wilmanowi i Goldsteinowi nałożymy cugle. Nie zrobimy wszystkiego na chybcika. Mnie przeraża to w równym stopniu co ciebie, Richardzie, ale trzeba to zrobić. I będę potrzebował twojej pomocy, jeśli mam to zrobić dobrze.
- Jestem do dyspozycji. Należę do drużyny - powiedział Nolby bez entuzjazmu.
- Dobrze. Więc zbierzmy resztę drużyny i wsiadajmy do autobusu. Będzie potrzebny Stepak, Carrero, Mills i, jak sądzę, Davins z NSA.
- Może powinniśmy wtajemniczyć wiceprezydenta?
- Nie. Toni nie wniesie teraz niczego do naszego projektu.
- W porządku. Więc Harveya Tettlebauma - podsunął Nolby. Tettlebaum był doradcą do spraw nauki.
Breland pokręcił głową.
- Zbierzmy przy stole wszystkich, którzy już wiedzą o sprawie, a potem pomyślimy o następnych. Nikt nie może dołączyć, dopóki nie będziemy go potrzebować.
- Czy senatora Wilmana zalicza pan do wtajemniczonych? zapytał wyzywająco Nolby. - Sądzę, że ten człowiek jest prawdziwym zagrożeniem dla bezpieczeństwa. Podobnie jest chyba z doktorem Brohierem.
- Przyszli do nas, więc czegoś od nas chcą - powiedział Breland wstając. - Przemyślimy sprawę. Niech koła zaczną się toczyć.

Oprawa pierwszego spotkania w sprawie, którą Nolby ochrzcił „Strażą detonatora”, była bardzo skromna. Karl Brohier zwrócił na to uwagę. Jak zdradzały zniszczone drewniane deski ścian i nakładające się na siebie warstwy farby, chata C pochodziła z początków istnienia Camp David i była schroniskiem dla młodych turystów. Powierzchnia długiego stołu była tak poryta, że nie nadawała się do pisania, a nieostrożnie postawiona szklanka mogła się przewrócić.
Ludzie, którzy usiedli za stołem, pasowali do tego nieformalnego otoczenia. Breland nosił wypłowiałą i poplamioną baseballową bluzę wetkniętą w dżinsy. Goldstein - kurtkę od dresów z nadrukiem „Georgetown University”; rękawy podciągnął powyżej kościstych łokci. Nolby schował cofającą się linię czoła pod czarną czapkę baseballową z logo chevroleta, a telefon satelitarny wystawał mu z kieszeni grubej bawełnianej koszuli. Z t-shirta generała Stepaka straszył bombowiec B-25, jakim latano w czasie drugiej wojny światowej. Nawet Carrero, zawsze nienagannie ubrany, zapomniał o garniturze i krawacie i włożył wzorzystą koszulkę polo. Tylko jego lakierki słabo dawały sobie radę z miękką po nocnym deszczu ziemią.
Nie przestrzegano też protokołu, nawet tego ustanowionego przez Brelanda. Kiedy wreszcie pojawił się, dysząc z lekka, Edgar Mills, prezydent po prostu poprowadził go do krzesła i poczekał, aż inni też zajmą miejsca.
- Pan Nolby podjął się robienia notatek - powiedział prezydent. - Panowie możecie je także sporządzić, ale musicie zdawać sobie sprawę, że wasze zapiski staną się ściśle tajnymi dokumentami i będziecie musieli traktować je w odpowiedni sposób. Niektórzy z was mówili mi, że detonator powinien zostać nie tylko utajniony, ale także całkowicie zniszczony, a prace nad nim zaniechane. Ale sprawy tak się mają, że nie jesteśmy w stanie zataić na dłuższą metę tego odkrycia. Możemy najwyżej odmówić go sobie samym, a nie Chińczykom, obywatelom Indii albo Rosjanom. Toteż postanowiłem, że zrobimy wszystko, co w naszej mocy, żeby rozwinąć to odkrycie, a równolegle pracować równie intensywnie nad utrzymaniem nad nim kontroli tak długo, jak to będzie możliwe. Ale nie łudźmy się. Podczas pierwszej telekonferencji, którą odbyłem jako prezydent, powiedziano mi, że można przyjąć, iż materiały oznaczone jako poufne tracą ważność po sześciu miesiącach, tajne po osiemnastu miesiącach, a ściśle tajne - po trzech latach. A więc teraz otworzyły się przed nami drzwi, za którymi leży nasza szansa. W ciągu trzech lat ta technologia dotrze wszędzie. Podpisuję się pod poszerzonym programem badawczym, natężonymi próbami i natychmiastową produkcją - powiedział Breland. Jego słowa wywołały aprobujące skinienie głową ze strony Brohiera. - Chcę, żeby detonatory powstały jako broń taktyczna dla naszych sił zbrojnych. Użyjemy ich także jako tarcz antyterrorystycznych dla budynków rządowych tutaj i za granicą. A jeśli wysiłki badawcze dadzą rezultaty, pojawi się perspektywa użycia detonatora w życiu publicznym. Proszę laboratoria Terabyte o dostarczenie dwóch prototypów w najwcześniejszym możliwym terminie, tak żebyśmy mogli sprawdzić, jak przydatne jest to urządzenie na obecnym stadium rozwoju. - Breland popatrzył na Brohiera.
- Sądzę, że uda nam się to w ciągu kilku tygodni, panie prezydencie.
- Myślę, że właśnie tyle czasu będzie nam potrzeba, żeby dogadać się co do tego, kto będzie sprawował pieczę nad urządzeniem i gdzie zostaną przeprowadzone próby. Doktorze Brohier, chcę pana o coś zapytać. Czy według pana można umieścić detonator na orbicie?
- Jako obronę przeciwrakietową?
- Nie. Byłby wycelowany w ziemię. Brałby na cel miejsca zagrożone. Mniej więcej tak, jak służba leśna zwalcza ogień za pomocą samolotów-cystern.
Optymizm rozjaśnił oczy Brohiera.
- Jest jeszcze sporo do zrobienia, a obecna wersja nie może być zastosowana w ten sposób. Ale trzeba się temu przyjrzeć, panie prezydencie. Nie mówię, że to jest możliwe, ale pytanie było ciekawe.
- Więc dodajmy to do listy - stwierdził Breland. - Doktorze Brohier, chciałbym, żeby pańscy ludzie zajęli się tym. Proponuję zrefundowanie kosztów, które Terabyte poniosło do tej pory i podpisanie z panem i pańskim zespołem badawczym kontraktu na dalsze prace. Nie wiem, z kim pan będzie na ten temat rozmawiał, ale nie widzę powodów, dla których nie miałby pan stanąć na czele zespołu. On się rozrośnie, okrzepnie i to szybko. I nie sądzę, żeby Columbus było właściwym dla niego miejscem. Jest pan zainteresowany?
- Sądziłem, że będę musiał walczyć, bo zechce mnie pan usunąć z drogi, panie prezydencie.
Breland roześmiał się i zwrócił do Goldsteina.
- Proszę pana, będziemy musieli znaleźć miejsce na zbudowanie wszystkich tych konstrukcji. Da się pan przekonać, żeby dostosować na ich potrzeby jakieś budynki albo zbudować nowe?
- Będziemy szczęśliwi, jeśli uda nam się złożyć ofertę, panie prezydencie.
- To nie będzie konieczne. A teraz, senatorze Wilman... - prezydent pokiwał głową. - Jestem panu wdzięczny za to, że zechciał pan przyprowadzić tych ludzi do mnie. Ale szczerze mówiąc, nie wiem, jaką rolę mogę panu zaproponować w tym, co nas czeka.
- Niech pan odbiera moje telefony - odparł Wilman. - Będę głosem pańskiego sumienia, panie prezydencie. Potrzebuje pan kogoś, kto niczego panu nie zawdzięcza, żeby się upewniać, że nie zszedł pan na aut, i mieć pewność, że stawka jest wyższa niż Biały Dom albo „Washington Post,” albo najbliższe wybory, albo uszczęśliwienie grubych ryb z Pentagonu. Myślę, że pan doskonale wie o tym wszystkim, ale dobre intencje w takim towarzystwie często ulegają wypaczeniu.
- Owszem - odparł Breland. - Doskonale, przyjmuję pańską ofertę. Więc wszyscy w to wchodzicie?
Policzył kiwnięcia głową oznaczające zgodę i wstał.
- Richard ma dla was jakąś papierkową robotę. Jak tylko ją odwalimy, zakaszemy rękawy i weźmiemy się za szczegóły. Czeka nas kupa roboty.
Kiedy prezydent wyszedł z chaty, Nolby popchnął w stronę Brohiera stos papierów i położył na nich pióro.
- Trzy dokumenty, trzy podpisy - powiedział, a kiedy Brohier sięgnął po pierwszy i zaczął go kartkować, dodał ściszonym głosem: - Nie odpowiedział pan na moje pytanie. Ilu z pańskich ludzi wie o tym? Chcę dostać listę do końca dnia.
Brohier podniósł wzrok i obrzucił Nolby’ego spojrzeniem od stóp do głów.
- Panie Nolby, obietnice składam w swoim imieniu. Ludzie, o których pan mówi pracują w Terabyte, ale nie są niewolnikami laboratorium. Nikt nie ma ich na własność. Przekażę im pańską ofertę. Sami podejmą decyzję.
- Ale Terabyte ma na własność to odkrycie, prawda? Pan ma przecież kontrolę nad tymi ludźmi.
Brohier roześmiał się szyderczo, nabazgrał swoje nazwisko i pchnął przez stół zobowiązanie do zachowania tajemnicy.
- To nie takie proste, panie Nolby. Nie takie proste z ludźmi, którzy przyzwyczaili się myśleć we własnym imieniu. Może pan wydobyć od nich tuzin podpisów i nadal będzie to tak, jakby chciał pan zaprzysiąc żaby, że nie powyskakują z kubła.

10. Potrzeba

Filadelfia. W piątkową noc, w południowej części miasta, kłótnia rodzinna na temat obiadu przerodziła się w domową rozróbę i zakończyła strzelaniną. Kilkanaścioro sąsiadów patrzyło, jak dwudziestoczteroletnia Malia Jackson ucieka wzdłuż domków stojących przy Czwartej ulicy i otwiera ogień do goniącego ją Raymara Rollinsa, jej przyjaciela. „Dziewczyna nie miała wyboru protestował jeden z sąsiadów, gdy policja zabierała Jackson do aresztu. - Jej chłop bił ją w każdy weekend. To był zły człowiek”.
Pełna wersja - Telefony zaufania w sprawie przemocy rodzinnej - Morderstwo czy samoobrona - Badanie opinii publicznej

Telefon wyrwał Leigh Thayer i Gordona Greene’a z głębokiego snu. Tak miało być w nagłych sytuacjach. Uruchamiał się wtedy specjalny sygnał o wysokiej częstotliwości. Znaczyło to, że ktoś wykręcił numer alarmowy, który przebijał się przez wszelkie filtry i zabezpieczenia osobistego numeru Lee.
Tylko troje ludzi miało jej numer alarmowy - siostra Joy, siostra przyrodnia Barbara i ojciec. Do tej pory skorzystał z niego tylko ojciec, żeby jej powiedzieć, że matka przeszła atak serca. Ostry, szarpiący nerwy dźwięk rozbrzmiewający w tymczasowej sypialni zwiastował zatem złe wiadomości. Ręce Lee drżały, gdy gorączkowo szukała składanego telefonu. Maleńki żółty ekranik powiedział jej, że dzwoni Barbara.
- Tak... halo? Barbara?
Doszły do niej słowa przerywane szlochem.
- Barbaro, o co chodzi? Co się stało? Mów do mnie, kocha... 
Po drugiej stronie pokoju Gordon włączył lampkę i usiadł na sofie. Nic nie mówił, ale ściągnięte brwi i uważny wzrok świadczyły o zaniepokojeniu.
Szloch i pochlipywanie zagłuszały większość słów Barbary. Lee udało się wyłowić „Elise” i „okno”, ale reszta słów świadczyła tylko o ogromnym strachu, szoku, przerażeniu.
- Nie rozumiem cię, kochanie. Spróbuj się uspokoić. Weź głęboki wdech i powoli wypuść powietrze. Tak, właśnie... możesz to zrobić. Kontroluj się. Spokojnie. Oddychaj. Pamiętaj, musisz głęboko oddychać. Teraz powiedz mi, co się stało Elise. Spotkała ją jakaś krzywda?
- Ona... ona... - Barbara usiłowała zwalczyć kolejny napad szlochu. - Nie. Nie. Nic jej nie jest. Nie jest ranna.
- To dobrze. A co z Tonym, wszystko w porządku?
- Tony... tak, w porządku.
- A co z tobą, coś ci się stało?
- Nie. Wszyscy są cali i zdrowi. Ale to było tak blisko...
- Jesteś w domu?
- Tak. Tak. Dzieci wreszcie zasnęły. Mam nadzieję, że już śpią. Kazałam im przenieść się do piwnicy. Och, Lee... myślałam, że to się skończyło. Myślałam, że jest już po wszystkim. Ale to wróciło. Mało jej nie zastrzelili, Lee... mało nie zastrzelili mojej Elise.
Te słowa sprawiły, że Barbara znów musiała opanować emocje. Udało się jej. Mówiła dalej płacząc.
- Siedziała na kanapie i oglądała telewizję. Kula minęła jej głowę o sześć centymetrów. Sześć centymetrów...
- Kto do niej strzelał?
- Ci przeklęci Biali Królowie - powiedziała Barbara z dziką furią w głosie.
- Gangi znów chcą dopaść Tony’ego? Furia przerodziła się w rozpacz.
- Co mam robić? Co mam robić?
- Powiedz po kolei, co się stało.
Przez następne kilka minut Lee żmudnie składała chaotyczne zdania w jedną opowieść. Wiedziała już, że niecałe dwa lata temu Tony, który miał wtedy czternaście lat, został wciągnięty do rządzonego przez Irańczyków gangu o nazwie Jatagany. Gang przejmował wtedy handel narkotykami w gimnazjum Tony’ego. Kiedy odmówił współpracy, wybili kulami okna w dziesięcioletnim samochodzie Barbary, parkującym na podjeździe domu. Dalsze akty agresji zostały im oszczędzone, bo wydział do walki z narkotykami policji miejskiej z Cleveland dokonał „czyszczenia ulic”, w wyniku którego większość Jataganów trafiła do więzienia.
Ale w sąsiedztwie powstał tymczasem nowy gang, używający nazwy Biali Królowie. Pozowali na obrońców białej większości przed Lewantyńczykami i Afroamerykanami, którzy dominowali w kilku okolicznych osiedlach - wszystkie te dzielnice obsługiwane były przez tę samą szkołę, do której uczęszczał szesnastoletni teraz Toni. Były pobicia i bójki, gdy Biali Królowie walczyli o zyskanie przewagi.
I znów gang przedstawił Tony’emu propozycję, a Tony jeszcze raz odmówił. I znów grożono mu, że odmowa równa się zdradzie i nie będzie tolerowana. Jak poprzednim razem groźba zmaterializowała się w formie strzałów. Tym razem była to jedna kula, która wpadła przez okno pokoju godzinę po obiedzie, wbiła się w ścianę nad tapczanem i obsypała przerażoną dziewięcioletnią Elise tynkiem. Za oknem dał się słyszeć pisk opon samochodu, którym uciekał zamachowiec.
- Wezwałaś policję? 
Gorzki śmiech w słuchawce.
- Wezwałam policję. Pół godziny później wezwałam ich znowu. Przyjechali wreszcie po godzinie i potraktowali to jako żart.
- Jak to żart?
- Wygląda na to, że jeśli nie sprzedajesz narkotyków ani nie przelewasz czyjejś krwi, nasza policja nie jest tobą zainteresowana. Jeden z nich powiedział: „Co, nie ma strat, hę?”. I zasugerował, żebym założyła grubsze zasłony na okna i porządnieje zaciągnęła.
- Nie mieli zamiaru ścigać gangu?
- Nie mieli zamiaru zrobić czegokolwiek. Och, oczywiście, nie powiedzieli mi tego wprost, ale mogli z równym powodzeniem poklepać mnie po głowie i powiedzieć: „No, już dobrze”. Tony zresztą nic nie pomógł.
- Niech zgadnę: nie chciał podać nazwisk?
- Powiedział policji, że nie wie, kto do niego podszedł, że nie zdoła go rozpoznać, że nie widział samochodu. O Boże, Lee, to jest najbardziej przerażające... on zna tych chłopców od lat. Niektórzy z nich byli w kościelnej drużynie koszykówki. Co mam robić? Czy mam powiedzieć Tony’emu, żeby się do nich przyłączył? Żeby założył białą czapkę i bił żółtych i czarnych? A może mam czekać, aż wrócą i zabiją jedno z nas?
- Ani jedno, ani drugie - odparła Lee. - Oto, co masz zrobić: z samego rana zapakuj Tony’ego i Elise do samochodu i przyjedź tutaj. Możesz się zatrzymać w moim mieszkaniu, nie korzystam z niego. Będziesz miała mnóstwo miejsca.
- Nie mogę tego zrobić - zaszlochała Barbara. - Dzieciaki muszą chodzić do szkoły...
- Co jest ważniejsze? Ich zdrowie czy ilość nieobecności?
- Stracę pracę... nie zostało mi już ani dnia wolnego na najbliższe dwa miesiące. Poza tym, jaki to ma sens? Och, Lee, to bardzo szlachetne z twojej strony, ale nie rozwiązuje problemu. Biali Królowie nadal tu będą, gdy wrócimy, a policja nadal nie będzie w stanie nas chronić.
- A kto mówi o powrocie? Wystawimy dom na sprzedaż i pojedziemy tam na kilka dni, żeby go opróżnić. Nie, lepiej zapłacimy, żeby ktoś to zrobił. Nie powinnaś tam zostawać ani minuty dłużej.
- Ten dom to wszystko, co mam - powiedziała Barbara załamującym się głosem. - Mam więcej długów niż on jest wart. Nie mogę sobie pozwolić na to, żeby go sprzedać. Nie będzie mnie stać na kupno nowego w Columbus.
- Ale możesz sobie pozwolić na kupno jakiegoś domu w Plain City albo w West Jefferson, albo w Johnston, albo w Carroll. Tu wokół miasta jest wiele małych osiedli, gdzie ceny są rozsądne. A ja ci pomogę. Nigdy nie mogłam zrozumieć, dlaczego zostałaś w tym domu po tym, jak Jonas cię opuścił...
Barbara znów zaczęła szlochać.
- Ty nigdy tego nie zrozumiesz. Moje dzieci zostały tu poczęte, tu się urodziły, tutaj stawiały swoje pierwsze kroki. Tego nie rzuca się ot, tak.
Lee skończyła się cierpliwość. Warknęła do słuchawki:
- Och, dorośnij wreszcie, Beebee... czy chcesz dodać do tej listy: „dwoje moich dzieci zostało tu zamordowanych?”. Wtedy będziesz mogła zamienić ten dom w jakąś cholerną świątynię...
- Nie zasłużyłam sobie na to - odparła Barbara zawodzącym tonem. - Nie wolno ci tak do mnie mówić... prosiłam cię o pomoc, Lee...
- To dlaczego nie chcesz jej przyjąć, skoro ci ją ofiarowuję? Pakuj się, zbieraj dzieciaki i przyjeżdżaj tutaj, żeby zacząć od początku. No, dalej, Barbaro... spójrz rzeczywistości w oczy. Tam nie ma niczego takiego, co warte byłoby pozostania. Dotyczy to również twojej pracy.
- Przykro mi, że moje życie nie dorasta do twoich standardów - powiedziała Barbara chłodnym nagle tonem. - W ogóle mnie nie szanujesz, prawda? Nic, co dotyczy mnie i moich dzieci, nie liczy się, tak? Moja praca, mój dom, moje uczucia, nasi przyjaciele...
Lee prawie bezwiednie wstała i zaczęła krążyć po słabo oświetlonym pokoju.
- Czy któraś z tych rzeczy warta jest życia Tony’ego? Życia Elise? Twojego życia? Chcesz, żeby Tony sprawił sobie własny pistolet i próbował rozwiązać twoje problemy za ciebie? Sześć centymetrów, Beebee. Sześć centymetrów od pogrzebu.
Siostra znów zaczęła płakać.
- Tego już za dużo. Po prostu za dużo. Nie mogę tego zrobić, Lee.
- Nie musisz tego robić sama...
Szloch wzmógł się, znów zagłuszając słowa.
- Jak ja im to powiem? Mam przyznać, że całe moje życie było porażką? Jak mogę tak po prostu uciec po szesnastu latach? Jaki to będzie dla nich przykład? Jak mam wytłumaczyć Tony’emu, że to właściwe postępowanie?
- Bo czasem tak należy postąpić. Beebee, błagam cię. Wszystko inne to tylko urażona duma, która stoi ci na drodze. Bądź rozsądna, choć raz w życiu. Nie ochronisz tam dzieci. Policja też nie da rady. Nie pozwól, żeby Tony pomyślał, że musi wziąć sprawy w swoje ręce. Proszę, Beebee, przyjedź do Columbus. Zaraz jutro, albo jeszcze tej nocy. Proszę.
- Nie wiem - powiedziała Barbara wystraszonym szeptem. Nie wiem. Muszę to przemyśleć. Zadzwonię do ciebie.
- Beebee...
Połączenie się przerwało. Zrozpaczona Lee rzuciła telefon na łóżko i popatrzyła na Greene’a.
- Okropnie mnie zdenerwowała - powiedziała, wiedząc, że drży na całym ciele.
Gordon pokiwał głową.
- Opowiedz to, czego nie słyszałem. Chcę mieć pełny obraz sytuacji.
Minęło pół godziny, zanim Lee zdołała odezwać się do Gordona.
Przez pierwszych kilka minut dusiła wszystko w sobie - chodziła po pokoju, szperała w małej lodówce, ale nie znalazła tam niczego, co odpowiadałoby jej nastrojowi. W przyległej do pokoju damskiej toalecie masowała sobie twarz, aż skóra się zaczerwieniła, potem siedziała na łóżku i tak energicznie czesała sobie włosy, że musiało to ją boleć.
- Połączenie prywatne - powiedziała. - Wyszukać: Cleveland Heights, Ohio. Policja. Oficer dyżurny. Łączyć.
Potem nastąpiła krótka, brutalna lekcja o naturze zadań policji i ograniczeniach jej władzy. Gordon patrzył, jak na twarzy Lee odmalowuje się kolejno zaskoczenie, oburzenie, przerażenie, a wreszcie rozpacz.
Tak, policja jest świadoma działalności gangów w Cleveland Heights. Tak, patrole uliczne wiedzą o strzale oddanym do mieszkania Barbary. Nie, nie mogą obiecać ochrony - policja bada sprawy kryminalne, a nie służy za ochroniarzy. Nie, detektywi nie zajmują się tym incydentem - w przeciętną noc przychodzi co najmniej kilkanaście raportów o strzelaninach. Tak, ale w świecie idealnym, a ten, w którym żyjemy, idealny nie jest i ledwie starcza czasu, żeby prowadzić śledztwa w sprawach, w których ofiary trafiają do szpitali albo do miejskiej kostnicy.
Kiedy skończyła się rozmowa, Lee była niepocieszona i niedostępna. Stała przy drzwiach obejmując się ramionami, z opuszczoną głową i oczami wbitymi w podłogę, jakby chciała w niej wywiercić dziurę wzrokiem. Gordon czuł, że gdyby teraz chciał położyć w geście pocieszenia rękę na jej ramieniu, to Lee odrzuciłaby ją albo ugryzła.
Potem znów przypięła się do telefonu. Tym razem dzwoniła do swojej młodszej siostry Joy w Bakersfield w Kalifornii. Siostrzyczki biadały nad skłonnością Barbary do zwijania się w kłębek w obliczu kryzysu. Po tej rozmowie twarz Lee trochę złagodniała.
- Właśnie... właśnie tak - odpowiadała na jakieś uwagi siostry. Jakby nie miała w ogóle instynktu samozachowawczego. Jest jak wiewiórka, która siedzi na środku drogi i gapi się w reflektory nadjeżdżającej ciężarówki, zamiast zwiewać. Co? Nie, nie wydaje mi się, żeby czekała na ratunek. Po prostu całkowicie poddała się panice.
Ale Joy też nie potrafiła dać Lee żadnej rozsądnej rady, nie miała recepty na rozwiązanie problemu. Siostry zgodziły się, że nie ma sensu włączać w to ojca, który i tak ma mnóstwo kłopotów zajmując się mamą, a poza tym mieszka na Florydzie, oddalony o półtora tysiąca kilometrów. Przykład ojca stał się usprawiedliwieniem dla Joy, bo szybko stało się jasne, że jedyną pomocą, którą oferuje jest współczucie i obietnica, że rano zadzwoni do Barbary i postara sieją przekonać, żeby przyjęła propozycję Lee.
Kiedy Lee odłożyła słuchawkę, gniew, który chronił ją jak zbroja, już zniknął. Pojawiło się zagubienie pochodzące ze świadomości, że kawaleria nie przybędzie na ratunek w ostatniej chwili. Spróbowała jeszcze raz zadzwonić do Barbary, ale po kilkunastu sygnałach nie doczekała się odpowiedzi. Zostawiła wiadomość w poczcie głosowej: „Barbaro, tu Lee. Zadzwoń do mnie, proszę” - w tych słowach nie było jednak otuchy.
Potem usiadła na skraju łóżka, złożyła telefon i odsunęła go.
- Może to znaczy, że jest już w samochodzie i jedzie tutaj? zauważył Gordon.
- Nie - odparła Lee. - Barbara nie byłaby zdolna do tego, żeby po prostu wyjść za drzwi, a potem uporać się z przeprowadzką w nowe miejsce. Nie opuściłaby domu bez rozmowy ze mną, bez potwierdzenia, że się z nią spotkam, bez ustalenia czasu, bez wskazówek, jak dojechać. Chciałaby wiedzieć, czy ma przywieźć poduszki i inne rzeczy.
- Więc myślisz...
- Nie, nie myślę. Prawdopodobnie wyłączyła telefon, żeby nie przeszkadzał dzieciom... potrzebują przecież snu, jeśli rano mają pójść do szkoły. - Lee pokręciła głową. - Kocham ją, ale czasem chciałabym wbić jej pięścią trochę rozumu do głowy.
- Ale najpierw trzeba usunąć wiewiórkę ze środka drogi - zauważył Gordon.
- Muszę tam pojechać - powiedziała Lee z pełnym rezygnacji westchnieniem. - Muszę ją jakoś obudzić. Nie mogę pozwolić, żeby znowu narażała dzieciaki.
- W porządku - odparł Gordon. - Więc lepiej przestańmy gadać i weźmy się do roboty.
- Jak to? O czym myślisz?
- Nie rozumiem, dlaczego ty o tym nie pomyślałaś - rzekł Gordon. - Te opryszki będą się chciały przekonać, czy ich wiadomość dotarła do adresata. Jeśli jutro rano Tony powie im, żeby się wypchali, to wrócą jutro w nocy. A my będziemy na nich czekali.
- To jest szalone, Gordonie...
- Nie, nie jest. Do południa Dziewczynka numer dwa będzie gotowa do drogi. Muszę tylko złożyć do kupy kolimator, do czego zabieram się od jakiegoś tygodnia, a ty podłączysz kilka tymczasowych konsolek kontrolnych do kabiny ciężarówki. Przyjedziemy tam, zanim dzieci wysiądą z autobusu.
- Szef nigdy się na to nie zgodzi.
- To dobry powód, żeby nie pytać go o zgodę.
- Więc, myślisz, że ot, tak sobie z tym wyjedziemy?
- Tak.
- Zastrzelą nas. A potem Brohier wywali nas z roboty. A potem jego przyjaciele w biurze szeryfa wrzucą nasze trupy do więzienia.
- Wiesz, zaczynasz mi przypominać twoją siostrzyczkę - powiedział spokojnie Gordon. - Dlaczego widzisz same przeszkody?
Uwaga trafiła do celu. Lee aż zmrużyła oczy ze zdziwienia.
- Myślisz, że nie chcę jej pomóc? Zatrzymają nas przy bramie, Gordie.
- Nie zatrzymają - odparł. - Już trzy razy wyjeżdżałem ciężarówką, dwa razy z Dziewczynką numer dwa, a ostatnim razem z przyczepą, w której jest generator.
- Dlaczego?
- Martwiłem się o to, jak całość zachowa się na drodze. Musiałem wiedzieć, czy przejazd kolejowy nie rozbroi systemów.
Lee popatrzyła na niego podejrzliwie.
- Czy ty nie wyprzedziłeś trochę rozkładu zajęć? Gordie... planujesz porwanie Dziewczynki?
Wzruszył ramionami.
- Zrobiłem, co do mnie należało. Chcę być gotowy na wszelkie niespodzianki. Próbuję nas ochronić - powiedział. - To dlatego jeżdżę co noc. Trochę więcej ekstra zabezpieczeń. To wszystko.
- Jakich zabezpieczeń?
- Włącznik czasowy. Nie trzęś się... musiałabyś być znacznie większą paranoiczką niż jesteś, żeby go znaleźć. - Zachichotał. O mały włos przyłapałabyś mnie we wtorek, kiedy wcześniej wstałaś.
- Och, ty draniu... tamtego poranka zdawało mi się, że w pomieszczeniu jest znacznie goręcej niż zwykle. Nawet sprawdziłam, czy czujniki klimatyzacji są w porządku.
- Podłączyłem je w nocy do generatora. Nie wytrzymały obciążenia. - Uśmiechnął się konspiracyjnie. - Więc jak? Robimy to, co wypada, czy to, co powinniśmy zrobić? 
- Najpierw coś mi wyjaśnij: dlaczego chcesz podjąć to ryzyko? Ona jest moją siostrą, to mój siostrzeniec i moja siostrzenica, a ty nawet ich nie widziałeś. Jaka jest twoja stawka w tej grze?
Greene ściągnął wargi.
- Ona jest dla ciebie kimś ważnym. To mi wystarczy. Lee, jak widzisz, nie posługuję się zwykłą logiką.
- I to masz zamiar powiedzieć szefowi, gdy wróci?
- Mam zamiar mu powiedzieć, że wyjechaliśmy, żeby poddać system testowi polowemu w realnym świecie. A jeśli ochrona twojej siostry i jej dzieci nie będzie wystarczającym powodem dla niego lub dla doktora Brohiera, to przynajmniej dowiem się, że pracuję z niewłaściwymi ludźmi.
- To dlaczego nie zapytać ich o zgodę?
- Bo wtedy uderzylibyśmy głową prosto w mur rozmaitych wątpliwości, a nie mamy czasu, żeby się przez nie przebijać. Kiedy bezpiecznie wrócimy, nie będą już mogli powiedzieć: „Tak, ale...”. - Uśmiechnął się. - Na tym polega tajemnica, dlaczego łatwiej otrzymać przebaczenie niż pozwolenie.
Lee kręciła głową.
- Może, jak się tam już pojawią, uda mi się ją namówić, żeby przeprowadziła się tutaj...
- A udało ci się to kiedykolwiek?
- Co się udało?
- Przekonać ją, żeby zrobiła coś sensownego, kiedy robiła to, co zwykle robi. Ile razy udało ci się ją namówić, żeby nie stała na środku jezdni?
- Ani razu - powiedziała smutno. - Zawsze uderza w nią samochód.
- To dlaczego jeszcze tu stoimy i gadamy? - powiedział wstając. - Mamy kupę roboty.
Zgodnie z przewidywaniami Gordona, było kilka minut po dwunastej, gdy razem z Lee wdrapali się do szoferki białej ciężarówki. Za nimi, w zamkniętej skrzyni, znajdował się Detonator. Spoczywał na wykładzinie piankowej i był przymocowany do uchwytów platformy szerokimi taśmami. Do ciężarówki podczepili jaskrawopomarańczowy wózek generatora.
Gordon położył ręce na kierownicy i spojrzał w bok, na Lee.
- Gotowa?
Kiwnęła głową, najwyraźniej bez przekonania, ale Gordon mimo to sięgnął do stacyjki. Wielki silnik ciężarówki zawył, zakaszlał i zaczął pracować.
- Postaraj się pozbyć tego wyrazu winy - powiedział i wrzucił bieg.
Przy wewnętrznej bramie nie było kłopotów. W stróżówce siedział Tim Bartel. Machnął ręką, żeby jechali dalej, kiedy tylko dostrzegł numer namalowany przez szablon na burcie wozu. Przy bramie wyjazdowej stali jacyś nie znani im strażnicy, ale nie wykazali szczególnego zainteresowania, gdy zobaczyli dwoje naukowców. Przepuścili pojazd przez podwójne zapory.
- A nie mówiłem? - powiedział Gordon wyprowadzając wóz na Shanahan Road. Ale wyraz napięcia nie znikał z twarzy Lee.
- Co jest? - zapytał.
- Myślę o Eriku. Nadal leży w szpitalu, prawda?
- Tak słyszałem. Tego rodzaju oparzenia długo się goją. 
Lee spojrzała przez okno.
- Nie jestem pewna, czy potrafię zrobić to z rozmysłem komukolwiek.
Wyciągnął rękę i ścisnął jej dłoń.
- Nie musisz - powiedział. - Wiem, co sądzisz o tego rodzaju konfrontacjach. Jedyne co masz zrobić, to zabrać siostrę i dzieciaki do motelu. Przekonaj ją, że musi odczekać parę dni, żeby sprawa przyschła. Niech po prostu trzyma się z dala od domu. W ten sposób będziemy mogli uporać się ze sprawą. Ja mogę zrobić resztę.
- Dasz sobie radę? - zapytała, zwracając się ku niemu.
- Dam - odparł i chwycił kierownicę tak, żeby skręcić na południe, w stronę drogi. - Lee, te oprychy ustaliły zasady gry, gdy wyciągnęły pistolet i wycelowały go w twoją rodzinę. Będę mógł spać spokojnie, jeśli zwróci się to przeciw nim. Czy my chcemy ich skrzywdzić? Może nawet zabić któregoś z nich? Cóż, mam cholerną nadzieję, że tak. Dajesz sobie z tym jakoś radę?
- Nie dopuszczam do siebie tego rodzaju uczuć - powiedziała cicho. - Ale to nie znaczy, że ich nie żywię.
- Byłbym bardziej zaniepokojony, gdybym to ja w ten sposób nie myślał - przyznał Gordon. - Każdy, kto straszy dziewięcioletnie dziecko, kto macha spluwą przed oczami nastolatka, sprowadza strach na nie wadzącą nikomu rodzinę, zasłużył na swój los. A może nie? Może nie? Cały świat Barbary został zagrożony.
- Tak.
- Więc nie bądźmy takimi świętoszkami. Ta rzecz, którą wieziemy ze sobą, jest bronią i mam zamiar odeprzeć za jej pomocą atak. - Jego głos złagodniał. - Ale zrobię to sam, jeśli chcesz. Nie musisz przy tym być. Mogę cię tutaj wyrzucić.
- Nie - odparła Lee. - Jedź dalej. Ale przestań mówić. Chcę poudawać przed sobą samą jeszcze przez kilka godzin. Chcę jeszcze przez jakiś czas zachować złudzenia.
Gordon i Lee zaczęli znów rozmawiać, gdy byli na północ od Brunswick. Zanim dojechali do zjazdu z drogi międzystanowej numer dwadzieścia i do Cleveland Hills, ułożyli plan. Jego podstawą było ukrycie przed Barbarą prawdziwego powodu, dla którego przybyli i takie postępowanie, żeby dać jej alibi, które chroniłoby ją przed wszelkimi konsekwencjami ich czynów.
Zaparkowali niedaleko kliniki dietetycznej w East Cleveland, gdzie Barbara pracowała w rejestracji. Lee wywołała ją z biura.
- Poproszę Barbarę Thayer-Cummins - powiedziała zerkając, na Gordona. Jej wzrok mówił: „Oto przekroczyliśmy Rubikon”. Dziękuję. Barb? Tu Lee. Słuchaj, przyjaciel zabrał mnie okazją na północ, jestem o parę minut drogi od ciebie. Nie, po prostu chcę pomóc. Do której dziś pracujesz? Do szóstej? Okay. Dokąd dzieci idą po szkole? Margie mieszka po drugiej stronie ulicy, prawda? To strasznie blisko. Gdyby tamci wrócili... Nie, to nie jest w porządku, chociaż Margie była bardzo odważna składając tę propozycję. Jest kimś więcej niż dobrym sąsiadem. Słuchaj, wynajęłam pokój w motelu w Mayfield Heights, przy Budgetel tuż obok drogi 281. Czy mogłabyś wyjść na krótko, zabrać dzieci i przywieźć je do motelu? Będę się nimi opiekowała, dopóki nie skończysz pracy, a potem razem zjemy obiad i pomyślimy, co robić dalej. Nie, nie wiem jeszcze, jaki jest numer pokoju. Ale i tak będę tam przed tobą. W porządku. Też cię kocham.
Minutę później zobaczyli kobietę wychodzącą z kliniki. Rozejrzała się nerwowo wokół, przeszła szybko na drugą stronę, na parking i podeszła do wysłużonego błękitnego sedana. Gordon pomyślał, że to musi być saturn 02 albo 03.
- To ona?
- Tak, to ona - odparła Lee przesuwając lewą rękę w stronę konsoli z kontrolkami leżącej na siedzeniu pomiędzy nią a Gordonem. Na pudełku były tylko trzy kontakty: guzik uruchamiający generator, przełącznik aktywizujący Dziewczynkę numer dwa i rączka do naprowadzania kolimatora na cel.
Sedan Barbary skierował się na południe. Pojechali za nim. Wysoko umieszczona szoferka ciężarówki pozwoliła Gordonowi trzymać się w odległości kilku aut od śledzonego samochodu. Ta część akcji najbardziej go niepokoiła - rodzinka jest jeszcze na ulicy i nie wiadomo, gdzie są Biali Królowie. A nuż okażą się na tyle zuchwali, żeby zaatakować w biały dzień. Każdy samochód, który zbliżał się do saturna, stanowił potencjalne zagrożenie, a margines czasu na rozpoznanie niebezpieczeństwa i reakcję był całkowicie niewystarczający. Podczas całej jazdy Gordona kusiło, żeby uruchomić Detonator. Powstrzymywała go tylko świadomość, że prawie na pewno wywołałby chaos i poraniłby niewinnych ludzi.
Zamiast tego skręcił ciężarówką na równoległy pas ruchu i zablokował miejsce obok saturna. Mógł też stąd mieć oko na wszelkie samochody, które podjeżdżały z tyłu albo z boku do wozu siostry Lee. Barbara skręciła z wielopasmowej drogi w jednokierunkową uliczkę. Gordon pojechał za nią, znów zachowując dystans kilku samochodów.
- To jej ulica, zaraz z prawej strony - powiedziała Lee.
- Włącz generator - powiedział przez zaciśnięte zęby. - Na wypadek, gdyby ktoś czekał na jej samochód.
Skręcił w Seaton Road.
- Który to dom?
- Czwarty po lewej, ten biały, przed żółtym bliźniakiem.
- Widzisz coś podejrzanego?
- Nie.
- Obserwuj przez cały czas - polecił patrząc uważnie w wielkie lusterko wsteczne. - Mam nadzieję, że wcześniej zadzwoniła i powiedziała dzieciakom, żeby na nią czekały.
- Wygląda na to, że tak. Właśnie idą.
Szczupła dziewczynka i wyższy od niej, mocno zbudowany nastolatek pojawili się na progu malutkiego brązowego budynku i zaczęli biec przez usiany skrzynkami na listy trawnik w stronę samochodu Barbary. Światła stopu wozu zaświeciły jaskrawym czerwonym blaskiem.
- Za nami nikogo nie ma - powiedział Gordon. - Widzisz kogoś w którymś z samochodów zaparkowanych z przodu?
Lee nerwowo dotknęła dźwigni rączki naprowadzania.
- Nic.
Po kilku sekundach dzieci wgramoliły się na tylne siedzenie wozu i saturn zaczął przyspieszać.
- Nie dekoncentruj się - powiedział Gordon. - Najbliższe skrzyżowanie jest dobrym miejscem, żeby ich zablokować.
Ale saturn wrócił na ruchliwą autostradę bez przeszkód i skręcił na wschód, w stronę Mayfield Heights. Gordon pozwolił sobie na rzut oka w stronę Lee. Spostrzegł, że jest spocona.
- Trochę nerwowo?
- Ciągle myślałam, że w jednym z tych samochodów nagle ktoś się pojawi. Paraliżowała mnie myśl, że zastrzelą mi rodzinę na moich oczach.
Uśmiechnął się.
- Trzeba było częściej grywać w Doom, kiedy byłaś dzieckiem. To rozwija refleks wojownika.
- Nienawidziłam tej gry.
- Jakoś mnie to nie dziwi. - Znów spojrzał w lusterko wsteczne. - Nikt za nami nie jechał, odkąd opuściliśmy tamten kwartał. A może nie mamy szczęścia, żeby natknąć się na opryszków...
- Udawajmy, że jesteśmy przesądni i nie obmyślajmy najgorszych scenariuszy, żeby się przypadkiem nie ziściły.
- Niezła myśl - powiedział Gordon. - Okay, widzę szyld motelu. Wyprzedzę ją teraz tak, żebym mógł cię wyrzucić. Poczekam, aż wyjdzie do pracy, a potem wrócę, żeby pogadać z Tonym. Upewnij się, że zaparkowała z dala od ulicy, przodem do krawężnika. I powiedz jej, żeby po pracy przyjechała taksówką albo żeby ją ktoś podwiózł. Nie wydaje mi się, żeby te oprychy były nazbyt ambitne, a saturn to nie jest samochód, który by specjalnie się wyróżniał, ale lepiej nie uważać tych drani za kompletnych idiotów.
Trzy godziny później Gordon i Lee zaparkowali przy krawężniku niedaleko zachodniego skraju Seaton Road. W miejsce nerwowości pojawiła się spokojna, prawie fatalistyczna determinacja. Wciągnęli Tony’ego do spisku i chłopak - tak jak Gordon przypuszczał - powiedział im znacznie więcej niż policji. Dzięki temu wiedzieli, na jakie samochody czekają: biały kabriolet camaro i zielonego eddie bauer explorera.
- Co rano zajeżdżają z paradą, trąbieniem i piskiem opon na parking szkolny - powiedział im Tony. - Camaro należy do Frostiego, Stevena Frosta. Ten z napędem na cztery koła do Johna Nolana. Mają stałe miejsca parkingowe w pierwszym rzędzie. Wszyscy o tym wiedzą i nikt nie ośmiela się tam stanąć. Siedzą tam i przez pięć minut grzeją silniki. I zawsze jest ze dwanaście dziewczyn, które czekają aż skończą. Nie rozumiem tych dziewczyn.
Dzięki pomocy Tony’ego wiedzieli zatem, że nie czekają na próżno.
O swoich planach powiedzieli mu jak najmniej, ale i tak trudno było nakłonić go, żeby został z matką i siostrą. Z charakterystyczną dla młodości bezwzględną arogancją chciał koniecznie wziąć udział w polowaniu. Widział siebie w chwili zwycięstwa, czuł upokorzenie tamtych drani, rozkoszował się poczuciem odzyskanego bezpieczeństwa. Dopiero opór Gordona i Lee przytępił jego entuzjazm.
- Musisz zostać ze swoją rodziną, pomagać jej i chronić ją powiedzieli mu. - My nie będziemy mogli tego zrobić tak dobrze jak ty, a ty z kolei nie zrobisz za nas tego, co mamy do zrobienia.
Ale Tony był niepocieszony, dopóki nie znalazł sposobu na to, żeby jednak wziąć udział w przedsięwzięciu.
- Chcecie być pewni, że tej nocy pojawią się przed domem, tak? Będziecie czatowali tam na wypadek, gdyby wrócili?
Gordon potwierdził.
- To zadzwońcie do mnie, jak już będziecie na miejscu - powiedział Tony. - Wiem, co zrobić, żeby przyjechali na pewno.
Pół godziny później zadzwonili. Teraz nad Seaton Road zapadał zmierzch. Dzieci znikały z podwórek, a dorośli z werand. Nad bocznymi drzwiami i na tylnych podwórkach zapalały się lampki alarmów domowych, a psy wołano do domu. Zamykano okiennice, zaciągano story - przepuszczały tylko błękitny poblask telewizorów i komputerowych monitorów. Dwie z trzech lamp ulicznych zapaliły się o określonej godzinie. Zanim zaczęły świecić pełnym blaskiem, ulica opustoszała. Oddano ją w posiadanie stworzeń, które lubiły ciemność.
Trzymając się w milczeniu za ręce, Gordon i Lee czekali, aż pojawią się pierwsze z nich.
Czas pełznął powoli. Usłyszeli odległą syrenę, potem następną.
- Wypadek samochodowy - powiedział Gordon półgłosem - albo pożar.
Patrzył właśnie w lusterko wsteczne, gdy w ulicę skręcił samochód. Jechał w ich stronę. Reflektory na moment oślepiły Gordona. Podniósł dłoń, by osłonić oczy i zakryć twarz.
- Czekaj - powiedział, wyczuwając napięcie Lee. Kiedy samochód przejechał, zobaczył, że to czerwony, czterodrzwiowy sedan. Wóz skręcił w jeden z podjazdów i zniknął z pola widzenia.
Niechlujny pies przeczłapał przez krąg światła rzucanego przez najbliższą latarnię.
- Czy to odpowiedni czas, żebyś mi wyjaśniła, dlaczego jedna z twoich sióstr mieszka w takiej okolicy?
- To siostra przyrodnia.
- Mów.
Thayer westchnęła.
- Trzydzieści kilka lat temu mój ojciec odwiedził Cleveland w interesach i nieostrożnie pozostawił kilka komórek nasienia.
- Aha!
- Matka Barbary nie wykorzystała faktu, że spała z moim ojcem. Jego prawnicy nakłonili ją do podpisania ugody, która na pozór dawała szczodre zabezpieczenie, ale tak naprawdę nie była uczciwa. Mimo to renta dożywotnia podziałała jak magnes na dwóch mężusiów i zaowocowała dwójką następnych dzieci. Barbara dostała dwadzieścia pięć tysięcy dolarów, kiedy ukończyła osiemnaście lat. W zamierzeniu były to pieniądze na college, ale nie wystarczyły. Kupiła sobie za to samochód. Do tej pory nim jeździ.
- Więc właściwie nie była wychowana w twojej rodzinie.
- Nie. Mamusia nigdy jej nie uznała. Ojciec uznał, ale niechętnie. Jestem jej najbliższa... może dlatego, że sama jestem wyrzutkiem.
Joy jest tą dobrą córeczką, nie robi niczego, co rozgniewałoby mamusię albo zakłopotało tatusia. Ma zbyt wiele do stracenia.
Z oddali dotarł na Seaton Road odgłos przelatującego helikoptera.
- Czy będziemy czekali, aż zaczną strzelać? - wyszeptała.
- Jeżeli to będzie potrzebne, żeby ich rozpoznać - odparł, również szeptem. - Oni już zaczęli strzelać, zapomniałaś?
Jakiś samochód skręcił w Seaton Road i wjechał z niewłaściwego końca jednokierunkowej ulicy. Gordon zepchnął Lee w dół, potem sam schował się za tablicą ze wskaźnikami, zanim reflektory nadjeżdżającego wozu zdołały ich oświetlić. Śledził samochód po cieniu na słupku przedniej szyby. Usiadł w momencie, gdy mijał ich mini busik.
- Fałszywy alarm - powiedział. - Ktoś się po prostu zgubił. Jeszcze jedna syrena zawyła w nocnej ciszy.
Pojawił się jakiś samochód z piszczącymi hamulcami i zaparkował na ulicy o sześć wozów przed ciężarówką. Lee zdawało się, że czas pełznie jak żółw.
- Generator nas zdradzi - szepnęła.
- Ćśś - odparł Gordon i ścisnął jej rękę. - Ale i tak nie usłyszą. Typki tego rodzaju lubią głośne silniki i hałaśliwą muzykę.
- Nie wydaje mi się, żeby przyjechali.
- Przyjadą. To gra o wysoką stawkę. Myślą, że nastraszą Tony’ego. Dla nich to tylko sport.
- Skąd tyle wiesz na ten temat?
- Kiedyś zdarzyło się to moim przyjaciołom. Spojrzała w lusterko wsteczne.
- Nienawidzę tego.
- Poczekaj - odparł.
Mijała minuta za minutą. Zbliżała się północ, gdy Gordon usłyszał odgłos podwójnej rury wydechowej sportowego samochodu.
- Kabriolet na rogu - powiedział, dotykając ramienia drzemiącej koleżanki.
- Co?
Nagle w polu widzenia znalazł się explorer jadący tuż za camaro.
- To oni - powiedział Gordon. - Na dół.
Schował się przed blaskiem świateł camaro, prawą ręką odsunął dłoń Lee i dotknął kontrolek Detonatora.
- Ja to zrobię - wyszeptał.
Zanim oba wozy przejechały obok miejsca, w którym parkowali Gordon i Lee, zdawało się, że mija wieczność. Basowe dudnienie ustało tuż obok okna, za którym siedział Gordon. Uchylił je wcześniej o parę centymetrów, żeby wpuścić trochę świeżego powietrza i żeby lepiej słyszeć. Minęła dręcząca minuta. Zdawało mu się, że to oni stali się celem, że banda wie o ich obecności albo że zainteresowała ją zawartość ciężarówki.
Dotarły do niego fragmenty rozmowy pełnej slangowych wyrażeń i przekleństw. Przerywały ją wybuchy dzikiego śmiechu. Gordon starał się zrozumieć to, co usłyszał. Nagle doszło do niego, że za fasadą pewności siebie bandyci byli speszeni faktem, że okna domu Barbary są ciemne. Kpiąc sobie z przypuszczalnej tchórzliwości Tony’ego, ociągali się z odjazdem, zastanawiając się, jak zastawić pułapkę.
Właśnie na taką okazję Gordon zabrał z samochodu Barbary, jeszcze w motelu, zdalnego pilota do włączania świateł w domu. Urządzenie było proste, ale wystarczyło. Pogrzebał wolną ręką w kieszeni marynarki, odnalazł pilota i nacisnął guzik. Niemal natychmiast włączyły się światła na werandzie i w dużym pokoju.
Tego było trzeba, żeby banda przystąpiła do dzieła. Z wnętrza camaro rozległo się wycie i krzyk. Wóz ruszył z kopyta, opony zapiszczały i zadymiły.
- Nie podnoś głowy - szepnął do Lee i wyprostował się, gdy minął ich explorer.
Gordon ocenił na chłodno sytuację na ulicy przed ciężarówką. W kabriolecie było czterech Białych Królów. Jeden z nich stał na tylnym siedzeniu, wykrzykując niezrozumiałe obelgi w stronę domu i wymachując dwoma pistoletami. Inny członek gangu wychylał się przez prawe boczne okno explorera. Trzymał się dachu, a w ręku miał jakąś broń grubszego kalibru. Jeszcze chwila i oba wozy znajdą się dokładnie na wprost domu.
Gordon nie zwlekał. Nacisnął guzik generatora. Kolimator umieszczony na Detonatorze nastawiony był już na cel. Wystarczył lekki ruch nadgarstka, żeby uruchomić Detonator.
Rozległa się krótka seria z małokalibrowej broni automatycznej - Gordon pomyślał, że strzały padły z explorera. Szyby w domu Barbary rozleciały się, jakby ktoś rąbnął w nie młotem. Odezwał się drugi pistolet. Jeden strzał, po nim następny. Huk był głębszy, ostrzejszy. Gordon usłyszał radosny śmiech.
W jednej chwili wszystko się zmieniło. Żółtobiały ogień rozświetlił nagle wnętrze explorera, jakby na tylnym siedzeniu wybuchło naraz kilka flar. Prawie nie było słychać eksplozji, tylko stłumione „bach”, jakby ktoś rąbnął poduszką o materac. Ale śmiech i obelgi zamieniły się w krzyki, a wóz ostro skręcił i nagle się zatrzymał. Gordon wyraźnie widział, jak pasażerowie wiją się usiłując uciec przed ogniem ze środka pojazdu.
Jednocześnie camaro zaczął przyspieszać, ale zanim przejechał kilkanaście metrów, jego bagażnik zamienił się w kulę ognia. Płomień był tak intensywny, że Gordon aż poczuł gorąco na twarzy. Chwilę później camaro, z rozdzierającym dźwiękiem gniecionego metalu i łamanego plastiku, rąbnął w zaparkowanego opodal pikapa.
- Tak wzejdzie jak zasiejesz... - mruknął ponuro Gordon. Może teraz policja zwróci uwagę.
Lee siedziała wyprostowana. Oczy miała szeroko otwarte, kostki zaciśniętych palców zbielałe. Nic nie mówiła.
Płomienie buchały coraz wyżej, a wrzask przybierał na sile. Gordon zapuścił silnik ciężarówki. Płonące pojazdy zablokowały Seaton Road, toteż skorzystał z pierwszego podjazdu do posesji, żeby zawrócić wóz z przyczepą. Nie włączał świateł, dopóki nie dotarli do rogu. Skręcili w prawo. Od tej chwili mogli udawać niewiniątka.
- To było straszne - powiedziała Lee ochrypłym głosem.
- Posmak chaosu, który nadejdzie - odparł.
- Czuję się zbrukana.
- Nie musisz. Oni tu przyjechali, żeby skrzywdzić twoją siostrę i jej rodzinę. Ale to ich spotkała krzywda. Prosta sprawiedliwość wymierzona od ręki. Wolałabyś, żeby to była Barbara?
Oparła się bezwładnie o drzwi i zapatrzyła tępo przed siebie. Co jakiś czas, kiedy z oddali słyszała syreny, nerwowo spoglądała w lusterko wsteczne.
- Mam nadzieję, że Tony nie podał im naszych nazwisk.

11. Wojskowość

Cleveland Heights, Ohio. Niewielka kolizja na ulicy jednej z dzielnic mieszkalnych przerodziła się w śmiercionośny pożar. W poniedziałkową noc, podczas wybuchu bagażnika załadowanego po brzegi nielegalnie posiadaną bronią i amunicją, zginęło trzech członków rasistowskiego gangu Białych Królów, wśród nich domniemany przywódca bandy, Steven „Frosty” Frost. Czterech innych bandytów zostało hospitalizowanych. Są poważnie poparzeni. Doznali też innych obrażeń. Policja stanowa prowadzi śledztwo w sprawie tego incydentu, w którym zniszczeniu uległy trzy samochody i ucierpiały okoliczne domy.
Pełna wersja - Lista ofiar - Porady dotyczące bezpiecznego obchodzenia się z bronią - Gangi sprzedające twardy narkotyk zwany nostalgią

Komitet to jeden z najmniej wydajnych mechanizmów decyzyjnych. Wypracowanie szczegółów projektu zwanego Wysoką Szarżą zajęło tydzień. Komitet spotykał się w tym czasie dwa razy dziennie. Ale w końcu ułożono plan działań, sporządzono umowy i przepisy wykonawcze, zatwierdzono budżet i komitet mógł się wreszcie rozwiązać.
Kart Brohier wracał do Columbus, żeby przyspieszyć badania. Aron Goldstein pojechał do North Sioux City w Południowej Dakocie, gdzie po zamkniętej montowni komputerów zostało sto dwadzieścia tysięcy metrów kwadratowych powierzchni. Grover Wilman powrócił do senatu, gdzie międzypartyjny komitet doradczy do spraw obrony narodowej miał go dopuścić do swoich ściśle tajnych spotkań.
W Białym Domu pozostał zatem kwartet - Breland, Nolby, Carrero i Stepak - zajmujący się najtrudniejszą częścią prac: przekazaniem projektu Wysoka Szarża Pentagonowi. Postacią najważniejszą dla tych działań był generał w stanie spoczynku, Roland Stepak z Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Od czasów George’a C. Marshalla był to pierwszy oficer w randze generała, który zajął stanowisko sekretarza obrony i wniósł na ten urząd doświadczenie dowódcy.
Podczas swojej dwudziestosześcioletniej służby Stepak zaliczył prawie dziesięć tysięcy godzin lotów na różnego rodzaju samolotach, w tym na najlepszych w świecie myśliwcach szturmowych. Był instruktorem walki powietrznej, dowódcą eskadry F-22 w Namibii i dowódcą skrzydła podczas kryzysu tajwańskiego. Miał jednak na koncie tylko sześćdziesiąt dwa loty bojowe, co było charakterystyczne dla pilotów jego generacji, i nie odniósł ani jednego zwycięstwa w walce powietrznej. Stepak zawdzięczał swoje dobre imię nie tyle bohaterstwu, co niezłomnej pewności siebie i umiejętnościom przywódczym nie skażonym arogancją.
Po rozstaniu się z kokpitem wrócił do Keesler, by szkolić 2. Armię Powietrzną. Potem został dowódcą stacjonującej w Japonii 5. Armii, składającej się głównie z myśliwców, wreszcie przypiął sobie do pagonów trzecią gwiazdkę i awansował na stanowisko dowódcy Sił Powietrznych Pacyfiku. Na koniec wrócił do domu, żeby przejąć prestiżowe dowództwo nad wydziałem walk powietrznych w Langley.
Urozmaiceniem tych przydziałów były trzy tury na wysokich stanowiskach sztabowych w Pentagonie. Pracowitość, skromność i kompetencja Stepaka zyskały mu tam poważanie ze strony kolegów-sztabowców. Pod koniec drugiego roku służby w Langley zaczęto go uważać za pewnego kandydata na szefa sztabu Sił Powietrznych w Pentagonie.
Ale wtedy jego dwudziestodwuletnia żona, Peggy Ashford Stepak, dowiedziała się, że uporczywe bóle głowy, które nawiedzały ją od kilku miesięcy, mają swoje źródło w raku mózgu. Rankiem, tego dnia, gdy wiadomość do nich dotarła, generał podał się do dymisji i przeszedł na emeryturę, łamiąc reguły dotyczące zdawania dowództwa. Do południa był już poza bazą, bez munduru, u boku Peggy leżącej na obserwacji w szpitalu. Był to jedyny krok w jego karierze uczyniony ze względów osobistych.
Następne trzy lata były zarazem najlepsze i najgorsze - generał i jego żona łapali ostatnie chwile życia, spełniali nie spełnione do tej pory obietnice i odraczane marzenia. Ostatnie sześć miesięcy życia Peggy były torturą dla nich obojga, a pożegnanie na zawsze - aktem miłosierdzia.
Pięć lat później prezydent Breland wydobył Stepaka z anonimowego życia, w którym zagłębił się generał. Uratował go w ten sposób przed nieustającym smutkiem i bezczynnym niepokojem. Mianowanie i praca związana z nowym stanowiskiem sprawiły, że Stepak znów stał się sobą.
Przez jakiś czas nadal chodził ponury, nawiedzał go smutek i melancholijne wspomnienia, ale nie wpływało to już na jego obowiązki służbowe. Gdy przygotowywał Brelanda na poranne spotkanie z Szefami Zjednoczonych Sztabów, był równie pracowity i drobiazgowy jak wtedy, gdy szykował do lotu nad Cieśniną Tajwańską swój F-22.
- Niech się pan nie spodziewa na tym pierwszym spotkaniu jednoznacznych reakcji - przestrzegał prezydenta. - Szczególnie ze strony szefów służb. Ich stanowiska obarczone są nieodzownym konfliktem interesów: są pańskimi doradcami, ale zarazem dowódcami.
- Jak pan sądzi, jak do tego podejdą? - zapytał Breland stukając w swoją kopię dokumentu opatrzoną nadrukiem „Ściśle tajne” wyciśniętym na skórzanej okładce.
- Prawdę mówiąc, panie prezydencie, myślę, że będzie pan miał trochę kłopotów - odparł Stepak. - Pomijając implikacje, jakie to niesie ze sobą dla polityki zagranicznej i bezpieczeństwa narodowego, zmienia pan wszystko, co do tej pory ich określało. To są przecież ludzie, mają za sobą po trzydzieści lat służby. Pod złotymi gwiazdami i baretkami są pilotami, piechociarzami, artylerzystami. Wiedzą, co znaczy udział w walce dla prostych żołnierzy i identyfikują się z nimi.
- Co najgorszego może się stać?
- Myślę, że powiedzą: „Tak jest, panie prezydencie”; ale będą się starali otrząsnąć z szoku i zrozumieć, w czym rzecz. A kiedy już to przemyślą, odczuje pan ich opór. Nie wiem, czy stanie się to już dzisiaj, czy nieco później.
- Najpierw dokonaj zwiadu na placu boju, potem wyślij wojsko do walki.
- Najpierw przyjrzyj się obronie nieprzyjaciela, potem policz, ile dywizji trzeba żeby ją przełamać - odparł Stepak z uśmieszkiem. - Jeszcze jedno: prawdopodobnie bardzo im się nie spodoba, że najważniejsze decyzje zapadły bez ich wiedzy. Mogą się zastanawiać, dlaczego nie przepuszczono sprawy przez Radę Bezpieczeństwa Narodowego.
- Czy to nie jest oczywiste? Samo wspomnienie o radzie wystraszyłoby zapewne ludzi Goldsteina. Poza tym jedynym statutowym członkiem rady, który nie wszedł w skład komitetu Wysoka Szarża, była wiceprezydent.
Stepak pokiwał głową.
- Czy ma pan zamiar wtajemniczyć ją w najbliższym czasie?
- Nie - odparł Breland i wzruszył ramionami. – Trumanowi nie powiedziano o bombie atomowej aż do śmierci Roosevelta.
Zauważył zdumioną minę sekretarza obrony i dodał:
- Nie tak trudno idzie mi układanie scenariuszy, które mogą się skończyć postawieniem w stan oskarżenia o zdradę, co?
- Chciałbym móc powiedzieć, że przecenia pan ryzyko, panie prezydencie.
- To będzie trudna sprawa. Na Wzgórzu jest aż nadto chętnych do uznania mnie za faceta, który dopuszczając do zastosowania odkrycia, w praktyce chce rozbroić nasze siły zbrojne, a to już jest zdrada. Jestem pewien, jaka byłaby rada Bena Twilliego: zniszczyć Detonator i sprawić, żeby Terabyte wyparowało - powiedział ze smutnym uśmiechem. - I pewnie uda mu się zgromadzić legion podobnie jak on myślących obywateli.
- Zapewne tak.
- Ale jeśli będę trzymał Toni w niewiedzy, to może uda się jej przetrwać mój stan oskarżenia o zdradę. A to, jak myślę, byłoby dobre dla kraju. Kiedy ludziska obudzą się pewnego ranka i stwierdzą, że mają prezydenta, na którego nikt nie głosował... - pokręcił głową. - Zobaczymy, czy uda nam się uniknąć takiego szczególnego eksperymentu na demokracji reprezentatywnej.
- Zgadzam się z panem, panie prezydencie.
- A to przywodzi mi na myśl pańskie wcześniejsze słowa - powiedział Breland. Wstał i wyszedł zza biurka. - Jaką formę może przybrać „opór?” Myśli pan, że to możliwe, żeby Szefowie Zjednoczonych Sztabów uciekli się do akcji bezpośredniej?
- Przeciwko panu?
- Przeciwko mnie. Przeciwko nam. Proszę o uczciwą odpowiedź. Potrzeba mi czegoś więcej niż gładkiego zapewnienia, że do tej pory nigdy się to nie zdarzyło.
- To nie jest gładkie zapewnienie - odparł Stepak. - Ci ludzie równie poważnie traktują złożoną przez siebie przysięgę jak pan swoją. To nie uczniaki, które mamroczą zobowiązania do dobrej nauki na początku roku szkolnego.
- Przyjmuję tę opinię, ale to nie wyklucza możliwości, że dojdzie do fundamentalnej różnicy zdań. Przysięgę składali wobec konstytucji i urzędu prezydenta, a nie wobec aktualnie rządzącego prezydenta. Musi być jakaś granica, przed którą nie posuną się do czynów. Pytam pana teraz: jak blisko tej granicy się znaleźliśmy?
- To nie ma znaczenia, gdzie ona jest ani po której stronie pan się znalazł - powiedział Stepak. - To nie do szefów sztabów należy usuwanie pana z urzędu. Pan może tego nie rozumieć, ale oni to rozumieją. Pan mówi prawdę o naturze ludzkiej, ale całe szkolenie żołnierza, cała żołnierska lojalność polega na zaprzeczaniu naturze ludzkiej. Tylko w ten sposób można zmusić ludzi, żeby biegli w stronę, z której padają kule, podczas gdy racjonalnie myślący człowiek uciekałby gdzie pieprz rośnie.
Breland zmarszczył czoło.
- Zna pan osobiście wszystkich szefów, prawda?
- Tak, dwóch z nich zaliczam do grona przyjaciół. Ale będę mówił tak, jakby wszyscy byli mi obcy - odparł stanowczym głosem
Stepak. - Panie prezydencie, gdyby miał pan stanąć wobec oskarżenia o zdradę i gdyby Pennsylvania Avenue zbliżał się gniewny tłum z zamiarem przyspieszenia procesu usuwania pana ze stanowiska, każdy z tych ludzi bez wahania stanąłby między panem a tym tłumem, a jeśli trzeba, oddałby życie, żeby mógł pan dotrwać do końca procedury. Nie było zamachu stanu, gdy Johnson i McNamara partaczyli wojnę w Wietnamie, nie było „nocy generałów”, kiedy Nixon brukał prezydenturę albo gdy Clinton robił szachrajstwa. Z tej strony zagrożenie nie przyjdzie.
Brelanda zaskoczyła pasja, z jaką Stepak wypowiadał te słowa. Odsunął się o krok i usiadł na rogu biurka.
- Przepraszam, panie generale - powiedział łagodnie. - Pomyliły mi się barwy noszone przez drużyny.
- Nie trzeba przepraszać, panie prezydencie - powiedział Stepak. - Na tym polega mój zawód, żeby pan nie zapomniał o niczym, co ma znaczenie. Chciałbym odpowiedzieć na pańskie pytanie. Panu nie jest potrzebna ich zgoda. Panu potrzebne jest tylko ich posłuszeństwo, a to będzie pan miał, bez względu na to, jakie rozkazy pan wyda. To pan jest głównodowodzącym; pan decyduje, a oni wykonują. Co więcej, hierarchia komendy omija szefów służb; idzie bezpośrednio od pana do dowództw wielkich związków, za moim pośrednictwem. Więc nawet gdyby szefowie chcieli pokrzyżować panu szyki i stawić opór, co, powtarzam, jest niemożliwe, musieliby przekroczyć swoje kompetencje. Może pan się spodziewać wojny na słowa - mówił dalej Stepak. - Jeśli uznają, że nie ma pan racji, będą z panem polemizować, a natarcie z ich strony nie jest rzeczą błahą. Będą spierali się z panem z determinacją dopóty, dopóki pan im na to pozwoli. I trzeba im pozwolić, bo jedyną rzeczą, którą mogą zrobić, żeby panu zaszkodzić, jest złożenie rezygnacji.
- Proszę kontynuować.
- Jeśli przedstawi im pan założenia strategiczne, które uznają za niebezpiecznie fałszywe i jeśli zostawi pan ich z myślą, że nie chce pan ich wysłuchać albo bronić swojej decyzji wobec nich...
- Postawię ich w położeniu, w którym jedynym wyborem będzie rezygnacja.
- Tak, a potem nagle straci pan dwóch albo trzech szefów sztabów. Kongres i cała struktura władzy natychmiast to zauważą. To nie jest wskazane. Trudno będzie zdobyć ich całkowite poparcie. Z technicznego punktu widzenia nie potrzebuje pan ich zgody, ale w praktyce potrzebne jest panu ich doświadczenie, ich znajomość rzeczy i umiejętności decyzyjne.
- Nie wystarczy, żeby po prostu zajęli pozycje w grze - powiedział Breland. - Chcę ich zaangażowania... muszą twardo grać po mojej stronie.
- Właśnie, panie prezydencie. Jeśli mógłbym wyrazić osobistą opinię...
- Ależ oczywiście.
- Winien jest pan to krajowi, żeby dać im wszelkie szansę do przekonania pana, że jest pan w błędzie.
- Chce pan powiedzieć, że się mylę? 
Stepak rozłożył bezradnie ręce.
- Nie wiem, panie prezydencie. Ostatnio sypiałem po nocach tylko dzięki temu, że bez końca powtarzam sobie, że mogło być gorzej, że to ja musiałbym podejmować tę decyzję. Może właściwym miejscem dla Detonatora jest dno głębokiego szybu pod pięciusetmetrową warstwą betonu? Po prostu nie wiem.
- Sam też mam pewne kłopoty z zaśnięciem - przyznał Breland uśmiechając się ironicznie.
- Musiałby pan nie być człowiekiem, gdyby zachował się pan inaczej - odparł Stepak. - Nawet po tygodniowych rozważaniach nie jestem pewien, czy pojąłem wszystkie zmiany, które przyniesie wdrożenie Wysokiej Szarży. Wiem tylko jedno: nasze życie stanie się inne. Jeśli uda się panu przeforsować ten program, to żaden inny prezydent nie zmieni oblicza tego kraju i tego świata w takim stopniu jak pan. Chciałbym tylko wiedzieć, czy zmienimy go na lepsze, czy na gorsze.
- Tylko że nie na tym polega wybór - powiedział Breland. Możemy podjąć działanie albo czekać, aż zrobi to kto inny. Działanie daje nam przynajmniej możliwość kontrolowania wyniku. A wybór nie jest dla mnie trudny, nawet jeżeli wszystko źle się skończy. Nie możemy tego pominąć. A co, jeśli tego samego ranka, kiedy przyszedł do mnie Brohier, jakiś chiński fizyk odwiedził swojego premiera? Rezygnacja z dalszych kroków byłaby uchylaniem się od odpowiedzialności. - Uśmiechnął się. - Żeby użyć sportowej metafory... wiem, jak bardzo je lubisz, Rolandzie... chcę, żeby piłka była w moich rękach.
Ukryte drzwi prowadzące do sąsiedniego gabinetu uchyliły się nieznacznie, tylko na tyle, żeby Nolby mógł wstawić głowę.
- Panie prezydencie, już czas.
Breland spojrzał przez ramię na zegar za biurkiem.
- Prawda. Generale?
- Jestem po pańskiej stronie, panie prezydencie - odparł Stepak, wstając. - I chcę, żeby pan wiedział, że mówię to poważnie.
- Wiem o tym.
Po zakończeniu formalnych prezentacji generał Donald Madison, przewodniczący Szefów Zjednoczonych Sztabów, poprosił sekretarkę, która robiła notatki, żeby wyszła z sali konferencyjnej.
Madison odchrząknął, odsunął swój organizer na brzeg stołu i położył pióro obok grubej białej koperty. Identyczne koperty spoczywały przed każdym z mężczyzn zasiadających za stołem. Na kopertach były nazwiska, daty i numery; ta, którą miał Breland, oznaczona była napisem „kopia 1 z 8”. Zawartość kopert przygotował Stepak pod ścisłym nadzorem Brelanda.
- To nadzwyczajne zebranie zostało zwołane na życzenie pana prezydenta - powiedział Madison głębokim głosem. - Informacje, które otrzymaliśmy, mają status ściśle tajnych. Nie wolno robić notatek i zabierać kopii. Materiały konferencyjne zostaną zebrane pod koniec spotkania. - Popatrzył przez długi drewniany stół na Brelanda. - Panie prezydencie, pańska kolej.
- Dziękuję, panie generale - odparł Breland skłaniając głowę. - Panowie, jestem tutaj nie tylko po to, żeby przekazać wam informacje, ale także po to, żeby zasięgnąć waszej rady. Dowiedziałem się ostatnio, że istnieją środki technologiczne, które są w stanie zneutralizować większość istniejącej broni konwencjonalnej.
Zrobił krótką przerwę. Wiedział jednak, że jego celem jest przekazanie informacji, a nie dramatyzowanie sytuacji, więc prawie natychmiast przeszedł do sedna sprawy.
- Odkrycie zostało dokonane przez amerykańskich naukowców tego lata. Skonstruowali działający prototyp i przeprowadzili serię testów wstępnych. Testy potwierdziły, że urządzenie, które nazwano Detonatorem, niszczy lub detonuje na odległość materiały wybuchowe oparte na azotanach. Po skonsultowaniu się z sekretarzem obrony nakazałem już przeprowadzenie bardziej zaawansowanych prac badawczych, których celem jest udoskonalenie Detonatora i ustalenie podstaw teoretycznych jego niezwykłego działania. Nakazałem też natychmiast przystąpić do produkcji tysiąca tymczasowych detonatorów oznaczonych jako seria Mark I, opartych na budowie prototypu, którego skuteczny zasiąg, jak mi powiedziano, sięga pięciuset metrów. Sto zespołów Mark I zarezerwowano do dalszych eksperymentów, które zostaną przeprowadzone w DARPA i w Redstone Arsenał we współpracy z naszymi służbami. Zleciłem generałowi Stepakowi dopilnowanie, żeby broń i amunicja, zarówno konwencjonalna, jak i nuklearna, znajdująca się obecnie na naszym wyposażeniu, została przetestowana z punktu widzenia podatności na efekt Detonatora. Muszę jednak przyznać, że według naszych przewidywań cała amunicja konwencjonalna będzie na to podatna. Żadna z osób, które zajmują się Detonatorem, nie miała dostępu do pocisków nuklearnych, toteż podatność tej broni na efekt nie jest taka oczywista, ale to też sprawdzimy. Te trzy operacje: badania naukowe, produkcja i testy, składają się na projekt Wysoka Szarża. Zadaniem tego projektu jest określenie możliwości, które daje nowa technologia, ale przed nami stoi znacznie więcej problemów i wyzwań. Wśród nich problemy istotne dla bezpieczeństwa narodowego i stosunków międzynarodowych. Mamy to szczęście, że możemy sprawę rozważyć, zanim zetkniemy się z tą technologią podczas wojny. Ta chwila zwłoki jest dobrą okazją, by przemyśleć nasz dotychczasowy punkt widzenia na sprawy wojskowości i dokonać zmian w taktyce, uzbrojeniu, a nawet strukturze sił zbrojnych tak, by nadal były sprawne w zupełnie odmienionych warunkach pola walki. Ale to dopiero początek. Rankiem następnego dnia po tym, jak dowiedziałem się o Detonatorze, obudziłem się ze świadomością, że wszystko, co do tej pory wiedziałem, należy odłożyć do lamusa. To odkrycie sprawia, że musimy na nowo zdefiniować pojecie bezpieczeństwa. Jak dotąd, jego podstawą była przewaga w uzbrojeniu, ilości i jakości broni. Mamy teraz szansę i czas na to, żeby na nowo określić pojęcie działań odstraszających. Panie admirale Jacobs, niech pan tylko pomyśli... nieuzbrojony frachtowiec z Detonatorem na pokładzie będzie bezpieczniejszy w strefie działań wojennych niż najcięższy krążownik czy najszybszy lotniskowiec. Co więcej, ten frachtowiec będzie większym zagrożeniem dla krążownika niż krążownik dla niego. Niech pan sobie uświadomi, generale Moorman, że mamy do dyspozycji urządzenie, które całkowicie zmieni pojęcie granicy państwa. Z czynnym Detonatorem możemy stworzyć otwarte granice tam, gdzie nigdy wcześniej nie istniały - na Bliskim Wschodzie, na Dalekim Wschodzie. Otwarte granice bez obaw, że ktoś przez nie zaatakuje. Bo Detonator stworzy granice, które przyjaciel może przekroczyć, kiedy tylko będzie chciał, a wróg - nigdy. Widzę też wielką szansę, która wykracza poza kwestię obrony naszego narodu i naszych sojuszników: szansę na uratowanie dwudziestu tysięcy istnień ludzkich rocznie, i setek tysięcy od trwałego kalectwa. Pomimo traktatów z tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego siódmego i dwa tysiące ósmego roku, ponad sto milionów uzbrojonych min czeka na swe ofiary w Kambodży, Kosowie, Afganistanie, w Bośni, Czadzie, na Ukrainie - znacie tę listę równie dobrze jak ja. Pomimo zakazu, co roku kładzie się więcej min niż się ich rozbraja. A w całej Europie, Afryce Środkowej, w Południowo-Wschodniej Azji amunicja pogrzebana w ziemi w ciągu stuleci wojen cały czas wydostaje się na powierzchnię. Możemy zlikwidować to zagrożenie. Możemy zatrzymać rzeź niewiniątek. Niech pan tylko pomyśli, generale Hawley... eskadra wyposażonych w Detonatory helikopterów potrafiłaby oczyścić pole w ciągu paru minut, a cały kraj przez kilka tygodni. Posiadamy teraz moc zamieniania pól bitewnych w pola uprawne, pastwiska i place zabaw, którymi były, zanim pojawiło się na nich wojsko. Ludzkość nie nauczyła się do tej pory, jak zaprzestać bratobójczych swarów, ale wreszcie mamy przynajmniej możliwość posprzątania po sobie. Zróbmy więcej dobra dla ludzi, i dla naszego kraju, jeśli zamiast być policjantem świata staniemy się jego dozorcą.
Pomimo całej pasji, elokwencji i entuzjazmu Brelanda, sala pozostała nieczuła i obca. Wymogi etykiety i dyscypliny sprawiły, że szefowie sztabów skupili na przemówieniu całą uwagę, ale przyjmowali je z kamiennymi twarzami. Żaden z tych ludzi nie przerwał prezydentowi, ale ich wstrzemięźliwość w okazywaniu uczuć nie dawała mu punktu zaczepienia, by kontynuować przemowę.
- Powiedziałem już dosyć, żebyście panowie poznali okoliczności - powiedział sadowiąc się z powrotem w wyściełanym fotelu. - Proszę teraz otworzyć koperty z dokumentami. Znajdziecie tam informacje dotyczące Wysokiej Szarży, podsumowanie wyników eksperymentów i listę problemów dotyczących obrony narodowej. Jeśli pan przewodniczący pozwoli, chciałbym, aby panowie zapoznali się teraz z materiałami, a potem znów się spotkamy i weźmiemy się do pracy.
- Nie mam nic przeciwko temu - powiedział generał Madison, słysząc szelest otwieranych kopert.
Breland skinął głową i wstał, patrząc na kryształowe kubki i dzbanek z wodą stojące po drugiej stronie stołu. Po przemówieniu zaschło mu w ustach i czuł, że dopada go chrypka.
- Panie prezydencie, nie potrzebują przerwy, żeby powiedzieć, co o tym sądzą.
Breland odwrócił się i zobaczył generała Hawleya stojącego obok krzesła. Generał dotykał palcem koperty.
- Doskonale, niech pan zaczyna, generale.
- Uważam, że to szaleństwo - oznajmił Hawley. - Najwyraźniej postanowił pan nie tylko prowadzić prace przy tej broni, ale i zastosować ją, i nie tylko zastosować, ale też zrobić to publicznie.
- Ta decyzja nie została jeszcze podjęta - odparł Breland. - Ale nie chcę pana zwodzić, generale; w ten sposób uzyskalibyśmy największy wpływ na zmianę zachowania potencjalnego wroga.
- Mogę panu powiedzieć, jakie zachowania ulegną zmianie przede wszystkim - odparł Hawley. - Dziesięć minut po tym, jak informacja dotrze do Pekinu, premier Denh rozkaże zrobić wszystko, co możliwe, żeby wykupić albo wykraść tajemnicę Detonatora. Wszyscy naukowcy pracujący nad projektem Wysoka Szarża powinni zostać odizolowani w miejscu, w którym nikt ich nie będzie w stanie znaleźć. Ci, którzy mają do czynienia z jednostkami Mark I, muszą dostać dwudziestoczterogodzinną ochronę składającą się z najbardziej niepodatnych na korupcję ludzi, jakich uda nam się znaleźć. Każdy Detonator wywożony poza kraj musi być chroniony przez pluton marines. Ale nawet jeśli zrobi pan wszystko, co trzeba, Chińczycy, Irańczycy, Irakijczycy i Pakistańczycy i każdy, kto naprawdę chce dostać Detonator w swoje ręce, zdobędzie go.
Breland spokojnie pokiwał głową.
- Tego można się spodziewać... Zgodzi się pan z tym, generale Stepak?
Stepak ponuro przytaknął.
- Wszyscy z tu obecnych wiedzą doskonale, że nie ma rzeczy bardziej ulotnej niż tajemnica wojskowa - powiedział. - W moim przekonaniu każdy scenariusz przewidujący rozmieszczenie Detonatora doprowadzi w końcu do jego rozpowszechnienia. Jedyną zmienną jest czas.
Przy drugim końcu stołu generał Moorman kartkował materiały konferencyjne.
- Czy zbudowanie Detonatora wymaga użycia jakichś egzotycznych materiałów albo wyjątkowej technologii? - wtrącił się. - Być może uda nam się opóźnić rozpowszechnienie się tego urządzenia, jeśli będziemy kontrolowali środki produkcji, tak jak ma to miejsce w przypadku broni nuklearnej.
- Obawiam się, że nie - powiedział Breland. - Kiedy tylko zostaną ujawnione podstawy projektu, każdy kraj, w którym można wyprodukować nadajnik mikrofalowy będzie w stanie zbudować Detonatory. A to w gruncie rzeczy znaczy, że będzie mógł tego dokonać każdy kraj uprzemysłowiony. Ponieważ nie będziemy mogli brać milionów dolarów za sztukę, to wiadomo, że ci, którzy nie potrafią zbudować Detonatora, będą mogli go kupić.
- Mniej rozumiem teraz niż przedtem - powiedział Hawley, odpychając od siebie kopertę, jakby to było coś obrzydliwego. - Panie prezydencie, nie mam pojęcia, dlaczego proponuje pan demontaż sił zbrojnych dwudziestego pierwszego wieku.
- Demontaż? - zapytał admirał Jacobs. - Łódź podwodna wyposażona w to urządzenie byłaby w praktyce niezniszczalna.
Ta myśl najwyraźniej spodobała się byłemu dowódcy myśliwskiej łodzi podwodnej.
- I całkowicie bezużyteczna, Mark. Twoja „Sawfish” nie mogłaby mieć nawet działka pokładowego.
- Chwileczkę... czy działanie urządzenia daje się ukierunkować?
- Nie, panie admirale - stwierdził Stepak. - Pole detonatora działa we wszystkich kierunkach.
- Z pewnością są jakieś sposoby, żeby ekranować nasze własne magazyny...
- Nic nam o tym nie wiadomo - powiedział Stepak. - Musimy przeprowadzić więcej prób, ale dotychczasowe testy wskazują na to, że pole przenika przez wszelkie zwyczajne materiały. Ograniczenia Detonatora...? To jest przede wszystkim kwestia tego, jaką energią dysponujemy.
- Widzi pan, admirale? Widzi pan? - triumfował Hawley.
- No dobrze, co zatem mamy zrobić? - zapytał Jacobs, patrząc na Brelanda.
- Powiem panu, czego się od pana oczekuje: rozbrojenia całej floty albo odłożenia jej do lamusa - rzekł Hawley. - Lepiej by już było, żeby kazał pan zamontować tarany. Generale Moorman, będzie pan musiał zainstalować na swoich czołgach bagnety. Generale Brennan, niech pan lepiej zadzwoni do swojego arsenału i powie im, żeby robili zapasy kusz. A ja będę mógł posłać wszystko, co mam, poza samolotami rozpoznawczymi, na złomowisko.
Odwrócił się do Brelanda i popatrzył na niego gniewnie.
- Niech pan rozpocznie budowę tego czegoś, panie prezydencie, a odrzuci pan wszystko, co czyniło nasz kraj silnym, a naród bezpiecznym - powiedział. - Dysponujemy przewagą technologiczną w każdym wymiarze pola walki: w powietrzu, na morzu, na lądzie, pod wodą i w przestrzeni kosmicznej. Mamy absolutną przewagę liczebną w stosunku do wszelkich potencjalnych wrogów, z wyjątkiem Chin. A nawet wobec nich jesteśmy w stanie osiągnąć absolutną dominację na polu walki i dojść do ich drzwi frontowych, jeśli taka będzie potrzeba. Jeśli sproszkujemy całą tę technologię, stracimy wszelkie atuty.
- Chińczycy mogą powołać armię składającą się z dziesięciu milionów, czy stu milionów i nawet nie zauważą, jak ją stracą powiedział Moorman. - I co zrobimy, kiedy wejdą do Południowej Korei, do Wietnamu, kiedy zajmą Władywostok i Tajwan i zaczną patrzeć przez morze na Japonię?
Breland wydawał się nieporuszony.
- Panowie, to są właśnie pytania, na które powinniście znaleźć odpowiedzi.
Generał Heincer, wiceprzewodniczący, odezwał się po raz pierwszy od początku zebrania.
- Muszą być inne możliwości działania. Strategia pośrednia... szybki rozwój, ale bez stosowania; rozwój broni alternatywnej przy maksymalnych staraniach, by ukryć to odkrycie...
Breland potrząsnął głową i powiedział:
- Jeżeli nikt mnie nie zwodzi, to w Chinach mamy za mało naszych ludzi, żeby zapobiec dokonaniu tam odkrycia Detonatora, a nawet żeby dowiedzieć się, czy już go nie mają.
- Prezydent ma rację - powiedział przewodniczący. - Śledzimy ruchy prawie ośmiu tysięcy chińskich agentów w Stanach Zjednoczonych, a sami mamy zaledwie dwustu agentów w Chinach.
- Może wreszcie nadszedł czas, żeby z nimi skończyć - powiedział admirał Jacobs. - Zagnać ich na koniec molo w Santa Monica, pokazać, którędy do Pekinu i życzyć miłej przeprawy przez morze. Wpław.
- A wtedy Pekin odpowie ekspulsją wszystkich amerykańskich biznesmenów...
- Jakoś mi to nie przeszkadza - mruknął generał Moorman. Tak się porobiło, że trudno kupić coś, co kosztuje poniżej stu baksów, a nie zrobiono tego w Chinach. Trudno w to uwierzyć.
- Niech pan lepiej uwierzy. I niech się pan z tego cieszy. To częściowa odpowiedź na zarzuty generała Hawleya - odparł Breland. - Jesteśmy największym partnerem handlowym Chin. A Japonia jest na drugim miejscu. Jesteśmy atrakcyjniejsi jako kupcy niż jako ofiary podboju.
- To nie pomoże wiele Władywostokowi - powiedział Jacobs. - Albo Tajwanowi. Do diabła! Zajmą Tajwan i będziemy od nich kupować znacznie więcej.
- Nie rozumie pan sedna sprawy - odparł Breland. - Na dłuższą metę nie ma znaczenia, czy chińskie fabryki będą pełne dzieci, którym płaci się niewolniczą stawkę. Na dłuższą metę nie ma też znaczenia, czy w kręgach władzy znajdą się wściekli ekspansjoniści. Prawdziwe znaczenie tych miliardów dolarów, które ślemy do Chin jest takie, że wewnątrz tego kraju odzywają się potężne głosy zainteresowane tym, żeby pozostać z nami w dobrych stosunkach.
Jacobs odpowiedział z pogardliwym uśmieszkiem:
- Płacimy tylko na rozwój ich armii.
- A to jest równie rozsądne, jak opłacać własnej żonie adwokata od rozwodów - dodał generał Brennan. To stwierdzenie wywołało śmiech, który trochę złagodził napięcie na sali.
Breland tymczasem znów rozsiadł się w fotelu; wyglądał na zrelaksowanego.
- Panowie, szanuję poświęcenie i doświadczenie, z jakim bronicie naszego bezpieczeństwa narodowego - powiedział. - To wasz obowiązek patrzeć na najczarniejsze strony naszych przeciwników, możliwie najbardziej cynicznie interpretować ich działania i sceptycznie przyjmować ich słowa. Jednak moim obowiązkiem jest rozpatrzyć zarówno najczarniejszy, jak i najbardziej optymistyczny scenariusz, a potem szukać najbardziej prawdopodobnego. Nie umacniamy naszej północnej granicy z myślą, że któryś z kanadyjskich premierów może zechcieć zająć port nad Jeziorem Michigan. Nie sprawdzamy, z obawy przed kanadyjskimi terrorystami, każdego bagażnika i każdej lodówki turystycznej na Moście Przyjaźni w poszukiwaniu miniaturowych bomb atomowych.
- Chwileczkę, Chiny to nie Kanada. Tamci nadal budują rakiety balistyczne Długi Marsz. Nadal kopiują radzieckie krążowniki rakietowe i uzbrajają je rakietami klasy Silkworm. Nadal zaopatrują swoje siły powietrzne w Su-27 i MiG-31. Nadal szpiegują nas i naszych przyjaciół. Trzymają sześć milionów żołnierzy w gotowości. Krótko mówiąc, zachowują się tak, jakby przypuszczali, że w każdej chwili mogą się znaleźć w konflikcie z kimś takim jak my.
- Pytanie, czy rzeczywiście mają zamiar rozpętać ten konflikt.
- O czym pan mówi? - zapytał Moorman.
- Każdy z was ma swojego odpowiednika w Chinach. Co oni mówią o nas swojemu premierowi? - zapytał Breland. - Patrzą na Stany Zjednoczone, na naszą przewagę technologiczną, na naszą absolutną dominacje na polu walki, na naszych sojuszników znajdujących się u ich granic, na bezszmerowe łodzie podwodne, które, jak im obiecywaliśmy, tylko obiecywaliśmy, nie czają się w Rowie Kurylskim i Głębi Beringa, na nasze naddźwiękowe samoloty, o których mówimy im, że nie są bombowcami. I być może czują się z tym trochę nieswojo i nie do końca są pewni naszych intencji. Bardzo prawdopodobne, że radośnie powitaliby możliwość nie wydawania siedemnastu procent PNB na armaty i bomby.
Przewodniczący pochylił się do przodu i oparł łokcie o stół.
- Bez obrazy, panie prezydencie. Chyba nie chce nam pan powiedzieć, że należy pan do szkoły głąbiastych internacjonalistów, którzy wierzą, że na całym świecie ludzie są tacy sami, a wszelkie konflikty wynikają z nieporozumienia.
- Nie było obrazy, panie generale - odparł Breland. - Chyba nie chce mi pan powiedzieć, że należy pan do klubu nałogowców testosteronowych, którzy tak kochają wielkie, szybkie i hałaśliwe zabawki, że nawet nie wyobrażają sobie, by można im je odebrać.
- Chwileczkę, panowie... - zaczął Jacobs.
- Nie skończyłem, panie admirale - odparł ostrym tonem Breland. - Rzeczywistość jest taka, że grając według reguł dwudziestego wieku odnieśliśmy ogromne sukcesy. Ale jeśli będziemy walczyli wedle reguł stosowanych w poprzedniej wojnie, to wkrótce ockniemy się w czerwonych kurtkach mundurowych, maszerując w równych szeregach przez łąkę, a nieprzyjaciel wystrzela nas zza linii drzew. Czy któryś z tu obecnych chciałby rozegrać powtórnie bitwę z Brytyjczykami o Nowy Orlean? Panowie, reguły gry się zmieniają. One już się zmieniły. Nie musi się to wam podobać, ale musimy się z tym zmierzyć. Wiem, że przejście będzie bolesne, ale musicie uwierzyć, że jeśli natężymy siły, jeśli poświęcimy temu całe nasze doświadczenie i zdolności, to i przy nowych regułach odniesiemy sukces. Ale musimy być mądrzy i elastyczni. Musimy przełamać nasze dotychczasowe przyzwyczajenia i inaczej zdefiniować pojęcie sukcesu. Może to już nie będzie przewaga technologiczna i absolutna dominacja na polu walki. Może to już nie będzie zdolność do rozpoczęcia wojny, ale umiejętność zapobiegania wojnie. Może to będzie sto małych zwycięstw, których nikt nie zauważy, zamiast jednego wielkiego zwycięstwa, o którym będzie się pisać przez następne sto lat. Może to będą nowe rodzaje konfliktów i nowy rodzaj pokoju. A jeśli będziemy naprawdę mądrzy i szczęście nam dopisze, może to oznaczać spokojniejszą, bardziej racjonalnie urządzoną Ziemię dla wszystkich ludzi. Oto, czego od was oczekuję, panowie - powiedział Breland, patrząc po kolei w oczy każdemu z szefów sztabów. - Oczekuję, że znajdziecie sposób na okres przejściowy i na utrzymanie naszego bezpieczeństwa w tym czasie. Oczekuję, że staniecie na wysokości wyzwania, z którym musi zmierzyć się zarówno prezydent, jak i cały kraj. Nie, nie zapominamy, że mamy prawdziwych wrogów, że żądza, okrucieństwo i nienawiść żyją w ludzkich sercach, że zło jest w nich stale obecne. Ale pamiętamy również, że nie zdarzyła się jeszcze wojna, po której świat byłby lepszy, że nawet „sprawiedliwe” wojny okupione były straszliwą daniną krwi i dóbr doczesnych, straconych złudzeń i roztrwonionych istnień ludzkich. Jeśli można inaczej, jeśli nowe jest lepsze, to dlaczego tymi, którzy wskażą drogę, nie mamy być właśnie my? Cóż, możecie mówić, że to głupawy idealizm. Wasza wola. Ja jednak nazwę to serdecznym ludzkim współczuciem. No dobrze, są jakieś pytania? Generale Hawley? Generale Moorman?
Patrzył na nich, starając się pod mundurami i baretkami odnaleźć ludzi.
- To nie pytanie, ale komentarz - odezwał się wreszcie generał Brennan. - Przez lata arsenał szukał broni alternatywnej dla sił specjalnych: karabinów na sprężone powietrze, ręcznie miotanych ostrzy, paralizatorów, rozmaitych narzędzi zdatnych dla sztuk walki. Pewnie warto byłoby przejrzeć ponownie nasze archiwa naukowe.
- Proszę to dodać do listy zadań - powiedział Breland, kiwając głową.
- Mam pytanie - odezwał się Madison. Breland odwrócił fotel w stronę stołu.
- Proszę.
Przewodniczący przez dłuższą chwilę bębnił palcami o blat.
- Te dziewięćset Detonatorów... jakie pan ma wobec nich plany?
- Cóż - odparł Breland - bardzo spodobała mi się myśl, żeby na jakiś miesiąc umieścić je w szkołach średnich w Los Angeles. Wzruszył ramionami. - Ale, prawdę powiedziawszy, z podjęciem decyzji czekam na waszą radę.
- Zatem miałbym kilka pomysłów, panie prezydencie - powiedział Madison. - Niektóre z punktów rozmieszczenia powinny uzyskać priorytet.
Breland rozparł się w fotelu. Schwytał spojrzenie, rzucone ukradkiem przez Stepaka. Mówiło ono: „Najgorsze za nami.”
- Do dzieła, generale. To równie dobre miejsce jak każde inne, żeby zacząć.

12. Odstępstwo

Londyn. Konstabl Clarence Whitehead zamknął dziś pewną epokę, kiedy przed wyjściem na codzienny patrol pieszy w Docklands włożył na mundur pas ze skórzaną kaburą i z czarnym pistoletem webley & scott. Powiedział, że jest „ostatnim z platfusów Peela”. Chociaż słynni londyńscy bobbies od lat już zwykli nosić broń palną podczas zwyczajnych patroli, dopiero ostatnie zabójstwa dwóch funkcjonariuszy policji metropolitalnej w Shropshire sprawiły, że szefowie Scotland Yardu wprowadzili obowiązek noszenia broni na służbie. „Jest mi smutno - powiedział Whitehead, policjant z dwudziestopięcioletnim stażem. - To nie jest tak, jak powinno być. Ale Londyn to nie wieś, no nie? Nie ma wyboru”.
Pełna wersja - Socjolog twierdzi, że amerykańskie kino zaszczepiło w Wielkiej Brytanii „kult broni palnej”. - Apele o wprowadzenie ściślejszej cenzury

Donovan King dobrze wybrał dzień na ostatnie pożegnania. Była pochmurna, jesienna sobota, w powiewach silnego wiatru wyczuwało się już ukąszenia zimowego chłodu. Całe Columbus obudziło się z myślą o grze w piłkę, bo do miasta zjechała pierwszoligowa drużyna Penn State Nittany Lions. W całym regionie, fani Ohio State rozpoczęli rytuały i ablucje, które miały się skończyć na trybunach stadionu lub przed telewizorem. Ich postępowanie było równie trudne do przewidzenia jak procedura wschodu słońca. Wypełniły się bary, opustoszały drogi. Wraz z przybliżaniem się pierwszego gwizdka opustoszały sklepy. Piwo lało się strumieniami, a smażone kiełbaski znikały z grillów; w kibicach narastała radość i energia. Policja była zajęta, ludność miejscowa roztargniona.
Sobota w Terabyte rozpoczęła się od przybycia pod bramę żółtego ciągnika Ryder z naczepą. Ciężarówkę prowadziło dwóch ludzi z ochrony Terabyte. Towarzyszył im zielony sportowy chevrolet tahoe i srebrna honda sedan. Każda maszyna miała tablice rejestracyjne z innego stanu, a kierowcy nosili codzienne ubrania - tak zarządził Donovan King. Chodziło o to, żeby bez zwracania na siebie uwagi przejechać z Columbus na zachód, do Aneksu.
Nawet na opustoszałej autostradzie trzeba by bardzo uważnie obserwować ruch, żeby zdać sobie sprawę, że te trzy nie rzucające się w oczy pojazdy stanowią konwój, albo domyślić się, że ich zawartość stanowi coś cenniejszego niż meble. Aby dopełnić kamuflażu, koniec przyczepy wyładowany był zwyczajnymi pudłami używanymi przy przeprowadzkach; znajdowało się w nich wyposażenie mieszkania Leigh Thayer.
Kiedy na ciężarówkę załadowano już skrzynie z prototypem i instrumentami, trzy ekipy pracowników z wydziału obsługi laboratoriów przystąpiły do drugiego etapu prac kamuflujących. Robotnicy działali szybko, żeby zdążyć przed upływem dwudziestominutowego cyklu aktualizacji danych, usunęli z ciężarówki prymitywny system satelitarnego namierzania wozu i przenieśli do innych samochodów, które miały pozostać na terenie Columbus.
Na miejsce usuniętych urządzeń zamontowali wojskowy system GPS-III używany przez wojsko. Identyczne systemy założono w ciągu nocy w największych skrzyniach, na wypadek, gdyby na trasie zniknęły z ciężarówki. Było to częściowym wypełnieniem obietnicy, którą King złożył Brohierowi:
- Zrobię to tak, żeby mógł pan bez kłopotów monitorować całą przeprowadzkę i żeby nikt inny nie mógł tego zrobić.
Karawana wytoczyła się za bramę na kilka minut przed rozpoczęciem meczu. Za kierownicą pierwszego wozu usiadł osobiście King. Brohier odprowadził konwój, a potem wrócił do Lee i Gordona, którzy przypatrywali się scenie z głównego wejścia do Centrum Plancka. Gdy zbliżył się do nich, zauważył, jak krańcowo różne przybrali pozy: Gordon przysiadł sobie niedbale na niskim murku, w szeroko rozpiętym płaszczu, podczas gdy Lee stała sztywno o kilkanaście kroków obok niego, z rękami w kwadratowych kieszeniach skajowej kurtki, z podniesionym kołnierzem i we włóczkowej czapce na głowie.
- To by było to, doktorze - powiedział Gordon.
- To by było to - zgodził się Brohier.
- Byłem trochę zaskoczony, gdy zobaczyłem, że King odjeżdża już teraz - powiedział Gordon, zeskakując z murku. - Myślałem, że raczej zostanie do czasu, gdy wyjedzie drugi konwój.
- Nie, tak właśnie sobie zaplanował - odparł Brohier. - Słuchajcie, wy dwoje, teraz czeka nas jakaś godzinna przerwa, a ja zepsułem dzień kuchmistrzyni i kazałem jej przyjść. Co sądzicie o ostatnim lunchu z grilla, żeby uczcić dawne czasy?
- Dobrze - powiedział Greene. - Ale jestem gotów zjeść kapelusz Lee, jeśli przełknie pan chociaż trzy specjały, które przygotowuje Jossie. Był pan chociaż raz w kafeterii na kampusie?
- Między mną a przyjemnościami zawsze otwiera się przepaść - powiedział wesoło Brohier. - Lee?
- Zjadłabym coś gorącego - odparła Lee i zadrżała. - Nawet jeśli to jest coś z grilla w naszym Terror-byte.
Opustoszała kafeteria przypominała coś pośredniego pomiędzy jaskinią a grobowcem - każde stuknięcie szklanki czy talerza, każde słowo wypowiedziane normalnym głosem odbijało się echem o ściany. Warunki do podsłuchiwania byłyby doskonałe, gdyby nie to, że tylko jeden stolik był zajęty.
Rozmowę zdominował na szczęście monolog Brohiera. Dyrektor zdawał się świadom tego, że Lee i Gordon czują się bardzo skrępowani swoim towarzystwem. Swobodne żarty ustąpiły miejsca chłodnemu, niezręcznemu milczeniu. Lee zaś jeszcze nigdy nie widziała, żeby Brohier był taki gadatliwy.
Brohier opowiedział im kilka kawałów ze świata fizyków. Robił to tak zabawnie, że puenty przyjmowali głośnym śmiechem. Wspominał swoje przypadkowe spotkanie ze Stephenem Hawkingiem, zakłopotanie, jakie poczuł w obecności Johna Wheelera, burzliwy staż odbyty pod kierownictwem Johna Bardeena w laboratoriach Bella.
- Zacząłem tam praktykę z nadzieją, że dostanę potem pracę w laboratorium. Kiedy się tam znalazłem, nie omieszkałem im o tym powiedzieć. - Roześmiał się i wzruszył ramionami. - Mój ojciec zwykł był mawiać: „Zawsze proś o to, co naprawdę ci jest potrzebne, a może to dostaniesz”. Dopiero na własną rękę odkryłem, że liczy się fason, z jakim przedstawi się prośbę. Doktor Bardeen był jednym z nielicznych uznanych geniuszy, jakich znałem, właśnie otrzymał swoją drugą Nagrodę Nobla z dziedziny fizyki. I oto zjawiłem się ja. Byłem młodszy od was obojga, atrament ledwie obsechł na moim doktoracie, nie miałem kompletnie pojęcia o etykiecie i polityce na tym poziomie, byłem totalnie zakochany we własnych pomysłach, w zupełnie nowych ideach. Chciałem zaimponować doktorowi Bardeenowi. Spróbowałem zrobić to w ten sam sposób jak w szkole: pokazując nauczycielom, że jestem równie mądry jak oni. A nawet mądrzejszy. Traktowałem staż, jakby to był dalszy ciąg seminarium doktorskiego. No, domyślacie się, co się stało - okazało się, że w żadnej sprawie nie zgadzamy się z Bardeenem, włącznie z oceną mojego stanu wiedzy. Mieliśmy co najmniej jedną w tygodniu kłótnię na cztery fajerki i nigdy nie udało mi się go pokonać. Zwykle szedłem do domu czując się tak, jakbym publicznie pokazał, jaki ze mnie idiota. Ale byłem upartym idiotą. Im mniej sukcesów odnosiłem, tym bardziej się starałem znaleźć jakiś sposób, żeby skorygować błędne sądy Bardeena. W końcu chyba stałem się nie do wytrzymania. Ostatniego dnia przyszedłem do gabinetu doktora Bardeena gotów do wznowienia sporu, który rozpoczęliśmy kilka tygodni wcześniej... o ile pamiętam, było to coś o teorii Fahy’ego. Teraz to przebrzmiała sprawa. Tak czy inaczej, nie udało mi się zacząć. Bardeen powiedział mi, że w laboratorium nie ma dla mnie etatu. Potem dodał, że podobały mu się nasze sprzeczki, że ten rok był dla niego „pełen życia”. Mogłem odczytać to tylko w jeden sposób: dostarczyłem mu taniej rozrywki. W końcu wręczył mi list z rekomendacją. Bałem się otworzyć kopertę w jego obecności. Nie chciałem otwierać nawet wtedy, gdy byłem sam. Siedziałem u siebie w kuchni, gapiłem się na kopertę i myślałem o wszystkich błędach, jakie popełniłem. Przez jakąś godzinę dojrzałem o rok. Wreszcie doszedłem do punktu, w którym mogłem przeczytać list i nie zmiąć go w kulkę.
Brohier wypił łyk wody z lodem i mówił dalej:
- List składał się z dwóch zdań. Było tam napisane: „Doktor Brohier któregoś dnia dokona ważnego odkrycia. Polecam go bez wahania”.
Lee roześmiała się, nieco spłoszona.
- Nie!
- Tak. Ale było coś więcej: napisał notkę do mnie i przylepił ją do spodu listu. „Stary byk i młody byczek nie powinny paść się na tej samej łączce. Proszę tego nie uważać za osobisty przytyk i nie zaprzestać polemik. Życzę szczęścia - J.B.”
Brohier smutno się uśmiechnął.
- Nadal mam tę żółtą karteczkę.
- Myślę, że rozpoznał prawdziwy talent - odezwał się Gordon.
- A może to było samospełniające się proroctwo - odparł Brohier. - Nikt nie był bardziej zaskoczony niż ja, kiedy przepowiednia Bardeena się spełniła... cóż, może jeszcze moi rodzice. Musieli być zdziwieni, kiedy dowiedzieli się, że wreszcie doprowadziłem coś do końca. Ale to inna historia. Żyłem obarczony ciężarem tych nadziei przez piętnaście lat, zanim udało mi się ziścić jedną z teorii odrzuconych przez Bardeena i zbudować pamięć półprzewodnikową - powiedział Brohier i uśmiechnął się ironicznie. - Tyle czasu mi zajęło, żeby wygrać z nim spór.
- Zadzwonił pan, żeby mu powiedzieć „a nie mówiłem”? - zapytał Gordon.
- Niestety, nie było okazji. Umarł kilka miesięcy wcześniej. Oczywiście, honor kazałby mi przyznać, że miał rację w innych sprawach, więc może i dobrze się stało, że nie zadzwoniłem.
Brohier wziął serwetkę i zaczął wycierać palce, mimo że prawie nie tknął jedzenia, które stało przed nim.
- Mam wrażenie, że wy dwoje na nowo przeżywacie moje życie. Najważniejszą swoją pracę macie za sobą w młodym wieku. Jej konsekwencje już was dopadły i nie widać sposobu, żeby się ich pozbyć.
On wie, pomyślała nagle Lee. Ta myśl sprawiła, że na chwilę przestała oddychać, a twarz jej zesztywniała.
Brohier mówił dalej.
- Swoje największe błędy, te, które wynikały z naiwności, ignoranckiego idealizmu i egocentryzmu, takie błędy, które usprawiedliwiamy mówiąc: „byłem wtedy młody... nie wiedziałem”, popełniłem, gdy ich skutki dotyczyły tylko mnie. Wy jesteście pozbawieni tego luksusu. Chcę, żebyście wiedzieli, że czuję do was wielką sympatię. Ogranicza ją tylko fakt, że wasze błędy przekraczają moje możliwości działania. Ostrzegałem was, że to, co nas czeka jest trudniejsze od tego, co już przeszliśmy. Jak mówi to porzekadło? Martw się dzisiaj o to, co będzie jutro.
Brohier popatrzył na swój zegarek z pagerem. Lee nie wiedziała, czy sprawdzał godzinę, czy odczytywał jakąś wiadomość.
- Drugi konwój już powinien być na miejscu - powiedział wstając. - Czas się zbierać.
Plan przeprowadzki wyglądał dość prosto, kiedy Donovan King przedstawiał go Gordonowi i Lee w gabinecie dyrektora. Prototypy miały jechać oddzielnie pod eskortą, oryginalny zestaw z Laboratorium Davissona miał być zamaskowany jako partia mebli, a ciężarówka pomalowana jak wóz elektryka. Szczegóły trasy King zostawił dla siebie, ale Gordon domyślał się, że nie pojadą najprostszą drogą i nie skończą podróży w tym samym wozie, w którym ją zaczną.
Lee i Gordon mieli jechać oddzielnie, każde w towarzystwie ochrony. Gordon miał się zatrzymać najpierw w Atlancie, a Lee w Minneapolis, ale cały program podróży i miejsce przeznaczenia nadal pozostawały dla nich zagadką. Ich bilety znajdowały się w kieszeniach strażników i mieli je otrzymać tuż przed wejściem na pokład samolotu. Gordon uznał, że King opracował specjalny plan, żeby zatrzeć za nimi ślady - na przykład, wymiana biletów w ostatniej chwili, tak, żeby wyglądało, że jadą w zupełnie innym kierunku.
- Do poniedziałku po południu spotkacie się wszyscy w Aneksie - przyrzekł im King.
Ale potem King odjechał z pierwszym konwojem i Gordon zaczął się dziwić. A jeszcze później Brohier zaczął opowiadać takie rzeczy, jakby mieli się pożegnać nie tylko z kampusem w Columbus. To zaczęło niepokoić Gordona. Przeciskając się obok Brohiera w korytarzu pobiegł na łeb, na szyję do wyjścia i wypadł na podwórze. Jeden rzut oka wystarczył, żeby zrozumieć, jak daleko sprawy zaszły.
Ciągnik naczepowy z Dziewczynką Dwa rzeczywiście został przemalowany. Świetnie pasował teraz do innych szarooliwkowych pojazdów stojących po jego obu stronach i do ubranych w zielone mundury żołnierzy z M-16 w rękach, pełniących straż wokół pojazdów. Wozy nosiły insygnia 612. Batalionu Saperów Gwardii Narodowej. Przybory używane przez Gordona, które powinny być już załadowane na ciężarówkę, nadal leżały z boku, oddalone o pięćdziesiąt metrów od wozu.
Gordonowi twarz nagle poczerwieniała z gniewu. Odwrócił się na pięcie, żeby stanąć oko w oko z dyrektorem.
- Ty sukinsynu... okłamałeś mnie... - wycharczał.
- Tak - odparł Brohier. - Tak jak i ty mnie. Porozmawiamy o tym w moim biurze, za kilka minut.
Przepchnął się obok Gordona i podniósł rękę.
- Kapitanie Brandt!
- Wracaj, do cholery! - Gordon zrobił krok w stronę dyrektora, ale Lee podbiegła i złapała go za ramię.
- Nie rób tego - powiedziała pełnym napięcia głosem. - Nie rób tego.
Odtrącił ją i cofnął się o krok.
- Nie rozumiesz, co to znaczy? - zapytał, wyciągając rękę w stronę konwoju. - Przekazuje nasze dzieło Pentagonowi.
- Rozumiem, co to znaczy - odparła ostrym głosem. - To znaczy, że spieprzyliśmy sprawę i on o tym wie. To znaczy, że teraz bardziej ufa im niż nam. To znaczy, że wyniosą nas stąd na kopniakach i że na to zasłużyliśmy. No, dalej, idź do niego, może i nas im przekaże. Co to będzie, Gordie? Szpiegostwo czy zdrada? A może tylko pięciokrotne zabójstwo pierwszego stopnia?
Zaskoczony intensywnością jej ataku, Gordon nie potrafił znaleźć słów, którymi mógłby odpowiedzieć. Zirytowany swoją bezradnością stał i patrzył, jak Brohier rozmawia z kimś, kto najwyraźniej był dowódcą konwoju. Kiedy rozmówcy podali sobie dłonie, Gordon zauważył, że na polowym mundurze kapitana nie ma oznaczeń wskazujących na jednostkę.
- Dlaczego mieliby wybrać właśnie Gwardię Narodową? - powiedział półgłosem. - Odpowiedź: to nie jest Gwardia Narodowa. Prawdopodobnie wywiad wojskowy. Ale nikogo nie zdziwi widok niedzielnych żołnierzyków na autostradzie. A oni będą mogli pojechać bezpośrednio do Camp Perry albo do Camp Grayling, załadować Dziewczynkę Dwa na śmigłowiec i zabrać ją, dokąd będą chcieli.
- To nie ma znaczenia - odezwała się Lee. - I tak ją zabrano nam. 
Gordon powoli pokiwał głową.
- Nie zgadzam się z tym.
Kiedy rozmawiali, kapitan wspiął się do kabiny jednego z wozów. Nikt nie wykrzykiwał rozkazów, ale silniki ryknęły, a czterej wartownicy opuścili swoje posterunki i pobiegli do pojazdów.
- Pogódź się lepiej - powiedziała szorstko Lee, kiedy Brohier zszedł z jezdni i podszedł do nich. Pierwszy wóz szarpnął do przodu, a pozostałe podążyły za nim z wytrenowaną precyzją. Gdy Dziewczynka Dwa mijała miejsce, w którym stali, Gordon poczuł, że znów opanowuje go gniew. Ale nie odezwał się, dopóki konwój nie przejechał przez wewnętrzną bramę i nie zniknął w oddali.
- Chodźmy, porozmawiamy o tobie - powiedział Brohier i poszedł w kierunku biur nie czekając na odpowiedź.
Brohier czekał na nich za biurkiem.
- Siadajcie - powiedział, robiąc zapraszający gest - mam wam jeszcze jedną historię do opowiedzenia.
Gordon i Lee wymienili spojrzenia i usiedli na dwóch najbliższych krzesłach.
- Ostatniej nocy odebrałem telefon od jednego z członków Szefów Połączonych Sztabów - powiedział Brohier. - Próbował ocenić raport Narodowej Agencji Bezpieczeństwa, która teraz węszy za wszystkim, co może mieć jakikolwiek związek z waszym odkryciem. Oczywiście, nie spodziewali się, że znajdą to w „Cleveland Plain Dealer”. - Odwrócił w ich stronę monitor stojący na biurku. - Zapisy straży mówią, że byliście poza kampusem, kiedy to się stało, doktorze Greene. Licznik ciężarówki... no dobrze, to nie rozprawa sądowa. I ja, i wy dwoje wiemy doskonale, że to wasza sprawka.
Greene spojrzał przelotnie na ekran.
- Tak - oświadczył. - Przykro mi z powodu pożaru. Kolimator nie działał tak, jak powinien. - Wzruszył ramionami. - Tak naprawdę, to do tej pory nie bardzo rozumiem, jak działa pole Detonatora.
- Ale wiedział pan, jaki skutek wywoła w samochodzie z tamtymi dzieciakami.
- W tym samochodzie z dzieciakami uzbrojonymi po zęby sprostował Greene. - Tak, wiedziałem. Ale niech pan się nie oszukuje. Te „dzieciaki” naprawdę nie powinny się kojarzyć z dziewięciolatkami grającymi w berka na szkolnym podwórku albo z pięciolatkami mówiącymi: „Przytul mnie mamo”.
- Tak pan mówi - stwierdził Brohier. - Ale jak już powiedziałem, to nie jest sąd i nie interesują mnie pańskie usprawiedliwienia.
- Dlaczego rozmawia pan tylko z Gordiem? - zapytała Lee. Ja też tam byłam.
Brohier uniósł brew i spojrzał w jej stronę.
- Nie wiedziałem o tym.
- O czym pan mówi? - zapytała, pochylając się do przodu. Strażnicy musieli zauważyć nas oboje. To do mojej siostry jechaliśmy z pomocą. Ja nacisnęłam guzik. Jestem bardziej za to odpowiedzialna niż Gordie. On to zrobił dla mnie.
- Nie musisz tego mówić, Lee - powiedział cichym głosem Gordie. - Doktorze Brohier, to ja prowadziłem ciężarówkę. Ja nacisnąłem guzik. Zrobiłem to z własnej inicjatywy i z własnych powodów. Nic innego nie ma znaczenia. Cały ciężar odpowiedzialności spada na mnie.
- Gordie...
Ale obaj mężczyźni zignorowali Lee.
- Czy pan wie, jak wielki to jest ciężar? - zapytał Brohier. Mamy okazję, okazją, która się nie powtórzy, żeby zapobiegawczo uderzyć za pomocą Detonatora. Ta możliwość skończy się, gdy tylko zostanie rozpowszechniona wiedza na temat urządzenia. Nie chcę dawać konkretnych przykładów. Wystarczy, że powiem, iż na światowej scenie jest kilku aktorów, którzy nie powinni mieć szansy na dozbrojenie się. Istnieje jeden oczywisty środek zapobiegający użyciu Detonatora, a niektóre rządy nie zawahają się, żeby z niego skorzystać. To osadzenie więźniów i zakładników w zbrojowniach i arsenałach. Będą stanowili żywe tarcze. Narażone jest życie dobrych ludzi, doktorze Greene, dobrych żołnierzy i niewinnych cywilów. To są ludzie, którym Detonator ma pomóc, a nie zaszkodzić. Cóż, może pan sądzić, że to, czego dokonał pan w Cleveland Heights, wynikało właśnie z tego ducha pomocy: zapobiegawczy atak w obronie dobrych ludzi. Ale działając pochopnie, zabierając nie przetestowany sprzęt, wyjeżdżając drugim prototypem na drogę, bez ochrony, przyciągając zainteresowanie opinii publicznej i dając policji do rozwiązania taką łamigłówkę, być może wyrządził pan nie dające się oszacować szkody. - Brohier dotknął monitora palcem wskazującym. - Tu nie jest napisane, ilu ludzi było wtedy na miejscu i myślało: „Ciekawe, co tam się stało”. Ale kiedy pierwsza z tych osób zrozumie, na czym rzecz polega, stracimy naszą szansę.
- Myślę, że pan przesadza - powiedział Greene. - Nikogo to już nie obchodzi. To stara sprawa.
- Jestem pewien, że obchodzi policję z Cleveland Heights odparł Brohier. - A my nie możemy sobie pozwolić na to, żeby ich dochodzenie dotarło do bram Terabyte.
- Nie dotrze - stwierdził Greene. - Nikt mnie nie widział. Nawet moje cele. Wszyscy myślą, że to był wypadek, zderzenie samochodów.
- Nie może pan przysiąc, że tak jest. Nie wie pan, czy nie było tam kamery wideo w którymś z okien, że nikt nie wychodził na spacer z psem.
- Okolica była czysta, mówię panu - upierał się Greene. - To nie dotrze tutaj.
- Nie? To niech mi pan wyjaśni, dlaczego NSA do mnie zadzwoniła - powiedział Brohier. - Pan sprawił, że znaleźliśmy się w materiałach operacyjnych. Wszystkie najważniejsze elementy tam są. A to może wystarczyć. Dlatego postanowiłem oddać urządzenie ruchome departamentowi obrony. I tak miało do nich trafić, żeby przeprowadzili z nim próby, ale pomyślałem, że lepiej, żeby zniknęło już teraz i dostało się w race ludzi, którzy mogą zatrzasnąć drzwi przed nosem jakiemuś detektywowi z miasta.
- Rozumiem, że chce pan, żebyśmy my także teraz zniknęli powiedziała Lee.
- Gdyby to było wszystko, wystarczyłby mi jeden telefon - odparł Brohier. - Nie, muszę was poprosić o coś trudniejszego. Macie już za sobą tę chwilę egoizmu, Teraz chciałbym, żebyście odłożyli na bok wasze własne sprawy i zrobili to, co trzeba zrobić i co jest nam potrzebne.
- Mianowicie? - zapytał wyzywająco Greene.
- Pani Thayer - powiedział Brohier. - Czy zechciałaby pani na chwilę wyjść do przedpokoju?
- Może zostać - powiedział Greene. - Nie przeszkadza mi.
- Ale mnie tak - rzekł Brohier. - Proszę, pani doktor.
- W porządku, Gordie. - Lekko musnęła palcami wierzch jego dłoni, gdy wychodziła.
Kiedy drzwi się zamknęły i dwaj mężczyźni zostali sami, Greene odwrócił się do dyrektora.
- I co?
- Jest pan doskonałym inżynierem, doktorze Greene - powiedział Brohier. - Ale tylko przeciętnym hakerem, a NSA ma biura pełne ludzi, którzy są w tym lepsi od pana i lepsi od jakiegokolwiek wolnego strzelca. Panowanie nad cyberprzestrzenią to ich punkt honoru, przeczesują ją i niewiele uchodzi ich uwagi. Poza tym wycinkiem z newsów znaleźli też kopię danych z laboratorium, które rozsiał pan po całej sieci. A jeden z naszych ludzi odnalazł trojana, którego usiłował pan podłączyć do listy osób zatrudnionych w Terabyte... tego, który by sprawił, że dane z laboratorium zostałyby przekazane do kilku serwerów, gdyby pana zwolniono.
- Musiałem spróbować - odparł Greene.
- Nie musiał pan. Powinien pan mieć zaufanie, ale go panu zabrakło.
- Chce mnie pan wydać? Czy może spodziewa się pan, że sam się sypnę?
- Ani to, ani tamto. Chcę dać panu jeszcze jedną szansę - odparł Brohier. - Szansę na to, żeby wzniósł się pan ponad pański wygodny cynizm i pokazał, że jest godny zaufania. Czy ochrona doktor Thayer nadal coś dla pana znaczy?
Greene długo myślał, zanim odpowiedział:
- Tak.
- Nawet, gdyby nie wiedziała, że pan ją chroni?
- Nawet wtedy.
- Więc chcę, żeby pan jeszcze dziś złożył rezygnację...
- Co to da?
- Zacznę od tego, że nie będę musiał podać pańskiego nazwiska FBI do sprawdzenia, bo nie wejdzie pan do oficjalnego zespołu zajmującego się Detonatorem - odparł Brohier. - Znaczy to też, że nie będę musiał się tłumaczyć, dlaczego pana wyrzuciłem. Pan po prostu stwierdził, że nie ma zamiaru przenosić się w inne miejsce.
- To wszystko, czego pan chce? Uniknąć kłopotów?
- Nie. - Brohier wysunął szufladę biurka o kilka centymetrów i wyjął coś z niej. Kiedy popchnął to po blacie w stronę Greene’a, inżynier rozpoznał przedmiot: była to kostka pamięci półprzewodnikowej o pojemności dziesięciu gigabitów.
- Chcę, żeby pan to przechował.
- Co to jest?
- To kopia archiwum naukowego Detonatora, identyczna z tym, które usiłował pan ukryć. Ten sam schemat kodowania, te same hasła - odparł Brohier. Greene aż zamrugał ze zdziwienia. - Jeśli odejdzie pan tak, jak o to proszę, dobrowolnie, bez robienia nieprzyjemnego zapachu, jestem pewien, że nikt nie będzie się zastanawiał, czy nie ukrywa pan czegoś albo czy nie ukrywa się pan przed kimś.
- Nie rozumiem. Czego pan ode mnie oczekuje?
- Niech pan to przechowa. Przeczeka rok. Jeśli po roku nic się nie zdarzy albo zacznie się dziać coś złego, niech pan to zaniesie do senatora Grovera Wilmana i jego ludzi i pomoże im zrobić z tego dobry użytek. Ale niech pan da nam ten rok, żebyśmy ruszyli sprawę. Niech pan nam da szansę.
Greene pochylił się do przodu i wziął blok pamięci. Trzymał go drżącą dłonią pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym.
- Skąd pan wie, że nie opublikuję tego jutro, a potem po prostu zniknę?
- Chciałbym móc powiedzieć, że po prostu panu ufam - odpowiedział Brohier, zamykając szufladę. - Ale wiem też, że zdaje pan sobie sprawę, że jeśli pan to uczyni, to wszystko wyjdzie na jaw, a ucierpi na tym wyłącznie Lee, bo to jej będą mogli dosięgnąć. Ona zapłaci cenę za pański egoizm.
- Więc to Lee jest zakładnikiem w pańskim arsenale, co?
- Daję panu wybór, doktorze Greene. Szczerze mówiąc, nie zasłużył pan sobie aż na takie względy.
Greene nachmurzył się i położył blok na dłoni.
- Co ma pan zamiar opowiedzieć NSA?
- Tylko tyle, ile trzeba. Że poproszono pana, żeby pan zarchiwizował dane poza lokalnym serwerem. Fakt, że zrobił pan osobistą kopię, pozostawimy bez komentarza.
- A policja z Cleveland Heights?
- Czy nie zapewniał mnie pan, że nikt pana nie widział?
- Owszem, zapewniałem - odparł Greene. Przez chwilę patrzył na blok pamięci, po czym wsunął go do kieszeni spodni. - Dokąd wysyła pan Lee? Pojedzie do Aneksu?
Brohier zawahał się, a Greene poklepał się po wybrzuszeniu na kieszeni.
- Jeśli ufa mi pan co do tego... 
Brohier przyznał mu rację.
- Jeśli się zgodzi, pojedzie z Dziewczynką Dwa na nowe miejsce i spędzi tam parę tygodni ucząc nowych pracowników, jak operować systemem i jak go utrzymywać w porządku. Potem dołączy do nas w Aneksie.
Greene pokiwał głową i wstał.
- To będzie dla niej trudne - powiedział. - Pierwsze doświadczenie po wyjściu z domowych pieleszy.
- Wiem - odparł Brohier. - Ale jeśli pan może udźwignąć odpowiedzialność, która ciąży na panu, jestem pewien, że i ona da sobie radę.
- Coś mi się zdaje, że znajdzie pan sposób, żeby ją do tego przekonać - Greene odetchnął, opuścił ramiona i odprężył się trochę. - Doktorze Brohier, jeśli ten rok minie bez zakłóceń...
- To wtedy będzie mnie pan znów mógł wprawiać w zdumienie - odparł Brohier ze złośliwym półuśmieszkiem.
- Tak tylko się zastanawiałem...
- Wiem - powiedział Brohier. - Odpowiedź brzmi tak: jeśli po upływie tego roku nie będzie pan potrzebny do ważniejszych spraw, może pan wrócić.
Wyciągnął do Greene’a rękę.
Roczna probacja, rok pokuty, pomyślał Greene. Niewiele za to, co zrobiłem... co byłem gotów zrobić. Uścisnął dłoń dyrektora.
- Życzę szczęścia - powiedział Brohier z uczuciem. - Widzimy się za rok, w październiku.

13. Inżynieria

Paryż. Polujesz na jakiś szczególny prezent dla rodzinki? Na odbywających się co dwa lata Europejskich Targach Broni, które otwarto w poniedziałek wyłącznie dla zaproszonych gości i nadzianej klienteli, możesz kupić irańskie czołgi, francuskie rakiety przeciwpancerne i chilijskie miny przeciwczołgowe. „To zwyczajna ekspozycja handlowa - powiedział Henri Foucault, organizator targów, które mają potrwać jeszcze tydzień. - Lakierki, sprzedawcy w garniturach, piękne modelki i rozrzutni klienci”. Nie licząc prezentacji produktów, impreza jest raczej nudna.
Pełna wersja - Dziesięciu przodujących eksporterów broni

Na pięć dni przed Bożym Narodzeniem z fabryki objętej projektem Wysoka Szarża wytoczył się pierwszy Mark I. Nosił urzędowy, nie dający się wymówić kod XM9M1, co było skrótem od Experimental Munition 9, Mark I, i numer seryjny 0001-1.1 był po prostu kopią ręcznie zbudowanego przenośnego prototypu. Jedyną godną uwagi zmianę stanowiło zastąpienie trzykilowatowego caterpillar duocat polowym generatorem używanym przez armię amerykańską i dodanie do panelu (nazywanego teraz kontrolą strzelania) bezpiecznika spełniającego wymogi bezpieczeństwa stosowane w wojsku.
Numery od pierwszego do dziesiątego zostały bez szczególnych ceremonii oddane pod opiekę 41. Batalionu taktycznego, wchodzącego w skład 3. Bojowej Dywizji Inżynieryjnej. Batalion został zreorganizowany, żeby lepiej móc się zająć transportem i rozmieszczaniem Detonatorów Mark I; zabezpieczania urządzeń miała dokonać nie skompletowana jeszcze ostatecznie dywizja, łącząca różne rodzaje broni. Pierwszym przystankiem, na którym zatrzymały się urządzenia, było ponownie otwarte lotnisko z czasów zimnej wojny w Północnej Dakocie. Tam Detonatory przeszły różnego rodzaju próby i trwające dwa dni testy bojowe.
Przed Nowym Rokiem numer pierwszy został zainstalowany w piwnicach Białego Domu. W ciągu następnego tygodnia włączano go po cichu kilkakrotnie, za każdym razem na kilka sekund. Po zakończeniu prób ochronna aureola objęła cały Biały Dom, wschodnią fasadę budynku Executive Office, zachodnią gmachu ministerstwa skarbu, Pennsylvania Avenue w części przeznaczonej dla pieszych, East Executive Drive, wejście dla turystów i połowę Południowego Trawnika.
Najtrudniejsze było podjęcie decyzji, jak to potraktować: jako podstawowy środek ochronny czy jako dodatek do istniejących już systemów i procedur zabezpieczających budynki rządowe. Po długich dyskusjach z sekretarzem skarbu i szefem tajnych służb Breland odrzucił ich sugestie i przyjął plan, według którego Detonator miał być aktywny przez całą dobę, na okrągło.
- Zawsze uważałem, że Amerykanie powinni widzieć tu dom, a nie fortecę - powiedział. - Jaki dam przykład, jeśli od innych będę żądał, żeby odłożyli broń, a sam nie odłożę swojej?
Oznaczało to, że Breland będzie chroniony przez „bańkę” i specjalny oddział agentów Secret Service, intensywnie szkolonych w użyciu paralizatorów i pistoletów na sprężone powietrze. Jednocześnie z dachów zeszli strzelcy wyborowi i przekazali swoje stanowiska agentom uzbrojonym w kusze o sile naciągu wynoszącej pięć funtów - elitarnej grupie, która wkrótce zaczęła używać nieoficjalnej nazwy Bractwa św. Jerzego, wziętej od średniowiecznego związku kuszników, chroniącego królów Anglii.
W nowym systemie zabezpieczeń uwzględniono także, choć marginalnie, broń konwencjonalną, ale została ona zepchnięta poza zasięg działania Detonatora. Jednostka ochrony Białego Domu, uzbrojona w ręczne wyrzutnie pocisków przeciwlotniczych klasy Raven, została przeniesiona na dachy Departamentu Handlu i Administracji. A dla wsparcia „elity Secret Service” w gmachu Executive Office i tuż przy parkanie otaczającym Południowy Trawnik rozmieszczono zespół szybkiego reagowania zaopatrzony w broń palną.
Po tygodniach treningów i prób nowy system bezpieczeństwa zastąpił stary. Stało się to podczas jednego z przemówień Brelanda.
Detonator numer dwa zamontowano w eleganckiej rządowej furgonetce z przyciemnionymi szybami, na rządowych numerach rejestracyjnych i z wbudowanym generatorem o mocy jednego kilowata. Pojazd nazwany „Strażnikiem” miał jeździć w kawalkadzie tuż za prezydencka limuzyną, stając się jakby jej dodatkowym opancerzeniem.
Chociaż nie przeprowadzono jeszcze prób z samolotami, numery trzy i cztery umieszczono w ładowniach Air Force One i Air Force Two - samolotach prezydenta, które na czas wojny stawały się jego kwaterą główną. Bliźniacze 747 „dwieście” nie były uzbrojone, nie trzeba więc było dokonywać w nich wielkich zmian. Te, które zostały przeprowadzone, dotyczyły tylko wyposażenia agentów Secret Service i sprzętu ratunkowego znajdującego się na pokładach.
Numer pięć dostarczono do Camp David w Maryland i zainstalowano w przyczepie ze sprzętem telekomunikacyjnym obok budynku mieszkalnego. Granice strefy zdemilitaryzowanej zostały oznaczone małymi niebieskimi proporczykami. Agenci zachowali swoją broń i nie przekraczali granic strefy. Wystarczył jeden pokaz - grejpfrut z wciśniętym do środka nabojem kalibru dziewięć milimetrów wtoczono poza oznakowaną linię - żeby zrozumieli, dlaczego należy przestrzegać zakazu.
Numer sześć wylądował we wnętrznościach Kapitolu. Przy okazji żartowano sobie, zastanawiając się, czy Kongres rzeczywiście stanowi dobro narodowe warte ochrony.
Numer siedem zainstalowano w gmachu Sądu Najwyższego. Szef ochrony przyjął to z entuzjazmem. Walka, która toczyła się wokół Narodowego Rejestru Broni Palnej i Aktu Odpowiedzialności, który jego zwolennicy nazywali prawem małej Brendy, a przeciwnicy pozwoleniem na zabieranie broni, jeszcze się nie skończyła. Spór był co najmniej równie zażarty jak spór o aborcję i wyglądało na to, że potrwa równie długo. Odkąd sąd podjął decyzję w sprawie Jefferson przeciwko Stanom Zjednoczonym, groźby śmierci miotane pod adresem sędziów i demonstracje nie ustawały. Coroczne marsze pod hasłem „pokaż swoją spluwę” i mityngi w rocznicę wyroku stawały się wręcz coraz bardziej burzliwe i niepokojące.
Detonator numer osiem został umieszczony w Pentagonie, a Szefowie Zjednoczonych Sztabów opracowali cztery różne plany użycia systemu w słynnym gmachu. W końcu postanowili jednak, że nie zastosują żadnego z nich. Oficjalny powód brzmiał, że nie można by tego zrobić bez niszczenia tradycji i następowania ludziom na odciski, co sprawiłoby, że Detonator stałby się najgorzej strzeżoną tajemnicą w historii wojskowości.
Ale Breland podejrzewał, że za tą niezaprzeczalną prawdą kryje się głęboka niechęć szefów do wprowadzania innowacji. Chociaż w murach Pentagonu broni palnej było znacznie mniej, niż mógłby sądzić ktoś z zewnątrz, szefowie i generalicja po prostu nie byli przygotowani na widok żołnierzy stojących na warcie z kijami od mioteł, a tym bardziej na oddanie własnej broni służbowej.
Jeśli wzięło się pod uwagę ten precedens, nie było się co dziwić, że dyrektor FBI odmówił przyjęcia systemu Mark I do obrony kwatery głównej biura przy Dziesiątej ulicy i Pennsylvania Avenue. Poprosił za to o dostarczenie czterech Detonatorów w celu przeprowadzenia oceny zastosowań taktycznych. Prośba ta umieszczona została wysoko na długiej liście podań, które wpłynęły do komitetu Wysokiej Szarży.
Tak samo nikt nie był zaskoczony, gdy pani dyrektor CIA także odmówiła przyjęcia Detonatora do obrony dobrze strzeżonego kompleksu budynków kwatery głównej agencji w Langley. Ale i ona dostrzegła potencjał kryjący się w wynalazku i zażądała dostarczenia dziesięciu sztuk do Wydziału Nauki i Technologii. 
Breland patrzył na ten wniosek nieco cynicznym okiem i zastanawiał się, czy zdoła powstrzymać Wydział Operacyjny od użycia Detonatora.
Podstawową bronią Narodowej Agencji Bezpieczeństwa (NSA) była technologia i kryptologia, którym Detonator nie zagrażał. Jednak większość budynków NSA - łącznie z kwaterą główną - mieściło się na terenie należącego do armii Fortu Meade, toteż odpowiedź dyrektora brzmiała: „Nie, dziękujemy, ale nie”.
Toteż numery ósmy, dziewiąty i dziesiąty zostały przeznaczone dla następnych obiektów objętych przez FBI krajowym priorytetem antyterrorystycznym i pochodzącym z epoki zimnej wojny planem ratunkowym na wypadek katastrofy. Było to Biuro Rezerwy Federalnej, Zarząd Ubezpieczeń Społecznych i archiwa dochodów państwowych.
- Uczynienie świata bezpieczniejszym dla poborców podatkowych nie było tym, o co mi tak naprawdę chodziło, kiedy zaczynaliśmy całą tę sprawę - powiedział ironicznie Breland, kiedy podpisywał polecenie transferu. - Rano dostałem najnowsze egzemplarze statystyk federalnych: trzydzieści pięć tysięcy zabójstw z użyciem broni palnej w ostatnim roku, sto tysięcy rannych. Chcę zrobić coś, żeby chronić tych ludzi, a nie elity z Waszyngtonu. I tak jesteśmy lepiej zabezpieczeni od ludzi z ulicy. Niech mi ktoś powie, że nie straciliśmy z oczu naszego celu.
- Następne pięćdziesiąt egzemplarzy Mark I, cała miesięczna produkcja, jadą bezpośrednio do Utah, na poszerzony program testów - powiedział Richard Nolby. - Aż do marca nie ma szans, żeby zaopatrzyć w Detonatory zwykłych obywateli.
Breland westchnął.
- Wiem, byłem tu, kiedy zapadały decyzje, ale czy oni naprawdę potrzebują tyle tego naraz?
- Tak, panie prezydencie - odparł generał Stepak. - Sto i więcej egzemplarzy nie byłoby dla nich za mało. Jak do tej pory nie byli w stanie przeprowadzić prób, bo obawiali się, że uszkodzą jedyny funkcjonujący egzemplarz, który mieli do dyspozycji, a testy prowadzone są w warunkach bojowych. Zresztą, tak czy inaczej, za kilka tygodni będą gotowe specjalne jednostki zabezpieczające. Będziemy ich potrzebowali, kiedy wyjedziemy pierwszymi dziesięcioma Detonatorami poza ściśle kontrolowane otoczenie.
Breland wsparł podbródek na pięści, odwrócił krzesło i zaczął patrzeć przez okno na śnieżynki tańczące nad Południowym Portykiem.
- Chyba robię się niecierpliwy, generale - powiedział. - Ledwie mogę teraz wytrzymać, kiedy czytam o strzelaninach, zamachach terrorystycznych, wojnach w Trzecim Świecie. To wszystko stało się znacznie bardziej bezsensowne, znacznie bardziej tragiczne, odkąd wiemy, że jest coś, co może temu zapobiec.

Sto pięćdziesiąt kilometrów na zachód od Provo w Utah, na pustkowiach Wielkiego Jeziora Słonego panowanie objęły machiny wojenne. Od dziesięcioleci setki typów nowych i egzotycznych broni przybywało tutaj, żeby w Ośrodku Treningowo-Eksperymentalnym Utah dowieść swojej użyteczności. Ukryte przez samą przestrzeń przed ciekawskimi oczami białe połacie soli były bombardowane, palone, ostrzeliwane, gazowane, spryskiwane śmiercionośnymi chemikaliami i zaśmiecane szczątkami sond, rozbitych czołgów i przeznaczonych na zniszczenie samolotów.
W odległym, południowo-zachodnim zakątku OTEU wznosiła się grupka hangarów, warsztatów, garaży i baraków, które ich mieszkańcy nazwali Fortecą Samotności, a Pentagon ochrzcił mianem Pustynnego Ośrodka Eksperymentalnego. To tutaj najnowsze i najbardziej tajne uzbrojenie było poddawane ocenie. Broń, która zdała egzamin, dodawano do wyposażenia armii. Ta, której się to nie udało, odkładana była do lamusa i zapominana. Taki bywał los tajnych projektów, którymi nie interesował się później nawet nieprzyjaciel.
Podpułkownik Roger Adams, dowódca POE, miał nadzieję, że XM9M1 Detonator podzieli los broni tej drugiej kategorii. Postanowił zadbać o to, żeby testy się nie powiodły, nie chciał jednak wprowadzać nieuprawnionych zmian w protokole. Wiedział, że jeśli testy wypadną pomyślnie, nowe urządzenie stanie się koszmarem każdego dowódcy liniowego.
Najlepiej dla wszystkich byłoby, gdyby jego raport ograniczył się do dwóch słów. „Zawodne, nieefektywne”.
Zegary na stanowisku obserwacyjnym wskazywały drugą w nocy, a wszystkie systemy były gotowe do działania. Test zawierał wszelkie możliwe utrudnienia. Najważniejsze miało się stać rano. O siódmej trzy pojazdy wytoczyły się z budynku numer dziewięć i skierowały na północ, w stronę rejonu doświadczalnego. Jako pierwszy jechał hummer służący jako platforma dla kamery. Na końcu był wóz bojowy bradley, który zamiast dwudziestopięciomilimetrowego działka miał na wieżyczce las anten.
Między hummerem a bradleyem jechał wóz eksperymentalny pudłowaty, ze skośnie ściśniętym przodem opancerzony transporter piechoty M113. Wóz był zdalnie sterowany przez operatora siedzącego w bradleyu. Wewnątrz wozu eksperymentalnego znajdował się Detonator numer 00013. Adams nie potrafił oprzeć się pokusie, żeby do rozmaitych utrudnień nie dołączyć feralnej trzynastki.
Rejon doświadczalny znajdował się w odległości sześćdziesięciu kilometrów od Fortecy Samotności, ale już sama jazda na przełaj, po wybój ach, z gazem wciśniętym do dechy stanowiła pierwszą przeszkodę. Dalej na zdalnie sterowany transporter z Detonatorem czekały mordercze próby, którym, jak się spodziewano, nie podoła najpierw pole gęsto naszpikowane minami, potem seria pięciu pól ostrzału; im dalej, tym miano używać bardziej zjadliwej broni.
O ósmej trzydzieści Adams i koordynator testu, kapitan Dionne Weeks, wsiedli do helikoptera UH-60M Black Hawk, z którego mieli osobiście obserwować przebieg testu. Wkrótce dotarli do konwoju. Pojazdy stały teraz bez ruchu na pustyni, przed oznaczoną flagami granicą. Obaj oficerowie nosili hełmofony pozwalające im na monitorowanie częstotliwości, na której wydawane były komendy. Przenieśli się do wielkich okien bocznych helikoptera z lornetkami w dłoniach.
- Stanowisko testowe, tu punkt dowodzenia - powiedziała Weeks. - Możecie zaczynać. Odbiór.
- Zrozumiałem, punkt dowodzenia. Wszystkie stacje, na mój znak, przygotować się do włączenia Detonatora.
Adams i Weeks patrzyli z wiszącego nad ziemią helikoptera, jak hummer i bradley odjeżdżają o kilkaset metrów od M113. Kiedy rozległa się komenda, by włączyć urządzenie, zobaczyli niepowtarzalny widok: wielkie, półkoliste pole minowe znajdujące się przed transporterem opancerzonym nagle wyleciało w powietrze. Wokół zawisło co najmniej pięćdziesiąt pióropuszy pyłu wydobytego z ziemi, która kiedyś była dnem jeziora. Oczyszczony teren miał co najmniej trzysta metrów szerokości. Gdy transporter posunął się do przodu, wybuchy ogarnęły następne pięćdziesiąt metrów gruntu i zaczęły się przesuwać przed wozem jak wielka, półkolista fala.
- To niewiarygodne - krzyknęła Weeks do Adamsa, potrząsając głową. - Wygląda na to, że mina mogłaby uszkodzić transporter tylko pod warunkiem, że kierowca wprowadziłby go na pole przed włączeniem Detonatora. Kolumna pancerna jadąca z takim wozem w szpicy nie musiałaby nawet zwalniać. Coś mi się zdaje, że M 58 można odłożyć do lamusa. - Miała na myśli urządzenie używane przez saperów do oczyszczania pól minowych.
- Nie dziwi mnie to - odkrzyknął Adams. - Tego można się było spodziewać po serii testów statycznych.
- Jasne... ale ten widok jest niezapomniany.
Potem była krótka przerwa. Transporter oczyścił pole i zatrzymał się, żeby kamery i inne urządzenia nagrywające mogły zmienić ustawienie, a helikopter miał czas na zbliżenie się do pierwszej strefy ognia. W słuchawkach zatrzeszczał rozkaz i stary transporter potoczył się naprzód. Ledwie dotarł do pierwszej flagi znaczącej linię strefy, działonowy rozpoczął ostrzał z pięćdziesięciomilimetrowego granatnika ustawionego o pięćset metrów dalej. Najpierw oddał serię pojedynczych strzałów, potem rozpoczął ostrzał krótkimi seriami, by zakończyć test dziesięciosekundowym bombardowaniem, na które zużył ponad sto nabojów.
Sierżantowi, który naciskał spust, wydawało się, że każdy pocisk trafiał w cel - tyle że gdy opadał dym, transporter nadal toczył się do przodu. Ale obsługa kamery jadąca z tyłu w hummerze i obserwatorzy w górze widzieli coś zupełnie innego. Z ich perspektywy granaty eksplodowały w odległości ponad dwustu metrów od wozu, jakby napotykały w locie niewidzialną ścianę. Na Ml13 sypał się tylko lekki deszczyk odłamków.
- No, no. Jestem pod wrażeniem - krzyknęła Weeks. - Mówi się, że M 19 jest w stanie wyeliminować opancerzony transporter piechoty.
Adams nachmurzył się tylko w odpowiedzi. W następnej strefie ognia znajdowało się więcej żołnierzy. Uzbrojeni byli w zdalnie sterowane, przewodowe pociski przeciwpancerne Silver Dragon. Ich umiejętności strzeleckie pozostawały bez zarzutu, wybuchy były głośniejsze i bardziej widowiskowe, ale skutek ten sam. Wóz jechał dalej bez przeszkód.
W trzeciej strefie czekał już wóz bojowy bradley z zamontowaną najcięższą bronią przeciwpancerną, jakiej używała piechota zdalnie sterowanym pociskiem przewodowym TOW 2. Jego głowica bojowa miała moc pozwalającą przebić się przez płytę czołową ciężkiego czołgu i powinna całkowicie wypatroszyć wóz taki jak M 113. Ale i ona okazała się bezbronna wobec tarczy ochronnej, jaką stwarzał Detonator. Siła wybuchu została tak wytłumiona przez odległość, że transporter zaledwie lekko zachwiał się na boki.
- Gdybym nie widział tego na własne oczy... - wymruczał Adams. - Kontrola testów, tu punkt dowodzenia. Jakiej częstotliwości używa abrams?
- Bojowej jeden do ataku, bojowej dwa dla monitorowania, sir.
Gdy transporter wjechał do czwartej strefy ognia, Adams pochylił się do przodu i dostroił częstotliwość radia na bojową dwa. Hełmofon zatrzeszczał od nowych głosów, gdy czołg M1A2 abrams przygotowywał się do oddania strzału z odległości ośmiuset metrów ze swojej śmiercionośnej armaty kalibru sto dwadzieścia milimetrów.
- Działonowy, cel: opancerzony transporter piechoty - rozkazał dowódca.
- Opancerzony transporter piechoty, tak jest.
- Cel namierzony - odezwała się kontrola testu.
- Działonowy, ognia!
- Ognia, tak jest.
Z lufy czołgu wydostał się kłąb szarobiałego dymu przeszyty jęzorem ognia, a wielki pocisk poszybował w stronę celu. Detonacja była straszna i wstrząsająca, fala uderzeniowa wywołana przez nią sprawiła, że helikopter aż się zatrząsł. Ale chociaż siła wybuchu zgięła anteny i przesunęła transporter o pół metra w bok po popękanej soli podłoża, szkód nie było żadnych.
- Działonowy, podkalibrowym. Cel: transporter.
Na te słowa Weeks podskoczyła i spojrzała na Adamsa.
- Kto to dodał do procedury testu? - zapytała ostro.
- Ja - odparł Adams.
- Transporter, podkalibrowy, tak jest.
- Ale w podkalibrowym nie ma materiału wybuchowego. Pan wie, co się stanie?
- Działonowy, ognia!
W sekundę później z obiektu doświadczalnego została skwiercząca plama oleju, nad którą unosił się pióropusz czarnego dymu. Na pustynię opadał cicho deszcz metalowych odłamków.
Przyszła wiadomość. W tle słychać było wiwaty załogi czołgu.
- Stanowisko testowe do wszystkich jednostek, wygląda na to, że na dziś skończyliśmy pracę. Zabezpieczyć broń, zatrzymać nagrywanie danych. Wracać do bazy. - Pułkowniku Adams, nie rozumiem - krzyczała Weeks, zdzierając z głowy hełmofon. 

W strefie piątej czekał helikopter apache z rakietami hellfire.
- Nie mówmy o tym tutaj, kapitanie - powiedział Adams. Widać było, że jest wściekły. Zdjął hełmofon, pochylił się i poklepał pilota po plecach pokazując mu, żeby wracał.
- Zatem gdzie?
- Proszę poczekać na odprawę.
Kiedy helikopter wylądował, Adams skinieniem dłoni poprosił, żeby poszła za nim do jego biura. Gdy drzwi zamknęły się za nimi, odwrócił się w jej stronę. Ramiona miał skrzyżowane na piersi.
- Po pierwsze, wyjaśnijmy sobie: nie muszę się przed panią z niczego tłumaczyć.
- Zrozumiałam, panie pułkowniku.
- Świetnie. Zacznijmy zatem odprawę. Co panią boli?
- Ponieważ to ja podpisuję raport, który idzie do kwatery głównej, mam nadzieję, że zechce mi pan wytłumaczyć, jakie były pańskie motywy.
Adams wyjrzał przez okno.
- Jak pani sądzi, jaki byłby wynik spotkania z rakietami hellfire?
- Cóż - zacisnęła usta. - Jeśli studwudziestomilimetrowy pocisk z abramsa nie zdał egzaminu, to i rakiety nie podołałyby zadaniu.
- I wtedy stu dwudziestu kilku żołnierzy stałoby się świadkami cudu: puszka od konserw przekształcona w niezwyciężony czołg chroniony niewidzialną tarczą. Stu dwudziestu chłopaków zaczęłoby główkować, co tu się dzieje? Nikogo nie oskarżam o nielojalność, kapitanie Weeks, ale sądzę, że niektórym rozwiązałyby się języki, a nie chciałbym, żeby sprawa rozniosła się wśród żołnierzy. Nie mogę wyobrazić sobie niczego bardziej destrukcyjnego dla morale.
- Więc zapewnił pan im zwycięstwo, żeby ich pocieszyć?
- Tak - odparł Adams. - Kapitanie, może nie uda mi się sprawić, żeby zapomnieli o wszystkim, co widzieli wcześniej, ale połowiczny cud nie nadaje się na dobrą opowieść. I to właśnie może sprawić, że będą trzymali gęby na kłódkę. Co do pani raportu, proszę wszystko jasno opisać.
Weeks myślała przez chwilę.
- Wie pan co, panie pułkowniku? - powiedziała powoli. - Gdyby Detonator miał większy zasięg, spłonąłby czołg, a nie transporter.
- Niech pani to także umieści w raporcie, kapitanie - powiedział pułkownik, kiwając głową. - Ale niech pani przypadkiem nikomu o tym nie mówi.

Był zimny, pogodny styczniowy poranek. Dwa samoloty startowały z lotniska w bazie sił lotniczych w Nellis, w Nevadzie. Zespół doświadczamy numer jedenaście składał się z dwóch nie dopasowanych do siebie części - przestarzałego myśliwca marynarki wojennej F-14 i smukłego F-22. Oba samoloty ustawiły się w formację i zawróciły na południowy wschód z łatwością i gracją, która wskazywała, że ich piloci nieraz latali w tandemie.
Lot doświadczalny został starannie przygotowany, załogi otrzymały szczegółowe instrukcje na odprawach. Jednak nie wszystkie pytania padły; niektóre nawet nie mogły paść.
Jedno z nich dotyczyło zdalnie sterowanego samolotu, który miał być tarczą strzelniczą. Większość tego typu maszyn stanowiły przestarzałe myśliwce. Tym razem zadaniem lotu eksperymentalnego numer jedenaście było strącenie QT-1 jayhawka, dwusilnikowego odrzutowca służącego jako samolot treningowy dla pilotów transportowców i latających cystern. Nawet dyrektor wydziału testów przywitał tę nowinę żartem.
- Hmm, to wygląda tak, jakbyśmy mieli wsiąść na ogon liniowcowi Southwest Airlines gdzieś nad Salt Lakę City - powiedział generał. - Zapewniam was, że nie o to chodzi.
Sprawa stała się jeszcze bardziej tajemnicza, gdy załadowano uzbrojenie. Było niewspółmiernie ciężkiego kalibru w stosunku do wymagań jakiegokolwiek testu. Tomcat kapitana „Mojo” Thorne’a został obwieszony rakietami typu Phoenix i Sparrow, a raptor kapitana „Rhino” Oatleya miał pod skrzydłami sidewindery i AMRAAM-y. Wszystkie rakiety zaopatrzone zostały w uzbrojone głowice bojowe. Każdy z myśliwców zabierał też na pokład pełen ładunek amunicji do dwudziestomilimetrowych działek vulcan.
- Załadowany maksymalnie, Mojo - powiedział jeden ze zbrojmistrzów. W tym stwierdzeniu zawarte było pytanie.
- Przywieziemy to, czego nie zużyjemy - odparł Thorne. Odwrócił się do swojego nawigatora na tylnym siedzeniu.
- Wygląda na to, że po jednym locie chcą zebrać dane jak z całego miesiąca.
Szansę na taką oszczędność wydawały się jednak znikome. Powiedziano im, że cel będzie wyposażony w eksperymentalny zestaw ochronny, nazywany tajemniczo „tym zestawem”. Nie ujawniono jego zasad działania i możliwości obronnych. Ale przecież nic, co lata w powietrzu, nie zdołałoby wytrzymać ataku zaplanowanego na ten lot. A już na pewno nie taki bezbronny, kruchy samolocik, który miał się stać celem myśliwców.
Ale pytania o wyjaśnienie nie należały do ich obowiązków. Po prostu polecą na kolejną misję, strącą cel i zostawią resztę szefostwu.
Tandem przyspieszył do szybkości poddźwiękowej i w ciągu kilku minut dotarł do pierwszego punktu wyznaczonego nad północno-zachodnim Utah. Tam zatoczyli łuk na południe, włączyli radary dalekiego zasięgu i wspięli się na zaplanowaną wysokość. Niemal natychmiast odnaleźli cel. Raptor zwolnił i schował się za tomcatem, który miał oddać pierwszy strzał.
- Flagman, tu Mojo - powiedział Thorne, wywołując kontrolera na ziemi.
- Mojo, tu Flagman. Do dzieła.
- Obiekt numer jedenaście w zasięgu. Wzywam Judy. - Od tego momentu zaczęła się akcja.
- Zrozumiałem, Mojo. Przystąp do wykonania zadania. Cel namierzony.
- Kontakt dwadzieścia na lewo, sześćdziesiąt kilometrów.
- To twój łup.
Kiedy obserwator powiedział, że zostało pięćdziesiąt kilometrów, Thorne wybrał rakietę phoenix. Przy czterdziestu pięciu kilometrach powiedział:
- Lis jeden - i nacisnął kciukiem guzik spustu.
Gruby pocisk wyskoczył z uchwytów i przyspieszył do naddźwiękowej. W tym samym momencie oba myśliwce skręciły w lewo, utrzymując zaplanowany dystans od celu. Rakieta tak szybko dopadła samolotu, że tylko oficer nawigacyjny tomcata, wykręcając głowę w bok, zdołała zobaczyć eksplozję nieuzbrojonym okiem.
- Bezpośrednie trafienie! - powiedziała podniecona, gdy jasnożółty błysk zamienił się w małą czarną chmurkę. - Cel strącony!
Ale w następnej sekundzie stwierdziła, że nadal widzi cel na swoim radarze.
- Mojo...
- Widzę. Zespół testowy numer jedenaście do Flagmana. Macie namiar celu?
- Flagman do zespołu jedenaście. Nie ma strącenia. Samolot nadal leci. Poza zasięgiem strzału. - Po dwóch długich minutach kontroler znów się odezwał. - Zespół testowy jedenaście. Cel w zasięgu strzału. Wykonać.
Kilka sekund później następny phoenix poszybował z rykiem w kierunku horyzontu. I znów, najpierw był żółty błysk, a potem kłąb czarnego dymu. I znów, samolot-cel leciał dalej. Najwyraźniej wyszedł z tego bez uszczerbku.
Tomcat zbliżył się na odległość trzydziestu kilometrów i wystrzelił pierwszą rakietę średniego zasięgu sparrow. Samolot-cel leciał dalej.
- Rhino, sprawdź to - powiedział Thorne i przełączył radio na częstotliwość drugiego myśliwca.
- Widzę - odparł jego skrzydłowy.
- Rhino, chciałbym mieć to, co zawiesili na tym ptaszku, obojętne co to jest.
Zanim Rhino zdążył odpowiedzieć, rozległ się nowy, ostry głos. Był to głos generała Thoma Vannigana z Biura Technologicznego.
- Zespół testowy numer jedenaście, tu Goldenrod. Skończyć tę pogawędkę.
- Zrozumiałem, panie generale - odparł Thorne, przełykając z trudem ślinę.
Ostatnia z rakiet tomcata była równie nieefektywna jak pierwsza. Teraz przyszła kolej na raptora. Do tego czasu Thorne zdążył już sobie wyrobić zdanie: „ten zestaw” nie tylko zakłócał naprowadzanie, ale sprawiał, że głowice bojowe rakiet wybuchały przedwcześnie. Teraz pilot oczekiwał, że rakieta AMRAAM, ze swoją wielką głowicą rozpryskową, przywieszona pod skrzydłami F-22, zakończy ćwiczenia.
Ale nic takiego się nie stało. Raptor strzelał cztery razy i kontroler cztery razy raportował: 
„Nie ma trafienia”.
- Co to jest, do diabła? - wymruczał Thome do swojej nawigator. - Osiem czystych namierzeń, osiem głowic bojowych, a to ciągle tam jest?
- Może tego nie ma? - powiedziała. - Może to jakiś cholerny duch?
- Za minutkę się dowiemy, o ile wszystko pójdzie według planu.
Pięć razy zatoczyli krąg, zanim kontroler i oficer bezpieczeństwa wyrazili zgodę.
- Zespół jedenaście do Flagmana.
- Flagman, tu Mojo.
- Mojo, zasięg działek pokładowych.
Myśliwce niemal z radością poleciały wzdłuż trasy wyznaczonej wcześniej przez ich bezużyteczne rakiety. Plamka na celowniku urosła wkrótce do rozmiarów jasnoczerwonej sylwetki, a sylwetka przybrała kształt samolotu.
- To naprawdę T-l - powiedział Thorne, wytracając szybkość. - Cholerny gruchot.
- Nie wygląda na szlachetnego przeciwnika - powiedziała nawigator.
- Niehonorowa walka - przyznał pilot. Hełmofon zatrzeszczał:
- Zespół jedenaście, cel w zasięgu strzału. Ogień dowolny. Uważajcie na dystans między sobą.
- Zrozumiałem, wchodzę w kontakt z celem. Rhino, zrób mi trochę miejsca.
Raptor odchylił się na bok, Thorne wyrównał lot.
- Działka, działka, działka - krzyknął i zaczął strzelać przepisowymi, jednosekundowymi seriami z najbardziej skutecznego dystansu. Wydawało mu się, że kilka pierwszych serii wybuchło jak chińskie fajerwerki nie dosięgając celu, jakby trafiły na niewidzialną ścianę.
Ale coś musiało się przedostać za osłonę, bo fragmenty jayhawka rozleciały się we wszystkie strony. Na moment zanim Thorne przerwał ogień, samolot-cel rozpadł się, a deszcz metalowych szczątków spadł na inkrustowaną solą powierzchnię pustyni leżącą cztery tysiące metrów niżej. Thorne ostro zakręcił w stronę Nevady. Razem z nawigatorem popatrzył w dół, jakby szukając rozwiązania tej zagadki.
Odezwał się wreszcie Rhino.
- Flagman, cel trafiony. Zespół testowy numer jedenaście wraca do bazy, odbiór. - Potem spojrzał w bok ze szklanej bańki kokpitu i wyrównał szyk z tomcatem.

- Wygląda na to, że Rhino wie tyle samo, co ja. Co to było, do diabła? - zapytała nawigator.
Thorne pokręcił głową w odpowiedzi na jej pytanie i zdziwione spojrzenie Rhino.
- Wiem tylko tyle, że trudno będzie nam utrzymać język za zębami.
Jeffreyowi Hortonowi pustynia w Nevadzie kojarzyła się z zapachem gorącego asfaltu, cementowym pyłem, odgłosami nitownic, mechanizmów zapadkowych i łoskotem diesli. Od sześciu miesięcy bez przerwy budowano Aneks przy Laboratoriach Terabyte i nie było widać końca. To, co już zbudowano, zapełniali ludzie, a miało przybyć jeszcze siedemdziesięciu techników i inżynierów, z którymi już podpisano kontrakty. Nie przyjechali tylko dlatego, że nie było dla nich miejsca.
Wszystko ciągle się zmieniało. Trzęsionka przyjeździe na przełaj, którą Horton musiał wycierpieć, należała już do przeszłości. Na bezdrożach położono szeroką, dwupasmową asfaltową jezdnię. Codziennie przemierzało ją kilkanaście wielkich ciągników dowożących tony materiałów budowlanych i sprzętu. Na południe i na wschód od pierwszej budowli stało już pięć nowych budynków laboratoryjnych, a wewnątrz ogrodzenia wyrosło osiedle domków, zamieszkiwanych przez sześćdziesiąt kilka osób pracujących obecnie w Aneksie.
Wszystko było inne niż Horton się spodziewał. Niektóre z tych różnic przypadły mu nawet do gustu. Tygodnie, kiedy był jedynym członkiem załogi z Columbus obecnym w Aneksie, były dla niego ciężkie - długie godziny nudnej pracy, nużący upał, tymczasowe pomieszczenia mieszkalne prawie pozbawione zdobyczy cywilizacji, przytłaczający go ciężar odpowiedzialności i odosobnienie, które doskwierało coraz mocniej wraz z upływem dni. Udało mu się to przetrwać zachowując zaskakująco dobre samopoczucie tylko dzięki temu, że ciągle powtarzał sobie: to wszystko minie, wkrótce pojawią się znajome twarze i praca znów będzie niosła ze sobą radość.
Stało się jednak inaczej.
Lee Thayer władała teraz liczącym dziesięć tysięcy metrów kwadratowych królestwem i osiemnastoosobowym zespołem do spraw instrumentów i pomiarów. Zmuszała swoich ludzi do pracy nad istotnym, choć jak do tej pory nie dającym się rozwiązać, zagadnieniem wykrywania i mierzenia pola Detonatora bez użycia pirotechniki. Poza laboratorium nie udzielała się towarzysko. Horton prawie jej nie widywał, nie licząc odbywających się dwa razy w tygodniu zebrań zespołu, podczas których rzadko się uśmiechała i nigdy nie śmiała. Horton nie miał pojęcia, co odebrało jej całą radość życia, a ona nie dała mu okazji, żeby o to zapytać.
Podczas gdy Lee była obecna tylko ciałem, Gordon Greene w ogóle nie pojawił się w Nevadzie. Według Brohiera zdecydował się w ostatniej chwili, twierdząc że woli zmienić zawód niż przenieść się gdzie indziej. Dyrektor, nie pytany, zastanawiał się na głos, czy do podjęcia tej decyzji nie przyczyniła się kobieta. Horton trzykrotnie nagrał się na automatyczną sekretarkę Gordona, ale nie uzyskał odpowiedzi.
Nowy inżynier-fizyk, Val Bowden, dysponował przestrzenią laboratoryjną dwukrotnie większą od tej, która przypadła Lee. Przekształcił ją w doskonale wyposażony warsztat doświadczalny z mechanikami, inżynierami, programistami i specjalistami od telekomunikacji. Zespół Bowdena zbudował do tej pory od podstaw cztery warianty Mark I: jeden dla Lee, jeden dla Hortona i dwa dla strzelnicy doświadczalnej. Bowden był przystojny i utalentowany i zgromadził wokół siebie grupę równie utalentowanych ludzi - czwarty Mark I był o czterdzieści procent lżejszy niż pierwszy i o trzydzieści procent bardziej wydajny. Ale jak do tej pory, Bowden był tylko kolegą z pracy i Horton tęsknił za swoim dowcipnym i cynicznym przyjacielem.
Nawet Brohier się zmienił. W Columbus zdawał się zadowolony ze swego stanowiska, osiadł na laurach i pozwalał zespołowi odwalać najcięższą robotę. Jego wizytacje w laboratoriach były raczej grzecznościowe; zazwyczaj zwracał uwagę na wyniki, a nie na samą pracę. Ale odkąd Brohier przybył do Aneksu, zaczął się zachowywać, jakby diabeł w niego wstąpił. Zajął się problemami związanymi z kształtowaniem, ukierunkowywaniem i ekranowaniem pola Detonatora i tak ostro wziął się do eksperymentowania, że warsztat Bowdena zatrząsł się w posadach.
Horton kierował najmniejszym zespołem, zajmującym najszczuplejszą powierzchnię. Jego grupa teoretyczna zajmowała sześć małych pokoi skupionych wokół niewielkiej salki konferencyjnej. Horton zatrudnił dwóch naukowców zajmujących się stroną techniczną zagadnienia, jednego matematyka, asystenta administracyjnego, którego zadaniem było porządkować dokumentację i napływ danych naukowych i pewnego młodego fizyka, który miał interesujące pomysły dotyczące teorii informacji zastosowanej do systemu CERN.
Co rano spotykali się na godzinnym lub dwugodzinnym nieformalnym zebraniu, żeby dzielić się myślami i wspólnie dochodzić do nowych rozwiązań. Taka burza mózgów pozwalała im na odświeżenie umysłów, ale presja była ogromna, bo jakikolwiek postęp w teorii miałby natychmiastowy wpływ na pracę całego Aneksu. Chociaż sekcja eksperymentalna projektu miała pewne osiągnięcia, dobre teoretyczne wyjaśnienie fenomenu nadal stanowiło twardy orzech do zgryzienia.
Niestety, postępy były powolne. Horton scharakteryzował swoją grupę następująco: „dobra chemia, taka sobie fizyka”, a winę za tę ostatnią część wziął na siebie. Całe popołudnia spędzał w swoim biurze, czując, że to zadanie go przerasta i zwalczając myśl, że jego zdolność rozumowania słabnie i że nagły przypływ weny twórczej, który umożliwi mu rozwiązanie zagadki jest ponad jego możliwości.
Zwątpienie narastało i malało, ale ciągle było obecne. Hortona często nawiedzała myśl, że odkrycie efektu Detonatora było tylko szczęśliwym zbiegiem okoliczności i że ktoś inny wyjaśni, na czym zjawisko polega. Dlatego właśnie zaczął naciskać dyrektora, żeby ten opublikował ich odkrycie, a przynajmniej rozpowszechnił je wśród swoich kolegów, którzy mogliby się tym zainteresować. Ale Brohier nawet słyszeć o tym nie chciał.
- „Mathematical Physics” nie jest zainteresowane anegdotami fenomenologicznymi i jakoś nie sądzę, żeby opublikowanie tego w „Ripley’s Belive It or Not” przyczyniło się do postępu w naszych pracach - powiedział. - Tak czy inaczej, nasz kontrakt z departamentem obrony zabrania nam publikowania czegokolwiek bez ich błogosławieństwa... a na pewno nam go nie udzielą, przynajmniej na tym etapie prac.
- Nie rozumiem, dlaczego się na to zgodziłeś...
- Czy nie rozumiesz idei tajemnicy państwowej? Będziemy publikowali dopiero wtedy, gdy to nie zagrozi wysiłkom prezydenta i stabilności międzynarodowej...
- A to może nastąpić za pięćdziesiąt lat albo nigdy.
- Tymczasem rząd obiecał, że nie będzie się przeciwstawiał naszym staraniom o patent na Detonatora.
- Zgodzili się, żebyśmy zatrzymali coś, co i tak należy do nas, dopóki nikomu nie powiemy, że to mamy - podsumował Horton. Jakoś nie widzę tu równości stron.
- Jeśli sądzisz, że to mało, to widać, że nie miałeś do czynienia z elitami rządzącymi... ani u nas, ani w żadnym innym kraju - rzekł Brohier. - One biorą to, co chcą i wmawiają sobie, że dzieje się to w interesie ogółu. Tylko najuczciwsi z nich są w stanie oprzeć się takiemu rozumowaniu. Mamy szczęście, że jednym z tych sprawiedliwych jest prezydent.
- A co będzie za trzy lata, jeśli Breland nie zostanie ponownie wybrany?
- Za trzy lata ten świat będzie zupełnie inny... i nie podpisałbym swoim nazwiskiem bardziej szczegółowej analizy futurologicznej... Jeffrey, jeśli potrzeba ci więcej mózgów do roboty, to je sobie najmij. Masz zaledwie połowę obsady swojego biura. I wiem, co mówię, kiedy twierdzę, że nikt nie będzie robił ci trudności, gdybyś chciał podwoić zespół.
- Nie można zebrać najlepszych ludzi na tych warunkach: nie mówiąc im, co to jest, czego będę od nich wymagał, ani nawet dokąd pojadą. Mogą się dowiedzieć tylko tyle, że to nie będzie Cambridge ani Palo Alto.
- Jasne, nie możesz tego powiedzieć, pewnie nawet ja nie mogę - zgodził się Brohier. - Wątpię, czy sam prezydent by mógł. Jeśli jest ktoś, kogo znasz i chciałbyś go tu mieć...
- Gdyby to było takie łatwe - przerwał Horton. - Chciałbym wręczyć listę z dziesięcioma nazwiskami ludzi, o których wiem, że mogliby nam pomóc. Ale skąd mam wiedzieć, jaki rodzaj ekspertów będzie nam potrzebny, skoro nie potrafię nawet poprawnie zdefiniować problemu? Z równym powodzeniem moglibyśmy szukać specjalistów od metafizyki.
Brohier zachichotał.
- Pewnie masz rację. Mniejsza o to, chcę ci przedstawić jeszcze jedną możliwość. Dla Waszyngtonu pracuje mnóstwo naukowców. Są zatrudnieni w każdej branży cywilnej administracji, w Pentagonie, w agencjach rządowych i u podwykonawców. Jeśli nawet trudno będzie tam znaleźć fizyka teoretycznego z prawdziwego zdarzenia, to jestem pewien, że znajdziesz tam kogoś ze specjalnością interdyscyplinarną, kto mógłby się tu przydać, a Breland z radością go przyśle. Nie będzie też trudności biurokratycznych. Możemy iść bezpośrednio do szefów. Przemyśl to.
Horton już miał powiedzieć, że kłóci się to z jego przekonaniem o nieprzekraczalności barier między dziedzinami nauki, ale przerwało mu przybycie kuriera do baraku sygnałowego, jak w lokalnym slangu nazywano biuro telegraficzne.

Czterej oficerowie przydzieleni do telegrafu byli jedynymi według wiedzy Hortona - wojskowymi w Aneksie. Kuriera Horton nazywał „krawcem” - w swoim biznesowym garniturze i niebieskim krawacie był tu do tego stopnia nie na miejscu, że z równym powodzeniem mógłby nosić mundur.
- Chcesz, żebym wyszedł? - zapytał Horton.
- Nie ma tu niczego, czego nie powiedziałbym wam na jutrzejszej odprawie - odparł Brohier podpisując kwit, że odebrał magnetycznie zapieczętowaną teczkę. Zanim za kurierem zamknęły się drzwi, Brohier wystukał swój kod dostępu i zaczął wyjmować ze środka dokumenty. Otworzył okładkę, chrząknął i rzucił okiem na następną stronicę.
- Cóż - powiedział i podszedł do krzesła za swoim biurkiem.
- Co? Co to jest?
- Lista życzeń Pentagonu - powiedział Brohier. - Sądząc po dacie nadania, wnoszę, że odzwierciedla to rezultaty testów, które przeprowadzili na pierwszych modelach.
- I co? - zapytał Horton, siadając na krześle obok.
- Och, nic zaskakującego. Chcą, żeby Detonatory były mniejsze, lżejsze i mniej energochłonne. Chcą zwiększenia zasięgu do półtora kilometra i to jak najszybciej, a potem do trzech tysięcy metrów.
- Nie wspominają, że ich życzenia są wewnętrznie sprzeczne?
- Nie wspominają - odparł Brohier. - Chcą też, żebyśmy znaleźli jakiś sposób na ekranowanie lub blokowanie efektu Detonatora, albo ukierunkowywanie go na cel, a najlepiej jedno i drugie naraz.
- Więc nie mają ochoty zrezygnować z klasycznej broni palnej?
- Najprawdopodobniej. - Brohier przesunął wzrok na dół stronicy. - Podpisał to prezydent, a nie Stepak.
- Karl, nie możemy dać im tego, czego chcą.
- To lista postulatów, jak mówiłem. Nie spodziewają się, że dostarczymy im to rano pod drzwi.
- Nie o to mi chodzi. - powiedział Horton nachylając się do przodu. - W tej sekundzie, w której opracujemy możliwość ukierunkowywania Detonatora na cel, przestanie on być bronią defensywną i nadzieją na rozbrojenie. Jeśli nasi wojskowi dostaną sterowalny Detonator, będą mogli zachować całe swoje uzbrojenie i odebrać je innym. Jeśli taki Detonator zdobędzie policja i inne agencje rządowe, historia się powtórzy: zatrzymają swoją broń, a odbiorą nam naszą. Karl, nie tak to planowaliśmy, prawda?
- Prawda.
- Więc co zrobimy?
- Popracujemy nad ich życzeniami - powiedział Brohier, kładąc notę prezydenta na swoim biurku. - A kiedy przyjdzie wigilia, każdy coś dostanie, po sprawiedliwości.
- Naprawdę jesteś gotów to zrobić? 
Brohier uśmiechnął się smutno.
- Chyba mogę ci wybaczyć tę szczyptę sceptycyzmu. Ale ja też mam sumienie, Jeffrey, nawet jeśli połączone z lojalnością dla mojego kraju. Chcę dać prezydentowi i jego ludziom szansę, żeby dorównali mojemu wysokiemu mniemaniu o ich uczciwości. Ale nie jestem aż takim naiwniakiem, żeby nie przewidzieć, że mogą mnie rozczarować. Owszem, jestem przygotowany i na taką ewentualność.
Horton głęboko odetchnął i rozparł się wygodnie na krześle.
- Może byś mi coś więcej o tym powiedział? W oczach Brohiera odbiło się rozczarowanie.
- Nie zdawałem sobie sprawy z tego, że patrzysz na mnie aż tak podejrzliwie, Jeffrey.
- Och, nie, to nie dlatego chcę wiedzieć - odparł Horton. Widzisz, co jakiś czas myślę sobie, czy sam siebie nie wstrzymuję, czy sam sobie nie pozwalam na znalezienie odpowiedzi, bo nie wiem, co inni zrobią z wynikami mojej pracy. Zazdroszczę ci tej pewności siebie. Gdybym wiedział to, co ty wiesz...
- Możesz zatem podejść do problemu z zupełnie czystym sumieniem.
- Przynajmniej z trochę czystszym - uśmiechnął się Horton. Tak na marginesie, gdyby ci się coś przydarzyło, ktoś inny powinien przebrać się za Świętego Mikołaja.
- Plan na wypadek katastrofy - powiedział Brohier w zamyśleniu. - Doskonale. Doktorze Horton, witam w moim kółku konspiratorów.

14 Okazja

Port Arthur, Tasmania. Strzały oddane z przejeżdżającej ciężarówki rozproszyły tłum ponad tysiąca zwolenników kontroli posiadania broni przez osoby prywatne zgromadzony na wiecu przy Pomniku Ofiar w Port Arthur. Jedenaścioro osób zostało rannych, w tym jedna ciężko. W ceramiczny fryz pomnika uderzyły dwie kule. Policja szuka trzech mężczyzn używających starego rangę rovera. - Według mnie uznali, że nie odpowiemy ogniem - powiedział organizator mityngu, Chad MacKee z Hobart. Wiec pod hasłem „Przestrzegać prawa” był jednym z wielu zorganizowanych w rocznicę masakry z tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku, kiedy to trzydzieści pięć osób zostało zabitych przez Martina Bryanta. To wydarzenie doprowadziło do wprowadzenia w Australii ustawy nakazującej rejestrowanie broni palnej i zakazu posiadania broni samoładującej.
Pełna wersja - Masowe morderstwa i obłęd - „Tak, jak to pamiętam”, wspomnienia: masakra w Port Arthur - Stany Zjednoczone nadal prowadzą w ilości broni na głowę mieszkańca; zabójstwa, samobójstwa

Sześćset czterdziesta pierwsza Brygada Taktyczna była samodzielną jednostką Wywiadu Wojskowego Stanów Zjednoczonych i Kierownictwa Zabezpieczeń (NSCOM). Po raz pierwszy pojawiła się, gdy rozpoczęto drugą fazę rozmieszczania Detonatorów. Brygada Taktyczna była cudem wojskowej sprawności. Zorganizowano ją od podstaw w ciągu zaledwie czterech miesięcy. Miała służyć wyłącznie jednemu celowi - ochraniać Detonatory Mark I, gdziekolwiek by je umieszczono.
W Waszyngtonie zainstalowano detonatory w miejscach, które i wcześniej należały do najbezpieczniejszych na kontynencie. Co więcej, tylko dwie z lokalizacji były „gorące” - te, w których urządzenia włączono na całą dobę. Ukryte przed ludźmi, chronione były przez siły bezpieczeństwa.
Ale szersze zastosowanie detonatorów zwiększało ryzyko, że zainteresują się nimi ludzie spoza Wysokiej Szarży. Stepak powiedział prezydentowi, że nie da się zagwarantować utrzymania tajemnicy po rozpoczęciu drugiej fazy i to tylko kwestia czasu, gdy ktoś spoza listy uprawnionych dowie się o istnieniu i naturze Detonatora. A kiedy się to stanie, nieuchronnie znajdzie się ktoś, kto będzie próbował ukraść egzemplarz, żeby go zbadać, skopiować i zwrócić przeciwko rządowi amerykańskiemu, jego administracji wojskowej i cywilnej.
- Byłaby to doskonała broń dla terrorystów. Mogliby jej użyć przeciwko każdemu uzbrojonemu wrogowi - zauważył. - A szczerze mówiąc, panie prezydencie, to my jesteśmy najciężej uzbrojonym celem w okolicy.
- Więc musimy tak dobrze strzec tego draństwa, żeby żaden z naszych wrogów nie dostał go w swoje ręce - odparł Breland.
Prezydenta zaskoczyła odpowiedź, z której wynikało, że jego życzenie nie jest możliwe do spełnienia.
- Nie jesteśmy w stanie postawić wokół tych urządzeń wystarczająco licznych straży, żeby ustrzec je przed trafieniem w ręce wystarczająco zdeterminowanego przeciwnika - wyjaśnił Stepak. Chyba że każe pan je wszystkie umieścić w jednym z silosów pocisków międzykontynentalnych. Jedyne, co możemy zrobić, to sprawić, że gdy już dopadną Detonatora, nie będą mogli zrobić z niego użytku.
Z tej rozmowy zrodził się początek 641. Batalionu Taktycznego. Jego pierwszymi członkami zostali żołnierze sił specjalnych, rekrutowani spośród weteranów stacjonujących w Fort Campbell, w Kentucky. Przypadło im w udziale ułożenie programu treningów dla siedmioosobowych drużyn, które wkrótce zaczęto nazywać zespołami T. W ciągu dwóch tygodni plan był gotowy. Dwa tygodnie później kadra - teraz obarczona wprowadzaniem planu w życie - zaczęła przyjmować pierwszych rekrutów w Fort Sili, w Kansas.
Zespoły T miały działać w ten sposób, żeby przy detonatorach przez całą dobę pełniło straż dwóch ludzi - czterogodzinna wachta i dwie wachty wolne.
Ogólnie rzecz biorąc, służba wyglądała na nieciekawą i monotonną. Żołnierze z oddziałów specjalnych nie znosili tego rodzaju przydziałów i uważali je po cichu za poniżające. Nie trzeba było specjalnego treningu, żeby zostać kołkiem w płocie. To tak, jakby być pogardzanym żandarmem.
Ale gdyby coś przerwało nudę, znaczyłoby to, że zespół T będzie musiał użyć niekonwencjonalnej broni w walce wręcz z przeważającymi liczebnie napastnikami. To było zadanie dla najtwardszych, najspokojniejszych i najbardziej opanowanych żołnierzy w całej armii. Pierwszego naboru rekrutów dokonano zatem spośród elitarnych oddziałów specjalnych wszystkich czterech służb - Zielonych Beretów, sealsów, rangersów i zwiadu marines.
O mały włos 641. Batalion Taktyczny byłby pożarł te jednostki, bo wkrótce jego liczebność sięgnęła siedmiu tysięcy ludzi. Toteż po dwustu pięćdziesięciu pierwszych żołnierzach sił specjalnych, sięgnięto również do zasobów piechoty i jednostek spadochronowych.
Trzymiesięczny program szkoleniowy przejął niektóre tradycyjne elementy z treningów oddziałów specjalnych i rozbudował je. Zaprawa fizyczna i nauka walki wręcz stanowiły część rutyny dnia, ale służyły głównie odegnaniu nudy i utrzymaniu formy psychicznej.
Do listy uzbrojenia dodano składaną, szybkostrzelną kuszę i krótkolufowy karabinek na sprężone powietrze strzelający strzałkami lub ampułkami z gazem. Tymczasem kadra wypróbowywała inne niezwykłe bronie, między innymi „pistolet klejowy” na cyjanosilikat. Był niezwykle efektywny, niestety lufa miała skłonność do zaklejania się.
Niektóre z „pakunków” - jak nazywano Detonatory w dokumentacji i w trakcie treningów - miały być ruchome, a wszystkie należało chronić podczas transportu z fabryki. Toteż dowództwo szkolenia zajęło na własny użytek trzydziestokilometrowy odcinek nowej drogi międzystanowej zbudowanej na zachód od Nashville. W ramach ćwiczeń antyterrorystycznych i doskonalenia szybkiej jazdy, każdy z rekrutów po kolei siadał za kółkiem ciężarówki i pojazdów ochrony. Podczas tych „robót drogowych” odpadło więcej ludzi niż podczas innych ćwiczeń.
Ponad dwadzieścia budowli w Fort Sili - począwszy od bunkrów ze składami amunicji, a skończywszy na czteropiętrowym biurowcu - zamieniono w miejsca ćwiczebne dla Detonatorów i każdy z oddziałów pełnił w nich po kolei wartę. Ludziom nie powiedziano o ukrytych kamerach monitorujących ich bez przerwy i o składającej się z członków kadry obozu grupie, która miała dokonywać podstępnych ataków na wartowników. Wkrótce grupę zaczęto nazywać „hiszpańską inkwizycją”.
Dopiero po trzech miesiącach, gdy ci, którzy mieli się wykruszyć już odeszli, rekrutom pokazano model Detonatora Mark I. Wtedy dowiedzieli się też, że do ich obowiązków należy zniszczenie urządzenia, gdyby nie udało się go obronić. Pokazano im specjalne pojemniki z termitem - po jednym dla urządzenia kontrolnego i dla emitera - skonstruowane specjalnie do tego celu. Żołnierzy wyszkolono w posługiwaniu się tymi bombami.
Wreszcie wręczono im zapalniki, które można było uruchomić nawet ostatnim przedśmiertnym skurczem mięśni, tak żeby nawet śmierć nie przeszkodziła im w wykonaniu misji. Zanim dostali naszywki z emblematem batalionu i przydziały na stanowiska służbowe, wiedzieli już, jaka jest stawka; orientowali się, że przydzielono im zadanie, którego zwyczajny mięśniak w mundurze nie zdołałby wypełnić.
Karl Brohier niespodziewanie, bez zapowiedzi wysunął głowę zza uchylonych drzwi do gabinetu Jeffreya Hortona. Jego zastępca siedział tyłem do drzwi, pochylony nad zajmującą trzecią część biurka sztalugą cyfrową.
Brohier nie umiał przyzwyczaić się do tej nowinki, która o ironio - była produktem należącego do małego imperium Arona Goldsteina wydziału Aleph Instruments. Wolał malutki notatniczek, który nosił ze sobą wszędzie, i wielkie tablice, które na jego żądanie zainstalowano we wszystkich salach konferencyjnych Terabyte. Jednak sztalugi miały dwie zalety, które pociągały wielu młodych naukowców - można było w nich zarówno gromadzić dane, jak i je usuwać.
Ale Horton nie wyglądał na zadowolonego, a na ekranie było niewiele danych, które można by zgromadzić bądź wymazać. Brohier odchrząknął.
- Miałbyś trochę czasu?
Horton zerknął przez ramię, wyprostował się i odwrócił.
- Pewnie.
- Dobrze. Pakuj manatki.
- Słucham?!
- Musimy jechać do Waszyngtonu.
Perspektywa opuszczenia Aneksu rozjaśniła twarz Hortona.
- Wreszcie spotkam się ze Świętym Mikołajem?
- Nie, spotkasz się z Grinchem. Właśnie odrzucono nasze pierwsze podanie o rejestrację Detonatora w urzędzie patentowym.
- Na jakiej podstawie? Brohier zachichotał.
- Tej samej, która służy do odrzucania wniosków o opatentowanie perpetuum mobile i napędów bezodrzutowych: nie spełnia standardów użytkowych na gruncie operatywności. Myślą, że to nie będzie działać.
- Słusznie. Chcą, żebyśmy przedstawili działający model.
- A my nie możemy tego zrobić, prawda?
- Nie. Musimy uzupełnić wniosek, ale najpierw pójdziemy razem porozmawiać z referentem naszej sprawy.
- Nie możemy załatwić tego telefonicznie?
- Urząd patentowy nie jest wyposażony w wojskowe zabezpieczenia. Masz zimowy płaszcz?
- Musi być w którymś pudle. A co?
- Poszukaj go. Na Mali spadło dziesięć centymetrów śniegu.
- Cudownie. Tęsknię za tym.
Brohier poszedł w stronę drzwi, posapując sceptycznie.
- Spotkamy się o trzeciej na lądowisku helikoptera. Przynieś płaszcz.
- A dokumentacja?
- Nie trzeba. Wysłaliśmy im już całą górę papierów. Nasz problem polega na tym, żeby zrozumieli, co czytają. - Zaczął zamykać drzwi.
- Karl - krzyknął za nim Horton. - Czy wolno nam teraz latać razem?
Na twarzy Brohiera pojawił się lekko drwiący uśmiech.
- Och, oczywiście. Będziemy mieli eskortę, ale im zależy tylko na tym, żebyśmy nie zostali porwani, a nie na tym, żebyśmy przeżyli. Jeśli chodzi o Wysoką Szarżę, to nie jesteśmy już tam potrzebni. Możemy sobie podróżować do woli i bez specjalnych zabezpieczeń.
Horton wstał.
- Czy nikt ci nie mówił, że nie potrafisz planować wakacji? Zobaczymy się o trzeciej.

Referent urzędu patentowego, Michael Wayne, był o rok młodszy od Jeffreya Hortona, ale zdążył już zawędrować na sam szczyt w wewnętrznej hierarchii swojego biura.
Był to niski mężczyzna ze zmierzwioną rudą czupryną. Wypowiadał często opinie o „nauce z popołudniówki” i „oszustach z dyplomami”. Czerpał szczególną przyjemność z odrzucania wniosków „od tych niedouczonych egoistów, którzy albo myślą, że jesteśmy idiotami, albo nie wiedzą, że sami nimi są”. Choć nominalnie był starszym referentem w wydziale praktycznych zastosowań fizyki, z własnej nominacji został pierwszym recenzentem wniosków, które w żargonie urzędowym nazywano „egzotycznymi”, a sam Wayne takich wnioskodawców nazywał „fanatykami”.
- Nie mają nawet pojęcia, jak mało umieją - perorował, gdy go sprowokowano. - Potrafią przytoczyć pierwsze prawo Clarke’a, ale nie rozumieją pierwszej zasady termodynamiki. Gdzieś usłyszeli, że Edison zawalił trzecią klasę, a Einstein potrzebował korepetycji z matematyki i sądzą, że to znaczy, że świat czeka z niecierpliwością i, oczywiście, z książeczką czekową w ręku, na ich wynalazki.
Wayne zarezerwował szczególną pogardę dla tych petentów, którzy ośmielili się użyć słowa „rewolucyjny” w podaniu albo podczas rozmowy.
- Popełniają pomyłki, które wyłapałby student drugiego roku fizyki, a kiedy im się to wykaże, to krzyczą, że to spisek, że General Motors albo Exxson albo IBM ma tu swoje wtyki, które mają chronić akcjonariuszy. Myślą, że są o milimetr od zostania miliarderami, ale dla wielkich korporacji i ciężkiej pracy, która je stworzyła, żywią taką pogardę, jakby byli działaczami związkowymi.
Chociaż formalnie władza Wayne’a nie wychodziła poza jego sekcję, duch Wayne’a zapanował w całym wydziale, a kolekcja machin perpetuum mobile, którą trzymał na szafce, stała się herbem całego trzeciego piętra. Ironia losu - oczywista dla urzędników z długim stażem, ale nie dla samego Wayne’a - polegała na tym, że awansował tak szybko po części dlatego, że skandal związany z Marchmontem wymiótł z posad na ulicę armię starszych referentów.
Jeśli spojrzeć wstecz, łatwo zrozumieć, na czym sprawa polegała. Żadne z nazwisk widniejących na podaniu zatytułowanym „Wzmacniacze energii” nie miało znaczenia w świecie nauki - podobnie niezbyt liczył się Uniwersytet Wisconsin-Whitewater, z którego wynalazcy pochodzili. Podmiot podania był jeszcze mniej wiarygodny - urząd odrzucił w ciągu dwudziestu ostatnich lat ponad trzysta urządzeń do zimnej fuzji. Całe podanie otaczała aura sztubackiego dowcipu, głupiego żartu, który zrodził się z nadmiaru piwa i hucpy.
Był tylko jeden problem - urządzenie działało. Według wszelkich reguł Peter Marchmont i jego uczniowie powinni dostać patent na generator hydrotermoelektryczny.
Ale patent uzyskała firma Toyota na podstawie podania złożonego w Tokio siedem miesięcy po tym, jak podanie Marchmonta trafiło do Waszyngtonu. Kiedy pierwsze toyoty waterfall zaopatrzone w komutator elektryczny - wozy miały zasięg tysiąca kilometrów i tanie, łatwe do ładowania baterie - zjechały z linii montażowych w Kioto i w Tennessee, w Waszyngtonie potoczyły się głowy.
Dyrektora, pięciu jego zastępców i sześciu kierowników sekcji technicznej wylano z roboty podczas urządzonej przez prezydenta Englera czystki nazywanej „czarnym piątkiem”. Ale to był dopiero wstęp. Kiedy Sąd Najwyższy zapalił zielone światło dla sprawy „Marchmont przeciwko urzędowi patentowemu Stanów Zjednoczonych”, urząd postarał się o szybkie zakończenie sprawy, a potem energicznie wyczyścił swoje kadry. Ponad dwustu starszych stopniem urzędników wyrzucono z pracy za odrzucenie wniosku patentowego, który na własne oczy widziało tylko pięciu z nich.
- Mamy zamiar wypowiedzieć wojnę temu zarozumiałemu i skostniałemu sceptycyzmowi - powiedział nowy dyrektor, absolwent szkoły handlowej i były dyrektor Mercka. - Do naszych drzwi frontowych puka to, co w nauce i technologii najlepsze. - Musimy być gotowi na otwarcie drzwi i na powitanie gości w zrozumiałym dla nich języku.
Wayne nie zrozumiał dwuznaczności swojej sytuacji, bo inaczej przyjął tamte wydarzenia niż większość z jego kolegów, którym udało się przetrwać.
- Rzecz nie w tym, że referenci byli nazbyt sceptyczni - wyjaśniał swoim stażystom. - Rzecz nie w tym, że byli skostniali i opóźnieni w rozwoju. Rzecz w tym, że popełnili błąd. Kiedy rano wchodzi się do tego budynku, to tak, jakby wchodziło się do pokoju, którego podłoga wysłana jest cennymi czarnymi perłami i jadowitymi czarnymi żukami. Wymaga się od was, żebyście deptali żuki i zbierali perły. A jeśli któregoś dnia nie zdołacie dostrzec różnicy, to lepiej nie róbcie nic, póki się nie upewnicie. Ludzie, którzy zajmowali się wynalazkiem Marchmonta, nastąpili na perłę... wielką, piękną perłę. Nie współczuję im. Kiedy mówi się „nie”, nie wolno się mylić. To prosta sprawa.
- A więc, panowie, macie zamiar złożyć poprawiony wniosek dotyczący waszego emitera zdalnego pola detonacyjnego?
Coś w głosie urzędnika sprawiło, że Horton i Brohier wymienili spojrzenia.
- Po to tu jesteśmy, panie Wayne...
- Doktorze Wayne.
- Przepraszam - powiedział Brohier, siadając w ślad za urzędnikiem. - Jak mówiłem, panie doktorze, jesteśmy tutaj, żeby upewnić się, że jest pan świadom szczególnych okoliczności dotyczących tego wniosku i sprawdzić, czy dobrze się zrozumieliśmy, co zapewniłoby...
Gdy Brohier mówił, Wayne podniósł wniosek z blatu biurka i zerknął na wydruk.
- Szczególne okoliczności, tak... przepraszam, ale w jakim charakterze pan tu przybył?
Brohier zamrugał oczami ze zdziwienia.
- Jestem dyrektorem laboratoriów Terabyte...
- Ale nie jest pan wymieniony z nazwiska jako wynalazca na wniosku, zgadza się? A może ma pan zamiar wnieść poprawkę również w tej mierze?
- Nie widzę powodu, żeby...
- Dobrze. Jak pan zapewne rozumie, dodanie pańskiego nazwiska do wniosku niczego nie zmienia. Błędów to nie naprawi. A co do pańskiego udziału w tej rozmowie... - Wayne wzruszył ramionami. - Trochę to niezgodne z przepisami, ale mogę przymknąć na to oko. Doktorze Horton, gdzie jest pański rzecznik patentowy?
Obrażony w imieniu swojego mentora i zaskoczony policyjną manierą prowadzenia rozmowy, Horton z trudnością wydukał odpowiedź.
- Ja, eee... rzecznik patentowy korporacji mieszka w Cincinnati. Sądziłem, że sprawy, o które tu chodzi, są natury technicznej i hmm... naukowej, a nie prawnej. Mamy pismo naszego prawnika...
- Jak pan sobie życzy - odparł Wayne. - Zanotuję tylko, że nie przybył pan ze swoim rzecznikiem. A co do tych poprawek we wniosku... jestem pewien, że zauważyliście panowie w nocie, którą wam przesłałem, że brakuje działającego urządzenia. Oceniłem też część techniczną jako niewystarczającą. Tym razem będziecie musieli dołączyć cytaty z czasopism fachowych potwierdzające podstawy waszych teorii.
Nutka wyższości w głosie Wayne’a sprawiła, że Horton się wściekł.
- Obawiam się, że nie będziemy mogli pokazać panu działającego urządzenia...
- Skoro tak, to dlaczego nie zaoszczędzicie mi panowie czasu, a sobie pieniędzy i nie wypełnicie wniosku o odstąpienie od procedury patentowej?
- ...bez zezwolenia ze strony szefów Zjednoczonych Sztabów - kontynuował Horton. - Przekazanie egzemplarza w pańskie ręce jest wykluczone.
- To projekt rządowy? We wniosku nic nie ma na ten temat. Jeśli jesteście pracownikami rządu federalnego, to prawdopodobnie nie macie nawet uprawnień, żeby ubiegać się o patent...
- To prywatny projekt sporządzony w prywatnej firmie - powiedział Brohier. - Został utajniony na polecenie prezydenta. To właśnie dlatego doktor Horton ubiega się o tajny patent.
- Nie sądzę, żeby można było wystawić jakikolwiek patent. To całkowicie niezgodne z przepisami.
- Jesteśmy tutaj obcy - powiedział Horton, któremu zdawało się, że arogancja Wayne’a nieco osłabła. - Jak moglibyśmy sobie wzajem pomóc?
Pomocna dłoń została jednak odrzucona.
- To nie jest towarzystwo wzajemnej pomocy, doktorze Horton. Żeby wystawić ważny patent, muszę oświadczyć, że odkrycie, które pan opisał, jest zarówno nowatorskie, jak i użyteczne. A skoro pan mówi, że nie jest w stanie dokonać demonstracji ani wyjaśnienia jego działania...
- Czy przyjąłby pan poświadczenie ze strony generała Thoma Vannigana, szefa Departamentu Technologii Obrony w Pentagonie? - zapytał Horton.
- Czy sugeruje pan, że działające urządzenia powstałe na bazie tego wynalazku zostały już dostarczone rządowi?
- Tak.
- Na pewno działają?
- Tak.
Wayne zmarszczył się z irytacji.
- Więc proszę powiedzieć, jak to działa. Jeśli pańskie wyjaśnienia będą satysfakcjonujące, być może nie będę wymagał przedstawienia mi działającego egzemplarza.
Horton pozwolił sobie na lekki uśmieszek.
- Jeszcze nie wiemy, jak to działa. Wiemy tylko, że działa.
- To jest nie do przyjęcia - powiedział Wayne, potrząsając głową. - Nie do przyjęcia. Patent musi zawierać opisy...
Brohier rozparł się w krześle i chrząknął.
- Mówiłem ci, żebyś im powiedział, że to też jest tajne.
- Doktorze Brohier, jeśli to jest pański wkład w to spotkanie...
- Doktorze Wayne, co by pan zrobił z wnioskiem o patent na bombę atomową w tysiąc dziewięćset czterdziestym trzecim roku? Albo na radar w trzydziestym dziewiątym?
- Zatwierdziłbym je - odparł urzędnik bez wahania. - To były znaczące osiągnięcia techniczne oparte na zdrowych podstawach teoretycznych. Tymczasem wy wyciągacie królika z kapelusza, a nie chcecie pokazać mi ani królika, ani kapelusza. Mam związane ręce. Wasz patent nie jest w stanie sprostać jakimkolwiek wymaganiom. Poważnie wątpię, czy którekolwiek z państw, sygnatariuszy układu o wzajemnym uznawaniu patentów, byłoby skłonne wydać na tej podstawie dokumenty.
- Nie planuję szukania ochrony patentowej za granicą - stwierdził Horton.
- Nawet wtedy, gdy wasz amerykański patent zostanie opublikowany?
- Nie.
Teraz Wayne niczego już nie rozumiał. Skrzyżował ramiona na piersiach.
- Więc po co wam ten wniosek? Jeśli technologia została utajniona, i tak nie będziecie mogli wykorzystać patentu. Waszym jedynym klientem jest Pentagon. Czy chodzi o ambicję? A może pieniądze? Chcecie uzyskać jakąś premię z Terabyte?
Horton, zanim odpowiedział, spojrzał w bok, na dyrektora.
- Doktorze Wayne, nie sądzę, żeby moje intencje były istotne dla wniosku albo dla procesu jego przyjmowania.
- Prawda, ma pan rację. Nie są. Ale myślałem, że dacie mi panowie jakiś powód, żebym przeczytał podręcznik z procedurami w równie twórczy sposób, w jaki panowie napisaliście część techniczną wniosku. - Zakrył usta prawą dłonią i westchnął. - Czy macie ze sobą zaświadczenie od generała Vannigana?
Horton wyjął kopertę z zabezpieczeniami i wręczył ją Wayne’owi przez biurko.
- Po przeczytaniu ulega samozniszczeniu - uprzedził urzędnika.
Wayne kiwnął głową, rozdarł zabezpieczenie i zaczął czytać list. Pismo zaczęło się rozpadać w momencie, gdy z westchnieniem odłożył je na biurko. W niecałą minutę zamieniło się w drobniutki biały proszek.
- Przepraszam za zamieszanie - powiedział Horton, przerywając ciszę.
Wayne tylko machnął ręką.
- To są te... szczególne okoliczności, jak pan to nazwał, doktorze Brohier - powiedział powoli. - Utajniona technologia... niedopracowana część teoretyczna... patent, którego nie można opublikować, dopóki Pentagon nie wyrazi zgody. - Zabębnił palcami po blacie, kurz z kartki od generała wzbił się w powietrze. - Opierając się na, hmm, dodatkowej dokumentacji, którą mi przedstawiono, mogę zaakceptować patent prowizoryczny... tak, prowizoryczny i tymczasowy.
- A warunki...
- Będziecie musieli dostarczyć poprawiony opis techniczny i wyłożyć podstawę teoretycznego działania tego urządzenia. Jeśli nie zrobicie tego, zanim restrykcje zostaną zniesione i zdjęty zakaz publikowania, patent będzie nieważny i zostanie wycofany. Wayne rozparł się w krześle i złożył ręce na podołku. - Więcej nie dostaniecie ode mnie, panowie. Sugeruję, żebyście się tym zadowolili.
Horton przysłuchiwał się tym słowom i czuł, jak coraz bardziej przygniata go odpowiedzialność za stronę naukową Detonatora. Ale Brohier wstał, wyciągnął rękę i uśmiechnął się radośnie do Wayne’a.
- Doskonale. Dziękuję, doktorze Wayne. To wystarczy... tak, to nas zadowala.
Brohier dość luźno ułożył harmonogram dnia - czasu było dość, jak oznajmił Hortonowi z dumą, żeby zjeść wczesny obiad w „Mamarand” w Alexandrii.
Po siedmiu miesiącach każdy posiłek spożywany poza Aneksem - nawet pospieszny lunch w Denver, na lotnisku - był oczyszczającą podniebienie przyjemnością. Ale „Mamarand” przechodziła wszelkie wyobrażenia o rozkoszy jedzenia. Ta czterogwiazdkowa stołeczna restauracja przyciągała waszyngtońskich notabli od bez mała dwóch dziesięcioleci.
Horton posłuchał tego, co dyktował mu apetyt i zamówił słynne danie, jedną ze specjalności zakładu, owinięty w bekon podwójny filet.
- Gdybym wiedział, że jutro będzie smakować równie dobrze, zamówiłbym następną porcję i zabrał ze sobą - powiedział Brohierowi.
- Gdybym wiedział, że organizm do jutra mi przebaczy, zamówiłbym jedną taką porcją jeszcze dziś - odparł Brohier, spoglądając ze smutkiem na swoją lekkostrawną rybą.
Ściany „Mamarand” obwieszone były podpisanymi karykaturami słynnych klientów. Turyści, którym się poszczęściło i dostali stolik - było to możliwe tylko przed siódmą wieczór - byli łatwo rozpoznawalni: gapili się na ściany i chichotali. Stali klienci zwracali uwagę tylko na nowe wizerunki.
- Jesteś gdzieś tutaj? - zapytał Horton. Raczył się trzecim kieliszkiem cabernet i miał niezłą rozrywkę próbując rozpoznać twarze widniejące na ścianach bez patrzenia na podpisy.
- Ja? - zachichotał Brohier. - Jeffrey, w realnym świecie laureat Nagrody Nobla to krótka notka w mediach, która żyje przez dwanaście godzin. Nie jestem sławny. W najlepszym wypadku figuruję jako odpowiedź B na pytanie sto dziewięćdziesiąte w jakimś teście z ogólnej wiedzy o kulturze.
Ale jakby dla zaprzeczenia tym słowom, zaczepiano ich kilka razy, zanim skończyli jeść. Przybywający na późniejszy obiad goście zatrzymywali się przy ich stoliku i pozdrawiali Brohiera po imieniu.
Horton nie znał żadnego z nich. Po rytualnych prezentacjach stwierdził też, że nic o nich nie wie. Kiedy poszli do swojego stolika, wymusił na Brohierze, żeby mu wyjaśnił, kim byli ci ludzie. Objaśnienia tylko wzmogły w nim poczucie, że żyje w oderwaniu od rzeczywistości. Każde kolejne radosne powitanie wprawiało go w coraz bardziej kwaśny nastrój. Umilkł, a Brohier fałszywie odczytał jego milczenie jako oznakę zmęczenia.
- Wiesz, myślę, że nie musimy koniecznie wracać jeszcze tej nocy - zasugerował. - Możemy wziąć dwa pokoje w „Northwind” i polecieć dopiero jutro. Dobrze nam zrobi, jeśli pozwolimy się trochę rozpieścić: jacuzzi, masaż, pluszowe ręczniki, łóżka królewskich rozmiarów. - Zachichotał. - Myślę, że jak wrócimy, najmę kogoś, kto by nam kładł czekoladki na poduszki.
Horton wątpił, czy jedna noc spędzona w luksusie sprawi, że z większym entuzjazmem powita powrót do Aneksu.
- Dobry pomysł. Mam na myśli „Northwind”, nie czekoladki. Brohier, ocierając usta serwetką, wyjął telefon satelitarny z wewnętrznej kieszeni.
- Zobaczymy, co uda się zorganizować.
Ale Hortonowi nie mijała melancholia. Nie pomógł na to ani rozciągający się z hotelowego okna piękny widok na jasno oświetloną panoramę pomników stolicy, ani poczwórny, gorący prysznic, ani koktajl z krewetek, na który pozwolił sobie o północy, ani wygodny, pluszowy hotelowy szlafrok, ani nawet holościana i jej pięćset kanałów z muzyką, teatrem i filmem.
Kiedy nawet ostre pływanie w hotelowym basenie nie skłoniło go do pójścia do łóżka, zrozumiał, że przedłuża sobie dzień po to, żeby odciągnąć nadejście ranka. W tym samym przebłysku zrozumienia dotarło do niego, jakiej zmiany oczekuje. I nagle znalazł się na korytarzu, ubrany w szlafrok, przed sąsiednimi drzwiami. Zastukał.
- To zajmie nam tylko minutkę - powiedział, gdy Brohier wreszcie otworzył drzwi i spojrzał na niego zaspanymi oczami.
Brohier chrząknął z irytacją i cofnął się z progu, wpuszczając Hortona do środka.
- Myślałem, że śpisz już od dwóch godzin. Tak jak ja. Nie możesz poczekać do jutra?
- Karl, ja to naprawdę muszę rozwiązać teraz. Jeśli nie, to nie wiem, czy jutro tu jeszcze będę. Sprawy przedstawiają się tak, że nie sądzę, żebym miał jutro wsiąść z tobą do samolotu.
Drzwi zamknęły się za Hortonem. Pokój oświetlała tylko nocna lampka.
- W porządku - powiedział Brohier. W jego głosie nie było już irytacji. - Czego ode mnie oczekujesz?
- Zmiany. Nie mam żadnej przyjemności z bicia głową w mur. Nie wiem o co chodzi, straciłem zapał do rozwiązania sprawy. Jestem zbity z tropu. Mój umysł już nie pracuje na wysokich obrotach. Jest nawet gorzej: mam niewłaściwe nastawienie do tego wszystkiego.
- Chcesz się wycofać?
Hortonowi spodobała się propozycja, ale odepchnął tę myśl.
- Ciekawe, czy uda mi się zainteresować ciebie rozwiązaniem tego problemu. - Zdusił sardoniczny chichot.
- A dlaczego sądzisz, że mnie się lepiej uda? Nawet nie wiesz, jak trudno mi teraz się skupić, znacznie trudniej niż wtedy, gdy byłem w twoim wieku. Dojrzałość niczego nie daje fizykowi, Jeffrey.
- A skąd wiesz, że według mnie nie interesujesz się tym zagadnieniem i nie myślisz o nim przez cały czas? - odparował Horton. Przestań uważać to za moją własną działkę. Ja tak do tego nie podchodzę. Dałeś mi szansę, żebym sam to rozwiązał. Cóż, nie daję sobie rady. Proszę o pomoc, dokładnie tak, jak mi kiedyś powiedziałeś. Powinienem był to zrobić już dawno.
- Myślisz, że siedziałbym cicho, gdyby przyszedł mi do głowy jakiś interesujący pomysł? Doprawdy, Jeffrey, zbyt wysoko mnie cenisz, a za nisko oceniasz siebie.
- Nie o to mi chodzi. Jeśli nawet sam nie będziesz umiał tego rozwiązać, zawsze możesz zwołać ludzi, którzy potrafią to zrobić. Znasz wszystkich w branży, a oni znają ciebie. Nikt ci nie odmówi, nikt nie podda w wątpliwość twoich referencji, twojego słowa...
- No, znalazłoby się paru takich - powiedział Brohier, uśmiechając się ironicznie. - Nawet więcej niż paru.
- Ale znacznie więcej zrobiłoby to, co ja i chwyciłoby obiema rękami okazję współpracy z tobą. Wiem, że oczekiwałeś ode mnie więcej...
Brohier westchnął.
- To, co mówisz, dowodzi, że potrzebujesz zmiany scenerii. Jeśli za bardzo będziesz się starać, zepsujesz wszystko. A więc dobrze, przyjmuję twoją propozycję.
- Dziękuję. - Horton powiedział to z większą ulgą niż się spodziewał.
- Nie dlatego się zgadzam, żebym uważał, że tajemnica ustąpi przed moim błyskotliwym umysłem - dodał szybko Brohier, poklepując Hortona po ramieniu - ale dlatego, że to naprawdę mnie interesuje. No i jeszcze dlatego, że jesteśmy przyjaciółmi. I masz rację w jeszcze jednej sprawie. Dzielą nas dwa pokolenia, więc mnie łatwiej będzie nawiązać kontakt z moimi równolatkami i z młodszą generacją fizyków niż tobie. Więc zrobię to i zobaczymy, co z tego wyjdzie. - Wzruszył ramionami. - Może się okazać, że robimy to przedwcześnie.
Po tej rozmowie sen przyszedł bez problemów.
Burze mózgów, podczas których opracowano podstawy regulaminu dotyczącego miejsc składowania i instalowania Detonatorów, należały do najżywszych i najciekawszych zebrań zespołu Wysoka Szarża. Ale kiedy przyszło do wyznaczania priorytetów dla ponad czternastu tysięcy kandydatów, po pierwszych stu punktach skończyła się ogólna zgoda. W końcu ustalono, że przyznawaniem priorytetów zajmie się generał Stepak, który będzie musiał się konsultować z prezydentem i sekretarzami stanu.
Detonatory, eskortowane przez zespoły T i zespoły operacyjne, zostały przekazane lotnictwu wojskowemu. Miano je zainstalować
w bezzałogowych bojowych sondach latających global hawk, w latających stacjach radarowych E-8D Joint STARS, w samolotach-cysternach KC-10B, czyli we wszystkich nie uzbrojonych samolotach wojskowych, niezbędnych na polach bitew dwudziestego pierwszego wieku. Marynarka wojenna planowała przerobienie myśliwskich łodzi podwodnych klasy Sturgeon na przechwytywacze torped chroniące cenne flotylle lotniskowców i zabawiała się myślą o odkurzeniu wodolotów patrolowych Pegasus. Te ostatnie byłyby zastosowane zarówno jako zaczepne platformy bojowe, jak i w charakterze obrony przed lecącymi nisko nad powierzchnią morza rakietami.
Armia zaś chciała wyposażyć eskadry wojsk zmechanizowanych w dwa opancerzone transportery piechoty Mil 3 A3 z Detonatorami. Służyłyby one jako trały przeciwminowe. Korpus marines rozważał zastosowanie urządzenia przy operacjach ziemno-wodnych - do oczyszczania zaminowanych i ufortyfikowanych plaż. Planował użycie w celach ćwiczebnych pionowzlotów Osprey, helikopterów Super Cobra i poduszkowców desantowych LCAC.
Przez całe lata rzesze funkcjonariuszy służb policyjnych i wywiadowczych poświęcały tysiące roboczogodzin na tworzenie wyczerpujących list prawdopodobnych celów ataków terrorystycznych i militarnych. Te listy i analizy urosły do rozmiarów tajnego katalogu najważniejszych aktywów narodowych, począwszy od infrastruktury komunikacyjnej i transportowej, a skończywszy na kluczowych centrach badawczych i archiwach. Pentagon i FBI dostarczyły komitetowi Wysokiej Szarży swoje listy, z których Stepak wybrał stanowiska cywilne i wojskowe - po jednym z każdej branży - znajdujące się w prawie wszystkich stanach.
Amerykański przemysł kosmiczny otrzymał pierwszeństwo - od centrum kosmicznego ze stanowiskami startowymi Venture Star na Florydzie, w Kalifornii i w południowym Teksasie po farmy z antenami satelitarnymi w dziewięciu stanach. Ale Stepak chciał czegoś więcej - wejścia na orbitę. Naciskał na administrację NASA, żeby wyposażyła sześć satelitów SSTO w Detonatory i poleciła flocie handlowej uczynić to samo. Tylko w ciągu ostatnich dwóch lat zanotowano jeden pewny i trzy nie potwierdzone przypadki strącenia liniowców podczas startu lub lądowania przez rakiety typu Stinger, wystrzeliwane z przenośnej wyrzutni naramiennej.
Ale NASA stawiało opór. Żaden z tych przypadków nie miał miejsca w Stanach Zjednoczonych, argumentowali urzędnicy, a każdy kilogram ładunku był niezwykle cenny w sytuacji, gdy na międzynarodowej stacji orbitalnej mieszkało osiemnaścioro ludzi. Stepak zorganizował spotkanie prezydenta Brelanda z szefem NASA, żeby zakończyć spór.
Sekretarz stanu nie miał takich zastrzeżeń. Każda amerykańska ambasada, od Dhaki po Gaborone, dostała ostry nakaz, żeby przyjąć po dwa Detonatory wraz z oddziałem ochrony, który miał dołączyć do marines chroniących placówki. Większość z tych Detonatorów trzymano w stanie „zimnym”, jako zabezpieczenie przeciwko nieprzewidywalnym meandrom polityki w Trzecim Świecie. Ale pół tuzina włączono już na samym początku, jako zabezpieczenie przeciwko nieprzewidywalnym wybuchom przemocy ze strony terrorystów.
Ani Breland, ani Stepak nie mieli ochoty przekazać kontroli nad Detonatorami służbom policyjnym, nawet FBI. Ale magazyny przejściowe - ochrzczone przez Richarda Nolby’ego przechowalniami bagażu - założono w sześciu miejscach rozrzuconych po całym kontynencie. Każdy z nich stał się bazą dla dwunastu ruchomych oddziałów zaopatrzonych w Detonator. Były one do dyspozycji policji lokalnej, stanowej i FBI na użytek specjalnych operacji i dochodzeń.
Ulubionym pomysłem prezydenta było użycie Detonatora w charakterze „ruchomego filtra”, który miałby przechwytywać przewożoną broń. - Są miejsca, do których nie wolno zabierać broni i ludzie o tym wiedzą. Miejsca szczególnie chronione i przeszukiwane - powiedział Stepakowi. - Tam nie potrzeba dodatkowych ostrzeżeń, żeby się upewnić, że ludzie przestrzegają przepisów. Nie będzie już więcej dzikich strzelanin na drogach. Nie będzie bomb przesyłanych w listach. Nie będzie spustoszeń w budynkach sądów i porachunków na szkolnych podwórkach.
Nolby starał się przekonać prezydenta, że takich zdarzeń jest zbyt mało, a liczba Detonatorów, których należałoby użyć, za duża, żeby było to opłacalne, ale prezydent pozostał niewzruszony.
- Może rzeczywiście takich przypadków jest niezbyt dużo, ale ich oddziaływanie ogromne - powiedział. - Każde tego typu zabójstwo trafia na łamy prasy i pozostaje w ludzkiej pamięci. Dzieciaki strzelające do siebie nawzajem przed drzwiami pracowni matematycznych, listy z bombami zabijające profesorów w średnim wieku, liniowce pasażerskie pełne studentów z Francji, rozrywane wybuchem podczas lotu... to skłania ludzi do myśli, że życie jest pełne szaleństwa, a świat schodzi na manowce. To właśnie sprawia, że się boją.
Słuchając tych słów Nolby przypomniał sobie, że dom rodzinny Brelanda w Willamsport leży zaledwie o kilka kilometrów od Montoursville, wioszczyny, która tak mocno przeżyła tragedią lotu 800. Nolby zaakceptował więc słowa prezydenta, nie chcąc odgrzewać starych wspomnień i wdawać się w spór. Detonatory o ograniczonej mocy trafiły wraz z kevlarowymi komorami przeciwwybuchowymi do przechowalni bagażu na czterdziestu czterech lotniskach i do centralnych sortowni pocztowych.
Ale Stepakowi udało się przekonać Brelanda, że szkoły powinny poczekać, aż sprawa zostanie nagłośniona. Nie byłoby łatwo wyjaśnić obecności żołnierzy. Stepak zauważył:
- Bez względu na to, jak absurdalnie to zabrzmi, dzieciaki prawie zawsze uważane są za ofiary. One będą postrzegane jako niewiniątka, a my jako czarne charaktery. A przecież nie w ten sposób chcemy przedstawić Detonator opinii publicznej.
Senator Grover Wilman śledził wszystkie te poczynania dzięki swoim comiesięcznym spotkaniom z prezydentem i odbieranym co dwa tygodnie sprawozdaniom z zespołu Wysokiej Szarży. Stały się one podstawą jego tajnych raportów składanych komitetowi Kongresu do spraw bezpieczeństwa.
Był coraz bardziej zgorzkniały, bo zapewnienia prezydenta coraz mniej go satysfakcjonowały. Wilman dysponował własną listą i miał własne priorytety. Mijały miesiące i nie było widać, żeby działania administracji choćby w najmniejszym stopniu odzwierciedlały jego oczekiwania. Zaczął się zastanawiać, czy w ogóle kiedykolwiek się to stanie. Zanim doszło do spotkania w lipcu, Wilman stracił wiarę w słowa, które usłyszał od Brelanda podczas ich pierwszej rozmowy.
Przed końcem miesiąca piąta setka zespołów Mark I miała zejść z taśm produkcyjnych fabryki w Południowej Dakocie i trafić w ręce 641. Brygady Taktycznej. Wilman, myśląc o tym, doszedł do wniosku, że już za długo był cierpliwy i rozsądny.
- Panie prezydencie, czy pan mi mydli oczy? - odezwał się, ledwie usiedli w Owalnym Gabinecie.
- Słucham, panie senatorze?
- Myślę, że dobrze mnie pan usłyszał. Czy pan próbuje mną manipulować? Czy te nasze spotkanka są pańskim sposobem na zneutralizowanie mnie? Zakładam, że nie posłuchał pan rady, żeby mnie po prostu zabić.
- Nikt czegoś takiego nie zasugerował, panie senatorze - powiedział Breland z pochmurną miną. - W każdym razie nie w mojej obecności.
- Nie zastanowiono się, czy można mi zaufać, czy będę siedział cicho i tańczył jak mi zagracie? Nie wyrażano obaw, że jestem bardziej lojalny w stosunku do własnej organizacji niż w stosunku do Kongresu, że jestem internacjonalistycznym świrem walczącym o pokój, który przyjął pozę amerykańskiego bohatera? Jeśli tego wszystkiego nie było, to szkoda, bo to jest prawda. Zachowywałem się najlepiej jak mogłem, panie prezydencie. Nawet nie myślałem, że to wytrzymam. Siedzieć tyłkiem na takiej tajemnicy przez osiem miesięcy... cóż, mogę powiedzieć tylko tyle, że czuję się bardzo ciężarny.
- Czy to początek spowiedzi? Mam ją od pana przyjąć?
- To zależy od pańskich odpowiedzi na moje pytania, panie prezydencie.
- Senatorze Wilman, jestem wdzięczny za okazaną przez pana cierpliwość...
- O, na pewno - powiedział Wilman. - Ale czy ona zostanie wynagrodzona? Czy może cała ta Wysoka Szarża nie jest niczym innym jak kpiną z ludzi, którzy są dla mnie ważni?
- Obawiam się, że nie rozumiem...
- Wyłożę to w prosty sposób. Czy ma pan zamiar zrobić cokolwiek konstruktywnego w sprawie Detonatora?
Breland ściągnął brwi.
- O ile wiem, dostaje pan wszystkie raporty na temat rozmieszczenia zespołów, więc mogę przypuszczać tylko jedno: to pojęcie ma dla nas odmienne znaczenie.
- Z przyjemnością wytłumaczę panu, co ja pod nim rozumiem: czynnie, a nie biernie, rozwojowo, a nie reakcyjnie, pozytywnie, afirmatywnie, dążąc do przemian, podejmując ryzyko, podejmując interwencje nakłaniające do działania, które wpływa na ludzkie życie i je ratuje. Sądziłem, że ma pan jakąś wizję co do mocy i potencjału Detonatora. Nadal czekam, żeby się przekonać, że tak jednak jest. Ma pan przed sobą młot i kowadło, czy zamierza ich pan w ogóle użyć? 
Na twarzy Brelanda pojawił się cień irytacji.
- Rozstawiliśmy już ponad czterysta Mark I. Nie zostały pochowane w magazynach wojskowych.
- A z powodzeniem mogłyby tam trafić, jeśli wziąć pod uwagę to, co z ich pomocą zrobiono - odparł Wilman. - Zmienił pan cudotwórczy, przełomowy wynalazek w jakąś cholerną polisę ubezpieczeniową właściciela domu. Zabezpieczamy miliardy dolarów zastygłe w betonie i metalu, chronimy cenne kolekcje zabawek i suwenirów, a zapominamy o ludziach. Dobry Boże, większość Detonatorów, które kazał pan już rozstawić, nie została nawet włączona. Jeśli choć setka z nich jest teraz czynna, gotów jestem dać się nago obwieźć taczką po Mallu.
- W każdym miejscu warunki są inne, senatorze. Doprawdy nie rozumiem, czego pan się po mnie spodziewa.
- Niech pan spróbuje pomyśleć o osiemnastu tysiącach czterystu dziewięciu trupach.
- Skąd te liczby?
- Z Centrum Statystyk Zdrowotnych przy Center for Disease Control, z wczorajszego popołudnia - odparł Wilman. - Tylu właśnie ludzi starało się zatrzymać kulę swoim ciałem od dnia, kiedy wraz z doktorem Brohierem przyszedłem na spotkanie z panem. Na tyle właśnie morderstw, samobójstw i tragicznych wypadków pan pozwolił. Oto cena za wstrzemięźliwość, za tajność i za bierność. Ci ludzie to tylko Amerykanie, a przecież nie prowadzimy z nikim oficjalnie wojny. Nie mogę panu powiedzieć, ilu Europejczyków, Afrykańczyków, Azjatów weszło na minę albo padło ofiarą sporu granicznego czy niewielkich zamieszek. Sądzę, że nasze dwadzieścia tysięcy w porównaniu z tym to niewysoka liczba.
Gniewna zmarszczka na czole Brelanda wskazywała, jak niechętnie prezydent przyjmuje pouczenia.
- Teraz pan mówi jak nawiedzony, panie senatorze. Wyżej pana osądzałem. Nie może pan spodziewać się po nas, że powstrzymamy wszelkie zabójstwa...
- Możemy sprawić, że będzie trudniej ich dokonywać niż teraz. Ale musimy tego chcieć. Musimy spróbować.
- Próbujemy...!
- Akurat, panie prezydencie! Akurat! Wszystko, co robimy, to uporczywe hamowanie zmian. Staramy się utrzymać naszą przewagę, nic więcej. Przeraża nas śmiertelnie myśl, że Mao miał rację, że cała władza polityczna wyrasta z lufy karabinu, a on tymczasem wymyka się nam z dłoni.
Breland nic nie powiedział; otarł usta wierzchem dłoni. Wilman przesiadł się bliżej niego.
- To najnormalniejsze w świecie, panie prezydencie, że chce się bronić swojego - powiedział, przesuwając się na brzeg kanapy. Ale to nie wystarczy. Nie w tym stuleciu i nie na tym urzędzie. Musimy się w równym stopniu troszczyć o zabitego czarnego nastolatka w Atlancie, co o martwe białe dziecko w Beverly Hills; o bombę w londyńskim sklepie, co o bombę w nowojorskim autobusie; o moździerze ostrzeliwujące Kinszasę przez rzekę Kongo tak samo, jakby ostrzeliwano z nich Kansas City z drugiego brzegu Missisipi. Jak liczne jest pańskie plemię, panie prezydencie? Kto ma zaszczyt do niego należeć? Tylko żołnierze i politycy?
- Nie... nie, oczywiście, że nie...
- To dlaczego chronimy nasze bogactwa i naszą władzę, zamiast chronić ludzi?
Breland gapił się na niego, mrugając.
- Ostrzegł mnie pan, że mi się pan dobierze do skóry, prawda? - powiedział potrząsając głową. - Grover, tak naprawdę nie ma między nami różnicy zdań. Pańska etyka i moja idą w parze. Ludzie są ważniejsi niż rzeczy. Życie jest ważniejsze od ideologii. I naprawdę wierzę, że ludzkość jest jedną rodziną... nawet jeśli dysfunkcjonalną.
- Tak pan mówi, ale wysłał pan dziewięćdziesiąt dziewięć procent wyprodukowanych Detonatorów pod adresy, które zaczynają się od słowa „fort” albo kończą na słowie „baza”.
- Bo tylko te miejsca są przygotowane, żeby natychmiast zrobić użytek z Detonatorów. Społeczeństwo cywilne jeszcze nie jest gotowe. Przed nami ogrom pracy edukacyjnej...
- Czy to tylko wymówka, że to tak powoli idzie?
- Tak powoli? O czym pan mówi? Rozmieszczamy urządzenia tak szybko, jak tylko ludzie Goldsteina są w stanie je wyprodukować.
- To dlaczego nie zamówiliśmy drugiego tysiąca i trzeciego? Dlaczego nie naciskamy na Goldsteina, żeby podniósł wydajność? Dlaczego jesteśmy tak cholernie bojaźliwi?
- Bojaźliwi?
- Bojaźliwi - powiedział Wilman z naciskiem. - Wszystko to raczkowanie i półśrodki. Pański pomysł, żeby filtrować przepływ broni, to jest właśnie to, co powinniśmy robić. Ale pan zatrzymał się w pół drogi.
Breland uniósł dłonie.
- Proszą powiedzieć, co zaniedbałem.
- Na początek... wszystkie załadowane rewolwery i pistolety trzymane są w schowku na tablicy rozdzielczej samochodu i pod siedzeniem. Dziesięć lat temu Kongres uchwalił prawo Mercka-Martinsona, a ludzie nadal są zabijani, bo uśmiechnęli się krzywo do kierowcy jadącego równoległym pasmem ruchu. Dlaczego prawo Mercka-Martinsona nie zakończyło tego procederu?
- Zdaje mi się, że tu chodzi o coś takiego jak prawo obrony koniecznej - odparł Breland, siląc się na kpiący uśmiech.
- Po prostu prawo nie pozwala policji szukać tej broni, zanim coś się stanie. Ale Detonator może to zrobić. Może podarować kły tej bezzębnej ustawie. Może się stać dla kontroli posiadaczy broni tym, czym radar i zautomatyzowane autostrady stały się dla kontroli ruchu.
- Co pan zamierza udowodnić?
- Nic więcej niż to, co udowodnił pan w kwestii portów lotniczych i urzędów pocztowych. Każdy, kto prowadzi samochód, w końcu musi wjechać na most, przejechać przez tunel, zatrzymać się obok budki na autostradzie. Jeśli każe pan tam zainstalować wystarczającą liczbę Detonatorów, może pan wymieść wszystkie pistolety i rewolwery z dróg.
- Zostanie zniszczona tylko broń załadowana. A po drodze będzie kilka ślicznych wypadków.
Wilman wzruszył ramionami.
- Znają prawo Mercka-Martinsona, że nie wolno wozić broni samochodem.
- Więc sądzi pan, że możemy zacząć działać i niszczyć amunicję, nawet jeśli ludzie przestrzegają prawa, przewożąc ją bezpiecznie w bagażniku, gdzie kierowca nie może sięgnąć... nawet jeśli spowoduje to pożar, w którym spłonie samochód wiozący rodzinę...
- Należy zaznaczyć strefy działania Detonatora. Oświetlić je, postawić wielkie czerwone znaki co sto metrów przez kilometr. Namalować czerwone pasy w poprzek drogi. Niech wiedzą, co się zbliża. Stworzyć miejsca, w których ludzie będą mogli zdeponować swoją amunicję, zanim dotrą do skraju strefy. Nie chcemy, żeby komukolwiek stała się krzywda. To jest...
- Nie możemy tego zrobić, Grover. Wiesz, że nie możemy.
- A dlaczego? I niech mi pan nie mówi, że to ze względu na drugą poprawkę. Proszę zapytać swojego prokuratora generalnego o sprawę Miller przeciwko Stanom Zjednoczonym.
- Wszystko dlatego, że jeszcze nie przygotowaliśmy się na syndrom CNN - odparł Breland. - Pentagon jest stanowczo przeciwny jakiemukolwiek ujawnianiu odkrycia, dopóki nie znajdzie efektywnych środków obronnych i substytutu materiałów wybuchowych.
- Kiedy podjęli taką decyzją?
- To nie oni zadecydowali. To ja.
Wilman zamyślił się z ręką na poręczy kanapy.
- Czy taką właśnie decyzję chciał pan podjąć, panie prezydencie? Breland popatrzył na niego z zaskoczeniem. Nie odpowiedział, wstał i podszedł do biurka. Sięgnął do misy po cukierek.
- Nie wiem dlaczego, ale niełatwo mi teraz odpowiedzieć na to pytanie, Grover - odparł w końcu.
Wilman pokiwał głową.
- Panie prezydencie, myślę, że winien jestem panu przeprosiny. Kiedy mówiłem, że pan usiłuje mną manipulować, nie miałem racji. Z całym szacunkiem, uważam, że to pan jest manipulowany. Nie ma w tym niczego hańbiącego. Oni są ekspertami.
Breland głośno zgryzł cukierek.
- Wiedziałem, że będą próbowali - powiedział. - Wiedziałem, że jeśli wyrwę się przed orkiestrę, to nie pójdą za mną. Ale sądziłem, że panuję nad sytuacją, Grover. - Westchnął. - Chyba łatwiej im ze mną poszło niż przypuszczałem.
- Miał pan piękne przemówienie. Przyciągnął pan ich uwagę. Program instalowania Detonatorów jest tego dowodem, bo uzyskał ich akceptację. Nie mogli sprawić, żeby Detonator zniknął, więc przejęli nad nim kontrolę. I powiedzieli panu nadzwyczaj rozsądnie, że przy innym postępowaniu rozpęta się piekło na ziemi. - Wilman zdobył się na blady uśmiech. - Ten argument jest tym mocniejszy, że oni mają rację. Piekło rzeczywiście się rozpęta. Przewidziałem to. Oni się tego boją. Pan... - Zawiesił głos pytająco.
Breland przygarbił się i oparł o brzeg biurka.
- Niech pan mi podda jakiś pomysł. Coś, co moglibyśmy zrobić już teraz. Mam serce na właściwym miejscu.
- Codziennie, czytając wiadomości, mam tuzin nowych pomysłów - odparł Wilman. - W tej chwili na czele listy stoi Denis Sassou-Nguesso. Chciałbym z całego serca zobaczyć, jak pan do niego dzwoni i mówi mu, że daje dwanaście godzin, żeby wszyscy opuścili teren jego obozu wojskowego oddziałów Cobra, a potem wysłał do Konga F-117 z Detonatorem na pokładzie. Czy lotnictwo wojskowe zdołało już dopasować urządzenie do luku bombowego?
- Ciągle nad tym pracują.
Wilman wyglądał na rozczarowanego.
- Może to i dobrze. Pewnie zagnałby do obozów zakładników z szeregów opozycji, o ile znalazłby jeszcze jakichś żywych, których nie zabiły Cobry. Oczywiście, zawsze można to zrobić bez ostrzeżenia...
- Następny pomysł - poważnie powiedział Breland.
- Cóż, skoro nie chce pan upublicznić sprawy, co by pan powiedział na małą dezinformację?
- Proszę kontynuować.
- Zbyt wielu ludzi uczestniczy w projekcie Wysoka Szarża, żeby móc długo utrzymać tajemnicę. Nie otrzymuję pańskich raportów wywiadowczych, ale jestem pewien, że każdy liczący się urzędnik słyszał już o Wysokiej Szarży, a niektórzy są wystarczająco wysoko, żeby dotrzeć do dezinformacji: dowiedzieli się, że chodzi tu o urządzenie do wyszukiwania min. - Przerwał i popatrzył na Brelanda, szukając potwierdzenia. - Pan zawsze robi dobrą minę do złej gry.
- Załóżmy, dla dobra tej dyskusji, że ma pan rację.
- Zatem następną rzeczą, która się narzuca, jest poparcie tej mistyfikacji demonstracją - powiedział Wilman. - Niech pan każe chłopcom z INSCOM sprokurować jakąś zabawkę, którą przyczepimy do black hawka: dużo lśniącego metalu, mnóstwo anten i mrugających światełek. Powinno tam być także pole magnetyczne i jakiś nadajnik radiowy, żeby wszystko razem przekonało Chińczyków.
- A prawdziwy Detonator będzie ukryty wewnątrz helikoptera?
- Właśnie. Model L black hawka powinien unieść obie rzeczy naraz bez kłopotu. Pan zwoła konferencję prasową, ogłosi krucjatę przeciwko minom lądowym i powie, że powołał specjalny oddział wojska, którego zadaniem jest rozminowywanie w celach humanitarnych. Wtedy pokaże pan helikoptery. To będzie wspaniałe widowisko dla telewizji: główna informacja dnia. I da to Pentagonowi jeszcze kilka miesięcy zwłoki. Niewielka domieszka prawdy świetnie służy kłamstwu.
Breland ściągnął wargi.
- Generał Madison i Zjednoczeni Szefowie nie ustąpią nawet o tyle.
- Pieprzyć ich - powiedział Wilman zaskakując Brelanda wulgarnością. - Niech pan ich zapyta, kiedy ostatni raz wizytowali klinikę ortopedyczną w Bośni albo uczestniczyli w wiejskim pogrzebie w Afganistanie. Niech pan zapyta Madisona, czy te tajemnice warte są jego prawej nogi albo życia jego wnuczki Macey. Sto pięćdziesiąt milionów min czyha w ziemi! Daje to w przybliżeniu tysiąc ofiar tygodniowo. I ta statystyka utrzymuje się od dwudziestu lat. Pan może coś z tym zrobić, panie prezydencie. Proszą, niech pan coś z tym zrobi.
Breland wstał i oskarżająco wskazał palcem na Wilmana.
- Tego pan chciał, kiedy pan tutaj wszedł.
- Właśnie - zgodził się radośnie Wilman.
- Więc teraz to pan próbuje mną manipulować.
- Nie, panie prezydencie, ja pana zawstydzam. 
Breland westchnął.
- Dobrze pan sobie z tym radzi. Wie pan, że mam nową cioteczną wnuczkę?
- Możliwe, że gdzieś o tym słyszałem. 
Breland ze smutnym uśmiechem okrążył biurko.
- Wiesz, Grover, jaką niespodziankę stwarza stanowisko prezydenta? To, że tak trudno jest czynić dobro, nawet jeśli ma się najlepsze intencje. Tak trudno jest zrobić cokolwiek! To tak, jakby za każdym razem, gdy otwierają się drzwi, przeciekało przez nie trochę szlamu z dna Potomaku. Zanim się człowiek spostrzeże, już siedzi w nim po pas i ledwie może się ruszać.
Pochylił się i nacisnął klawisz interkomu.
- Pani Tallman, proszę odszukać generała Stepaka i powiedzieć mu, że chcę się z nim widzieć.
- Chce pan, żebym został? - zapytał Wilman. 
Breland pokręcił głową.
- Nie, chyba że przyniósłby pan szpadel.
- Życzę szczęścia, panie prezydencie. 

Tego samego popołudnia Wilman, pod wpływem impulsu, wysłał do Białego Domu prezent - chromowany szpadel na długim trzonku. Wykonano go na użytek uroczystego wkopywania kamieni węgielnych.
Aż do następnej wizyty w Białym Domu nie był pewien, czy prezydent docenił dowcip. Szpadel wisiał na ścianie, na lewo od biurka Brelanda. Obok umieszczono czamo-żółty napis, jak w fabryce: „Na wypadek nagłej potrzeby. Nie zdejmować”.
Gdy prezydent wręczył mu nowy, dwutygodniowy raport Wysokiej Szarży, Wilman był zachwycony i zaskoczony jednocześnie.
- Punkt drugi - powiedział prezydent, odczekawszy chwilę. Ma pan jakiś ulubiony kraj?
Tytuł akapitu głosił: „Inicjatywa Wysokiej Szarży w sprawie usuwania min”.
Wilman spojrzał na prezydenta z wdzięcznością.
- Nie mam faworytów, panie prezydencie - powiedział znacząco. - Ale zawsze chciałem dokładniej zwiedzić Kambodżę.
Breland pokiwał głową.
- A więc to będzie Kambodża. Włączyć pana w skład misji?
- Nie chciałbym tego przegapić.
- Nie przegapi pan - powiedział Breland. - Mam zamiar publicznie obdarzyć pana zaufaniem i zobaczyć przy tym, jak się pan czerwieni.

15. Oszustwo

Nagasaki. Nasłuch sejsmologiczny „udowodnił bez wątpliwości”, że Chiny przeprowadziły podziemny test nuklearny, gwałcąc zobowiązania przyjęte wraz z traktatem o zakazie takich prób - twierdzi dyrektor Światowego Monitoringu Nuklearnego. „Wykresy powstające w wyniku wybuchów bomb są jedyne w swoim rodzaju. Tu mieliśmy nowy wzór, wskazujący na większą moc niż poprzednio”, powiedział doktor Ray Milius. „Sądzę, że to głowica do DF-10”. Chińska Agencja Kosmiczna w ostatnim miesiącu wystrzeliła na próbę nową rakietę dalekiego zasięgu. Ale czynniki oficjalne w Pekinie twierdzą, że wstrząs sejsmiczny, którego epicentrum znajdowało się niedaleko Lop Nor, obszaru testów atomowych, był wywołany trzęsieniem ziemi, a nie wybuchem, a Dong Feng 10 ma służyć wystrzeliwaniu w kosmos pojazdów załogowych.
Pełna wersja - Dane Departamentu Stanu - Wideo: start DF-10 Protest premiera Japonii - Czy test miał oznaczać „ostrzeżenie” dla Rosji i Stanów Zjednoczonych?

Pot ledwie zaczął stygnąć na nagim ciele Gordona Greene’a, gdy rozległ się dzwonek jego comsatu.
Dźwięk był wyjątkowo łagodny, bo Greene tak nastawił alarm, ale także dlatego, że dżinsy, w których nosił aparat, leżały rzucone na podłogę o kilka metrów dalej, niedaleko drzwi sypialni. Wibrujące, ciche brzęczenie dzwonka nie było głośniejsze niż oddech nagiej kobiety zwiniętej w kłębek u prawego boku Greene’a. Powoli wydobył się z jej uścisku, zastąpił swoje ramię poduszką wsuniętą pod jej policzek, a ciepło swojego ciała kocem, którym przykrył ją aż po ramiona.
To nie czułość nim powodowała, ale uprzejmość i chęć zachowania prywatności. Jak przeważnie bywa, gdy obcy sobie ludzie stają się kochankami, ostatnia godzina randki była wypełniona obopólnym egoizmem, zamiast intymnym zbliżeniem. Kobieta potrzebowała towarzystwa, a on chciał złagodzić głód seksualny; załatwili sprawę podczas gorącego tańca w zimnym świetle baru położonego o osiem przecznic od jej kampusu.
Ich ciała pasowały do siebie idealnie; po pierwszych pocałunkach okazało się, że jej namiętność dorównuje jego namiętności, jej ciało rozpala się pod jego dotykiem, a jego ciało odpowiada na jej wezwania. Ostatni stosunek był wyjątkowy rozwiązły; opadli później razem na wilgotne prześcieradła nie odczuwając żalu. Nie myśleli wiele, żeby nie przeszkadzać zmysłom. Szybko zapadli w sen.
Potem zadzwonił comsat. Greene natychmiast przypomniał sobie, dlaczego go włączył i stwierdził, że jest to wystarczający pretekst, żeby pozbyć się przyjemnego ciężaru ciała Kiery. Wstał z łóżka, a sprężyny zaskrzypiały tylko raz. Do tego czasu dzwonek ucichł, ii ale Greene chwycił dżinsy jedną ręką i wyśliznął się z pokoju. W korytarzu zatrzymał się, żeby włożyć spodnie.
Przez okiennice przesączało się dość światła z ulicy, żeby Greene znalazł drogę do obrotowego krzesła w gabinecie. Dotknął myszy, a metrowy monitor ocknął się z uśpienia. W jego poświacie widać było dwudzielną klawiaturę - antyk, którego używanie wymagało specjalistycznych umiejętności, ale Greene wolał to niż mówienie do systemu. Większość interesujących rzeczy, które można było zrobić za pomocą komputera, wymagało porzucenia wygód multimedialnego interfejsu - na poziomie maszyny liczyła się syntaksa.
Wszystkie kanały z wiadomościami były aktywne i pokazywały wyszukane ostatnio rzeczy. Do zaplanowanego programu z Phnom Penh zostało jeszcze trochę czasu, więc Gordon zaczął przeglądać informacje.
W dziale „eksplozje” było tyle nowych pozycji, że ziemia powinna zadygotać. Ciężarówka z bombą w Colombo, miny na ruchliwej drodze w Dolinie Jordanu, atak rakietowy w Algierze, wymiana ognia moździerzowego na przedmieściach Bogoty - to była rutyna. Greene przejrzał setki takich wiadomości tylko w ostatnim miesiącu. Liczące sobie pięćdziesiąt lat niewybuchy amerykańskich szrapneli zabijają chłopów na północ od Hoszimin, samobójca z bombą w niemieckim pociągu, uzbrojone pociski artyleryjskie kalibru sto pięć milimetrów znalezione w Kentucky na wysypisku - to były przynajmniej jakieś nowości w albumie Greene’a. Od czasu do czasu zdarzały się historie tyleż makabryczne, co groteskowe - zaminowana trumna w domu pogrzebowym na południu Włoch albo „osiołki pocztowe” przemycające wyrzutnie granatów przez górską granicę do Grecji.
Czasami agencja dostawała czkawki i dostarczała Greene’owi coś lżejszego - artykuł o „eksplozji” demograficznej w populacji mrówek w Missouri albo o uderzeniu komety w Nevadzie w erze dewońskiej. Było to jednak zrównoważone przez wiadomości, nad którymi Greene nie mógł przejść ze wzruszeniem ramion - pełne bezsensownego okrucieństwa, bezwstydnej brutalności. Obrazy, które rodziły się w jego umyśle, zostawały tam całymi dniami: wizja granatu rozpryskowego wrzuconego do zatłoczonego kościoła w Manili albo listu z bombą, który zabił w Groźnym jednomiesięczną dziewczynkę w ramionach jej matki.
Ale jak do tej pory, agencje prasowe nigdzie nie znalazły dowodu na użycie Detonatora w sposób, w jaki miał zostać użyty. Nie było nowin o niedoszłych zamachowcach rozerwanych przez ich własne bomby, o zrzuconych ze stołka tyranach, o armiach pozbawionych arsenałów, o oprychach, punkach i cwaniaczkach odartych z zautomatyzowanej męskości wykutej z błękitnej stali. Strumień śmierci, krwi, cierpienia i płaczu płynął niczym nie powstrzymywany przez wszystkie kontynenty, przez wszystkie kraje. I tylko najbardziej wstrząsające i dramatyczne okoliczności śmierci znajdowały miejsce w pamięci i sumieniach obcych ludzi mieszkających na drugiej półkuli. Nic się nie zmieniało.
Greene nie rozpaczał. Dysponował wystarczającymi zasobami cynizmu, żeby nie oczekiwać niczego lepszego. Mimo to z każdym upływającym dniem miał coraz mocniejsze poczucie straconej okazji. Odczuwał to w swoim imieniu, w imieniu tych, których nazywał przyjaciółmi i w jej imieniu, bo nigdy nie opuszczała jego myśli. Szlachetny gest, który poszedł na marne, stracony rok i bezsensownie przerwane żywoty. Rozczarowanie nie pochodziło z zaniechania nadziei, ale ze zmarnowania dobrych intencji. Przeżył twarde lądowanie i wszystko wskazywało na to, że będzie musiał poczynić dalsze kroki.
Ta perspektywa była tak oczywista, że Greene zaczął się już przygotowywać. Dysponował trzema zaszyfrowanymi kopiami dokumentacji Detonatora, umieszczonymi na zdalnych serwerach poza Stanami Zjednoczonymi. Dwie z tych kopii były opakowane w cyfrowe koperty i zaadresowane do ponad stu publicznych miejsc dystrybucyjnych, od grup dyskusyjnych, takich jak alt.peace i sci.physics, począwszy po serwery „preprint” w szesnastu krajach. Trzecia kopia była zaadresowana do prawie dwustu prywatnych skrzynek pocztowych należących do działaczy na rzecz rozbrojenia i pracowników Terabyte rozrzuconych po całym świecie - fizyków różnych maści, inżynierów-eksperymentatorów i dyrektorów do spraw naukowych spółek zajmujących się zaawansowanymi technologiami.
Greene kalkulował, że jego wysiłki - włączając najnowsze i najbardziej podstępne triki spammerskie - sprawią, iż w ciągu godziny namnoży się nie mniej niż dziesięć tysięcy kopii tej ogromnej dokumentacji. Zależnie od szybkości i efektywności reakcji Pentagonu - blokad cyfrowych, zabójców pakietów, wirusów - zanim serwery zostaną odnalezione i zamknięte, po świecie będzie krążyć pół miliona albo więcej kopii. A wtedy będzie już za późno. Zbyt wielu adresatów zauważy cyfrowego słonia, którego Greene podrzucił im na słomiankę. Nie sposób będzie powiedzieć wszystkim: idź sobie!
Greene najbardziej obawiał się teraz niespodziewanego stukania do drzwi. To on był najsłabszym ogniwem. Toteż zaopatrzył wszystkie trzy kopie w sygnał „truposza”, nastawiony z trzydniowym wyprzedzeniem. Gdyby mu się coś stało i niewinne piknięcie nie dotarłoby do serwerów przynajmniej raz na trzy dni, cała machina zostałaby wprawiona w ruch bez jego udziału.
Ale powód, dla którego siedział teraz przed terminalem późno w nocy, zamiast jak każdy zdrowy na umyśle mężczyzna zajmować się kobietą, która leżała w jego łóżku, był inny. Chciał sprawdzić, czy cała jego praca nie poszła na marne.
Kilka minut przed drugą, gdy zamykał agencje prasowe, usłyszał, jak trzeszczy podłoga w pokoju.
- Hej - powiedziała miękko, podchodząc do niego.
- Hej - odparł, włączając CNN i ściszając fonię. - Masz lekki sen.
- Najwyraźniej nie tak lekki jak ty. Co robisz? Wysyłasz raport do alt-kropka-jestemszczęśliwy-kropka-com? - zamruczała obejmując go od tyłu rękami.
- Przeglądam najnowsze wiadomości - powiedział. - Prezydent wybrał się w podróż na Daleki Wschód.
- Znam facetów, którzy potem muszą zapalić i takich, którzy potem muszą coś zjeść i jeszcze innych, którzy potem wyskakują z łóżka, żeby umyć sobie zęby...
- Urocze.
- Nad wyraz - odparła. Tymczasem na ekranie pojawił się zwiastun „CNN Live Event”.
- Ale ty nie wracasz do łóżka. Będę musiała iść do domu z myślą, że zostałam zaniedbana ze względu na jakiegoś polityka. W dodatku głupkowatego.
Lewą ręką Greene włączył nagrywanie wideo, potem podkręcił potencjometr. Prawą ręką ścisnął dłoń Kiery, powstrzymując ją przed odejściem.
- Piętnaście minut i znów będę cały twój. 
Zachichotała.
- To cię podnieca?
- A słyszałaś o genetycznej więzi między testosteronem a wybuchami?
Po wstępnej informacji prezydent Breland zaczął przemówienie. Kiera zerkała przez jego ramię na ekran.
- Spodziewasz się wybuchów?
- Tak głosi plotka. Nie pod mównicą - dodał szybko. - Mają oczyszczać pole minowe.
- Czy to jest niebezpieczne? A dużo czasu zajmuje?
- Zazwyczaj jest niebezpieczne. Dlatego zrobili tę informację. Popatrzyła na ekran i zobaczyła tylko gadające głowy.
- Piętnaście minut, obiecujesz?
- Góra dwadzieścia. Pocałowała go w czubek głowy.
- Może wezmę prysznic.
- Jak powiedział Napoleon do Józefiny...
- Słucham?
- Nie rób tego.
Wydała okrzyk zaskoczenia, ale nie była niezadowolona.
- Nie każ mi czekać.
- Zaraz będę.
Kiedy poszła, Greene pozwolił sobie na uśmiech. Za prezydentem zauważył spoczywający na ziemi poduszkowiec. Uśmiech poszerzył mu się jeszcze bardziej, kiedy zobaczył pierwsze zbliżenie.
- Harmoniczny wehikuł odminowujący - wyszeptał do siebie. - Podoba mi się to. Te anteny też mi się podobają, i te wielkie głośniki Lesliego z przodu i z tyłu. Bardzo śmieszne. Harmoniczne odminowywanie, właśnie. To by było to.
Greene nie spodziewał się, że sprawi mu to tyle uciechy. Minęła ponad godzina, zanim na paluszkach wrócił do sypialni. W łóżku zastał Kierę, pochrapującą z lekka. Postanowił, że rano wszystko naprawi, ale dziewczyna wstała wcześnie i już nie wróciła do łóżka. Najpierw wzięła długi prysznic, a potem trzymała go na dystans, dopóki nie wyszła.
Ku swojemu zaskoczeniu Greene nie bardzo żałował utraconej okazji i nie dotrzymanej obietnicy. Nie próbował jej zatrzymać ani się tłumaczyć. Rano jego pierwszą myślą było, jak to wydarzenie spreparowano na użytek prasy. Drugą myśl poświęcił Lee Thayer i nagle zwiększonym szansom ujrzenia jej ponownie.
- Zanim zjawili się Pol Pot i Lon Nol, zanim zaczęła się amerykańska tajna wojna, zanim w Kambodży doszło do brutalnej wojny domowej, tu było gospodarstwo rolne. Prezydent Breland mówił do kamer, które pokazywały jego twarz na całym świecie. Po jego prawej stronie stał przewodniczący Najwyższej Rady Państwowej, po lewej - dyrektor Kambodżańskiego Centrum Akcji Przeciwko Minom.
- Na tych polach rósł ryż, a z lasów za nimi pozyskiwano drewno na opał i owoce. To nie była farma przemysłowa ani gospodarstwo rolne, ani nawet plantacja. To było gospodarstwo Ngos Trana. - Breland spojrzał w dół, gdzie obok mównicy stał chudy, przygarbiony, bosy mężczyzna w marynarce i sampocie. - On, ośmioro jego rodzeństwa i rodzice, Poth i Ravi, pracowali na tych zalanych wodą polach, żeby przeżyć. Jeśli był dobry rok i starczało na to, żeby załadować wóz i sprzedać produkty na rynku, uważali, że spłynęło na nich błogosławieństwo. Ale potem przyszli żołnierze i brat Trana padł od kuli. Z czasem żołnierze zostali wyparci przez innych żołnierzy i Tran stracił następnego brata, wziętego siłą. do wojska. Nigdy już o nim nie usłyszał. I znowu, i znowu... cztery różne armie potykały się na tych polach. Leżały za blisko Mekongu i drogi Kampong Cham, by ujść ich uwadze. Armii już tu nie ma, ale ich śmiercionośne wizytówki pozostały: dziesiątki opakowanych w plastik min przeciwpiechotnych ukrytych w wodzie, zagrzebanych w mule.
Jedna z nich zabiła najstarszą siostrę Trana. Inna urwała nogę jego ojcu. Teraz nikt nie wyżywi się z tej ziemi. Nikt nie uprawia tutaj ryżu. To zbyt niebezpieczne nawet dla tych zdesperowanych i głodnych ludzi. Ale miny w Kambodży nie są przyczyną tragedii tylko jednej rodziny, to tragedia całego narodu. W tym kraju jest więcej amputacji niż gdziekolwiek indziej na świecie: jedna na dwieście osób. Miesięcznie ginie czterystu cywilów, w czasach, które Kmerowie nazywają pokojem. Dlaczego nikt temu nie przeciwdziała? Ktoś jednak coś robi. Przez ponad pokolenie Kambodżańskie Centrum Akcji Przeciwko Minom przeprowadziło jeden z najlepiej w świecie zorganizowanych, najbardziej specjalistycznych i udanych programów odminowywania. Krok po kroku, mina za miną, zespoły KCAPM - ponad trzy tysiące mężczyzn i kobiet, większość z nich wyszkolona przez tę organizację - usunęły ponad siedemdziesiąt tysięcy min i oczyściły ponad sześć tysięcy kilometrów kwadratowych ziemi. A każdy kilometr kwadratowy oczyszczony przez KCAPM oznacza, że pięćdziesięciu uchodźców może powrócić do domu. Ale mimo ich nieustających wysiłków, w polach Kambodży nadal tkwi osiem milionów min. Czają się na kambodżańskich drogach, kryją się w kambodżańskich lasach. Te pola zostały oflagowane na czerwono, umieszczono je na liście miejsc przeznaczonych do odminowania w ciągu najbliższych dziewięciu lat. KCAPM i lud Kambodży zrobił wszystko, co można było zrobić, żeby pozbyć się tej plagi ze swojego kraju. Potrzebują teraz naszej pomocy i zasługują na tę pomoc. I oto przyszliśmy. Za mną stoi wspaniała maszyna. Obiecuję, że takich harmonicznych wehikułów odminowujących będą setki. Moim zamiarem jest wysłać je do pracy wszędzie tam, gdzie zostanie przyjęta nasza pomoc. Za pomocą energii dźwięku, znanej każdemu, kto kiedykolwiek wysłuchał koncertu, wehikuł w ciągu godziny jest w stanie wykonać pracę, na którą pluton saperów poświęciłby tydzień - i to bez strasznych ofiar, które jakże często ponoszą ci dzielni ludzie. W tę ziemię wsiąkło już zbyt wiele krwi. Już czas, żeby Tran i jego rodzina wrócili do swojej wioski, na swoje pole. Oto dlaczego poprosiłem świeżo uformowaną 318. Brygadę Saperską Armii Stanów Zjednoczonych, żeby przywiozła tutaj swój pierwszy wehikuł i pokazała światu, że epoka min się kończy, że dni tej broni mijają. Panie Tran, mam nadzieję, że to ostami żołnierze, których widzi pan na swoim polu.
Breland odwrócił się od mównicy i dał znak - kółko zakreślone w powietrzu palcem wskazującym - porucznikowi stojącemu wraz ze swoją załogą na baczność przed maszyną. Porucznik odpowiedział salutem. Kiedy żołnierze wspięli się na burty pojazdu, Breland pozwolił się zaprowadzić do jednego z pięciu krzeseł chronionych przez trzy przezroczyste płyty z akrylu, służące jako osłona przed odłamkami. Była to koncesja na rzecz Secret Service, która chciała, żeby przemówienie wygłosił ze studia w Phnom Penh.
Gdy turbiny pojazdu zaczęły się rozgrzewać, rozległ się szum i pomruk oczekiwania. Poduszkowiec uniósł się w górę. Sterując śmigłami wentylatorów dokonał zwrotu i zbliżył się do oznaczonej granicy pola minowego. Gdy był już przy pierwszej fladze, dał się słyszeć jeszcze jeden dźwięk - basowe dudnienie głośników o wysokiej mocy. Odgłos docierał do uszu Brelanda jako pulsowanie, chociaż prezydent wiedział, że dźwięk był ciągły.
Niemal natychmiast pół tuzina małych fontann ziemi i wody wzniosło się nad opuszczonym poletkiem ryżowym. Wybuchy układały się w kształt łuku przed pojazdem. Eksplozje nie były głośne, ale sprawiły, że widzowie aż podskoczyli, a potem - nie wiadomo dlaczego - tłum podszedł bliżej. Pojazd ślizgał się ku drugiemu końcowi pola, eksplozje nie ustawały, a ludzie radośnie wiwatowali.
Kiedy poduszkowiec zatrzymał się przy linii drzew i zawrócił, żeby przejechać z powrotem przez pole równoległym pasem, Breland zauważył, że fartuchy poduszki powietrznej spryskane są mułem Mekongu. Ale nie było widać żadnego uszkodzenia.
- Ile takich maszyn moglibyście nam wypożyczyć? - zapytał przewodniczący Najwyższej Rady Narodowej nachylając się do Brelanda.
- Tworzymy z nich eskadry, w skład każdej wchodzą cztery maszyny - odparł prezydent. - Miałem nadzieję, że pozwolicie, aby stacjonowały tutaj dwa takie oddziały. Moi eksperci powiedzieli mi, że w ciągu roku powinni oczyścić wszystkie niziny.
- Do końca roku... - powtórzył zdumiony przewodniczący.
Właśnie wtedy, bez ostrzeżenia, o kilka metrów od oflagowanego skraju pola rozległa się pojedyncza ogłuszająca eksplozja. Coś zabębniło w ekrany i cała platforma się zatrzęsła. Breland wzdrygnął się instynktownie i usiłował wstać. W uszach mu dzwoniło. Wybuch sprawił, że poduszkowiec zniknął mu z oczu za wysoką ścianą mułu, dymu i wody.
Chwyciło go dwóch agentów Secret Service, którzy najwyraźniej mieli ochotę sprowadzić go do parteru i przykryć własnymi ciałami, ale strząsnął ich z siebie ze złością. Do platformy podbiegł pułkownik Grassley z 318. Brygady.
- Co się stało, pułkowniku? - krzyknął Breland, pomagając wstać dyrektorowi KCAPM.
- Niewybuch, panie prezydencie. Prawdopodobnie pocisk artyleryjski. Po sile dźwięku sądząc, duży. Chińczycy skopiowali rosyjski moździerz osiemdziesięciodwumilimetrowy... to mogło być coś takiego. Może nawet nasza bomba żeliwna.
- Czy wehikuł został uszkodzony? - Ale już widział, że nie, choć cały pokryty mułem, nadal jechał do przodu, przejeżdżając obok małego krateru, który szybko wypełniał się wodą.
- Nie, panie prezydencie. Czy mamy kontynuować? Dowódca oddziałku Secret Service wystąpił naprzód i próbował odpowiedzieć na to pytanie, ale Breland był szybszy.
- Ależ oczywiście, panie pułkowniku. Oczyśćcie całe pole. Facet z Secret Service, zły i zaperzony, stał u boku Brelanda.
- Panie prezydencie, musimy pana ewakuować...
- John, siadam na swoim miejscu - odpowiedział prezydent ściszonym głosem, żeby mikrofony nie wychwyciły słów.
Po kilku minutach odminowywanie dobiegło końca. Nie było już wielkich wybuchów. Przydarzyła się tylko jedna nieco głośniejsza eksplozja, którą Grassley zidentyfikował jako minę przeciwczołgową. Razem kilka tuzinów „zatrzasków”, jak dyrektor KCAPM nazywał małe miny przeciwpiechotne, zdetonowano po pierwszym przejeździe maszyny przez pole. Poduszkowiec dokonał następnego przejazdu, tym razem prostopadle do poprzedniego, ale dalszych wybuchów już nie było. Wyglądało na to, że pierwsze oczyszczanie było w stu procentach udane - zlokalizowało i zniszczyło niebezpieczeństwo czające się pod powierzchnią ziemi.
Kiedy pojazd osiadł na swoim miejscu, Breland poderwał się z miejsca i przeszedł przez drogę, żeby pogratulować załodze. Oddziałek Secret Service pospieszył nerwowo za nim z nadzieją, że następnym celem prezydenta będzie jego helikopter, a potem nastąpi szybki przelot do bezpiecznego Singapuru. Ale kiedy Breland skończył z załogą poduszkowca, zobaczył, że Ngos Tran też zszedł z podium i poszedł z wahaniem w stronę czerwonych flag, sam na sam ze swoim zdziwieniem i niepewnością.
I właśnie wtedy, pod wpływem impulsu, Breland zdobył się na gest, który stał się wiodącym obrazem dnia dla prawie wszystkich edytorów informacji na świecie. Długim, niespiesznym krokiem, podszedł do miejsca, gdzie stał Ngos Tran.
Ci dwaj mężczyźni nie mogli bardziej się od siebie różnić. Reprezentowali zupełnie odmienne światy - Zachód i Wschód, miasto i wieś. Jeden był barczysty, drugi wątły, jeden wysoki, drugi niski i przygarbiony; jeden potężny, drugi biedny. Prezydent i wieśniak. Nie rozumieli ani słowa z tego, co mówił ten drugi. Ale kilkoma gestami objaśnili sobie nawzajem, o co im chodzi.
- Czy tam jest teraz naprawdę bezpiecznie? - pytał Tran.
- Chodźmy, zobaczymy sami - odpowiadał Breland.
Ramię w ramię przeszli obok flag i wkroczyli na podmokłe pole, na które jeszcze godzinę temu żaden z nich nie ośmieliłby się wejść.
Wkrótce dołączyli do nich kambodżańscy oficjele, potem pozostali goście z podwyższenia. Wszyscy pchali się teraz, żeby pokazać, że też się nie boją.
Ale ci inni się nie liczyli. Kamery ledwie zwróciły na nich uwagę.
Pełne łez wdzięczności spojrzenie Ngos Trana - chłop patrzył w górę, na Brelanda i składał dłonie w modlitewnym geście podziękowania, obaj stali po kostki w mule - zdobyło to fotoreporterowi Milo Thurbanowi nagrodę Pulitzera.

Zespół kontrolno-pomiarowy doktor Leigh Thayer przejął po południu kontrolę nad strzelnicą doświadczalną. Przygotowano ponad czterysta próbek materiałów, które uznane zostały za ekrany neutralizujące działanie Detonatora - od metali poprzez kryształy po związki nieorganiczne bogate w azot. Każda z próbek miała być testowana w trzech grubościach - jednego, trzech i pięciu centymetrów, i na dwóch dystansach dziesięciu i dwudziestu pięciu metrów.
Lee nazwała tę sesję prób „szamotaniną”, bo tak też to wyglądało - cały zespół biegał po strzelnicy nosząc tace z próbkami od jednego stanowiska do drugiego. Same testy zabierały zaledwie po kilka sekund, toteż odnosiło się wrażenie, że praca polega głównie na nie kończącym się cyklu roznoszenia i zbierania próbek.
Stanowisk było teraz dwadzieścia. Rozstawiono je wzdłuż dwóch hakowatych linii, na pomoc od głównego laboratorium. Lee chciała, żeby stanowisk było więcej, tak żeby więcej materiałów naraz można było poddać próbom. Ale Brohier, który właśnie przyjechał z Princeton, przypatrzył się „szamotaninie” i postanowił, że zostanie tak, jak jest.
- Masz teraz po jednej osobie do każdego typu materiału. Wszystko jest uporządkowane i prawie nie ma możliwości popełnienia błędu - powiedział jej. - Trochę więcej i zaczniesz się mylić.
Błędy nie stanowiły takiego zagrożenia jak na początku, gdy zaczynali próby, bo już nie używali materiałów wybuchowych. Mieli teraz do czynienia z czymś w rodzaju wykrywacza pola Detonatora - jedynym takim urządzeniem, które udało im się skonstruować. Lee nazwała to „kapiszonem”.
Kapiszon, tak samo jak klisze noszone w plastikowych pojemniczkach przez osoby narażone na promieniowanie rentgenowskie, składał się z plastikowego panelu z wtopionym dyskiem nasączonym słabym roztworem czarnego prochu. Poddany działaniu pola Detonatora, kapiszon pykał wypuszczając obłoczek pachnącego dymu.
Przekazywał w ten sposób informację binarną - tak lub nie, Detonator obecny albo go nie ma. Jednorazowe użycie niszczyło kapiszon. Jednak inaczej niż w przypadku innych wskaźników pirotechnicznych, których użycie kosztowało jednego z asystentów Lee utratę opuszków dwóch palców, kapiszon można było nosić bez specjalnego przygotowania. Skróciło to czas trwania jednego cyklu eksperymentu o połowę. Kapiszony były też prawie bezdźwięczne, co spowodowało, że testy przestały przypominać puszczanie petard w Dzień Niepodległości. Kapiszonami zainteresował się Pentagon widząc w nich potencjalny wykrywacz pola. Goldstein puścił więc w ruch produkcję urządzenia, a Lee wystąpiła z wnioskiem patentowym.
Ale Lee dążyła do przełomowego odkrycia, które pozwoliłoby jej na budowę właściwego wykrywacza i miernika mocy pola Detonatora. Te dwa problemy - ekranowanie pola i mierzenie go - zdawały się nierozłącznie ze sobą związane. W zasięgu działania Detonatora Mark I pole zdawało się przenikać wszelką materię w dowolnej ilości, jakby jej w ogóle nie było.
Lee eksperymentowała z kapiszonami zawieszonymi w stumetrowym szybie i umieszczonymi za osłoną, którą stanowił granitowy masyw. Testowano kapiszony w szybie zalanym wodą, sprawdzano działanie emitera spowitego w ołów. Zamknięto kapiszon w pudle ze zubożonego uranu. Rezultaty - wszystkie pozytywne - zadały kłam twierdzeniom, że Detonator może mieć coś wspólnego z polem elektromagnetycznym. Dla Detonatora Mark I skała była przezroczysta jak powietrze.
Widząc, że oddziaływanie Detonatora na materię jest prawie żadne, Horton i Brohier zwrócili w końcu uwagę na neutrina. Model CERN-owski wrzucił te tajemnicze cząstki-duchy do jednego worka z kosmicznym eterem; uznał je za matematyczną konwencję niedojrzałej teorii. Mimo to neutrina pozostawały atrakcyjne dla naukowców. Przez prawie dwa tygodnie Horton mówił tylko o tym.
Neutrina były najdziwniejszymi zwierzątkami w subatomowym zoo. Ze swoją zmienną masą, ułamkową liczbą spinu, różnorodnością i dziwaczną zdolnością do przenikania przez masę całej Ziemi, jakby planety w ogóle nie było, neutrina stały się ostatnim Świętym Graalem dla fizyków poszukujących Standardowego Modelu a zarazem ostatnią nadzieją dla Jeffreya Hortona.
Nadzieja była w tym, że gdzieś w dokumentacji eksperymentów czai się, zapomniana i nierozpoznana, jeszcze jedna anomalia Detonatora. Hortona martwiło, że nie jest w stanie powiązać odkrycia z innym fenomenem występującym w naturze.
- Oddałbym prawą rękę za spojrzenie na tę sprawę pod innym kątem - powiedział Lee podczas obiadu, wkrótce po tym, jak wrócił do Aneksu.
- Najpierw musiałbyś znaleźć kogoś, komu zależałoby na twojej ręce.
Ale Hortonowi nie było do śmiechu.
- Wiesz, o co mi chodzi. To, co robimy tutaj używając technologii, powinno występować także w przyrodzie, bez udziału techniki. Brak naturalnych analogii sprawia, że czuję się nieswojo. Jeśli to jest prawdziwy fenomen, to gdzie są obserwacje, które on wyjaśnia?
- Paradoks Hortona - powiedziała. - Co wynikło z kwerendy w literaturze?
- Nic - odparł potrząsając głową i krzywiąc się z niesmakiem.
- Może szukałeś w niewłaściwym miejscu - zasugerowała. Może wziąłeś „Weekly World News” zamiast „Physics Today”?
- Myślisz, że w tym stanie rzeczy nie sięgnąłbym do fenomenologii? Może nie grzebałem w prasie brukowej, ale celowo przyjąłem szeroki zakres kwerendy. Chcę być pewien, że poszukiwaniami zostaną objęte również pogranicza nauki i to, co mieści się poza granicami.
- I co?
- Tobie się to nie spodoba.
- Dalej, mów śmiało.
- Mój researcher próbował mi przez cały czas wmówić, że spontaniczne samospalenie ludzkiego organizmu dobrze pasuje do moich kryteriów wyszukiwania.
Zachichotała radośnie.
- Och, to jest to!
- Nie jest - odparł zwięźle. - Nie ma ani jednego udokumentowanego przypadku, który widzieliby świadkowie. Nie było żadnego księdza, który zginąłby na kazalnicy, bez względu na to, jakie bajdy słyszałaś. Z tego co wiem, najbardziej prawdopodobny przypadek to śmierć pewnej samotnej starszej pani, która miała nadwagę, lubiła sobie wypić i paliła.
- Hmm... Tobie nie potrzeba Sherlocka Holmesa, sam sobie dasz radę z odtworzeniem zdarzeń.
- A medycyna sądowa nie zna takich przypadków albo opisuje je anegdotycznie. Nigdy nie widziałaś takich bzdur jak...
- Pewnie, że widziałam - odparła. - Wychowano mnie na wierną duszyczkę Kościoła Episkopalnego.
- Wycofuję swoje słowa - powiedział ze złośliwym uśmieszkiem. - Ale cóż, skoro do badań potrzebne nam będzie medium...
- No dobrze, a co z „ogniami podejrzanego pochodzenia?” Ktoś musi prowadzić archiwum na ten temat.
- Jest taki ktoś: Narodowe Centrum Danych Pożarowych. Przejrzeliśmy ich archiwa, kiedy byłaś jeszcze w Utah, szkoląc operatorów z wojska.
- I co?
- Możemy powiedzieć tylko tyle, że to jeden wielki znak zapytania. NCDP prowadzi zapisy dotyczące dwóch milionów pożarów i wybuchów rocznie. Jeden z przypadków na pięć zaopatrzony jest w formułę: „Przyczyna nieznana”. Wynajęliśmy prywatne biuro śledcze do spraw podpaleń, żeby przeszukało zasoby NCDP. Wrócili z bardzo długim raportem, który nie nadawał się do niczego. Za mało informacji, obserwacje się nie powtarzają, przy dokładniejszym zbadaniu nie widać logiki zdarzeń.
- Brakuje dowodów.
- Dosłownie.
- To musi jednak gdzieś tam być.
- Jeśli zadamy właściwe pytania - odparł Horton. - Jedna z prawd, których jestem pewien, to fakt, że materia i energia oddziaływają na siebie nawzajem. Ale zaczynam się zastanawiać, czy to, co wychodzi z emitera, jest materią czy energią.
- Masz jakichś innych podejrzanych? - zapytała, zaskoczona. 
Horton nachmurzył się i potrząsnął głową.
Nad tą kwestią miał się teraz głowić Karl Brohier. W niecałe trzy tygodnie po powrocie z Waszyngtonu, gdzie był z Hortonem, dyrektor znów spakował manatki i wyjechał. Tym razem do Instytutu Zaawansowanych Studiów w Princeton. Podczas jego nieobecności Horton znów stał się aktywny, widać było po nim, że wraca do dawnej formy. Zerwał z pustelniczym życiem, zyskał nowy entuzjazm do pracy, bardziej zainteresował się tym, co robi Lee, trochę przeszkadzając jej w pracy swoją ciekawością. Prawie tydzień spędził nad danymi zebranymi przez jej wydział, rozmawiał z jej współpracownikami o problemach związanych z pomiarami i wykrywaniem pola.
A w końcu tygodnia palnął mówkę w staromodnym, pełnym werwy stylu:
- Jeśli potraficie to wykryć, my jesteśmy w stanie to ekranować. Jeśli potraficie to mierzyć, my potrafimy to modulować - powiedział do zgromadzonych. - Skupcie się na pracy, oddajcie jej to, co macie najlepszego. A jeśli możecie, zachowajcie optymizm. Wszyscy mamy z tym od czasu do czasu problemy. Ale wasza praca może się okazać kluczowa dla tego, co tu robimy. Jeśli znajdziecie coś, co silnie oddziaływuje w polu Detonatora, już następnego dnia możemy znaleźć sposób na ekranowanie efektu, a dwa dni potem na sterowanie polem.
Zaangażowanie Hortona, patrząc z perspektywy Lee, przyszło późno, ale ku swojemu zaskoczeniu nawet ona zaraziła się jego entuzjazmem. Była zadowolona, gdy Horton pojawił się w pomieszczeniu kontrolnym testów na pół godziny przed rozpoczęciem drugiej „szamotaniny”. Przypomniało jej to dawne czasy, sprzed skonstruowania Dziewczynki - patrzyła na tamte dni, jak to robi wielu świeżo upieczonych rodziców, z selektywną nostalgią.
- Mogę w czymś pomóc? - zapytał Horton.
- Przyjmę w charakterze darowizny szare komórki w dobrym stanie - odpowiedziała. - Słyszałeś, że ostatni przyrost masy mózgu następuje bezpośrednio po pokwitaniu? Potem zjeżdżamy w dół.
- Wiedziałem o tym - uśmiechnął się szeroko. - Mam nawet swoją ulubioną teorię, że nasze drogi życiowe zależą od tego, jak użyjemy tych ostatnich kilku miliardów połączeń: naukowo czy seksualnie.
- Musiałeś rozejrzeć się wokół siebie w ogólniaku i zdałeś sobie sprawą, jak wielu naprawdę rozgarniętych ludzi nie ma pojęcia o związkach międzyludzkich - powiedziała i zaraz pożałowała żądełka ukrytego w tej wypowiedzi.
- Masz dodatkowe słuchawki? 
Pokazała palcem.
- Są w dolnej szufladzie.
Potem byli zbyt zajęci, żeby podtrzymywać rozmowę. Lee osobiście poprowadziła testy z taką werwą, że ludzie aż wyskakiwali ze skóry, żeby nadążyć. Horton wyróżnił się głównie tym, że schodził jej z drogi. Doceniła to bardziej niż jaką kolwiek pomoc, jakiej mógłby jej udzielić.
Test przyniósł kolejne rozczarowanie. Kiedy strzelnica została już przygotowana, Lee zmniejszyła na piętnaście sekund moc Marka I do dziesięciu procent. Wszystkie próbki były zalakowane w małych pudełkach z żywicy. Pojemniczki nie miały wentyli, toteż nie wydobywał się z nich dymek i nie słychać było żadnego dźwięku. Kiedy znów zapłonęło zielone światło, jeden z ludzi Lee wsiadł do elektrycznego wózka, wjechał na teren objęty próbą, zebrał ponumerowane próbki i odstawił je do zbadania.
Gdy ten wózek odjechał, zjawił się drugi, z kolejną serią próbek. W pomieszczeniu kontrolnym nastąpiła krótka przerwa, gdy próbki umieszczano na stanowiskach doświadczalnych.
- Czy doktor Brohier mówił ci, jak długo potrwa jego wizyta w New Jersey? - zapytała Lee.
- Mówił, że nie jest tam tak okropnie, jak ludzie mówią i żebyśmy nie byli zaskoczeni, jeśli zabawi tam parę tygodni.
- Odezwie się do nas tym razem?
- Raczej nie, chyba że będzie coś miał - powiedział Horton. To nie jest typ gawędziarza.
- Nie dał ci do zrozumienia, dlaczego się tam wybiera? Chodzi mi przede wszystkim, z kim ma zamiar rozmawiać.
- Cóż, na wydziale ma wielu przyjaciół, a szczególnie Bulla i Esterovicha. Ale mnie powiedział właściwie tylko jedno: że nie byłby zdziwiony, gdyby się okazało, że pchamy drzwi z niewłaściwej strony. Bo być może to czego potrzebujemy, to nie jest nowa fizyka, ale nowa matematyka. Zrozumiałem to tak, że pojechał tam, żeby porozmawiać z Reichartem i Wu.
Znała oba te nazwiska. Reichart był wykładowcą w Szkole Matematyki, a ostatnio odebrał Nagrodę Wolfa. Wu był profesorem nadzwyczajnym w Szkole Nauk Przyrodniczych i nałogowym wolnomyślicielem, a głoszona przez niego krytyka modelu cernowskiego w równej mierze składała się na jego reputacją co jego własne prace z dziedziny astrofizyki.
- Przypisy z nazwiskami będą równie długie jak sam artykuł do czasu, gdy rozgryziemy problem - powiedziała lekkim tonem.
- Bardziej się boję, że opublikują nas w „Przeglądzie Dziwactw” - powiedział Horton.
- Może być gorzej, mogą cię zaprosić do Cudów natury - drażniła go. Ten przodujący w oglądalności kanał, poświęcony wygasłym religiom i paranormalnej pseudonauce, prowadziła zmysłowa eksmodelka występująca jako neominojska kapłanka. Jej niewątpliwe walory (podkreślane przez głęboki dekolt sukienki) z pewnością przyczyniały się do zwiększenia widowni.
- Jest więc jakaś nadzieja - odparł Horton z kamiennym wyrazem twarzy.
Roześmiała się i przysunęła mikrofon do ust.
- Tu Lee z budki. Gotowi do drugiej próby.

Kilka dni później trudno już im było wykrzesać iskierkę humoru. Zakończyli właśnie inwentaryzowanie próbek uczestniczących w trzeciej „szamotaninie”. Musieli przyjąć do wiadomości, że rezultaty są takie same jak w przypadku dwóch pierwszych testów. Żaden z materiałów ekranujących nie zdał egzaminu; wszystkie „kapiszony” uległy zniszczeniu.
Horton rozsiadł się na krześle i przyglądał się stołom, na których stały otwarte pudełka.
- Coś mi się zdaje, że będziemy musieli wiele tutaj poprzestawiać.
- Jeffrey, chcę z tobą o tym pomówić. Zauważył, że nie powiedziała do niego „szefie”.
- Słucham.
- Przerobiłam już dwukrotnie plan testów. Gdybym miała nieograniczone możliwości finansowe i mnóstwo czasu, mogłabym przerobić tu cały podręcznik chemii. Ale nie wydaje mi się, żeby to miało sens. Musi być jakaś zachęta w tych testach, które już wykonaliśmy, jakaś wskazówka, która dawałaby nam nadzieję. Ale jedyne materiały, które reagują na obecność pola Detonatora, wybuchają albo się dezintegrują. I nawet wtedy nie rozumiem, jaki proces tam zachodzi... nie jestem w stanie dowieść nawet tego, że coś zostało wchłonięte. Trafiliśmy w ślepą uliczkę, Jeffrey. Ta cholerna rzecz... - potrząsnęła głową.
- Dokonałaś dokładnych pomiarów?
- Z pewnością tak. - Wskazała kciukiem na stos raportów. Metale, pierwiastki niemetaliczne, przejściowe, gazy szlachetne, aktynidy, sulfidy, karbonaty, związki kobaltu, fosfaty, żywice, stopy... Geri jest dobrą chemiczką. Rozumie, o co mi chodzi.
- Okay - powiedział zachęcająco Horton.
- Tak naprawdę, to potrzebuję wydostać się stąd na trochę powiedziała otwarcie. - Czy to możliwe? Ty miałeś już swoje wakacje. A może jestem w areszcie domowym?
- O czym ty mówisz? O co ci chodzi?
- Jak daleko stąd do Las Vegas?
- Helikopterem na tyle blisko, że można by spędzić noc w mieście. Jeśli pojedziesz samochodem, będziesz musiała wziąć trzydniową przepustkę.
- To żadna uciecha pojechać samemu do Las Vegas - powiedziała, patrząc na niego z nadzieją. - To dobre dla nałogowych hazardzistów i dziewcząt, które chcą się pokazać. Nie jestem ani jednym, ani drugim.
- Wiesz o tym więcej niż ja. Nigdy tam nie byłem.
- Ja też nie.
- Więc jest powód - powiedział Horton wstając. - Pakuj szczoteczkę do zębów. Odpędzę pilotów od kart.

Horton i Thayer zanurzyli się w blasku i blichtrze Las Vegas z lekkomyślną radością dzieci, które uciekły z domu z pożyczonymi kartami kredytowymi. Wynajęli białego cadillaca w międzynarodowym porcie lotniczym McCarrana i powiedzieli kierowcy - Ruby, żwawej dziewczynie z Luizjany ubranej w smoking - jakie mają zamiary. Zanim limuzyna dotarła do deptaka - Stripu, Ruby i jej komórkowy przewodnik po mieście zarezerwowali im apartament w „Bellagio” i bilety na najbardziej wyuzdane show w kasynach.
Pierwsze, wczesne przedstawienie w „Luksorze” połączone było z wystawnym obiadem serwowanym przez opalonych na brąz „niewolników świątynnych” noszących tombakową biżuterię i kolorowe spódniczki. Ich strój zawdzięczał więcej Hollywood niż egiptologii. Spektakl, który nastąpił po jedzeniu, przedstawiał wzrost i upadek Pierwszego Królestwa i był oparty na dwóch podstawach: seksie i ufologii. Głównymi atrakcjami było wystąpienie Nilu z brzegów, orgia sybarytów i zniszczenie Wielkiej Świątyni w Karnaku przez odlatujący statek kosmiczny.
Między przedstawieniami było dość czasu, jak powiedziała im Ruby, żeby załapać się na najsłynniejsze widowisko Stripu. Podwiozła ich pod Zatokę Bukanierów do hotelu „Wyspa Skarbów” akurat w momencie, gdy dwunastofuntowe działa okrętu Jej Królewskiej Mości „Britannia” ryknęły purpurowym ogniem i srebrnym dymem. Pięćsetosobowy tłum wypełniający most aż jęknął z zachwytu, a potem zaczął wiwatować, gdy korsarska „Hispaniola” odpowiedziała ogniem.
- Zastanawiałeś się kiedy, dlaczego uważamy broń palną i wybuchy za taką świetną rozrywkę? - zapytała Lee, patrząc na rozwój akcji sztuczydła. - A może to jest coś, co nasz testosteron rozumie instynktownie?
Ogłuszająca kanonada z „Britannii” wyrzucała piratów i deski pokładu w powietrze. Horton wstrzymał się z odpowiedzią, dopóki piraci nie zatriumfowali. Wrócił z Lee do limuzyny.
- Zastanawiam się nad tym - powiedział. - Jest w tym jakiś biologizm. Te jaskrawe światła, intensywne kolory, głośne dźwięki, fala uderzeniowa bijąca w klatkę piersiową...
- To wyjaśnienie dla fajerwerków, a nie dla filmów wojennych.
- To wynika z czegoś pierwotnego w człowieku, jak sądzę. Czegoś głęboko ukrytego w umyśle zwierzęcia. Wszystkie te mity o wielkich ludziach - ojcach, królach i wojownikach...
- Przyjaciel ze spluwą jest naszym idolem. Wróg ze spluwą jest zabójczą bestią - myślała na głos Lee.
- A zabicie bestii bez uszczerbku na zdrowiu pozwala mężczyźnie zbliżyć się do świata magii. Uboga namiastka kobiecej magii, przyznasz. Jest w tym coś fundamentalnego dla obrazu bohatera: obrońca i żywiciel. - Potrząsnął głową i ściszył głos, mając na względzie kierowcę. - To stary scenariusz... dziwnie będzie, kiedy uda nam się go napisać na nowo.
- A co z rozrywką? - zapytała ze śmiechem. - Połowa pisarzy z Nowego Jorku znajdzie się bez pracy.
- A teraz mają pracę?
- Okay, w takim razie ta druga połowa straci zatrudnienie. Horton wzruszył ramionami.
- Zawsze pozostaje historyczna fikcja.
Uśmiech nadziei pojawił się na jej twarzy.
- Pomyśl tylko, Jeffrey. Może za tysiąc lat western będzie opowieścią umiejscawianą pomiędzy wynalezieniem strzelby skałkowej a wynalezieniem Detonatora; chwila w historii, gdy panowały inne zasady. Barwną, fascynującą erą, bogatym źródłem dla legend i folkloru, ale chwilą w swej istocie tragiczną i brutalną. I nikt nie będzie miał powodów, żeby żałować, że minęła.
Horton sięgnął przez szerokie, wyściełane skórą siedzenie i uścisnął jej dłoń.
- Przyjemna myśl. Nie zapominaj o niej. Jeśli kiedykolwiek będziemy mogli spojrzeć wstecz z taką jasnością... cóż, będzie to dla nas nauczka, prawda?
- Tak może się stać - powiedziała z przekonaniem. - Czy słyszałeś ostatnio, żeby ktokolwiek bronił ludobójstwa dokonanego na Indianach?
- Och, jestem pewien, że znalazłby się ktoś taki. Najdziwniejsze czasy budzą w ludziach nostalgię. Są niedzielni mediewaliści, amatorzy wojny secesyjnej...
- Ale większość ludzi sądzi, że najlepiej jest nam w dzisiejszych czasach - powiedziała, spoglądając przez okno na kolorową krzątaninę Las Vegas. - I myślę, że tak będzie również za pięćdziesiąt lat.
Pięćdziesiąt, dobre sobie, pomyślał Horton. Ja mam wątpliwości, co będzie za pięć lat. Ale nic nie powiedział, a optymizm Lee unosił się nad nimi jak przyjemna woń w nocnym powietrzu.
W naturze Jeffreya Hortona nie leżało oglądanie występów prestidigitatora dla samego pokazu. Satysfakcję czerpał z próby sił umysłowych z profesjonalnym magikiem i z odkrywania, na czym polega iluzja i co się pod nią kryje. Na długo zanim zaczął myśleć o karierze naukowej, jego dwiema wielkimi miłościami były efekty specjalne i iluzjonizm - dziedziny, w których oszustwo jest podniesione do rangi najwyższej sztuki, a rzeczywistość staje się czymś ulotnym.
Kiedy rodzice Hortona zabrali go, by obejrzał występ Davida Copperfielda w Minneapolis - był to prezent na dziewiąte urodziny - uznali jego napiętą uwagę za dziecięcy zachwyt. W rzeczywistości Jeffrey spędził całe przedstawienie na próbach przeniknięcia śmiałych sztuczek Copperfielda. Podczas jazdy do domu z przejęciem opowiadał rodzicom o wszystkim, co udało mu się dostrzec albo wydedukować. Kiedy sztuczki z tego występu pojawiły się w telewizyjnym programie Copperfielda, Horton nagrał je na CD-ROM i dopóty studiował, dopóki nie udało mu się ich rozłożyć na czynniki pierwsze.
- To wtedy pomyślałam, że zostanie naukowcem - twierdziła teraz jego matka. - Dwieście dolarów za bilet, żeby zobaczyć największego z żyjących iluzjonistów, a Jeffz uporem wmawiał całej rodzinie: „Nie dajcie się nabrać, to jest tak...”
Gdy miał trzynaście lat, jego ulubionym filmem był Kaskader zuchwale manipulujący rzeczywistością nie tylko wobec widowni, ale także wobec pozytywnego bohatera: zdesperowany Steve Railsback tańczący na sznurku pociąganym przez równego bogom Petera OToole’a. Ulubioną książką Hortona były Efekty specjalne jako sztuka, drogi prezent wigilijny od brata matki. W książce Horton znalazł sekrety wszystkich filmów, które oglądał w dzieciństwie. Oglądał wszelkie programy dokumentalne pokazujące to, co się dzieje za kulisami.
Ale okazało się, że ta obsesja nie przynosi wielkich korzyści. Im więcej Horton wiedział, tym trudniej było go omamić albo zaskoczyć - narzędzia pracy iluzjonistów i techników od efektów specjalnych zmieniały się powoli, prawdziwe innowacje były rzadkie. Piksele okazały się lepsze od efektu bluescreen, który z kolei był lepszy od tylnej projekcji, a ta lepsza niż scena w Czarodzieju z Oz, która musiała się urwać, bo Dorotka wpadłaby na wielkie malowidło zastępujące krajobraz. Wszystkie te triki miały jeden cel - umieścić prawdziwych aktorów w nieprawdziwym otoczeniu - i wszystkie były równie mało wiarygodne, gdy odkryło się, na czym polega sztuczka.
Tak samo było z narzędziami używanymi przez iluzjonistów albo techników od efektów specjalnych. A ponieważ Hortona nie pociągało wykorzystanie tej wiedzy po to, żeby oszukiwać innych, wkrótce przyszedł moment, gdy potrzebne mu były nowe łamigłówki do rozwiązywania.
Odkrył je na drugim roku college’u, na lekcjach fizyki pana Tompkinsa, gdzie zrozumiał, że nauka to ciągłe zadawanie pytań, na które nie ma odpowiedzi, a nie tylko katalog problemów, które zostały już rozwiązane. Te ostatnie niezbyt go interesowały; te pierwsze pochłonęły go całkowicie.
Sama rzeczywistość okazała się najwspanialszą i najbardziej fascynującą iluzją - lita materia była prawie pustą przestrzenią, nieruchome obiekty znajdowały się w ciągłym ruchu, linie proste były krzywymi, większość wszechświata była niewidzialna, materia powstawała spontanicznie z próżni, czas był zmienną, a każda odpowiedź prowadziła do coraz większej liczby pytań.
Te i inne paradoksy i tajemnice sprawiły, że już nigdy się nie nudził - ani dnia przez całe dwadzieścia lat. Niedzielna msza, kolejka w urzędzie stanowym, procedury prawnicze, impreza dobroczynna, gadatliwa ciocia babcia, kolejka w golfa - pan Tompkins immunizował go na te wszystkie okazje. Jego myśli szybowały nieskrępowane nawet wtedy, gdy obowiązek albo etykieta trzymały ciało w niewoli; zawsze znalazło się jakieś ciekawe miejsce, które umysł mógł zwiedzić.
Pozwolił więc Lee wybrać rozrywkę na wieczór, bo i tak znaczyło to więcej dla niej niż dla niego. Ale Las Vegas to miraż w sercu pustyni, złudzenia są jego podstawowym towarem i wszystkie propozycje Lee budziły w nim duszę trzynastolatka.
Przedstawienia w „Luksorze” i w „Wyspie Skarbów” dowiodły, że teraz potrafi docenić artyzm wykonania, a nie tylko pomysłowość projektu. Urządzenie powodzi, na którą poszło sto tysięcy litrów wody, a pół godziny później, na tej samej scenie niszczycielskiego pożaru było niemałym osiągnięciem - przeprowadzanie tych operacji dwa razy w ciągu wieczoru i kilkanaście razy tygodniowo to już mistrzostwo bardzo wysokiej próby. Umieszczenie widowni w samym środku bitwy morskiej - Lee przysięgała, że słyszała kule armatnie przelatujące nad jej głową, a Horton widział, że nie ona jedna wśród widzów kuliła się instynktownie - było równie śmiałym wyczynem jak całkowite zniszczenie „Britannii”.
Ale dopiero podczas ostatniej wizyty w teatrze wszystko naraz spadło na głowę Hortona: przeszłość i teraźniejszość, praca i zabawa, analiza i synteza. Efekty specjalne od dwóch pokoleń były popisową specjalnością MGM. Uroczysta obietnica złożona przez wytwórnię, że za drzwiami Teatru Wielkiego widzów czeka coś, czego nie zobaczą nigdzie indziej - ani na innej scenie, ani w parku tematycznym, ani na ekranie - kusiła publiczność. Weszli, oczekując, że zobaczą pokaz nie tylko lepszy od wszystkiego, czym może poszczycić się Strip, ale taki, którego nie ujrzą nigdzie indziej na kuli ziemskiej.
Być może stało się tak dlatego, że Horton nie żywił zbyt wygórowanych nadziei, a może dlatego, że czarodzieje iluzji mieli piętnaście lat na wyszlifowanie swojej sztuki. Horton zapamiętał tylko jedno z pierwszej godziny przedstawienia: że siedział jak zauroczony na brzegu krzesła i odczuwał radość, której nie zdołał doświadczyć jako dziecko. Jak w wielkim finale pokazu ogni sztucznych, efekty i triki następowały jeden za drugim tak szybko, że brakowało czasu, by je docenić, nie mówiąc o tym, że działo się to za szybko, żeby je przeanalizować.
Był to ostentacyjny pokaz technicznej wirtuozerii, nieustająca parada widoków i dźwięków połączonych bezbłędnie przez muzykę i temat wiodący - podróż w czasie, obejmująca najważniejsze momenty w pięciu miliardach lat historii Ziemi.
Ale w połowie przedstawienia - krótko potem jak asteroid jukatański spadł z nieba i uderzył w ziemię za horyzontem przy akompaniamencie oślepiającego błysku - Horton nagle ocknął się z zauroczenia. Nie sprawiła tego ani podłoga trzęsąca się pod stopami, ani podmuch gorącego wichru, który poczuł na twarzy, ani zagłada leśnych istot, która rozgrywała się przed jego oczami, ani nawet wielki, osmolony pień, który przewrócił się na pierwsze kilkanaście rzędów krzeseł.
Przyczyną był samotny pteranodon krążący żałobnie nad głowami i spoglądający w dół na spustoszoną ziemię, na zmierzch swojej ery. Horton zauważył natychmiast, że pteranodon nie był zdalnie sterowanym automatem zwisającym na drucie ani modelem poruszanym falami radiowymi, ani projekcją filmową, ani żadnym innym trikiem, który byłby w stanie rozpoznać. Stworzenie latało nad głowami i było tak rzeczywiste jak ptaki, które Horton widywał w naturze.
Hologram, pomyślał, gdy pteranodon odleciał, by skryć się w ciemnej chmurze spowijającej koniec ery dinozaurów. Ale Horton nigdy jeszcze nie widział syntetycznej holoanimacji oddającej tak drobne szczegóły i wykonanej na tak wielką skalę. Co więcej, w zaciemnionym audytorium nie było śladu lasera ani żadnego innego światełka.
Hologram transmisyjny, urządzenie zamontowane na suficie...?
Horton spędził resztę przedstawienia czekając, aż powtórzą efekt. Jego cierpliwość została wynagrodzona na początku wielkiego finału przedstawiającego techno-utopię przyszłości, utrzymaną w duchu „Popular Science” z lat pięćdziesiątych - z samochodami latającymi nad głowami i ogarniającą cały horyzont megalopolis.
Oba efekty były bardziej przekonujące niż pteranodon, choćby dlatego, że kształty, które miały oddawać, były mniej skomplikowane, a skala bardziej ludzka. Horton ledwie je spostrzegł, gdy finał wchodził w moment szczytowy. Rozważał trudności związane z tworzeniem takich obrazów - potrzebna była niesłychana moc obliczeniowa po to, żeby najpierw wymodelować obrazy ze szczegółami, a potem uzyskać wzory interferencji dla cyfrowego pióra holograficznego. Tworzenie realistycznego hologramu obiektu, który nie istnieje w rzeczywistości, wymagało użycia najpotężniejszych stacji graficznych; tworzenie realistycznej animacji było znacznie bardziej wymagającym zadaniem. Złożoność siatki dyfrakcyjnej...
- Interferencja - Horton wypowiedział to słowo na głos i klepnął się ręką w usta, aż Lee popatrzyła na niego. Niczego nie wyjaśniał, zignorował jej pytające spojrzenie. Ale kiedy widzowie wstali, by urządzić owację na stojąco, a obsada sztuki zaczynała się kłaniać, zaczął przepychać się w stronę korytarza.
- Muszę zadzwonić - powiedział i skierował się ku wyjściu. Wrócę i znajdę cię.
Comsat, który Horton miał w kieszeni, świetnie się nadawał, żeby zadzwonić nie ruszając się z miejsca. Ale on szukał odosobnienia. Musiał przejść całą drogę od teatru do limuzyny, żeby je znaleźć. Wygonił Ruby na chodnik.
- Generale Stepak... tak, ja również - powiedział. - Panie generale, chcę dostać dwa egzemplarze Mark I, które właśnie zeszły z taśmy. Przy bramie, punkt o ósmej rano, jeśli to możliwe. Wiem, że są inne, rozlokowane bliżej. Ale mnie są potrzebne dwa egzemplarze seryjne, możliwie najbardziej podobne do siebie.
Kiedy wrócił do kasyna i znalazł Lee, zażądała wyjaśnień. Wymigał się, mówiąc, że opowie jej wszystko, jak będą w apartamencie.
- Próbujesz nie zepsuć mi wieczoru?
- Próbuję nie zakończyć go przedwcześnie. Wystarczy, jeśli tylko jedno z nas przez cały czas myśli o pracy.
- Jak to... do kogo dzwoniłeś?
- Do kierownictwa - odparł. - Wierz mi, nie wrócimy do spraw zawodowych, dopóki nie nasycisz się Las Vegas po uszy.
Przystała na to, ale poszli się bawić jeszcze tylko w jednym miejscu - w „New York, New York”, w lunaparku, który na wiosnę miał być rozebrany. Namówili Ruby, żeby im towarzyszyła i przejechali się roller coasterem trzy razy pod rząd, potem wirowali jak szaleni na karuzeli, śmieli się do rozpuku w salonie luster i przejechali się diabelskim młynem, żeby rozkoszować się panoramicznym widokiem ze wzgórza. Ruby nadal sądząc, że są małżeństwem, nalegała, żeby do diabelskiego młyna wsiedli sami.
- Najwspanialszy karnawał w okolicy - powiedział Horton. Rozpierał się na siedzeniu wózka i patrzył w dół na Strip.
- Czy zdradzisz mi teraz, dlaczego tak szybko wracamy? 
Powiedział jej. Nie sprzeczała się. Ostatni widok na miasto tej nocy mieli z okien należącego do spółki helikoptera, który zrobił rundę nad lotniskiem McCarrana, zanim odleciał w stronę Aneksu.
Detonatory przybyły kilka minut po dziewiątej. Przywiózł je konwój składający się z pięciu wozów, pilnowany przez pluton mężczyzn w mundurach, którzy wyglądali na zdecydowanie niezadowolonych, że odstawiają zespoły do samotni Hortona.
Do wczesnego popołudnia Val Bowden ustawił starannie urządzenia obok siebie na podeście testowym przy południowym krańcu strzelnicy. Thayer w świetle reflektorów pospiesznie kończyła instalować zaimprowizowany przez siebie synchronizator kontrolny.
- Dwie kontrolki, amplitudomierz i mikser - wyjaśniała Hortonowi. - Skalibrowałam oba zespoły tak dokładnie, jak tylko mogłam bez możliwości dokonania pomiaru mocy pola.
- Poprawki wprowadzimy, jak tylko zaczniemy, jeśli trzeba będzie, to metodą prób i błędów. Masz w zapasie kapiszony?
- Jak je rozmieścić?
- Świetnie. Jeden na metr kwadratowy.
- Pomyślmy... mam trzech ludzi pracujących przy kapiszonach przez cały dzień. Potrójna normalna stawka. Nie wiem, czy już wyschły.
- To sprawdź, dobrze?
- Teraz chcesz przeprowadzić test? Myślałam, że zaczekamy do jutra.
- Nie mogę czekać - wyznał Horton.
- Taki jesteś pewny siebie?
- Nie... właśnie nie jestem pewny.

Była prawie północ, kiedy kapiszony zostały rozstawione. Do tego czasu wieść się rozniosła i zebrał się tłumek. Hortonowi wydawało się, że wszyscy, którzy akurat nie byli zajęci przy teście, stali i patrzyli - cały zespół Aneksu zebrany przy strzelnicy. Ich oczekiwanie było równie wyczuwalne jak chłód nocy.
Dwadzieścia minut po północy Thayer powiedziała Hortonowi, że strzelnica jest gotowa - tysiąc pięćset kapiszonów rozłożono na powierzchni pięćdziesięciu metrów wokół podestu. Horton zwrócił się do kierownika strzelnicy.
- Czy mamy wystarczające oświetlenie dla kamer?
- Światła wystarczy - odparł kierownik. - Reflektory ustawione pod małym kątem powinny dać doskonałe pokrycie, lepsze niż światło dzienne.
- Okay - odparł Horton. - Opuścić obszar testowy.
Gdy rozległ się pięciominutowy sygnał ostrzegawczy, słyszany w całym Aneksie, odwrócił się do Thayer.
- Jest jakiś powód, żeby tego nie robić?
- Nie znam żadnego.
Następny, ostrzejszy sygnał, trwający minutę, ostrzegał, że wszelkie materiały podlegające efektowi Detonatora muszą być wyniesione poza promień bezpieczeństwa liczący pięćset metrów. Trzydzieści sekund później urządzenia nagrywające - audio, wideo i aparatura na podczerwień - zaczęły rejestrować dane.
- Teraz powoli podnieś moc - odezwał się Horton do Thayer stojącej przy synchronizatorze z rękami na klawiaturze.
- Znam profile testowe, szefie - odparła. - Słowo daję, że znam. 
Horton wycofał się i dołączył do Vala Bowdena, który stał na pokrytym pleksiglasem pomoście obserwacyjnym kilka metrów dalej.
- Chce pan się założyć, doktorze Horton? - zapytał inżynier.
- Nie robię tego nawet w Las Vegas - odparł Horton. - Ale to nie jest hazard... to jest szukanie po omacku. I pańskie domysły są równie dobre jak moje.
Ostry elektroniczny dźwięk odliczał ostatnie dziesięć sekund. Potem Thayer zaczęła podnosić moc - po jednym procencie za każdym razem.
Wszystkie poprzednie testy przeprowadzone tutaj sprawiły, że widzowie wiedzieli, czego mogą się spodziewać - na bliższym krańcu pola reakcja zaczynała się przy piętnastu procentach, na dalszym przy czterdziestu.
Nic dziwnego, że rozległy się okrzyki zdziwienia, kiedy środek pierwszego rzędu pokrył się dymem, gdy Thayer powiedziała „sześć procent”.
Szybko dodała:
- Wstrzymane - i uniosła głowę znad pulpitu. - Szefie?
- Naliczyłem pięć komórek - powiedział Horton do mikrofonu. - Co pan ma?
- To samo - odparł Bowden.
- Nie widziałam tego - odezwała się Thayer z westchnieniem. - Nie spodziewałam się jeszcze niczego.
- Podnieś do siedmiu procent, powolutku - polecił Horton, dając sygnał podniesioną ręką.
- Ponawiam, powoli - potwierdziła Thayer.
Chociaż wokół obszaru testowego zgromadziło się wiele ludzi, cisza panowała jak makiem zasiał. Było tak cicho, że niektórzy słyszeli delikatne pyknięcia, gdy wybuchały kapiszony umieszczone w dalszych szeregach. Nawet najbardziej spostrzegawczy dopiero po chwili zauważyli, że wybuchły tylko kapiszony usytuowane pośrodku następnych trzech linii - reszta poprzednich linii pozostała nienaruszona. Jeszcze chwilę zabrało najbystrzejszym z widzów, żeby zrozumieć, co to znaczy. I wtedy tu i ówdzie rozległy się radosne okrzyki i gwizdy.
Horton nie wznosił okrzyków. Powstrzymał się od wyrażania opinii.
- Osiem procent - polecił.
Tym razem nikt nie mógł mieć wątpliwości, co się stało - bliźniacze Mark I wycinały ścieżkę przez środek poletka doświadczalnego, pozostawiając kapiszony po bokach w nienaruszonym stanie. Pole Detonatora zmieniło się w promień Detonatora - gdy stało się to jasne dla wszystkich, rozległy się wiwaty śmielsze i głośniejsze; wkrótce dołączyli się wszyscy.
- Powinien się pan założyć, doktorze Horton - powiedział Bowden, klepiąc go z entuzjazmem po plecach.
- Nie mów hop - odparł Horton uparcie trzymając się swojego fatalizmu. - Dziewięć procent, Lee.
Ale zaledwie kilka minut później nawet Horton musiał uznać świadectwo własnych oczu. Przy mocy piętnastu procent promień oczyścił środek pola aż do ostatniego szeregu. Pozostałe komórki nadal były w nienaruszonym stanie.
- Zmienić miksowanie, teraz. Minus jeden procent - krzyknął. To miało zredukować wydajność zespołu A o jeden procent i zwiększyć o taką samą wartość wydajność zespołu B.
„Promień” skręcił w lewo, niszcząc dwa szeregi w tylnej części poletka.
- Minus dwa.
Następne komórki po lewej stronie zadymiły, poletko zostało oczyszczone do końca. Do tego czasu widownia się zmniejszyła. Chłód zagnał ludzi do domów.
- Plus dwa.
Prawy tylny róg zaczął wybuchać, kiedy promień Detonatora zmienił kierunek.
- Szefie, myślę, że po niewielkiej praktyce będę umiała wypisać tym swoje imię - powiedziała Lee. - Ale jutro zacznę budować lepszą kontrolkę.
Horton gapił się na zalane światłem poletko doświadczalne. Początkowa euforia już przygasła. Zastąpiła ją niejasna z początku, ale narastająca obawa i zmęczenie całym długim dniem i jeszcze dłuższymi poszukiwaniami.
- Starczy na teraz. Wyłącz to, Lee. Wyślij wszystkich spać z moimi podziękowaniami - powiedział. - Val, niech pan przekaże informację, że szefowie wydziałów spotkają się w sali konferencyjnej C o jedenastej, żeby przejrzeć wyniki pomiarów.
- Będziesz teraz dzwonić do dyrektora? - zapytała Thayer. 
Horton pokiwał głową.
- Spodziewałby się tego po mnie. - Zaczerpnął głęboko zimnego powietrza i wypuścił je z westchnieniem. - Zobaczymy się o jedenastej.
- Szefie...
Zatrzymała go, zanim zdążył się odwrócić.
- Co takiego?
- To był dobry strzał. Moje gratulacje. 
Horton machnął ręką.
- Po prostu miałem szczęście. Gdybyś nie wyciągnęła mnie do Vegas...
- Newton i jabłko. Archimedes w kąpieli. Szczęście sprzyja otwartym umysłom. - Uśmiechnęła się. - Ale może sprzyja też wypoczętym umysłom. Więc nie zapomnij mnie pochwalić, kiedy będziesz rozmawiał z dyrektorem.
- Przynajmniej nie będzie kłopotów z rachunkiem - powiedział Horton i roześmiał się. - Obciążyłem wszystkimi rachunkami firmę, łącznie z napiwkiem dla Ruby.
Karl Brohier nie miał nic przeciwko temu, żeby budzono go wcześnie rano. Z zadowoleniem przyjął wiadomość o przełomie w badaniach i jak najwcześniej sam chciał obejrzeć wyniki. Wrócił do Aneksu następnego dnia w porze śniadania.
Do tego czasu nagromadziło się więcej nowin. Zebrano je podczas długiego popołudnia poświęconego niezbyt, co prawda, zaawansowanemu technicznie, ale skutecznemu sporządzaniu mapy zasięgu dwulufowego Detonatora. Thayer nazwała to szpilowaniem, a Horton pomyślał, że to dobre skojarzenie. Doświadczenie polegało na tym, żeby spędzić jak najwięcej ludzi wokół strzelnicy. Każdy ochotnik trzymał szpilę z kawałkiem materiału używanego do kapiszonów zatkniętym na końcu.
Dipolowy Detonator został aktywowany i „szpilarze” zaczęli podchodzić w stronę podestu doświadczalnego trzymając przed sobą szpile. Kiedy materiał umieszczony na szpili zaczynał dymić, uczestnik doświadczenia przystawał. W końcu została uformowana mapa z ludzi, określająca granice pola. Zrobiono zdjęcie, wyłączono Detonator, ponownie wetknięto próbki na szpile i Detonator został resetowany, a doświadczenie powtórzone. W ciągu popołudnia powstał kompletny obraz wydajności bliźniaczego Detonatora.
Gorąca strefa miała od pięciu do ośmiu metrów, w zależności od stopnia ugięcia. Ten stopień zaś był ograniczony do dziewięciu stopni w każdym kierunku - za tym punktem interferencja między urządzeniami zanikała i Bliźniaki zaczynały działać jak pojedynczy Detonator.
Odkryto również drugą gorącą strefę, przesuniętą o sto osiemdziesiąt stopni w stosunku do pierwszej.
- Ktoś porównał to do bazooki, która strzela w obu kierunkach na raz - tłumaczył Horton Brohierowi nad belgijskimi wafelkami i truskawkami. - Trzeba być naprawdę bardzo ostrożnym, kiedy się celuje. To, jak myślę, ograniczy użyteczność Detonatora.
- To nie ma znaczenia - odparł natychmiast Brohier. - Wystarczy umieścić urządzenie w podziemnej wieżyczce, dwadzieścia metrów pod ziemią i można zapomnieć o gorącej strefie z tyłu. Albo załadować je na samolot i skierować w dół. Znajdą sposób, Jeffrey, bądź tego pewien. Określiłeś już zasięg?
- Nie - odparł Horton. - Ale to wielki skok w porównaniu z Mark I.
- Zobaczmy, czy uda nam się zrobić to choćby w przybliżeniu do końca dnia.
- Jeśli weźmiemy się za to, prawdopodobnie nie zrobimy już dzisiaj niczego innego.
- Nie wydaje mi się, żeby istniało coś ważniejszego. Potrzebuję tych liczb, a Zjednoczeni Szefowie chcą jakiegokolwiek ulepszenia, jakie będziemy im tylko mogli zaoferować.
- Jak sądzisz, jak długo uda się zwlekać, zanim damy im cokolwiek?
Brohier popatrzył na Hortona z zaskoczoną miną.
- Myślałem, że już to zgłosiłeś. Dlaczego chcesz wstrzymywać prace?
- Żeby dać reszcie świata czas na dopędzenie nas - odparł Horton zmieszany zaskoczeniem Brohiera. - Nawet gdyby ktoś dostał plany, i tak zajmie mu całe miesiące, zanim zacznie produkować Detonatory.
- Rozumiem, mówisz o naszej polisie bezpieczeństwa.
- Oczywiście, że tak, Karl. Myślałem, że to już ustaliliśmy. Mark II to dla Pentagonu prawdziwy skarb. Będą mogli zatrzymać swoją broń i rozbroić innych. Dlatego przypuszczam, że dałeś już naszemu przyjacielowi znak, żeby zaczął.
- Co? Nie... och, nie. Naprawdę nie sądzę, żeby to było konieczne - powiedział Brohier. - Popatrz, jakie robią postępy przy odminowywaniu. W ciągu zaledwie paru tygodni, używając kilku zespołów, a nadchodzą przecież następne. Nie sądzę, żebyśmy musieli skorzystać z naszej polisy ubezpieczającej od katastrof, Jeffrey. Myślę, że mamy to, o co nam chodziło.
- Więc ty i ja musieliśmy myśleć o zupełnie różnych rzeczach powiedział Horton. - Nie było moim zamiarem pokazywanie rządowi sposobu, jak zabrać innym spluwy i zostawić swoją u boku.
- Jeffrey, jedyne, co nam się uda zrobić, to rozbrojenie policji i wojska, czyli nałożenie kajdanek prezydentowi. Chaos, synu, nic tylko chaos. Z tym trzeba obchodzić się ostrożnie, z rozmysłem. Tu musi być koordynacja, porządek...
- Wszystko pod jednym dachem.
- Widzisz, ja wierzę Markowi Brelandowi - powiedział Brohier. - Wierzę Rolandowi Stepakowi. To dobrzy ludzie, Jeffrey. Pragną tego, czego i my.
- A co z Groverem Wilmanem? 
Brohier rozłożył ręce.
- Jest ekstremistą, ideologiem. To, czego chce, jest nierealne. Globalne rozbrojenie będzie oznaczać chaos. To jak przedszkole bez przedszkolanki.
- Ktoś musi zaprowadzać porządek?
- Tak. Bo ludzie tego chcą. Potrzebne nam są granice. Odpowiadamy przed autorytetem. Ludzka dyscyplina...
- A jeśli jedno dziecko rani drugie dziecko zabawką...
- To zabiera mu się tę zabawkę. Więc rozumiesz, o co chodzi.
- Ani trochę - powiedział Horton. - Nie słyszałem tego od ciebie, zanim pojechałeś z Aronem do Waszyngtonu. Nie słyszałem tego, kiedy opowiedziałeś mi o swoim planie awaryjnym.
- To była moja pomyłka, ale da się skorygować.
- Skorygować? Kto z tobą rozmawiał, Karl? Czyje to słowa?
- Słuchaj, Jeffrey...
- Mówisz, że ufasz Brelandowi i Stepakowi... to świetnie. A co, jeśli za dwa lata będzie jakiś nowy Nixon i Haldeman na ich miejscu? Albo jeden ze wściekłych psów ze Wzgórza? Naprawdę myślisz, że to nie może się zdarzyć? Nie powinniśmy fałszować gry, Karl. Powinniśmy być jej sędziami. Te same reguły dla wszystkich, pamiętasz? Co się stało?
- Uświadomiono mi... pewne zagadnienia, które przeoczyłem ogarnięty entuzjazmem.
- Co masz na myśli?
- To, kim są nasi wrogowie. Prawdziwe zło, które nam zagraża. Ludzie, o których nigdy nie słyszałeś. Historie, które nie trafiają do mediów. - Skrzywił się i potrząsnął głową. - Rzeczy, o których wolałbym nie wiedzieć.
- Uświadomiono? Kto uświadomił?
- Miałem gości w Princeton. Przybył generał Stepak, żeby ze mną porozmawiać, a z nim pułkownik z Instytutu Badawczego Armii.
- Dlaczego to zrobił?
- Ja... interesowały ich moje postępy. A Stepak chciał mnie przedstawić pułkownikowi Weissowi, bo właśnie wciągnął go na listę projektu jako oficera łącznikowego.
- Nic nie mówili o środkach bezpieczeństwa?
- Cóż... generał rzeczywiście spytał mnie o pewne zabezpieczenia, o to, co powiedziałem swoim kolegom w Instytucie.
- To dlatego, że niepokoi ich Wilman. Prawdopodobnie pomyśleli sobie, że nakłonią cię do tego, żebyś im powiedział o jego intencjach.
- No nie, myślę, że mają lepsze źródła informacji o senatorze i jego działaniach niż ja - zaprzeczył Brohier.
- Ale przecież mówiłeś o nim.
Brohier tracił powoli spokój ducha, zaczynał mówić obronnym tonem.
- Rozmowa była raczej długa. Wypiliśmy dwa dzbanki kawy.
- Karl, przemyśl to. Pytali pewnie o nasze archiwa. Chcieli wiedzieć, ile tak naprawdę ich jest i kto je ma. Mam rację?
- Nie, nie. Pułkownik dał mi numer, pod który mogę dzwonić, jeśli wykryję przeciek - powiedział powoli Brohier. - To było takie odruchowe... mieli już sobie pójść...
- Ale ty im powiedziałeś, że Wilman ma skopiowane archiwa. Zrobiłeś to, prawda?
- Gdybyś usłyszał to, co ja usłyszałem...
- Pytali o Gordiego?
- Nie - powiedział Brohier. - Bóg mi świadkiem, Jeffrey, powiedziałem im o nim z własnej inicjatywy.
Horton trzasnął w blat otwartą dłonią, płosząc ludzi przy innych stolikach. Na długą, bolesną chwilę zawładnął nim gniew. Nie mógł nawet spojrzeć na Brohiera.
- Jeffrey... musisz zrozumieć...
- Nie mów mi teraz o tym - powiedział szorstko Horton. - Kiedy odbyła się ta... rozmowa?
- Może jakiś tydzień temu. Niech pomyślę, to był wtorek...
- Sukinsyn - Horton mocno potarł sobie oczy, gwałtownie odsunął krzesło i wstał.
- Dokąd idziesz?
- Może jeszcze go nie mają. Może wstrzymują się do czasu, gdy będą mogli położyć łapę na wszystkich kopiach archiwum jednocześnie.
- Chcesz się z nim skontaktować?
- Muszę spróbować. Jeśli masz jakiś problem, to może skontaktujesz się z pułkownikiem Weissem i mnie też wydasz.
- Nie... nie. Idź. Zrób to teraz, Jeffrey. Przepraszam... Rozpacz starego człowieka była tak nieukrywana i prawie namacalna, że Horton nieco zmiękł.
- Wychodzi na to, że nieźle nas rozpracowali - powiedział szorstko. - Myślę, że powinienem sprawdzić, jak dalece im się to udało.
Ani osobisty rekorder danych Hortona, ani rekorder spółki nie dały rady połączyć się z Gordonem Greene’em. Pierwszy odpowiadał, że Greene jest wyłączony z sieci i proponował wysłanie wiadomości głosowej, gdy abonent reaktywuje usługą, drugi - że numer Greene’a został zmieniony.
Horton nie przyjął tego za dobrą monetę i próbował z innych rekorderów - za każdym razem powtarzała się jedna z dwóch wcześniejszych odpowiedzi. A raz usłyszał bezczelnie sfałszowane nagranie, które udawało automatyczną sekretarkę Greene’a, choć głos w najmniejszym stopniu nie przypominał głosu Grahama.
Inna baza danych - należąca do libertanian ComFree - wprost poinformowała Hortona, że „stanowa lub federalna agencja ochrony porządku publicznego, zgodnie z artykułem dwieście dziewiątym, wydała polecenie blokady i monitorowania numeru abonenta”.
Horton coś tam pamiętał, że artykuł dwieście dziewiąty został dodany do przepisów Federalnego Urzędu Łączności jako narzędzie do zwalczania cyfrowej pornografii. „My z ComFree uważamy, że artykuł dwieście dziewiąty jest niezgodny z konstytucją. Protestujemy przeciwko tej ingerencji w wolną i prywatną komunikację i wzywamy cię, żebyś dodał swój głos do kampanii na rzecz wolności słowa. Żeby załadować inteligentną listę pocztową, naciśnij guzik z napisem »tak«...”
Myślę, że nie musiałeś im podawać mojego nazwiska, Karl, wymruczał do siebie Horton zrywając połączenie.
Była jeszcze jedna możliwość, ale nie dawała gwarancji sukcesu. Przewidując, że będzie odcięty, Greene dał Brohierowi krótką listę pseudonimów, kod, klucz weryfikujący i instrukcję, jak wysyłać anonimową pocztę.
- Jeśli mam zniknąć - powiedział - to tutaj są konta, które będę sprawdzał. Wszystkie są międzynarodowe, więc powinny być nietykalne.
Przygotowanie wiadomości do wysłania nie zajęło wiele czasu - Horton zapisał zabezpieczony plik w swoim osobistym komunikatorze tego samego wieczoru, gdy Brohier przekazał mu informację.
Ale kiedy nadszedł moment, Horton się zawahał. Jeśli Gordie był już w areszcie, jeśli wywiad wojskowy przeszukał już jego pliki i zbiory danych, wysyłając wiadomość aktywującą, Horton sam się wplątywał w aferę. Próba skontaktowania się z Greene’em była zupełnie czystą sprawą, ale wysyłanie mu rozkazów marszowych to co innego.
- Do diabła z tym - powiedział na głos Horton, naciskając guzik. - Chodźcie i aresztujcie mnie. To mój patent, do cholery, i mogę go wydać, jeśli tylko zechcę.

Doktor Greene był prawie odizolowany od swoich źródeł, gdy Horton wysyłał wiadomość. Trzy z pięciu kont Greene’a założonych pod pseudonimami zostały wykryte przy przeszukaniu rachunków za Internet, a na czwarte National Security Agency wpadła, penetrując słabo zabezpieczony serwer w Santiago. Każda wychodząca informacja była monitorowana; każda przychodząca - filtrowana albo zmieniana w czasie rzeczywistym przez symulator ruchu NSA.
Greene nie miał o tym pojęcia, podobnie jak nie wiedział, że jest obserwowany z mieszkania piętro wyżej i śledzony, gdy tylko wychodzi z budynku.
Na razie czuł się wolny, a tygodniowy plan zajęć miotał nim po całym mieście. Regularnie bywał w bibliotece Uniwersytetu Stanowego Ohio, korzystał z wirtualnych usług telekonferencyjnych dla klientów, którzy cenili sobie dyskretne billingi. Bywał też stałym gościem w kilkunastu innych mniej czcigodnych instytucjach, począwszy od klubu nocnego Undernet z jego linkami do nieocenzurowanych sajtów, skończywszy na kiosku z CD, który niewiele sobie robił z praw autorskich do danych, którymi handlował.
Wszystko to można było wytłumaczyć stylem życia Greene’a albo pracą konsultanta na zlecenie, którą wykonywał, odkąd opuścił Terabyte. Ale dawało mu to również sposobność do prowadzenia korespondencji za pośrednictwem cudzych kont, na co pozwalał sobie co najmniej raz dziennie.
Gordon odebrał wiadomość od Jeffreya Hortona w kafejce internetowej o nazwie „Hot Bytes”, gdzie w każdy stół wmontowany był ekran z ciekłego kryształu - technologia stara, ale utrudniająca ciekawskim zapuszczanie żurawia przez ramię, kiedy surfowało się przy kawie. Nie wiedział, kto wysłał wiadomość, ani że był to jedyny nadawca, który się przebił.
Ale wiadomość zawierała ustalone imiona - imiona, które sam wybrał - i to one się liczyły, a nie treść listu. Imię nadawcy brzmiało Pandora. A list zaadresowany był do niejakiego Michaela Armstronga - było to nazwisko postaci ze starego filmu szpiegowskiego, amerykańskiego fizyka, defektora i podwójnego agenta.
Wiadomość składała się z dwóch słów, które były tytułem filmu, ale i stwierdzeniem, jak sprawy się mają.
Brzmiała zaś następująco: „Podarta Kurtyna”.
A znaczyło to: „Opublikuj bezzwłocznie archiwum”.
Twarz Greene’a nie zdradzała wzburzenia. Wykonał polecenie bez wahania i zbędnych ruchów. Podłączył swój komunikator do otwartych portów kafejki i użył konta ukrytego pod aliasem Armstrong, żeby uruchomić publikację. Kiedy niektóre ze spodziewanych potwierdzeń się nie pojawiły, zmienił opcję i przesłał polecenie aktywacji przez inne konto. Tak na wszelki wypadek, pomyślał sobie, choć wiedział, że cena za to mogła być wysoka.
Potem poszedł w stronę domu, odległego zaledwie o dziesięć minut drogi, żeby zabrać spakowaną już torbę i zniknąć z Columbus.
To był błąd, ale zdał sobie z tego sprawę za późno. Powinien wyjechać bez torby albo zabierać ją ze sobą na miasto. Czekali na niego. Wzięli go na chodniku przed mieszkaniem. Podeszło do niego czterech mężczyzn w cywilnych ubraniach z legitymacjami wywiadu wojskowego. Chwilę później brudnooliwkowa furgonetka podjechała do krawężnika koło nich.
Greene nie próbował uciekać ani stawiać oporu - nie było sensu. Wszystkie jego osobiste ambicje, które żywił wbrew ogarniającemu go pesymizmowi, zniknęły w momencie, w którym otrzymał wiadomość od Pandory. Kiedy zabierali go do aresztu zadał tylko jedno pytanie:
- Jak mi poszło?
- Nie najlepiej - odparł jeden z funkcjonariuszy z radosną arogancją.
Potem Greene nie miał już nic więcej do powiedzenia. Nie było sensu kłócić się z krawężnikowymi. Kiedy - jeśli - stanie twarzą w twarz z ich mocodawcami, powie im, co myśli.

Siedząc na tylnej kanapie czarnej limuzyny prezydent Mark Breland zadał mniej więcej to samo pytanie generałowi Stepakowi. Ale otrzymał pełniejszą i uczciwszą odpowiedź.
- Odkąd Greene wydał swoje rozkazy marszowe do czasu, gdy zaczęliśmy kontratak, minęło jedenaście minut z groszami. W ciągu tych jedenastu minut udało mu się rozpowszechnić ponad sześć tysięcy kopii archiwum - niezła robota, jeśli wziąć pod uwagę obszerność materiału. Najwyraźniej przewidywał to i znalazł duże rury i szybkie pompy. Dystrybucja nastąpiła różnymi drogami - przez e-mail, przez serwery preprintowe, serwery z wiadomościami, FTP. Po trochu z każdego rodzaju.
- Ile z tych sześciu tysięcy wyczyszczono? Stepak popatrzył na ekran swojego komunikatora.
- Nie wszystkie - powiedział. - Wszystkie publiczne, a NSA przypięła się do pozostałych, czekają na odpowiedź. Nie będzie żadnej poczty zwrotnej. Ale nadal pracują nad paroma trudniej dostępnymi połączeniami. Sądzę, że wszystkie kopie jeszcze nie wyczyszczone poszły do kont pocztowych typu dial-up, w większości zagranicznych. - Zobaczył, że Breland się chmurzy i dodał: - Reszta świata nie przyzwyczaiła się jeszcze do życia on-line tak jak my. To pewna niedogodność.
- Więc NSA będzie musiała poczekać, aż ci ludzie się połączą, żeby odpowiedzieć i wtedy spróbuje zniszczyć kopie?
- Tak. I powinniśmy złożyć tym ludziom wizyty, aby upewnić się, że kopie nie mają kopii. Na to potrzebna jest pańska zgoda.
- Proszę ją napisać - powiedział Breland. - Więc taki jest zasięg szkód?
- Nie. Było około trzydziestu połączeń z serwerem „Physics Today”, zanim go zamknęliśmy...
- Trzydzieści? W jedenaście minut?
- Wygląda na to, że Greene uprzedził paru swoich kolegów, żeby mieli oko na ten serwer. Mógł tak zrobić z wszystkimi kopiami na publicznych serwerach. - Generał potrząsnął głową. - Panie prezydencie, szef sekcji powiedział mi, że jeśli nawet przejrzą logi każdej maszyny po drodze, nie mogą gwarantować, że nie ma tysięcy prywatnych kopii poza naszym zasięgiem.
- Jak to możliwe? 
Stepak wzruszył ramionami.
- Pokolenie zwolenników wolności informacji jeszcze nie wymarło. Naprawdę istnieją jakieś anonimowe serwery, które odrzucają dane o połączeniach. Greene skorzystał z paru takich serwerów. Ale szef sekcji obiecał mi, że będą już teraz mogli powstrzymać rozpowszechnianie przez Sieć - atak jest wydajniejszy niż obrona.
Breland sięgnął po szklankę.
- Im dłużej się tym zajmujemy, tym bardziej widać, że to robimy. Ludzie w końcu zauważą, że ich wiadomości nie dochodzą, a ich poczta nie przechodzi.
- Tak - zgodził się Stepak. - I cokolwiek zrobimy w tej sprawie, spowoduje, że kula śnieżna będzie coraz szybsza. W dodatku to się może rozprzestrzeniać pocztą pantoflową, a do tego w ogóle nie dotrzemy.
- Zagrożenia związane z wolnym społeczeństwem - westchnął Breland. - Róbmy, co możemy. Ale dobrze, żeby każdy wiedział, gdzie jest nieprzekraczalna granica i po której stronie tej granicy się znajduje. Wyślij szefowi sekcji kopię Bill of Rights, pierwszych dziesięciu poprawek do konstytucji.
- Panie prezydencie, sytuacja jest wyjątkowo poważna...
- Generale, chyba nie podejrzewa mnie pan o to, że zacznę wsadzać ludzi z takiego powodu.
- Doktora Greene’a też nie?
- Co dzięki temu osiągniemy?
- Jeśli uczynimy z niego przykład, będziemy mogli zostawić w spokoju wielu innych. Dwaj agenci FBI zapukają do drzwi i wyjaśnią, że pewien tajny materiał został ukradziony i umieszczony w Sieci w formie wirusa przez człowieka, który siedzi już w areszcie, oczekując na sformułowanie aktu oskarżenia o ciężkie przestępstwo. Czy nie zechcieliby państwo pomóc nam dopuszczając naszego technika do waszego komputera? Przeszuka go i znajdzie tego wirusa...
- Mówi pan o pukaniu do dziesiątków tysięcy drzwi. Czy starczy nam ludzi? Czy to byłoby warte takiego wysiłku?
- Myślę, że zdołam pana przekonać. Archiwum, które skopiował Greene, nie jest takie samo jak materiały, które dostaliśmy od Brohiera.
- Co pan ma na myśli? Na czym polega różnica?
Przed limuzyną pojawił się charakterystyczny gmach Narodów Zjednoczonych. Gdzieś tam, w środku, sekretarz generalny przygotowywał się do wręczenia Brelandowi nagrody za spektakularną i udaną akcję odminowywania.
- Greene dołożył swoje. Ponad trzysta stron pomysłów, jak zmodyfikować Mark I: co zrobić, żeby miał większą moc, był wydajniejszy i mniejszy - powiedział Stepak, ukrywając zaniepokojenie. - Dołączył kompletne plany zespołu średniej mocy, który zmieściłby się w bagażniku tego samochodu. Pisał o kierunkach, w których należy prowadzić badania, żeby zmniejszyć urządzenie do rozmiarów walizki i rozpocząć masową produkcję. To może być szalenie destabilizujące.
- I prawdopodobnie będzie, generale. Nawet chyba wcześniej niż sądzimy. Welon tajemnicy jest trochę poszarpany. Będziemy musieli wkrótce sprawę upublicznić. Myślą, że nadeszła pora, żeby się zastanowić, jak się do tego zabrać.
- A tymczasem...
- Niech NSA pieli grządki, póki może. - Prezydent westchnął. - Czy aresztowanie Greene’a ma solidne podstawy prawne?
- Ustawa o szpiegostwie z tysiąc dziewięćset siedemnastego roku nadal obowiązuje i jasno odnosi się do tej sprawy.
- Jak długo możecie go przetrzymywać bez przedstawiania aktu oskarżenia?
- Och... muszę o to zapytać prokuratora generalnego, ale wydaje mi się, że trzydzieści dni. Czy to ma znaczenie, panie prezydencie? Dowodów jest tyle, że można go nie tylko oskarżyć, ale i skazać.
- Nie mam zamiaru stawiać nikogo w obliczu kary śmierci za to, że usiłował ujawnić tajemnicę, którą sam bym ujawnił kilka tygodni później. To byłaby za wysoka cena za to, że mnie uprzedził powiedział Breland w momencie, gdy limuzyna podjechała pod zachodnie wejście do gmachu Narodów Zjednoczonych.
- Ale, panie prezydencie...
- A przy okazji - kontynuował Breland - z tego, co słyszę, wnioskuję, że lepiej by było, gdyby ten człowiek wrócił do zespołu i pracował dla nas. A zatem, panie generale, FBI ma trzydzieści dni, żeby trzymać go w ukryciu... który to będzie, dziewiętnasty marca? Wyznaczę na ten dzień przemówienie do Kongresu. To będzie rano, a po południu Greene wyjdzie na wolność. Niech pan mu to powie i dopilnuje, żeby był do tego czasu przyzwoicie traktowany. Nie, niech pan się ze mną nie sprzecza, niech pan to po prostu wykona.
- Tak jest. A co zrobić z ludźmi z Terabyte?
- Zajmę się tym potem.
- Oni są na pewno wplątani w sprawę - stwierdził Stepak. Brohier mętnie tłumaczył, skąd Greene dostał kopie archiwaliów projektu, a Horton wysłał Greene’owi zakodowane ostrzeżenie, które prawdopodobnie przyspieszyło rozesłanie kopii. Widać jak na dłoni, że to spisek w celu popełnienia zdrady.
- Chciałby pan widzieć ich wszystkich na ławie oskarżonych. 
Stepak pokiwał głową.
- Jak najbardziej, panie prezydencie. To nie ma znaczenia, że zdrajca daje wrogowi to, co wróg mógłby w końcu zdobyć na własną rękę. Powinno się ich natychmiast usunąć z projektu i wsadzić tam, gdzie nie będą mogli więcej szkodzić.
Limuzyna zatrzymała się przy krawężniku, a Breland podniósł rękę, żeby agenci Secret Service jeszcze nie otwierali drzwi.
- To się nie stanie, generale. Pozwoli pan, że wyrażę się jasno: - Detonator nie jest już tajemnicą. Musimy zmierzyć się z rzeczywistością. W końcu nigdy nie miałem zamiaru wiecznie trzymać tego w ukryciu.
- Ale puszczając to tym ludziom płazem zniszczymy...
- Niech pan postara się zrozumieć. Ja nie potrzebuję hegemonii technologicznej, Ameryka jej nie chce, a pan nie jest w stanie jej utrzymać. Z naszego punktu widzenia podzielenie się tym, co wiemy, jest całkowicie uzasadnione, a nawet niezbędne, jeśli chcemy, żeby Detonator mógł wykorzystać cały swój potencjał. Istnieje zresztą precedens. Może pan o tym nie wie, bo ja nie wiedziałem, ale poczytałem sobie ostatnio - że nasz rząd opublikował dokładny raport o broni atomowej zaledwie kilka dni po kapitulacji Japonii,
- Ale trudno obecną sytuację nazwać analogiczną, panie prezydencie.
- Owszem, analogii nie ma - zgodził się Breland. - Detonator jest orężem obronnym, który zagraża tylko uzbrojonym napastnikom. Generale, interesy naszego narodu i interesy narodów całego świata lepiej będą zabezpieczone, jeśli zezwolimy na proliferację Detonatora, a nie poprzez trzymanie go w tajemnicy. Powstrzymywanie się jest nieludzkie i niemoralne.
- Jako ideał w idealnym świecie, owszem... ale musimy być pragmatyczni.
- Widzi pan, generale, mieliśmy prawie rok, żeby się przygotować, żeby nie znaleźć się na przegranej pozycji. Ilu ludzi, których życie można było uratować, padło ofiarą naszej ostrożności? Nie chodzi tylko o to, że możemy pomóc Czeczenii w obronie przeciwko Rosji albo Indiom w sprawie Kaszmiru. Ukrywanie tej sprawy oznacza też, że nie pomagamy tak, jak byśmy mogli naszemu własnemu narodowi. Więc komu służymy, zachowując tajemnicę? Najwyraźniej nam samym. Naszym stołkom, naszej reputacji, naszemu przywiązaniu do myśli, że o każdej porze możemy wysłać wojska w każdy zakątek kuli ziemskiej. - Breland pokręcił głową. - Generale, prawdę powiedziawszy, czuję się jak oszust, kiedy przychodzę tutaj po nagrodę, wiedząc jednocześnie, że to, co zrobiliśmy jest zaledwie jedną setną tego, co mogliśmy zrobić. Czytał pan Księgę zmarłych XX wieku Gila Elliota? Sto dziesięć milionów zabitych w wyniku wojen. Nam może się lepiej poszczęścić. Nam musi się lepiej poszczęścić, jeśli będę miał jakikolwiek głos w tej sprawie.
- Rozumiem, panie prezydencie.
- Mam szczerą nadzieję, że tak jest, panie generale. Podniósł rękę i drzwi limuzyny otworzyły się od zewnątrz. Zanim wysiadł, nachylił się do Stepaka i dodał: - Bo jeśli ludzie tacy jak pan nie są gotowi na przyjęcie dwudziestego pierwszego wieku, to może przyjdzie on dopiero za sto lat.

Wśród kwartetu stłoczonego w malowanej przyczepie próżno by szukać zadowolonych min. Brohier wyglądał, jakby go trawiła niestrawność, Horton cały czas zaciskał gniewnie usta. Thayer była smutna, a Val Bowden nie mógł się otrząsnąć z zaskoczenia, którego doznał, gdy dowiedział się o szczegółach poprzedzających podpisanie z nim kontraktu. Miał wrażenie, jakby dostał pałą w głowę.
Dyskusja była krótka, ale wyczerpująca. Pierwszy zabrał głos Horton i oznajmił swoje niezłomne przekonanie:
- Nie możemy dać rządowi Mark II, ani dzisiaj, ani kiedykolwiek. Musimy złomować egzemplarz doświadczamy i zniszczyć wszelkie dane z wczorajszych testów. I to szybko. Jeśli nie będziemy dość szybcy, stracimy okazję. Każdy, kto wie wystarczająco wiele o zasadach działania Mark II - a szczególnie nasza czwórka musi przysiąc na jakiegokolwiek Boga, przed którym czuje respekt, że nigdy nie wyda tajemnicy tym ludziom.
Ku jego zaskoczeniu najostrzej sprzeciwiła mu się Lee.
- Zbyt wielu ludzi zna fragmenty tej układanki. Tej nocy było pięciuset świadków - przypomniała. - To, co powinniśmy zrobić, to wesprzeć Gordiego. Aneks ma tysiące różnych linków łączących go ze światem. Musimy z nich skorzystać, dopóki je mamy i nie spocząć, dopóki nas nie rozłączą. Potrzebne nam są argumenty, a nie kolejne tajemnice. Potrzebny jest nam senator Wilman w wieczornych wiadomościach i doktor Brohier w porannych.
Ale pozostali uznali, że nie dadzą rady zorganizować takiej kampanii wystarczająco szybko. Horton w końcu pokonał Thayer przedstawiając niezaprzeczalny fakt, że jego plan nie wymaga angażowania ludzi spoza projektu, a w jej planie są oni konieczni.
- Możemy to zrobić na własną rękę - powiedział. - Wszystko będzie jak trzeba, jeśli rozegramy rzecz na własnym terenie.
Zgodziła się z nim, gdy obiecał, że jej propozycja zostanie wprowadzona w życie w drugiej kolejności.
Ale kiedy wyszli z przyczepy, natychmiast usłyszeli:
- Doktorze Brohier! Doktorze Horton! Proszę zostać na miejscu.
To był „Krawiec”, jeden z ubranych po cywilnemu oficerów, którzy obsługiwali punkt łączności. Biegł w ich kierunku.
- Odwołać psy gończe, poruczniku. Znalazłem ich wszystkich - powiedział do mikrofonu przypiętego do kołnierza.
- Skąd to podniecenie, synu? - zapytał Brohier, wychodząc mu na spotkanie.
- Szukaliśmy was wszędzie prawie od godziny, panie dyrektorze - odparł zdyszany i spocony Krawiec. - Jest do was telefon w punkcie łączności.
- Do kogo?
Wskazał ich palcem po kolei.
- Doktor Brohier, doktor Horton i doktor Thayer. Przepraszam, doktorze Bowden, ale prezydent nie wspominał o panu.
- Prezydent? - zapytał Horton.
- Tak, proszę pana. Przez cały czas jest na linii, a my was szukamy. Gdybym mógł prosić o pośpiech...
Czwórka wymieniła między sobą spojrzenia: jedni sceptyczne, inni pełne obaw.
- Proszę przekazać, że zaraz będziemy - powiedział Brohier, zdobywając się na uprzejmy uśmiech. - Cała czwórka.
Cztery osoby w niewielkiej budce wystarczyły za tłum. Było tu ciaśniej niż w przyczepie. Nie zdążyli się jeszcze rozgościć, gdy szum statyczny ustał i przed nimi ukazał się Mark Breland siedzący w Owalnym Gabinecie.
- Dobry wieczór państwu...
Zanim Breland zdążył dokończyć powitanie, Brohier przerwał mu.
- Gdzie jest doktor Greene? W areszcie federalnym? 
Breland zamrugał z zaskoczenia, potem lekko się roześmiał i pokręcił głową.
- Doskonale - powiedział. - Zacznijmy od spraw najważniejszych. - Podniósł wzrok i popatrzył poza kamerę, zanim wstał z krzesła. - Panie doktorze?
W chwilę później jego miejsce zajął Greene. Na twarzy miał znajomy rozbawiony uśmieszek i patrzył w prawo.
- Powiedz, ile się płaci za możliwość umieszczenia tyłka za tym wielkim biurkiem? Pięć tysięcy dolarów dotacji na rzecz partii? Potem spojrzał w obiektyw kamery. - Czy mógłby ktoś to nagrać? Moi rodzice chcieliby powiesić stopklatkę na ścianie jadalni. - Znów popatrzył w prawo. - Czy mógłbym prosić prezydencika, żeby sfotografował się ze mną?
Spoza kadru rozległ się śmiech Brelanda. Lee pierwsza otrząsnęła się z zaskoczenia.
- Gordie, nic ci się nie stało?
- Teraz jest w porządku - odparł. - Tęskniłem za tobą.
- Co tam robisz?
Greene rzucił pytające spojrzenie w prawą stronę i usłyszeli głos Brelanda.
- Śmiało, powiedz im.
- Okay. Udzielam konsultacji. Chcę, żebyście się do tego przyłączyli. Detonator za miesiąc zostanie ujawniony, a faceci tutaj całkiem na serio chcą przy tym dobrze wypaść. - Odchylił się do tyłu i złożył ręce na podołku. - Myślę, że wszystko zmierza w dobrym kierunku. Z trudem sam wierzę w to, co mówię.

16. Gwarancja

Bonn. Prowadzący śledztwo nadal szukają śladów w szczątkach, które pozostały po wtorkowym wybuchu bomby w jednotorowym pociągu szybkiego ruchu na trasie Berlin - Bonn. Stopklatki zachowane w kamerach systemu bezpieczeństwa pokazują młodego człowieka w garniturze, wykrzykującego na chwilę przed wybuchem pełne nienawiści slogany w wagonie wypełnionym do połowy ludźmi. Wybuch zabił dwudziestu dwóch podróżnych i zniszczył trzydziestometrowy odcinek toru. - Nikt się nie spodziewał, że to się u nas zdarzy - powiedział urzędnik DeutschRail.

Pełna wersja - Lista ofiar - Wideo z wybuchu - Jak jechać: pociągi kursują, ale rozkład jazdy zerwany

Każdy, kto miał odpowiednie podłączenia, mógł wybierać spośród ponad tysiąca licencjonowanych sajtów z serwisami informacyjnymi, czynnymi okrągłą dobę. Do dyspozycji były też serwisy komercyjne i rozrywkowe, a także róg obfitości wypełniony nie zarejestrowanymi kanałami Undernetu. Dla każdego, kto chciał przyciągnąć uwagę więcej niż kilku procent audytorium, było to wielkie wyzwanie. Dotyczyło to również prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Trzeba jeszcze dodać, że nie każdy, kto mówił o sobie, że jest Amerykaninem, zaliczał się do kategorii „dobrze powiązanych”.
Paru procentom ludności po prostu na tym nie zależało. Niektórzy z tej liczby aktywnie przeciwstawiali się temu co nazywali „umysłem w sieci”. Założyciel organizacji Wyciągnij Wtyczkę, Michael Adamson, określił to zjawisko jako „stan, w jakim znajduje się małpa stymulowana masturbacyjnie przez elektrody w mózgu. Stawia to rozrywkę na pierwszym miejscu - przed ambicjami i rozwojem osobowości”. Ale większość inaczej myślących wycofała się do założonych przez ruch Welcomer wiosek nie podłączonych do sieci. Pozwalano w nich na komunikację wyłącznie za pomocą technologii analogowej, która służyła głównie podtrzymywaniu kontaktów między rozsianymi po kraju wioskami i sprawdzaniu, czy Ziemia nadal wysyła sygnały w przestrzeń.
Jedna rodzina na siedem zadowalała się podstawowymi usługami sieciowymi i telekomunikacyjnymi, bo albo tylko na to mogła sobie pozwolić, albo nie zależało jej na bardziej rozbudowanym systemie. News 1, News 2, Talk 1, Talk 2, Arts 1, FedFacts, NetSearch, NetTeach, NetAgent i MultiMail używane bywały przez klasy niższe, które szczątkowo ostały się jeszcze w amerykańskim społeczeństwie. Jak na ironię, ubóstwo wyboru sprawiało, że łatwiej było do tych ludzi dotrzeć. To oni byli głównymi odbiorcami stacji kablowych, chłonącymi bez wyboru programy sponsorowane przez agencje reklamowe.
Ale klasy średnie wliczały do budżetu domowego dodatkowe połączenia, które przez klasy wyższe uważane były za rzecz normalną. Na nich opierały się wszystkie modele zaawansowanego kształcenia. Czytelnictwo sieciowe sprawiało, że ludzie stawali się uczestnikami, a nie tylko widzami; otwierało przed nimi podwoje księgarń cyfrowych i wirtualnych na całym świecie. Sprawiło też, że opinia uległa daleko idącej segmentacji. Niewielka tylko jej cząstka ograniczała się do biernego przyjmowania nie przefiltrowanych danych wejściowych podawanych w czasie rzeczywistym.
W nowym milenium nie zdarzyło się jeszcze, żeby jakieś wydarzenie medialne przyciągnęło uwagę choćby połowy odbiorców podłączonych do sieci. Ostatnim takim wydarzeniem, które zaabsorbowało dziesięć procent korzystających z netu były rozgrywane przed trzema laty finały Mistrzostw Świata w piłce nożnej między Szkocją a Stanami Zjednoczonymi. Trzydziestoprocentową oglądalność miało przed ośmiu laty trzęsienie ziemi w Santa Rosa, gdy zawaliło się północne przęsło mostu Golden Gate.
Mark Breland, świadomy tych trudności, chciał jednak, żeby jego orędzie do narodu wypadło lepiej. Mocno naciskał na swój sztab, żeby do tego doprowadzić.
- To jest coś, co ludzie powinni dostać z pierwszej ręki, nie w formie informacji. Chcę, żeby słuchały tego całe rodziny, żeby przemówienie oglądały bary sportowe, żeby na każdym ekranie było to samo. Żeby z tym było tak, jak z pogawędkami Roosevelta przy kominku i z lądowaniem na Księżycu - powiedział. - Chcę mieć szansę dotarcia do każdego obywatela, żeby dowiedział się o tym bezpośrednio ode mnie, a nie z jakiejś przetworzonej informacji.
- Nie odmieni pan ludzkich nawyków - powiedział z lekceważeniem szef prezydenckiego sztabu, Nolby. - Ludzie nie odłożą swoich spraw na potem, żeby usiąść i przyglądać się gadającej głowie... nawet trójwymiarowej gadającej głowie w wirtualnym spotkaniu sam na sam. Ledwie spróbują zadać jakieś pytanie, będą wiedzieli, że to przemówienie, a nie rozmowa. Nie, myślę, że dobrze będzie, jeśli zyskamy czternastoprocentową oglądalność, o ile czterech największych nadawców rozrywkowych zgodzi się na transmisję przemówienia. Sądzę też, że uda nam się wejść do Financial Newswire i WirldMarket, żeby nadać okienko z pańskim orędziem. To podniesie oglądalność do szesnastu punktów.
- To za mało - powiedział Breland.
- Nasze zapowiedzi zaczynają się za godzinę i będą trwały do ostatniej chwili - powiedziała Aimee Rochet, dyrektor do spraw public relations. - Nadal twierdzę, że mamy szansę na dwadzieścia procent. A nagłaśnianie przemówienia po jego wygłoszeniu jest zakrojone na bardzo szeroką skalę. Zastosujemy algorytmy przyspieszenia, a to znaczy, że trzy dni po orędziu siedemdziesiąt procent widowni będzie o nim wiedziało.
- Chcę mieć siedemdziesiąt procent na zakończenie mowy powiedział Breland. - Jutro będę bohaterem albo złoczyńcą dla milionów ludzi, którzy nawet nie pomyśleli o mnie od czasu wyborów. Chcę mieć szansę przekonania tak wielu z nich, jak tylko będzie to możliwe. Chcę, żeby pamiętali, gdzie byli, kiedy się o tym dowiedzieli.
Chcę być obgadywany w sypialniach i w barach przez całą noc, a w pociągach od samego rana.
- Pan mówi o mass mediach, a mass mediów już nie ma - zaprotestowała Rochet. - Są wąskie grupy medialne i interaktywność. Jeśli ludzie nie chcą pójść na boisko baseballowe, to jak pan ich do tego zmusi?
- Czy użytkownicy licencji na programy nie mają w kontraktach jakichś zobowiązań z obszaru służby publicznej? Czy nie ma żadnego sposobu, żeby ich zmusić do wyemitowania przemówienia?
- Jest Awaryjna Sieć Transmisyjna - powiedział generał Stepak. - Nigdy nie była używana na taką skalę w stosunku do multimediów czasu realnego. Próbne komunikaty nadawano tylko w formie tekstu albo audio. AST może zablokować wszystkie kanały.
- To byłaby katastrofa - szybko włączyła się Rochet. - Oglądalność zerowa, irytacja stuprocentowa.
- Czy mógłby pan przeprowadzić test na małą skalę jeszcze dziś po południu? - zapytał Breland, patrząc na Tettelbauma, swojego doradcę naukowego.
Tettelbaum poczuł się przez moment zaskoczony, że prezydent zwraca się do niego z pytaniem.
- Możemy to zrobić, panie prezydencie. Ale test na małą skalę niczego nam nie powie. Potencjalne kłopoty leżą właśnie w skali wydarzenia.
Breland mruknął niezadowolony i zwrócił się do pozostałych.
- Czy poza niemierzalnością są jeszcze jakieś złe strony AST? Dlaczego wcześniej o tym nie mówiliśmy?
- Nawet pomyślna transmisja za pomocą sieci awaryjnej rozzłości tylko miliony ludzi - powiedziała Rochet. - Społeczność undernetowa nie znosi, by ktokolwiek zatrzymywał ruch na ich serwerach. Ledwie tolerują trzydziestosekundowe próby. Dwudziestominutowe przemówienie sprawi, że zorganizują się i wystąpią z wnioskiem o postawienie w stan oskarżenia... albo zrobią rewolucję.
- Czterdzieści pięć minut - poprawił ją Breland. - Może trochę więcej.
Rochet skrzywiła się.
- Pan mówi to poważnie?
- A dlaczego nie?
- Cóż, panie prezydencie, mogę panu obiecać czternaście, może piętnaście procent na początek. Ale jeśli chce pan czterdziestu pięciu minut, będzie pan mógł mówić o szczęściu, jeśli jedna piąta z tej liczby dotrwa do końca. A następnego dnia wskaźniki nie będą takie, jak by pan tego chciał. Co więcej, jeśli zacznie pan od porażki, nie osiągnie pan już sukcesu. Pan wymaga od ludzi zbyt wiele.
- Wprost przeciwnie, myślę, że to pani wymaga od nich za mało - odparł Breland. - Myślę też, że nie rozumie pani, jaka jest stawka. Przyjmuję na siebie odpowiedzialność za to, co się stanie. Ma pani zamiar oglądać moje przemówienie?
- Oczywiście, panie prezydencie.
- Dobrze. Ktoś się zainteresował, czy zwracamy użytkownikom licencji straty w zyskach, które ponieśli transmitując przesłania stanowe lub federalne.
- Nie. I to właśnie dlatego nie może pan zmusić właścicieli licencji na programy rozrywkowe do emitowania swojej mowy - powiedziała Rochet.
- Czy płacimy Dreamworks, Sony-Fox i Alliance za pokazanie mnie dziś wieczór?
- Tak, panie prezydencie.
- Więc zapłaćmy wszystkim - powiedział Breland. - Powiadomcie użytkowników licencji, że włączamy system awaryjny na jedną godzinę, począwszy od dziewiątej trzydzieści dziś wieczór. Powiedzcie im, że jeśli transmisja pójdzie bez przerw, zwrócimy im ich przeciętne zyski, i dołożymy dwudziestoprocentową premię, za obsługę techniczną. Kanały, które już wyraziły zgodę, otrzymają premię w wysokości pięćdziesięciu procent.
- Rezygnujemy więc z kampanii zapowiadającej? - zapytała Rochet.
- Ależ skąd. System awaryjny może sprawić tylko tyle, że ludzie będą mnie widzieli na ekranie. Trzeba jeszcze sprawić, żeby obejrzeli transmisję - powiedział Breland. - A co do Undernetu, zacznijcie ich już teraz informować, że na jakiś czas, dziś wieczorem, zajmiemy całą szerokość pasma. Odpowiednio sformułowane ostrzeżenia uciszą chociaż niektórych oburzonych. I musimy ich odpowiednio usposobić. Może jakieś zawoalowane aluzje o Detonatorze i liście Greene’a bez nazywania tych rzeczy po imieniu?
Dyrektor public relations wyglądała na skonsternowaną. Breland zawsze był trudnym klientem, ale nawet on rzadko odrzucał jej rady tak całkowicie.
- Panie prezydencie... z całym szacunkiem, ale czy jest pan pewien, że pańskie orędzie udźwignie ciężar informacji, którą chce pan przekazać? - zapytała. - Nie lepiej byłoby podejść do tego trochę spokojniej, zwrócić się najpierw do tej części opinii publicznej, która najbardziej z panem sympatyzuje i niech to oni ciągną już dalej ten wóz pod górkę?
Breland sam pisał swoje przemówienia i Rochet nie należała do grona, które miało w nie wgląd. Ale jeśli teraz chciała uzyskać prawo do adiustacji, to przegrała całkowicie.
- Niech pani się tym nie kłopocze - powiedział prezydent. - To należy do mojego zawodu. Pani ma sprawić, żeby ludzie patrzyli i słuchali, a już ja się postaram zdobyć ich serca i umysły. - Uśmiechnął się i wzruszył ramionami z wystudiowaną nonszalancją. - A jeśli mi się nie uda, to może nie powinno mnie tu być. No dobrze, do rzeczy. Macie około dwunastu godzin, zanim się zacznie.
Mark Breland bił się z myślami od wielu dni. Nie mógł się zdecydować na najlepszą oprawę swojego przemówienia. Czy powinno to być orędzie do Kongresu wygłoszone z mównicy Senatu, z pompą i paradą połączonych sesji? Wtedy wchodziłby w grę czynnik nieprzewidywalnej reakcji widowni - pięciuset trzydzieściorga dziewięciorga mężczyzn i kobiet, którzy niewiele mu zawdzięczali, a od których żądałby bardzo wiele.
Może powinien przemawiać z Owalnego Gabinetu? Tu, tak samo jak w Senacie, otaczałaby go aura autorytetu, a od odbiorców oddzielała tylko szerokość biurka. Niektórzy z jego poprzedników potrafili wykorzystać to złudzenie intymności na swoją korzyść, ale inni stracili dobre imię - pokazali, że są pospolici albo, co gorsza, małostkowi i patetyczni.
Były, rzecz jasna, jeszcze inne możliwości. Breland rozważał niektóre z nich całkiem poważnie. Na przykład, relacje na żywo ze szpitalnej izby przyjęć, ze schodów prowadzących do komisariatu, z waszyngtońskiej ulicy, ze strzelnicy w Fort Knox, ze studio, w którym przysłuchiwałaby mu się małomiasteczkowa publiczność, z klasy pełnej dzieci. Na sugestię Nolby’ego służby techniczne zaproponowały pełny zestaw filmowych efektów specjalnych. Były w stanie umieścić Brelanda w tylu cyfrowych otoczeniach, w ilu by zechciał.
W końcu zdecydował się na Senat - po części dlatego, że podkreślał autorytet prezydenta, ale głównie z tej przyczyny, że miałby na sali najbardziej wytrzymałą widownię. Kiedy jednak stanął za mównicą i spojrzał w ich twarze, kiedy ucichły grzecznościowe oklaski, zaczął się zastanawiać, czy dokonał właściwego wyboru. „Mów poza kamerę, nie przemawiaj do obiektywu...” - Uważamy te prawdy za oczywiste, że wszyscy ludzie obdarzeni zostali przez Stwórcę pewnymi niezbywalnymi prawami, a wśród nich życiem, wolnością i prawem do szczęścia. Wszyscy rozpoznajecie te słowa. To ideały amerykańskiego eksperymentu, ideały Ojców Założycieli, obietnice, które Ameryka zawsze dawała swoim obywatelom i światu - życie, wolność i dążenie do szczęścia. Ale żaden z tych ideałów nie może być spełniony, żadna z obietnic dotrzymana, jeśli zabraknie nam bezpieczeństwa. Oto dlaczego jednym z najważniejszych problemów ludzkości na całym świecie jest głód bezpieczeństwa. Ten głód wyraża się na różne sposoby dążymy do bezpieczeństwa całego narodu, naszych domów, naszych dzieci, do bezpieczeństwa w pracy, bezpiecznych stosunków międzyludzkich. Każdy z nas może zdefiniować to błogosławione bezpieczeństwo inaczej. Niektórym z nas potrzeba go więcej, innym mniej. Ale rzadko zdarzają się istoty ludzkie, które by z rozmysłem tak ułożyły swoje życie, żeby całkowicie z niego zrezygnować. Bo jeśli brakuje nam bezpieczeństwa, żyjemy w strachu. Boimy się o siebie i o tych, których kochamy. Boimy się straty, cierpienia i śmierci. Ale to, co nazywamy bezpieczeństwem, nie jest po prostu nieobecnością strachu - to antidotum na strach. To ta pewność siebie, która pozwala nam odłożyć na bok czarne myśli i żywić piękne nadzieje. To perspektywa jutra, na które warto czekać. To klucz, który otwiera nieskończone możliwości. Nie gwarantuje niczego, ale pozwala robić wszystko, co się w naszym życiu liczy. Nie ma mowy o „godnym życiu”, jeśli nie jest spełniona podstawowa i najbardziej pierwotna potrzeba - jeżeli nie jesteśmy pewni, że przynajmniej w tej chwili jesteśmy bezpieczni. Nasze największe osiągnięcia muzyka, sztuka, literatura, osiągnięcia sportowe, filozofia, wynalazczość, dobroczynność i wreszcie cywilizacja jako taka - powstają w chronionej przestrzeni, którą sami tworzymy. W tej chwili przebywamy w takiej chronionej przestrzeni. Żadne z nas nie przyszłoby do gmachu Senatu, gdyby czuło się tutaj zagrożone. Żadne z nas nie patrzyłoby w monitor, gdyby przy drzwiach frontowych grzebał jakiś obcy albo w pokoju czułoby się zapach gazu. Ale nasze poczucie bezpieczeństwa jest niczym innym jak subiektywnym stanem naszych umysłów. Mniej liczy się bycie bezpiecznym niż poczucie, że jest się bezpiecznym. Czujemy się tutaj bezpieczni, ale przecież pod czyimś fotelem może tykać bomba podłożona przez terrorystę, a na zewnątrz może się ktoś czaić i myśleć tylko o jednym - jak się do was dobrać. Interesujące, że nawet mówiąc o takich sprawach, zmieniamy nasze nastawienie. Czy pomyśleliście o sięgnięciu pod siedzenie fotela albo o nasłuchiwaniu, czy czasem coś nie tyka? Czy pomyśleliście, żeby wstać i sprawdzić, czy drzwi są dobrze zamknięte, albo pociągnąć nosem, czy coś się nie ulatnia? Jestem pewien, że wielu z was tak postąpiło. Na samo wspomnienie zagrożenia reagujemy tak, jakby to zagrożenie było obecne. Bez ustanku oceniamy stan naszego bezpieczeństwa tak jak się to robi podczas jazdy zatłoczoną autostradą. Staramy się wtedy zachować osobistą strefę bezpieczeństwa - jechać nie za wolno, nie za szybko, nie za blisko. I podobnie jest w życiu - dbamy o naszą osobistą strefę pozbawioną zagrożeń. Ale rozważcie taką rzecz: jeśli teraz wyjdziecie na zewnątrz i zaczniecie spacer w dowolnie wybranym kierunku - sami, ubrani tak, jak zazwyczaj - ile przecznic miniecie, zanim zaczniecie tracić poczucie bezpieczeństwa, zanim zaczniecie odczuwać skrępowanie, niepokój, strach? Czy wiemy, co się gdzieś tam czai? Czy wiemy, że jesteśmy w niebezpieczeństwie? Niepewność jest wrogiem bezpieczeństwa. Możliwe są dwie tragiczne w skutkach pomyłki. Jedną z nich jest przekonanie, że jest się zagrożonym akurat wtedy, gdy jest się bezpiecznym. Drugą - przekonanie, że jest się bezpiecznym w sytuacji zagrożenia. Jako naród poddani jesteśmy obu tym niebezpieczeństwom. Bardziej niż ktokolwiek inny, my, Amerykanie, staramy się szukać bezpieczeństwa z bronią w ręku. Broń powoduje, że czujemy się potężni. Sprawia, że czujemy się bezpieczni. Czy rzeczywiście?
Po prawej stronie sali zaczęło się małe poruszenie, gdy otworzyły się drzwi i wszedł jakiś człowiek. Poruszenie zamieniło się w ogólny chaos, gdy publiczność spostrzegła, że człowiek ubrany jest w pomarańczową kamizelkę myśliwską, a w rękach trzyma karabin. Słychać było zewsząd gniewne okrzyki, wzywano ochronę. Mężczyzna wszedł na stopnie prowadzące na niższą część podium i zbliżył się do Brelanda. O krok od mównicy zatrzymał się i podniósł broń do ramienia, celując dokładnie w głowę prezydenta. Rozległo się zbiorowe „ach”! A potem w całej sali zaległa nerwowa cisza. Kamery rejestrowały zdumiewającą scenę.
- Wystarczył jeden karabin, żeby zmienić całą naszą percepcję - powiedział Breland. - Wystarczy jedna sztuka broni palnej, żeby nasze złudne poczucie bezpieczeństwa legło w gruzach. To, co widzicie przed sobą, to równanie strachu: nieuzbrojony i bezradny wobec uzbrojonego. Podczas całej naszej historii był tylko jeden sposób, żeby zrównać obie strony równania.
Breland sięgnął za siebie, poszperał i wyciągnął z pochwy przy pasie automatyczny pistolet wojskowy kalibru dziewięć milimetrów.
- Co jest, do diabła! - krzyknął ktoś z sali. Breland uznał, że to głos przewodniczącego Izby.
Podniósł prawe ramię i wycelował pistolet w twarz człowieka z karabinem. Na sali rozległy się okrzyki zaskoczenia i konsternacji.
- Sami widzicie odpowiedź: pięknie rozwiązane równanie, prawda? - rzekł Breland przekrzykując gwar. - Jedyną odpowiedzią na broń palną jest broń palna. Możemy budować ściany i zamykać drzwi, ale to tylko sposób na to, żeby się schować, żeby odsunąć na jakiś czas niebezpieczeństwo. Wzajemnie gotujemy sobie zagładę. Na tym oparta była Zimna Wojna. Tutaj mamy ją też, tylko na znacznie mniejszą skalę. Dwóch ludzi, dwie sztuki broni palnej. Równowaga. Bezpieczeństwo.
Teraz słuchali wszyscy, wytrąceni z samozadowolenia i wygodnych stereotypów przez tę niekonwencjonalną inscenizację.
- Ale czy to jest prawdziwe bezpieczeństwo? - zapytał Breland wskazując pistolet wolną ręką. - Czy teraz czujecie się równie bezpieczni jak wcześniej, gdy myśleliście, że w pomieszczeniu nie ma broni? Muszę wam powiedzieć, że osobiście uważam takie bezpieczeństwo za bardzo niebezpieczne...
Tu i ówdzie rozległ się nerwowy chichot. Breland przyjął go z uśmiechem.
- Uderzające jest, że wiele takich spraw może się skończyć gorzej i mieć znacznie poważniejsze konsekwencje. I coś mi się zdaje, że mój pistolet nie zwróci mi tego, co odbiera mi jego karabin. Powtarzam: mój pistolet nie zwróci mi tego, co odbiera mi jego karabin. W tej chwili nie jestem tak wolnym człowiekiem, jakim byłem, zanim nie podnieśliśmy broni. I nie jestem równie bezpieczny, jak byłem, gdy żaden z nas nie zamierzał zabić drugiego jednym drgnieniem palca. Czy czułbym się lepiej, gdybym wiedział, że dziesięcioro, pięćdziesięcioro albo setka z was jest także uzbrojona? Czy to by sprawiło, że ta Izba znów mogłaby zostać zaliczona do cywilizowanego społeczeństwa? A może zwiększyłoby to tylko liczbę zagrożeń, których musiałbym się bać, szans na nieszczęśliwy wypadek, na tragiczne nieporozumienie? - Poszukał w pierwszym rzędzie znajomej twarzy. - Senatorze Baines, gdy w ubiegłym miesiącu polemizował pan z senatorem Kastinem na temat ustawy o udzielaniu pomocy przy samobójstwie, czy sądził pan, że lepiej by się panom dyskutowało, gdybyście obaj mieli pod ręką karabiny?
To wywołało okrzyki i złośliwe śmiechy, bo debata nad projektem ustawy Loomisa-Figera trwała od lat i była niezwykle zacięta i zjadliwa. Wstając z miejsca, Baines krzyknął:
- Sądzę, że to skróciłoby dyskusję, panie prezydencie.
Nie wszystkie mikrofony uchwyciły tę ripostę, ale wszystkie zanotowały falę śmiechu, która rozładowała napięcie zbierające się w sali obrad. Prezydent i człowiek z karabinem opuścili broń.
- Bo to jest tak, że wolność słowa panuje tylko wtedy, gdy czujemy się bezpiecznie. Kiedy boimy się, że broń nas uciszy, ta wolność jest nam odebrana. Tylko wtedy, gdy naprawdę czujemy się bezpieczni, możemy korzystać z wolności zgromadzeń. Jeśli boimy się, że staniemy się celem terrorystów, nasza wolność jest zagrożona. Tylko wtedy, gdy jesteśmy bezpieczni, możemy poświęcić naszą energię na inwestowanie w siebie i budowanie naszej przyszłości. Kilka miesięcy temu dotarła do mnie zaskakująca wiadomość o nowym wynalazku... wynalazku, który po raz pierwszy daje nam inną odpowiedź na wycelowaną w nas broń. Zostałem zobowiązany do rozważenia, czy jako ludzie, jako naród będziemy bezpieczniejsi, gdy ten wynalazek zostanie wprowadzony w życie. Po długich konsultacjach z moim gabinetem i z moim sumieniem, doszedłem do wniosku, że odpowiedź brzmi „tak”.
Przeszedł zza mównicy do rogu podium i położył tam swój pistolet. Człowiek z karabinem poszedł za nim i obok położył swoją broń.
- Sierżancie, proszę to zabrać - powiedział Breland. Gdy sierżant, niezbyt pewny siebie, ruszył spod ściany sali, Breland zwrócił się do człowieka w pomarańczowej kamizelce:
- Dziękuję za pomoc, majorze Imhoff.
Imhoff elegancko zasalutował i opuścił podium. Tymczasem widownia aż kipiała od domysłów. Wielu ze słuchaczy zastanawiało się, czy między słowami prezydenta a krążącymi od miesiąca plotkami i zaprzeczeniami jest jakiś związek. Breland nieomal słyszał te szepty: „Detonator... on mówi o Detonatorze. List Greene’a nie był głupim żartem...”
- Tak lepiej - powiedział Breland stając znów za mównicą, podczas gdy sierżant podnosił broń z podłogi. - Czuję się lepiej bez pistoletu w dłoni, i bez karabinu wycelowanego w moją głowę. Bo ja nie chcę tak żyć. I sądzę, że wielu z was jest mojego zdania. Doszedłem do wniosku, że bezpieczeństwo, które daje nam nasza broń palna, nie jest prawdziwe. To oszustwo, zaledwie cień prawdziwego bezpieczeństwa. Społeczeństwo pod bronią nie jest cywilizowanym społeczeństwem. Jest społeczeństwem morderczym, zastraszonym. Bośnia w ubiegłym stuleciu, Kaszmir i Egipt w bieżącym, a Stany Zjednoczone - w obu. Broń palna to nasz pierwszy, pełen przerażenia wybór, gdy chodzi o samoobronę. Jest to też pierwszy wybór naszego marginesu przestępczego, gdy chodzi o wymuszanie na nas ich woli. Jaki wybór nam to zostawia? Sami możemy zostać rewolwerowcami albo zbiegami, uciekającymi z ulic, kryjącymi się w domach, wyprowadzającymi się ze strefy działań wojennych. Ale tak czy inaczej, możemy skończyć jako ofiary. I wielu tak skończyło. Zbyt wielu.
Na ogromnym ekranie za plecami Brelanda wyświetlano cały czas prezydencką pieczęć. Teraz pojawiła się na nim cyfrowa mapa pięćdziesięciu dwóch stanów, biała na błękitnym tle. Granice stanów nakreślone były na czarno. Zaczęły się pokazywać małe, czerwone punkciki. Pod Florydą pojawił się licznik. Jego wielkie cyfry były także czerwone.
- Nie ma uroczystej ściany z czarnego marmuru ku czci ofiar naszej niecywilizowanej wojny domowej. Ich małe pomniczki rozsiane są po cmentarzach miejskich i przykościelnych od Atlantyku po Pacyfik - powiedział Breland. - Ale chciałbym, żeby zbudowano taki pomnik, bo wtedy mógłbym zapomnieć o wszystkich statystykach i pokazać go wam. I poprosić, żebyście przeszli wzdłuż niego. Zanim zakończylibyście ten spacer, zrozumielibyście, że coś musi się zmienić. Ale taki pomnik nigdy nie zostałby zakończony. Szybko przerósłby pomnik ofiar wojny w Wietnamie. Co roku musielibyśmy dodawać fragment wielkości tamtego pomnika. I tak jest od prawie stu lat. To nasza wojna stuletnia. Nawet w najgorszych latach wojny wietnamskiej żniwo, które zbierała śmierć w dżungli i na poletkach ryżowych było ponad połowę mniejsze niż to, które śmierć zbierała na ulicach i w domach w Ameryce. Po piętnastu latach walk na Ścianie zapisano nazwiska jakichś pięćdziesięciu ośmiu tysięcy żołnierzy. W ciągu tych samych piętnastu lat Ameryka pochowała prawie pół miliona cywilnych ofiar naszej wojny domowego chowu - dziewięć razy więcej!
Za plecami Brelanda licznik wciąż wskazywał nowe liczby, punkciki ciągle się pojawiały. Teraz zmieniły się w odrażające purpurowe plamy skoncentrowane na wielkich miastach, ale nawet mniej zaludnione stany były pokryte czerwoną wysypką.
- Co roku nasza broń palna zabija tyle osób, ile zmarło na AIDS, gdy choroba ta najbardziej się panoszyła, więcej niż ginie w wypadkach samochodowych, dwa razy tyle, ile zabija alkohol, cztery razy tyle, ile zabijają narkotyki. W ostatnim roku liczba zabójstw z użyciem broni palnej była trzecia co do wielkości w naszej historii: czterdzieści sześć tysięcy trzysta czterdzieści jeden ofiar.
Breland przerwał i odwrócił się w stronę ekranu, właśnie w chwili, kiedy przybyło na nim plamek symbolizujących ostatnie pięć tysięcy ofiar. Na sali panowała absolutna cisza. Później dowiedział się, że komentator nazwał to ciszą pełną szacunku.
- Przeczytanie wszystkich nazwisk z tej mównicy zajęłoby mi trzy dni. Historie tych ludzi można by opowiadać miesiącami. Ale nie mogę pozwolić, żeby pozostali bezimiennymi numerami. - Uniósł dłoń z pilotem laserowym i skierował go na południowe Idaho. Cyfrowy zoom zmienił kropkę w fotografię białego człowieka o wielkich, sowich oczach, potarganych blond włosach i szerokim uśmiechu.
- John Carpani, trzydzieści dwa lata, nagradzany nauczyciel angielskiego i założyciel kółka teatralnego w Centralnym Liceum w Manning - powiedział Breland i ponownie nacisnął pilot. Pojawiła się druga fotografia. Rozległy się okrzyki. Fotografia pokazywała Carpaniego leżącego twarzą w dół na parkingu. Koszulę miał poplamioną krwią, która zbierała się w kałużę wokół ciała. - Szesnastoletni uczeń o nazwisku Michael Pace strzelił dwukrotnie do Johna. Chłopak zabrał ze sobą do szkoły strzelbę ojca, żeby zabić swoją byłą dziewczynę.
Jeszcze jedno naciśnięcie guzika i kropka w okolicach Houston urosła do rozmiarów fotografii uśmiechniętej, czarnowłosej, pyzatej dziewczynki w hiszpańskim typie.
- Juanita Ramirez, wiek pięć lat. - Jeszcze jedno kliknięcie pilotem i zebrani zobaczyli małą nieruchomą postać skuloną w brudzie podwórka przed trzypiętrowym budynkiem. - Juanita padła od zabłąkanej kuli policyjnej wystrzelonej podczas pościgu za złodziejami samochodu w połowie drogi do najbliższej przecznicy. Bawiła się lalkami na podwórku, a jej starszy brat patrzył na nią z balkonu.
Jeszcze jedno pstryknięcie wycelowane w okolice Los Angeles pokazało nastolatka o azjatyckich rysach twarzy, nazwiskiem David Chen.
- David był uczniem w Point Reyes Preparatory Academy. Tydzień po mowie, którą jako wzorowy uczeń wygłosił na zakończęnie roku szkolnego, wysprzątał swój pokój, wziął automatyczny pistolet kalibru.357 z zamkniętej szafki w biurze matki i popełnił samobójstwo w lesie za swoim rodzinnym domem. - Makabryczne zdjęcie policyjne pokazywało, że chłopak odstrzelił sobie połową głowy. - David zostawił list, w którym przepraszał ojca za to, że go rozczarował, a matkę za bałagan.
Ostatnie pstryknięcie pokazało czarnoskórą kobietę w średnim wieku o nazwisku Julia Myers.
- Julia szła do ReadiMart po mleko i chleb, kiedy ktoś zatrzymał ją, obrabował, a potem strzelił jej w kark. Przez pół godziny wykrwawiała się na chodniku, nie będąc w stanie wezwać pomocy. Jej troje dzieci nie potrafią zrozumieć, dlaczego ktoś zastrzelił ją dla dwudziestodolarowego banknotu. To zdarzyło się tylko o dziesięć przecznic od Kapitolu, zaledwie dwa tygodnie temu.
Breland wyłączył obraz i odwrócił się w stronę sali.
- Proszę was, żebyście jeszcze raz się zastanowili: ile tego bezpieczeństwa naprawdę mamy? Uczciwa odpowiedź powinna brzmieć: za mało. Nawet w połowie nie tyle, ile byśmy chcieli. Czy stereotypowa odpowiedź na to pytanie uratowałaby tych ludzi? Czy więcej broni palnej sprawiłoby, że świat stałby się bezpieczniejszy? Nie sądzę, choć inni mogą mieć odmienne zdanie. Ale wierzę z całego serca, że są takie miejsca, z których nie wolno robić uzbrojonej fortecy dla względów bezpieczeństwa. Takie miejsca, gdzie po prostu broni być nie powinno - powiedział. - Nasze szkoły, nasze kościoły, nasze ulice, nasza komunikacja publiczna, nasze sądy i budynki rządowe, nasze domy i - tak - nawet siedziby naszej legislatury. To powinny być sanktuaria.
Te słowa wywołały pierwszy autentyczny aplauz tego wieczoru. Może dlatego, że słuchający długo się z tym wstrzymywali, urządzili prezydentowi owację na stojąco. Oklaski trwały ponad minutę.
- Wyznam teraz maleńki podstęp, którego się dopuściłem odezwał się Breland, gdy owacja ucichła. - Nie bałem się, gdy major Imhoff trzymał mnie na muszce, bo wiedziałem, że jego broń nie jest naładowana. Wiedziałem nie dlatego, że mnie o tym zapewnił, ale dlatego, że ten budynek chroniony jest przez wynalazek, o którym wspomniałem: przez Tarczę Życia. Gdyby major Imhoff spróbował przypadkiem lub celowo wejść na teren Kapitolu z naładowaną bronią, spotkałaby go nieprzyjemna niespodzianka. Amunicja w magazynku zostałaby w gwałtowny sposób unicestwiona w chwili kontaktu z ochronnym polem Tarczy Życia. Jego broń zostałaby zniszczona lub nie nadawałaby się do użytku, a on mógłby mówić o szczęściu, gdyby sam nie został poraniony. Tarcza Życia może zniweczyć zagrożenie. I nie trzeba w tym celu wyciągać własnej broni. Tarcza Życia chroniąca Kapitol jest jedną z bez mała pięciuset, które już zostały zastosowane w naszych pomieszczeniach rządowych i wojskowych na całym świecie. Tarcza Życia jest też tą tajną technologią, która kryje się za amerykańską kampanią humanitarną mającą na celu oczyszczenie świata z min i niewypałów pozostałych po wojnach dwudziestego wieku. To tylko początek tego, co możemy zrobić i co zrobimy posługując się tym cudem techniki. Ale najpierw chcę powiedzieć, czego na pewno nie zrobimy. Nie tkniemy Drugiej Poprawki. Nie zabierzemy ani jednej sztuki broni prawowitemu właścicielowi. Nie będzie Tarczy Życia w lasach; myśliwi mogą sobie urządzać polowania, tak jak zawsze. Nie będzie Tarczy Życia w klubach strzeleckich i na strzelnicach; sportowcy mogą pukać sobie do woli. Nie przyjdziemy do waszych domów, żeby zabrać wam broń palną z szafek nocnych, choćbyśmy nawet tego chcieli. Ciężar obrony własnej będzie nadal spoczywał na was samych. Ale zrobimy wszystko, co w naszej mocy, żeby nasze dzieci były bezpieczniejsze. Będziemy usilnie pracować, żeby ulice przed waszymi domami stały się bezpieczniejsze. Zaczniemy ścierać tę plamę hańby z materii amerykańskiego społeczeństwa. Czterdzieści tysięcy zabitych! Może być inaczej. Musi być inaczej.
W tym miejscu można było zrobić przerwę na oklaski, ale Breland mówił dalej. Czerwone plamy na mapie kraju zaczęły blaknąć, gdy Breland po raz pierwszy użył nowej nazwy Detonatora; teraz znikły całkowicie. Zastąpił je wielki, nieznany symbol nałożony na środek mapy - stylizowana biała gołębica z rozpostartymi opiekuńczo skrzydłami, wpisana w błękitne koło Narodów Zjednoczonych.
- Od jutra rana miejsca chronione już teraz przez Tarczę Życia będą miały ten symbol na każdym wejściu. To nie jest gołąbek pokoju. Ta gołębica, jak każdy prawdziwy ptak, jest agresywna, kiedy broni swojego terytorium. Jest ona zarówno ostrzeżeniem dla napastników, jak i obrońcą niewinnych. Stanie się symbolem znanym i - żywię taką wiarę - mile widzianym. Znajdzie się on w miejskich szkołach, żeby wasze dzieci i nauczyciele byli chronieni przed przemocą ze strony młodocianych. Nie będzie już więcej masakr takich jak w liceum Henry’ego Forda. Zawiesimy ten symbol w urzędach pocztowych, w sądach i w budynkach rządowych. Będziecie mogli otwierać pocztą i prowadzić swoje interesy nie bojąc się aktów terroryzmu. Nie będzie już więcej takich tragedii jak w Oklahoma City czy w Austin. Zawiesimy gołębicę w portach lotniczych, a z czasem także na pokładach samolotów, żebyście mogli swobodnie i bez obaw podróżować. Nie będzie już więcej lotów 209. Mamy zamiar rozmieścić jedną dziesiątą produkcji w kościołach, świątyniach i synagogach, żeby mogły cieszyć się ochroną Boga i nauki. Nie powtórzy się już zamach bombowy z Beth El. A przy okazji... koszta tych urządzeń zostały już pokryte przez szczodrego i anonimowego dobroczyńcę. Ani jeden dolar z kieszeni podatników nie zostanie przeznaczony na ten cel. Postanowiłem także przekazać egzemplarze Tarczy Życia wraz z dokumentacją naszym przyjaciołom na całym świecie; zaczniemy od Wielkiej Brytanii, Kanady, Izraela, Niemiec i Japonii. Będziemy szukać sposobów spożytkowania Tarczy Życia tutaj, w kraju. Nie ma przyrodzonego prawa do wnoszenia bomb albo broni palnej na tereny będące własnością federalną, bez względu na to, czy to są autostrady i mosty, czy nasze parki narodowe, pomniki i muzea. Będziemy rozwijali produkcję aż do momentu, gdy zabraknie nam pomysłów i w magazynach zgromadzi się nadmiar produktów. Jednocześnie rozpoczniemy intensywne badania mające na celu zredukowanie kosztów i rozmiarów Tarczy Życia, tak żeby można ją było umieszczać w miejscach w tej chwili dla niej niedostępnych. To są niektóre z naszych zamiarów. A teraz, co wy możecie zrobić? Po pierwsze, możecie pomóc nam w wynajdowaniu sposobów na uratowanie większej liczby ludzi. Wolny od opłat numer i wolna stronica Sieci zostały oddane do waszej dyspozycji. Czekamy na wasze sugestie dotyczące dalszych miejsc publicznych, w których powinny być rozmieszczone Tarcze Życia. - Podczas gdy mówił, na ekranie za jego plecami pojawiły się linie. - Chcemy podzielić waszą wiedzę o waszym sąsiedztwie, o waszych uczuciach do rodzin i społeczności, w których żyjecie, i o waszym współczuciu dla współobywateli. To pomoże nam w działaniu. Po drugie, możecie żądać od waszych gubernatorów, burmistrzów, prawodawców, żeby wzięli udział w Ochronie Życia. Taką nazwę nosi nasz plan przekazania produkcji Tarczy Życia stanom i władzom lokalnym, żeby mogły przedsięwziąć kroki w celu poprawy waszego bezpieczeństwa na szczeblu lokalnym, tak jak my to robimy w sferze działania władz federalnych. I wreszcie za pół roku, licząc od dziś, niektórzy z was będą mogli sobie pozwolić na zakup Tarczy Życia od licencjonowanego wytwórcy i użyć jej do stworzenia własnego sanktuarium. Z początku sprzedaż będzie ograniczona do domów, w których mieszka wiele rodzin, takich jak kamienice czynszowe, do instytucji finansowych, budynków użyteczności publicznej, jak hotele, do placówek sprzedaży detalicznej, takich jak centra handlowe, i budynków urzędowych, na przykład biurowców. Chcę, żeby ich właściciele mogli zaoferować swoim lokatorom, klientom, pracownikom, petentom środowisko wolne od broni palnej, żeby pisali o tym w reklamach i ogłoszeniach o naborze kadry. Nic tak nie przyspieszy rozprzestrzeniania się błogosławieństwa, które niesie Tarcza Życia, jak staromodny amerykański kapitalizm wolnorynkowy. Ale wszelkie restrykcje zniesiemy tak szybko, jak to tylko będzie możliwe. Patrzę w przyszłość, kiedy symbol Tarczy Życia będzie równie pospolitym widokiem jak naklejka klubu automobilowego czy logo karty kredytowej, kiedy miejsca wolne od broni palnej nie będą już ciekawostką, ale rzeczą równie wymaganą jak klimatyzacja lub ułatwienia architektoniczne dla niepełnosprawnych. Chcę wyrazić się jasno: jutro nie zaczyna się era Amerykańskiej Utopii. Tarcza Życia nie sprawi, że staniemy się lepsi jako ludzie, nie pomoże rozwiązać konfliktów, które tak często kończą się wybuchem przemocy. To nie jest czarodziejska różdżka, która wymaże zabójstwa lub samobójstwa albo głupotę czy chciwość w jedną noc. Na to nie ma gwarancji. Tarcza Życia to tylko narzędzie, przy użyciu którego chcemy zbudować lepsze społeczeństwo. Będziemy musieli ciężko pracować i szybko dorastać. Będziemy musieli zaakceptować pewne kompromisy i dokonać poprawek, żeby nasze nowe społeczeństwo stało się rzeczywistością. Ale, jestem o tym przekonany, nowe kompromisy będą mniejsze niż te, których dokonujemy teraz. Pomyślcie o wszystkich tych miejscach, w których są wykrywacze metalu, do których już zdążyliście się przyzwyczaić, podobnie jak do przeszukiwania toreb i uzbrojonych strażników; pomyślcie o sytuacjach, w których oblatywał was strach. Te poprawki, które wprowadzimy, są banalne w porównaniu z losem czterdziestu tysięcy rodzin rocznie, cierpiących po stracie ojca, matki, dziecka, rodzeństwa, współmałżonka. Beniamin Franklin przestrzegał nas: „Ci, którzy rezygnują z podstawowych wolności dla przejściowego poczucia bezpieczeństwa, nie zasługują ani na wolność ani na bezpieczeństwo”. Duch Franklina może spoczywać w pokoju, bo Tarcza Życia nie mieści się w równaniu „wolność za bezpieczeństwo”. Możemy mieć więcej obu tych rzeczy na raz. To daje nam Tarcza Życia i to wam obiecuję. Dziękuję. Niech Bóg ma was w swojej opiece.
Owacja na stojąco, która potem nastąpiła, nie miała sobie równych w całej historii Kongresu - a przynajmniej w pamięci obserwatorów o najdłuższym stażu. Nie wyczuwało się w tym partyjniactwa. Oklaski trwały ponad dziesięć minut. Nie skończyły się nawet po tym, jak Breland zszedł z podium. Natychmiast otoczyli go szefowie partii, najważniejsi kongresmani i senatorowie. Wszyscy chcieli uścisnąć mu rękę. Wybuch entuzjazmu zmiótł całą formalną etykietę panującą w tej izbie.
Nagle, jakby znikąd, pojawił się senator Grover Wilman i podjął się utorowania drogi dla prezydenta. Z pomocą Wilmana Breland powoli przepchnął się do podwójnych drzwi, a tam skorzystał z bardziej wykwalifikowanej pomocy Secret Service. Po wyjściu prezydenta tłum się nie uspokoił. Ludzie gromadzili się w przejściach i na sali. Wiceprezydent, nie dbając o procedury parlamentarne, ogłosiła koniec sesji.
Aimee Rochet i Aron Goldstein czekali na Brelanda w jego limuzynie. Goldstein nie był w stanie wydusić z siebie słowa. Mocno tylko ściskał dłoń prezydenta i dziękował mu z oczami pełnymi łez.
- To było... no, nie wiem... to było niewiarygodne, panie prezydencie - powiedziała Rochet, zdejmując okulary z ekranikiem cyfrowym. - Oglądalność rosła do samego końca, jakby ludzie wołali swoich przyjaciół i pytali, czy też to oglądają. Myliłam się, panie prezydencie. Myliłam się, a pan miał rację.
Breland usadowił się na tylnej kanapie. Był wyczerpany, ale uśmiechnięty.
- Obawiam się, że jest za wcześnie, żeby się cieszyć, panno Rochet. Ale i tak dziękuję.
- Mówiłam to poważnie - odparła, nachylając się do komunikatora. - Czy jest jakiś kanał, który chciałby pan zobaczyć, panie prezydencie? Żeby przeanalizować reakcję?
- Proszę to zostawić - powiedział. - Jeśli ludzie rozmawiają tylko o tej scenie w meksykańskim stylu, którą odegrałem przy pomocy majora, to wolałbym poczekać z tym do jutra.
- Jutro nie będzie już takiego wzburzenia - zgodziła się. - Myślę, że o dziesiątej będę miała solidne analizy, jak panu poszło. Możemy się wtedy spotkać?
- Proszę je przynieść, będę na panią czekał - powiedział prezydent i zamknął oczy.

Większość członków sztabu Aimee Rochet nie zmrużyła tej nocy oka. Ci, którzy nie monitorowali i analizowali publicznego dialogu, starali się, żeby na niego wpłynąć.
Natychmiast po przemówieniu najbardziej zajęci byli ci, którzy mieli stanąć przed kamerami. Przygotowali się na szybkie wywiady dla agencji informacyjnych i debaty w wirtualnych ratuszach miejskich.
Kiedy noc miała się ku końcowi, a wraz z nią skończyły się formalne enuncjacje następujące po przemówieniu, ciężar przeniósł się na tych, którzy siedząc za biurkiem zaopatrywali w nowiny Undernet i publiczne pokoje czatowe. Robili to dyskretnie, ich anonimowość była chroniona przez pseudonimy i najlepsze zasłony dymne rzucane przez NSA. Podsuwali tematy, oferowali komentarze, które z kolei podsuwała im Rochet.
Ona sama bacznie obserwowała, czy wprowadzane nagłówki, tytuły i slogany dobrze się sprzedają.
„Nasze dzieciaki nie powinny znaleźć się na polu bitwy” - warianty tego hasła trafiły na początek listy wraz z technicznie nieścisłą frazą: „To nie jest nadzór nad bronią palną - to jest nadzór nad kulami” i gramatycznie błędnym sloganem: „Martwym potrzebne ani prawa, ani wolności”.
Obserwatorzy-analitycy trudzili się po nocy układając tabele, klasyfikując, szukając punktów krystalizacyjnych, w których dyskusja wznosiła się do poziomu kłótni, a głoszone opinie zaczynały zmierzać ku ekstremom. Wtedy właśnie skończyła się niepewność prawie jakby to była kwantowa funkcja fali - i został określony sąd mniejszościowy, a wraz z nim większościowy.
O dziesiątej rano, zgodnie z obietnicą, Rochet miała już obszerny raport dla Brelanda i innych ważnych osobistości rządowych uczestniczących w zebraniu - Nolby’ego, Stepaka, prokuratora generalnego Dorana Douglasa, dyrektora FBI Edgara Millsa i doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego Ansona Trippa.
- Dzisiejszego ranka mamy do czynienia z niezwykle dynamicznym rozwojem sytuacji - powiedziała. - Wysoki profil, wysokie inwestycje, rekordowo wysokie zmiany. Siedemdziesiąt milionów wejść na sajt z propozycjami. Jeden na dziesięciu zostawia wiadomość.
- Bardzo wiele czasu minie, zanim będziemy mieli siedem milionów detonatorów - powiedział Nolby.
- Większość zostawionych wiadomości to nie są propozycje, ale wyrazy poparcia. Przemailuję każdemu z panów podsumowanie i fragmenty, żebyście wiedzieli, jak to wygląda z lepszego profilu. Dane wyglądają świetnie, jeśli chodzi o kobiety ogółem, małżeństwa z dziećmi i mężczyzn powyżej czterdziestki.
- A ten gorszy profil? - zapytał Breland.
- To się zaczęło bardzo wcześnie. Wielka niepewność oceny, jeśli chodzi o geopolitykę. Pan nie mówił wiele o sprawach wojskowych, o stosunkach międzynarodowych; przytrzymał ich pan na diecie krajowej. Ale wśród słuchaczy są również wojskowi obojga płci, weterani i tak dalej - tacy, którzy wiedzą sporo o sprawach wojskowych. Na tyle dużo, żeby zadawać trudne pytania.
- Wyobrażam sobie, że to pytania tego samego rodzaju, co te, które zadawaliśmy tu od roku - powiedział Tripp.
- Nie jestem wtajemniczona w te rozmowy, więc zostawiam ich analizę panom - powiedziała Rochet. - Ale potrzebny nam będzie szybki sondaż, żeby jasno ustosunkować się do tych pytań...
- Jak szybko? - zapytał Breland.
- Jeśli to możliwe, do końca dnia. I radziłabym znaleźć kogoś, kto ma dobre kontakty z umundurowanym brzegiem Potomaku. Potrzebna nam osoba, której wojskowi ufają. Proponowałabym generała Stepaka, choć którykolwiek z szefów Połączonych Sztabów także spełniałby kryteria.
- Za pańskim pozwoleniem, panie prezydencie, spotkałbym się z generałem Madisonem i omówił sprawę - powiedział Stepak patrząc na Brelanda.
- Świetnie.
Rochet pokiwała z aprobatą głową.
- Mam dane, na które powinien pan spojrzeć, generale... najlepiej od razu, jak skończymy - powiedziała. - Teraz przechodzę do najważniejszych punktów: dwa trudne obszary, jeden łatwy. Pierwszy trudny obszar to gol samobójczy. Podniósł pan bardzo wysoko powszechne oczekiwania, panie prezydencie. Sprawił pan też, że zobaczyli coś, czego do tej pory nie chcieli widzieć: powiedział pan im, że ich świat jest gorszy i bardziej niebezpieczny niż im się wydawało. Od tego momentu musimy walczyć o to, żeby spełnić te oczekiwania. Wszystko, co się wydarzy, będzie odnoszone do ideałów, które pan przywołał, a nie do wczorajszej rzeczywistości. Powstaje bardzo rzeczywiste zagrożenie powtórką scenariusza Gorbaczowa: zamiast odcinać kupony od zmiany, zbierze pan cięgi za to, że ta zmiana nie następuje dość szybko. Jest parę rzeczy, które możemy w tej sprawie zrobić, ale będę potrzebowała wysiłku całego zespołu, żeby osłonić pana przed konsekwencjami każdej przypadkowej strzelaniny.
- Proszą mnie uważać za zbesztanego i mówić dalej - powiedział Breland.
- Tak jest - odparła Rochet. - Drugi trudny temat był całkowicie do przewidzenia. Zwolenników Drugiej Poprawki nie udało się panu przekonać. Najbardziej radykalni spośród nich głoszą, że sprzedał się pan lewicowej międzynarodówce i że to przygrywka do walki, na którą czekali od pięćdziesięciu lat - rząd federalny usiłujący rozbroić naród amerykański, żeby poddać się władzy sekretarza generalnego Narodów Zjednoczonych. Wiele się mówi o stworzeniu zbrojnego ruchu oporu, choć jak do tej pory głównie gadają, a nie strzelają.
- A była już jakaś strzelanina?
- Monitorowane przez nas incydenty określiłbym jako indywidualne akty oporu - odezwał się dyrektor FBI. - Nie było zgonów ani obrażeń.
- Ile było tych incydentów?
- Sześćdziesiąt trzy. Dwie trzecie z nich na zachód od Missisipi.
- Nie zdziwiłbym się, gdyby bardziej umiarkowani z producentów amunicji pobiegli do sądu jeszcze przed końcem dnia, żeby znaleźć jakiś paragraf na Detonatora... przepraszam, na Tarczę Życia powiedział prokurator generalny Douglas. - Ale już przygotowujemy obronę. Wątpię, żeby ktokolwiek zdołał wstrzymać program na dłużej niż tydzień.
- Najbardziej mnie martwi, że dla nas te teorie spiskowe są marginalne, podczas gdy oni zwracają się do ludzi, których my już uznaliśmy za naszych zwolenników - powiedziała Rochet. - Musimy działać bardzo ostrożnie, żeby nie popełnić gaf, które mogłyby stać się uzasadnieniem dla ich zarzutów.
- Życzę szczęścia - odezwał się Mills. - Ci ludzie będą wierzyć w to, w co chcą wierzyć. Z dowodami albo i bez dowodów. Co więcej, być może mają rację. Być może rzeczywiście chcemy im odebrać broń, o ile ciężkie uzbrojenie, które przez ostatnich dwadzieścia lat ginęło z magazynów wojskowych, rzeczywiście trafiło w ich ręce. Nie ma racjonalnego powodu, dla którego komuś, kto mieszka w Iowa albo w Idaho, potrzebna byłaby rakieta przeciwczołgowa.
Brelandowi wystarczyło to, co już usłyszał.
- Trzeci obszar? - zwrócił się do Rochet.
- Oportunizm kryminalny - powiedziała. - Współczynnik przestępstw i liczba zabójstw mogą wzrosnąć w krótkim terminie, kiedy kryminaliści uznają, że Tarcza Życia zagraża ich ambicjom.
- Czy ludzie mówią o tym bez ogródek? - zapytał Breland. Że mają zamiar pobiec i kogoś zabić, póki jeszcze mogą?
- Jest tego wystarczająco, żeby zapalić światło ostrzegawcze odparła. - „Nie zwlekać, zabić tę sukę jeszcze dzisiaj”. Sama to widziałam w pokoju czatowym mizoginistów.
- Niektórzy nie zasługują na wolność słowa - powiedział Stepak nie kryjąc obrzydzenia.
Dyrektor FBI pochylił się do przodu i oparł ręce na krawędzi stołu.
- Wróćmy do sprawy. Jeśli mam agresywne myśli... chcę obrabować bank, stuknąć kogoś czy coś w tym rodzaju - zacznę działać już teraz, skoro uznam, że później nie będę miał takiej okazji. To całkiem możliwe.
- Działaj albo trać - powiedział Tripp, kiwając głową ze zrozumieniem. - Uwzględnimy to również na arenie międzynarodowej.
- Jak sobie z tym poradzimy? - zapytał Nolby. - To już nie teoria, tylko realne zagrożenie.
- Maksymalna czujność, natychmiastowa odpowiedź, surowe konsekwencje - stwierdził Mills. - Będziemy ścigać i karać czarne charaktery tak szybko, tak często i w tak otwarty sposób, jak to tylko możliwe, dopóki nie rozejdzie się wieść, że to nie jest dobra pora na sprawdzanie, czy system działa.
- A tego właśnie trzeba ekstremistom, żeby sprzedać swoje bzdury przeciętnym Amerykanom - zauważyła Rochet. - Nie chcę nikogo tutaj pouczać, jak powinien wykonywać swoje obowiązki, ale muszę wam powiedzieć, że te klipy w wiadomościach, pokazujące jak policja w czarnych uniformach wyłamuje czyjeś drzwi, nie przyniosły nam popularności.
- Wrócimy do tego - powiedział Breland. - Mówi pani, że tu jest jakiś słaby punkt?
- Tak panie prezydencie, wielki i w samym środku. W ludziach drzemie dużo sceptycyzmu. Mówi pan o smoku, ale w końcu nie pokazuje pan im tego smoka, a nawet zza skały nie bucha ogień. Nie muszą wiedzieć, jak działa Tarcza, ale powinni zobaczyć, że działa naprawdę.
- A to doprowadza nas do najważniejszego pytania - stwierdził Breland. - Jeśli uwzględnić wszystkie czynniki, czy powinniśmy przeprowadzić pokaz w Chicago?
- To nie jest pokaz wyłącznie dla chicagowskiego departamentu policji - powiedział prokurator generalny. - Snajperzy z Zielonego Cabrini zabili sześcioro ludzi, w tym sanitariusza i sierżanta policji. Ci sami snajperzy wykorzystali media, żeby znieważyć władze. To musi się skończyć jatką, chyba że damy im odpór.
- Rozumiem pańskie słowa jako zachętę do działania - powiedział Breland. - A co sądzą pozostali?
Pięć głosów było za. Jeden - Rochet - przeciwko.
- Cieszę się, że jest takie poparcie dla tego, co i ja wybrałem powiedział Breland. - Dyrektorze Mills, czy mógłby pan pozostawić mi do dyspozycji jedną z jednostek taktycznych FBI?
- Za godzinę może być tutaj - odparł dyrektor, przypatrując się Rochet z lekką ironią. - Obawiam się, że nie nadeszła jeszcze wiosenna kolekcja mundurów, toteż będziemy musieli wystąpić w czarnych kreacjach świątecznych.
Czy w tym pokoju tylko ja chcę uchronić Brelanda przed postawieniem w stan oskarżenia? - zastanawiała się Rochet.
- Panie prezydencie, jeśli mamy to robić otwarcie, proponowałabym żebyśmy przynajmniej zbudowali pozytywną legendę wokół Tarczy Życia i jej obsady. Nawet jeśli miałoby to oznaczać jeden lub dwa dni zwłoki...
- Sprawa została już omówiona, panno Rochet - powiedział Breland i uśmiechnął się. - Myślę, że będzie pani z nas dumna, gdy to pani zobaczy.
Wieżowiec 11 był twierdzą Zielonego Cabrini - czternastopiętrowy monolit z betonu wznosił się na jałowej, pozbawionej drzew miejskiej pustyni. Ten pomnik źle rozumianej dobroczynności, wraz ze zrujnowaną obecnie okolicą, był w zamierzeniu twórców dzielnicą mieszkań socjalnych subsydiowanych z funduszów państwowych. Wkrótce wszystko wokół zamieniło się w koszmarne, pionowe getto. Był to kliniczny przypadek tragedii gminy i symbol wszystkiego, co złe w amerykańskich miastach.
Mimo przykrości, których dzielnica nie szczędziła mieszkańcom, i zakłopotania jej twórców i nadzorców, wieżowce Zielonego Cabrini zdążyły się już wpisać w miejski krajobraz Chicago. Nawet po zamknięciu dzielnicy, otoczeniu jej płotami, zabiciu deskami wejść, surowe, pozbawione szyb wieże stary jeszcze przez dziesięć lat, podczas gdy kolejne plany ich zagospodarowania brały w łeb jedne po drugich.
Wyburzanie zaczęto dopiero, gdy miasto zdecydowało się wreszcie na nowe plany przestrzenne, a rząd federalny zgodził się uczestniczyć w kosztach rozbiórki. Do wieżowca 11 komisja rozbiórkowa miała przyjść za tydzień, ale tymczasem okazało się, że jest on okupowany przez grupę, która nazwała się Armią Afrykańskiej Spuścizny, ogłosiła swoje „moralne prawo własności” i zapowiedziała, że zamieni budynek w muzeum historii gangów oraz „rezerwat Czarnych z dwudziestego wieku”.
Jeśli nawet tym dzikim lokatorom udało się wzbudzić jakąkolwiek sympatię dla swoich celów wśród urzędników miejskich, została ona zniweczona w jedno popołudnie. Zniecierpliwiony brakiem zainteresowania ze strony opinii publicznej Jordan Nkruma numer dwadzieścia trzy wszedł na najwyższe piętro wieżowca i zaczął strzelać do samochodów jadących przebiegającą w pobliżu drogą szybkiego ruchu.
Rozwścieczony amator, uzbrojony w tani karabin wojskowy chińskiej produkcji, nie potrafił nawet dobrać sobie celów. Po prostu strzelał bez ustanku, dopóki nie opróżnił kilku magazynków. Strzelał, aż ulica opustoszała. Wieżowiec został otoczony przez policyjne radiowozy, a nad budynkiem pojawił się helikopter. Nkruma stał się bohaterem dnia „CNN Breaking News” i chicagowskich mediów. Dopiero wtedy dowiedział się, że jego kule i wypadki samochodowe spowodowane przez strzelaninę zabiły pięcioro i zraniły dziewięcioro ludzi.
Wtedy właśnie Nkruma stał się problemem dla kapitana Michaela Kaminskiego - i vice versa.
Kaminski był policjantem z siedemnastoletnim stażem służby pełnionej w Gary w Indianie, a potem w Chicago. Przez ostatnie pięć lat pracował w „biurze sensacyjnych wiadomości” - tak nazywano uzbrojony po zęby, wyćwiczony w walkach ulicznych Zespół Szybkiego Reagowania. Dwa lata wcześniej awansował na stanowisko dowódcy zespołu. Zajmował się tak poważnymi sprawami jak bomby w paczkach z mięsem (ślad zaprowadził do Ligi Ochrony Zwierząt) i zakładnicy w Muzeum Fielda.
To Kaminskiemu przypadło powiadomienie Nkrumy, że większość jego ofiar stanowili czarni, a wśród nich ośmioletnie dziecko i kobieta w ciąży.
Nkruma nie załamał się.
- Są męczennikami prawdy, ich śmierć spada na głowy wyzyskiwaczy - powiedział. - Wypiszemy ich nazwiska złotymi czcionkami na tych ścianach.
Kiedy Kaminski zapytał, co Nkruma chciał osiągnąć zabijając czarne dziecko, zamachowiec odparł:
- Król nie widzi niewolnika, dopóki krew niewolnika nie zacznie kapać na królewski nos.
Te słowa powtórzył podczas swojej - pierwszej i ostatniej - konferencji prasowej.
Potem Nkruma odrzucił apele Kaminskiego o poddanie się, by zapobiec dalszemu rozlewowi krwi. Przysięgał, że on i jego armia jak twierdził, było ich stu - nie ustąpi, dopóki rząd federalny nie obieca „sprawiedliwości dla czarnych jeńców wojennych, którzy zginęli w obozie koncentracyjnym Cabrini”.
Od tego momentu sytuacja między Armią Afrykańskiej Spuścizny Nkrumy a Zespołem Szybkiego Reagowania Kaminskiego stała się patowa. Banda Nkrumy - Kaminski sądził, że liczy nie więcej niż dwudziestu członków - zabarykadowała się na wysokości i mogła strzelać z tysiąca okien. Jej członkowie uzbrojeni byli także w laski dynamitu, z którego sprokurowali sobie zaimprowizowane granaty. Użyli ich, żeby odpędzić opancerzony transporter piechoty, którym Zespół Szybkiego Reagowania posłużył się przy jedynej próbie wejścia do wieżowca.
Ale policja kontrolowała całą okolicę, a to znaczyło, że Armia Afrykańskiej Spuścizny została pozbawiona dostaw żywności, wody, amunicji i wsparcia. Policja kontrolowała także fale radiowe, a przynajmniej to, co nadawano z wnętrza budynku - Nkruma został całkowicie uciszony. Mimo to kryzys nie został zażegnany, a ciągła uwaga prasy sprawiała, że na Kaminskiego coraz mocniej naciskano, żeby zakończył sprawę.
Kaminski oparł się tym naciskom, licząc na to, że głód i zimowe chłody skruszą w końcu Nkrumę. Wiedział, że szturm na wieżowiec może się zakończyć równie tragicznie jak oblężenie w Waco. Ale kiedy po drugiej strzelaninie na chybił trafił (Kaminski uważał, że Nkruma chce mu w ten sposób dokuczyć) zginęło jeszcze dwoje ludzi, musiał wraz ze swoimi porucznikami zmienić strategię i obmyślić plan drugiego szturmu na wieżowiec.
Właśnie wtedy zadzwonił dyrektor chicagowskiego biura FBI i przedstawił niezwykłą propozycję, a kilka godzin później prezydent wygłosił niezwykłe oświadczenie. To dało Kaminskiemu szansę na kolejną zmianę planu. Podszedł do bramy parceli i czekał, aż kawaleria przyjdzie z odsieczą.
Wraz z nim czekało dwudziestu paru nowych świadków. Byli to dziennikarze z trzema kamerami - cena za pomoc ze strony FBI.
Zareagowali na jego nadejście jak szpilki na magnes, a on powiedział im to, na co czekali.
- Mam nadzieją, że pan Jordan Nkruma numer dwadzieścia trzy oglądał gdzieś wiadomości z ostatniej nocy, bo wtedy będziemy mogli sprawą załatwić krótko i zdążymy wrócić do domu, żeby powiedzieć „dobranoc” dzieciom - powiedział Kaminski. - Za moment odbierzemy Nkrumie broń, a chwilę potem on sam powędruje za kratki za to, co zrobił za pomocą tej broni.
- A co z moralnymi prawami dzikich lokatorów? - krzyknął ktoś z tyłu. - Myśli pan, że uwięzienie ich jest sprawiedliwe?
- Polityka mnie nie interesuje. Wiem tylko, że mordercy dzieci nie mają specjalnych praw moralnych - odkrzyknął Kaminski. - Poza tym, owszem, czekam na sprawiedliwość dla nich. Znacznie większą sprawiedliwość, niż ta, którą wymierzyli Donnie Stavens, Vernonowi Thagardowi czy Jonicie Walkey...
W tym momencie rozległy się syreny oznajmiające przybycie Tarczy Żyda.. Ich dźwięk był inny niż złowrogie zawodzenie typowych amerykańskich pojazdów uprzywilejowanych - bardziej neutralny, dwutonowy ostry sygnał, który Kaminskiemu kojarzył się ze starymi filmami kryminalnymi brytyjskiej produkcji. Na dźwięk syreny wszystkie głowy odwróciły się od Kaminskiego w stronę ulicy (a zamontowane na hełmach kamery wraz z nimi).
W chwilę później dwa białe pojazdy - terenowy samochód zwiadowczy i ciągnik naczepowy z napadem na cztery koła - podjechały do bramy. Samochód zwiadowczy dysponował czterema wodoszczelnymi głośnikami zainstalowanymi na dachu; z ciężarówki wystawały cztery pomalowane na czarno anteny. Jedynym oznakowaniem, jakie nosiły pojazdy, były wielkie, niebieskie emblematy Tarczy Życia - na maskach, dachach i drzwiach.
Pięciu mężczyzn, którzy wysiedli z samochodów, było ubranych w białe kurtki z emblematem na lewej piersi i na prawym ramieniu. Jeden z nich miał wokół emblematu złotą obwódkę. Ten właśnie człowiek przepchnął się przez tłumek dziennikarzy i podszedł do Kaminskiego.
- John Grodin, koordynator zespołu - przedstawił się. - Jakieś zmiany w porównaniu z tym, co przesłał pan nam po południu?
- Bez zmian.
- Ustaliliście już swój obszar bezpieczeństwa?
- Na dwieście metrów. Jesteśmy gotowi do wycofania się na pański sygnał.
- Więc do dzieła - powiedział Grodin. - Jedzie pan z nami?
- Chciałbym.
- Jest wolne miejsce w samochodzie prowadzącym. 
Kaminski nacisnął mikrofon w klapie munduru.
- Dowódca do wszystkich oddziałów: oczyścić niebieską strefę. Powtarzam, oczyścić niebieską strefę i zająć pozycje.
Kiedy ludzie odstąpili od wieżowca, mała karawana podjechała do skraju podwórka.
- Będzie pan czynił honory domu? - zapytał Grodin, wręczając Kaminskiemu komset.
- Mam już po uszy honorów - odparł Kaminski. - To pańska gra.
Grodin przyjął z powrotem telefon i kiwnął głową.
- Nie odpowiadają - powiedział po jakimś czasie. - Nie ma sprawy. Zaraz zwrócimy na siebie ich uwagę.
Kciukiem wystukał numer na klawiaturze komsetu.
- Uwaga okupujący wieżowiec numer 11 - powiedział, a jego słowa poleciały w noc z głośników na dachu. - Uwaga Nkruma numer dwadzieścia trzy i Armia Afrykańskiej Spuścizny. Tu mówi John Grodin z Zespołu trzydzieści jeden Tarczy Życia. Proszę słuchać uważnie, bo to jedyne ostrzeżenie. Od tej chwili wasza broń jest niebezpieczniejsza dla was samych niż dla nas. Mogę wysadzić wasze ładunki wybuchowe i zniszczyć waszą amunicję w ciągu sekundy jednym naciśnięciem guzika. To po pierwsze. Jeśli wystrzelicie w kierunku moich samochodów, nacisnę ten guzik. To po drugie. Jeśli będziecie stali za blisko swojej broni, gdy nacisnę guzik, odniesiecie rany. To po trzecie. Nie spodziewam się, żebyście mi od razu uwierzyli, więc jestem przygotowany na mały pokaz. Macie dwie minuty, żeby położyć coś z waszego arsenału - załadowaną broń, materiał wybuchowy, bez różnicy - na końcu korytarza, na którymkolwiek piętrze południowego skrzydła. Wybierzcie broń, wybierzcie piętro, a potem uciekajcie stamtąd. Po dwóch minutach włączę Tarczę Życia i z tego miejsca zniszczę broń, która tam leży. Potem poczekam jeszcze trzy minuty i zacznę podnosić moc. Możecie wykorzystać te trzy minuty, żeby złożyć broń i wyjść. Możecie też zostać. Tak czy inaczej, za pięć minut eksploduje każdy ładunek wybuchowy w tym budynku. Minuta do rozpoczęcia demonstracji. Nic na to nie poradzicie. Macie tylko jeden wybór - złożyć broń i żyć albo zatrzymać ją i umrzeć. Strzelcie do mojego zespołu, a przypieczętujecie swój los. Nie myślcie, że uda wam się uciec. Tarcza Życia będzie wszędzie, w środku i na zewnątrz. Trzydzieści sekund. Wychodźcie bez broni, a nie stanie się wam krzywda. Zatrzymajcie broń, a wylądujecie w szpitalu albo w kostnicy. Wasz wybór. Dziesięć sekund. - Potem odliczył do zera i przełączył kanały. - Technik Jeden, tu Dyrektor. Masz zasięg na południowy róg, pierwsze piętro?
- Zasięg jeden-siedem-zero.
- Zrób jeden-dziewięć-zero i przygotuj się do inicjacji.
- Jeden-dziewięć-zero, tak jest!
- Inicjować.
W oknie czwartego piętra pojawił się jaskrawy błysk, a w chwilę potem rozległ się huk, od którego zatrząsł się cały samochód. Grad kawałków betonu spadł na nagą ziemię. Kiedy wiatr rozwiał chmurę miałkiego kurzu, w świetle reflektorów można było zobaczyć wielką dziurę w ścianie wieżowca.
- Uwaga okupujący Cabrini Tower 11 - powiedział Grodin. Teraz wiecie, że mówiłem prawdę. Nie będziecie już mogli zrobić użytku z broni. Teraz stanowi ona zagrożenie dla was samych. Macie trzy minuty na odrzucenie jej i oddanie się w ręce władz. Wyjdźcie z budynku zachodnim wejściem i idźcie prosto do samochodów Tarczy Żyda. Nie próbujcie wynieść z sobą broni...
- O, tam - powiedział Kaminski pokazując palcem. Przy zachodnim wejściu widać było ruch. Jakaś postać pojawiła się w zrujnowanej klatce schodowej, a potem znikła. W chwilę potem wyłoniły się dwie kobiety, kluczyły między kawałami potrzaskanej sklejki, która kiedyś pokrywała ściany klatki schodowej. Osłaniając oczy przed jaskrawym światłem reflektorów skierowanym na nie zaczęły iść w stronę Grodina.
- Bardzo dobrze, róbcie tak dalej - powiedział. - Dwie minuty. Wyszli następni. Zanim odliczono do zera, dwadzieścioro czworo ludzi wyszło z wieżowca. Ubrani w kamizelki kuloodporne policjanci z oddziału Kaminskiego odprowadzili ich dalej. Szybko okazało się, że wśród nich nie ma Nkrumy. Kazał swoim zwolennikom wyjść, ale sam został. Najwyraźniej widział siebie w roli męczennika.
Kaminski jeszcze raz spróbował wywołać komset Nkrumy, ale nie odpowiadał.
- Czy to wystarczy, żeby ogłosić zwycięstwo? - zapytał Grodin. - Jak do tej pory obyło się bez strat. To powinno ucieszyć ludzi, dla których pracuję. A może wypełnimy groźbę i damy Nkrumie to, czego chce? Możliwe, że ma tam tyle zaopatrzenia, że wieżowiec rozpadnie się na kawałki.
- Nie wydaje mi się, żeby był z tych, co gotowi są oddać życie za sprawę - powiedział Kaminski. - Nie wspomnę o tym, że jest za sprytny, żeby nie zostawić sobie jeszcze jednego wyjścia.
- Uważa pan, że jego zdaniem blefujemy?
- Nie sądzę, żeby stał nad swoim arsenałem, żeby to sprawdzić. Idę o zakład, że kryje się gdzieś na parterze i jest nieuzbrojony. - Nacisnął guzik mikrofonu w klapie. - Dane taktyczne, tu Kaminski. Szukamy jeszcze jednego. Macie coś w podczerwieni albo w audio?
- Miałem jakąś transmisję w 114 około dwóch minut temu.
- Czy to mógł być dzwonek komsetu?
- Mógł - powiedział technik. Kaminski wyłączył mikrofon.
- Mamy go. - powiedział do Grodina i kazał swoim ludziom wejść do budynku.
Zespół Czerwona Piątka znalazł Nkrumę chowającego się pod oknem w ruinach mieszkania numer 112. Czekał na wybuch, żeby przeskoczyć przez parapet i uciec. Zespół Czerwona Dwójka znalazł jego skrytkę na broń przy ścianie nośnej na szóstym piętrze. Jej wybuch mógł mu bardzo pomóc w ucieczce.
- Mówiłem, że to spryciarz - powiedział Kaminski patrząc wraz z zespołem Grodina, jak prowadzą Nkrumę w kajdankach. - Na tyle sprytny, żeby wyjść z tego z życiem.
- Cieszę się, że udało nam się wyprowadzić spryciarza przy pierwszej akcji - odezwał się Grodin. - Może pan żyć z myślą, że nie dał panu szansy, żeby go zabić?
To pytanie zaskoczyło Kaminskiego.
- Tak - odpowiedział po chwili. - Tak, mogę. Mogę się nawet przyzwyczaić do tej myśli. Zdaje mi się, że nie pozwoli mi pan tego zatrzymać - wskazał kciukiem w stronę ciężarówki z Tarczą Życia. 
- Przepraszam, ale nie - powiedział Grodin. - W końcu dostanie pan swoją. To dopiero początek.

17. Alchemia

Log przechwytujący NSA. Klucz wyszukiwania 00062883 Hit: A3H07HB - Wskaźnik: 99 proc. - Klasyfikacja: rymowanka ludowa, wtórna - Nadawca: anonimowy - Rozpowszechnianie: cała sieć.
Detonator cudny jest
Cudny Detonator jest 
Bomby idą w górę, 
Wybuchają fest
W środku ma wichajstry
Sklejony jest klajstrem
I zabawę mam
Bo tylko ja go znam

Najważniejsi ludzie Aneksu - Karl Brohier, Leigh Thayer, Jeffrey Horton i Gordon Greene - przybyli do Waszyngtonu na uroczystą inicjację Detonatora. Wszyscy, z wyjątkiem Brohiera, jako goście prezydenta zajęli miejsca na galerii, żeby wysłuchać mowy Brelanda. Gdyby Brohier nie zaprotestował w imieniu całej czwórki, Breland skorzystałby z okazji, żeby powiedzieć, że to oni dokonali odkrycia i przedstawić ich Kongresowi i całemu światu.
- Nie chcecie jeszcze zostać osobistościami - stwierdził Brohier poprzedniego dnia, podczas uroczystego lunchu w Białym Domu.
- Smakuje ci jedzenie, Karl? - zawołał Gordie z drugiego końca stołu. - Jestem przekonany, że z mojego sąsiedztwa nikt jeszcze nie jadał w tej restauracji.
- Uwierz mi, doktorze Greene, rozumiem cię doskonale. Wiem, jak pociągający może być sam fakt, że się tu znalazłeś, że jesteś w miejscu, które poprzednio widziałeś tylko w telewizji. Prawdziwa frajda, co? Być zaproszonym na herbatkę do prezydenta! Samo przebywanie w jego towarzystwie sprawia, że czujesz się Kimś. Oczywiście, nie jesteś naprawdę Kimś, dopóki nie stałeś się zblazowany takimi zaproszeniami.
Nawet prezydent roześmiał się na te słowa.
- Nadal mamy wiele do zrobienia, a znalezienie się w centrum uwagi mediów nie sprzyjałoby pracy. Brakuje nam ciągle podstaw teoretycznych. Nie zasłużyliśmy jeszcze na oklaski. Nie znaleźliśmy nadal odpowiedzi na ważne pytania. Pomyślcie o naszych kolegach, którzy o tym zapomnieli i pokazali się prasie. Obiecuję wam, że ten kraj i cały świat wkrótce się dowie, kim jesteśmy. Archiwum Jeffreya już dotarło do ludzi, tajny patent został zarejestrowany. I na pewno będziemy publikowali. Nikt nam nie odbierze zasługi... albo porażki... za nasze odkrycie. Słuchajcie, nie proszę was o to, żebyście odmówili przyjmowania zaproszeń od prezydenta. Ale w tym tygodniu weźcie, proszę, do serca moją radę i usuńcie się trochę na bok. Prezydent będzie tak uprzejmy, że da nam wybór. Myślę, że rozumie, iż rozgłos byłby teraz niemile widziany. - Breland, usłyszawszy to, machnął przyzwalająco ręką, w której trzymał szklankę. Już wkrótce przekonamy się, czy jesteśmy bohaterami, czy półgłówkami.
Idąc za radą Brohiera usunęli się trochę w cień i nie odczuli zbyt mocno tej ofiary. Uhonorowano ich prywatnie w Białym Domu i w posiadłości Arona Goldsteina, przyjął ich Wilman w swojej organizacji Umysł przeciw Szaleństwu. Posłuchania udzielił im też czterogwiazdkowy generał w Pentagonie. Korzystali - na telefon z rządowych samochodów z kierowcami, gościli w pięciogwiazdkowych hotelach i nie mieli trudności z zamawianiem biletów, bo robił to za nich sekretarz prezydenta do spraw protokołu.
Brohier został w Waszyngtonie, tylko po to, żeby tego wieczoru, gdy Breland wygłaszał przemówienie, pełnić honory domu na prywatnym przyjęciu Aneksu w swoim apartamencie hotelowym. Upił się lekko szampanem, wylewnie chwalił członków swojego zespołu i ponawiał toasty za ich zdrowie. Ujawnił też niespodziewanie talent do układania sprośnych limeryków. Następnego ranka wrócił do Princeton.
Inni pozostali dłużej, skuszeni przez Brelanda, który zaproponował im wolny wstęp do wszystkich wartych obejrzenia miejsc, które by sobie wybrali. Gordie zajrzał do centrum dowodzenia z okresu zimnej wojny, a potem, nie spiesząc się, po godzinach otwarcia, zwiedził Smithsoniańskie Muzeum Lotnictwa i Kosmonautyki; Horton obejrzał mennicę i podziwiał zachód słońca przez kolorowe szkło witraży katedry narodowej. Lee spędziła cały dzień grzebiąc w szufladach i szafach muzeum paleontologicznego, oprowadzana przez kuratorów ekspozycji.
- Droga jeszcze się nie skończyła - powiedziała i chyba wszyscy zrozumieli, co ma na myśli.
Za dnia chodzili własnymi drogami, ale wieczorem razem oglądali wiadomości, najczęściej w pokoju hotelowym Hortona, żeby zobaczyć, jakiego piwa nawarzyli. W ciągu tygodnia po ataku na Zielone Cabrini odbyło się pół tuzina innych rajdów policyjnych wspieranych przez Tarczę Życia. Okazje dobierano starannie, żeby pokazać ludziom najgorszych i najbardziej antypatycznych zbirów, najbardziej spektakularne naruszanie porządku publicznego, największe zagrożenie dla obywateli, największe prawdopodobieństwo sukcesu i najbardziej medialne widowiska.
W Roswell, północnej dzielnicy Atlanty, policja dokonała nalotu na fabrykę narkotyków. Znaleziono przy tym kilkanaście sztuk broni automatycznej. W okolicach South Bend w Indianie enklawa białych anarchistów poddała się po tym, jak Tarcza Życia rozbroiła partyzantów strzegących granicy enklawy i wysadziła w powietrze pas min i pułapek pirotechnicznych. W Brooklynie, w domu należącym do chicagowskiego gangu, wybuchł pożar, który zmusił lokatorów do wyjścia bez broni na ulicę, prosto w ręce czekającej na nich policji.
W Amarillo, w Teksasie, uwolniono dziewięcioro nawet nie draśniętych zakładników wziętych podczas spartaczonego napadu na bank. Bandytom broń zaczęła się palić w rękach. A wspólna akcja FBI i Królewskiej Konnej pokrzyżowała plany separatystów z Quebeku, konstruujących bomby przeznaczone do tuneli Samia Gateway i Colemana Younga, łączących oba brzegi rzeki Detroit.
O dziwo, te oglądane dzień w dzień reportaże sprawiały, że byli coraz mniej zadowoleni ze swojego dzieła - szczególnie za ostatnim razem, gdy jedenastu separatystów zginęło. Horton wyłączył monitor, spojrzał przez pokój na Lee i Gordiego i powiedział to, co wszyscy nosili na wątrobie.
- To nadal jest okrutne, prawda? - powiedział poważnie. - Byłoby lepiej, gdyby udało się nam stonować urządzenie tak, żeby silne materiały wybuchowe nie eksplodowały, tylko płonęły jak proch. Naprawdę nie chcę, żeby nasza Dziewczynka zabijała ludzi.
- Wakacje skończone, szefie? - zapytał Gordon. 
Horton pokiwał głową.
- Wakacje skończone.
W południe następnego dnia byli z powrotem w Aneksie.
Wszyscy uczestnicy Wysokiej Szarży wiedzieli, że to musi się zdarzyć, że gdzieś, kiedyś, Detonator zabije niewinnych.
Wszyscy wiedzieli też, że kiedy się to zdarzy, media dadzą pełny obraz wydarzeń i ostrą krytykę Brelanda z jego Tarczą Życia.
Ale nikt nie zdawał sobie sprawy, jak straszna to będzie katastrofa, bo też nikt nie był w stanie przewidzieć tragedii, której tak łatwo można było uniknąć, a zarazem tak boleśnie osobistej, jak zatonięcie „Mutual Fun”.
Od prawie trzech lat Straż Przybrzeżna usiłowała - z niewielkimi sukcesami - uporać się z piractwem wzdłuż brzegów środkowego Atlantyku, wśród leżących tam wysp, wewnętrznych zatok i dróg wodnych. Od Absecon do Hilton Head zdarzyło się w tym czasie ponad czterdzieści przypadków rabunku statków wycieczkowych. Podejrzewano, że ich sprawcami są co najmniej trzy grupy przestępcze, działające na tym pełnym zakamarków terenie. Napadały na zacumowane statki albo wabiły je fałszywymi sygnałami, potem niszczyły radio, unieruchamiały maszyny i odzierały pasażerów z kosztowności. Do czasu wykrycia przestępstwa mijało czasem kilka godzin, czasem kilka dni. Żaden bandyta nie został do tej pory schwytany.
Ale wzmożona czujność władz przyniosła niespodziewane konsekwencje. Podczas ostatniego, nieszczęśliwego turnusu kilka łodzi po prostu zniknęło - zabrano je lub zatopiono wraz z pasażerami, pozbywając się w ten sposób świadków. Jedyny rozbitek, który przeżył taki napad, został wyłowiony z wody po osiemnastu godzinach w pobliżu zatoki Chesapeake. Opowiedział, że jego żona i jej przyjaciółka zostały uprowadzone przez piratów, którzy lubieżnie napomykali o całych godzinach seksualnych tortur czekających ich branki.
Ta drastyczna historia zajęła więcej miejsca w mediach niż wszystkie inne podobne razem wzięte, niwecząc wysiłki podejmowane przez przemysł stoczniowy i nadmorskie uzdrowiska, by zbagatelizować niebezpieczeństwo zagrażające ich egzystencji. Wtedy właśnie komandor Robb ze stacji Straży Przybrzeżnej na Cape Charles zaproponował umieszczenie Tarczy Życia na pokładzie dwunastometrowego trawlera i użycie statku zarówno w charakterze przynęty, jak i pływającego punktu kontroli granicznej.
- Jeśli dobrze się temu przyjrzeć, nie udało nam się schwytać ani jednego pirata, bo chowają się w tłumie. To zwyczajni ludzie pływający na zwyczajnych łódkach, a tu jest i za dużo łódek i za dużo wody, i za długa linia wybrzeża, żebyśmy mogli skutecznie to wszystko patrolować - tłumaczył komendantowi Straży Przybrzeżnej. - Łatwiej jest piratom śledzić nas, niż nam śledzić piratów. Ale wiemy, że ci bandyci są dobrze uzbrojeni, a każdy właściciel łodzi wie, że posiadanie broni na tych wodach jest zabronione. Jeśli dostosujemy się do reguł narzucanych przez piratów i zaczaimy się gdzieś na obszarach intensywnego ruchu, to w końcu ich złapiemy.
- Najpierw nakłoń ich do tego, żeby za tobą popłynęli - powiedział komendant udzielając mu swojego błogosławieństwa.
Robb zrobił, jak mu kazano, ale dostosował się tylko do litery instrukcji, a nie do jej ducha. W samej Zatoce było jedenaście nierozwiązanych spraw pirackich napadów, a on nie miał już cierpliwości, żeby czekać w zasadzce tygodniami czy miesiącami. Uznał, że znacznie lepiej będzie zabrać się do dzieła z większą energią i potajemnie przeszukiwał setki łodzi dziennie.
Po pierwszej nocy, która minęła spokojnie na kotwicowisku niedaleko Tangier Island, w miejscu ostatniego aktu piractwa, i drugiej, spędzonej w Zatoce Mobjack (gdzie zniknął statek wycieczkowy „Daddy’s Toy”) trawler „Sea Me” zmienił miejsce postoju. Zarzucił kotwicę niedaleko kanału prowadzącego na południe; w zasięgu wzroku miał Fair Port. Cały ruch z Potomaku zmierzający w stronę oceanu oraz z górnej części zatoki przechodził przez te wody sprawiając, że stanowiły one idealne miejsce do założenia punktu kontrolnego.
Trzecią łodzią, która zbliżyła się do „Sea Me” w dziesięć minut po rozgrzaniu Detonatora Mark I, był dziesięciometrowy statek sportowy klasy Cross & Davidson, należący do maklerów giełdowych Johna i Jinksa Morgensternów z Fredericksburga w Wirginii. Stateczek Morgensternów nie przypominał pływających pałaców, które stawały się celem piratów i trudno byłoby przypuszczać, że ktokolwiek się na niego połaszczy. Właściciele nie mieli też zamiaru nocować na wodzie - ta od dawna planowana wycieczka ze starymi przyjaciółmi miała się skończyć przed zapadnięciem nocy w Virginia Beach. Szansę na to, że trafią na piratów, były prawie żadne. Ale John Morgenstern był człowiekiem rozważnym, więc na wszelki wypadek zabrał ze sobą obok flar ręcznych także pistolet na flary. A ponieważ John Morgenstern był również człowiekiem oszczędnym, zabrał z garażu ojca stary, dwudziestoletni, ale w bardzo dobrym stanie pistolet na race Heckler & Koch kaliber trzydzieści siedem milimetrów. Wolał to, niż kupowanie po wygórowanej cenie nowej „bezpiecznej wyrzutni”.
Podczas przeprowadzonego później przez Straż Przybrzeżną wewnętrznego dochodzenia w sprawie śmierci Morgensternów i ich przyjaciela Thomasa Welcha, komandor Robb przyznał, że nie czytał instrukcji obsługi technicznej Tarczy Życia, zanim wydał polecenie rozpoczęcia polowania na piratów. Powiedział, że nakazał przeprowadzenie testu na „czystej” łodzi, wyposażonej w standardowe flary i rakiety używane przez straż, ale nie wziął pod uwagę, że po Zatoce mogą pływać łodzie, które na pokładach mają przestarzałe lub zabronione środki pirotechniczne.
Ale w momencie gdy „Mutual Fun” dopłynął do granicy pola Detonatora nikt, na żadnej z łodzi, nie zdawał sobie sprawy z zagrożenia, jakie stwarzała czarna skrzyneczka, którą Morgenstern upchnął w schowku na kamizelki ratunkowe za sobą.
Jedyne niebezpieczeństwo, o którym Morgenstern pomyślał, było związane z niewielkim naruszeniem dobrych obyczajów. Zastanawiał się, czy wypada rozkołysać stary trawler falami kilwateru swojej łodzi, rozwijającej szybkość dwudziestu pięciu węzłów. Właśnie sięgał do tyłu, żeby zdusić bliźniacze przepustnice, gdy wieko schowka otworzyło się z hukiem ukazując gwałtowny płomień podsycany magnezją.
Loretta Welch siedziała w tej chwili najbliżej schowka. Zaskoczenie i instynktowna ucieczka od źródła gorąca sprawiły, że spadła z krzesła. Zderzyła się z Jinksem, który rzucił się naprzód po gaśnicę. Zderzenie odrzuciło Jinksa do tyłu, a Lorettę za burtę łodzi. Jej krzyk stłumiła woda, która się nad nią zamknęła.
Śledczy nie zdołali dokładnie określić kolejności wydarzeń. Zastanawiające, ale gdy trawler dopłynął do Cape Charles, okazało się, że kamery wideo były zepsute. Nagrania z wypadku nie było.
Ale świadkowie z przepływających opodal łodzi opisywali eksplozję jednym określeniem: „czyste Hollywood” - dwustopniowa purpurowo-żółta chmura z czarnymi jak smoła pasmami. Chmura wzniosła się na wysokość trzydziestu metrów w bezchmurne niebo, a maleńkie kawałki drewna i fiberglasu zaczęły spadać na Zatokę. „Sea Me”, który znajdował się w odległości stu pięćdziesięciu metrów, mógł zrobić tylko jedno-podpłynąć i wyłowić z wody oszołomioną Lorettę Welch. Potem czekano, aż przyleci helikopter ratunkowy Straży Przybrzeżnej.
Kiedy wieść o wypadku - którego nadal oficjalnie nie łączono z Detonatorem - dotarła do Owalnego Gabinetu, Nolby błagał Brelanda, żeby zostawił sprawę w spokoju, jako godny pożałowania wypadek.
- Temu można całkowicie zaprzeczyć - nalegał. - Nie ma powodu, żeby komukolwiek mówić, że to my podpaliliśmy lont, za to są wszystkie powody, żeby temu zaprzeczać. Ludzie, zamiast czuć się bezpiecznie, będą doszukiwali się spisku i występowali z oskarżeniami. Sprawi pan, że zaczną się bać, gdy zobaczą symbol Tarczy Życia. Błagam pana, panie prezydencie, jeśli ta inicjatywa cokolwiek dla pana znaczy, niech pan zostawi sprawy takimi, jakie są. Za dzień czy dwa ten wypadek zostanie zapomniany.
- Jest jeden powód, o którym pan zdaje się nie pamiętać. Panie Nolby, to my wyrządziliśmy zło. Komandor Robb dostał Detonator od Zjednoczonych Szefów, zamiast z FBI wraz z wyszkoloną załogą. Zabrakło przewidywania. Trawler był nie oznakowany, punkt kontrolny nie zgłoszony, a tych ludzi nikt nie ostrzegł, że wpływają w strefę kontrolowaną przez Detonator. Jeśli pan właściwie do tego podejdzie, to była to nie sprowokowana napaść umundurowanych funkcjonariuszy państwa na niewinnych cywilów. Czy poważnie chce pan, żebym to przeoczył?
- Może pan zdyscyplinować odpowiedzialne osoby nie wkładając głowy w stryczek. Można to załatwić po cichu.
Breland zimno popatrzył na swojego szefa sztabu.
- Czy to pana zdanie, Richardzie, że nie dając ludziom dostępu do prawdy, dobrze pełnię swój urząd?
- W służbie większego dobra, czasami tak.
- A jakie to dobro pozwala ukrywać pomyłki, uciekając się do kłamstw?
- Nie proszę pana, żeby pan skłamał, panie prezydencie. Wzywam tylko, żeby pan ugryzł się w język...
- Panie Nolby, czy to właśnie stanowi dla pana tak znaczącą różnicę? To w taki sposób pracuje pański moralny kalkulator? A skąd mam wiedzieć, że tajemnica pozostanie tajemnicą?
- W tej chwili jest dobrze chroniona, panie prezydencie.
- Ale tylko jeśli założymy, że wszyscy, którzy wiedzą albo będą wiedzieć, są przyjaźnie nastawieni do mojej administracji i do Tarczy Życia. Czy może mi to pan zagwarantować?
Nolby westchnął.
- Nie, panie prezydencie.
- A więc kłamstwo może tylko wyrządzić większą szkodę, gdyby później prawda wyszła na jaw. „Co pan wie, panie prezydencie, i kiedy się pan tego dowiedział?”. Wrzuć mnie do tego gniazda szerszeni, a już nigdy z niego nie wyjdę - powiedział Breland. - Niech Aimee zorganizuje konferencję prasowana piątą po południu. Jeśli twoje sumienie nie wytrzyma naporu uczciwości, możesz złożyć rezygnację na moim biurku.
- Proszę przyjąć moje przeprosiny, panie prezydencie - odparł sztywno Nolby. - Zaalarmuję Aimee.
Następnego ranka nazwisko Loretty Welch było powtarzane przez miliony ust, a jej twarz pojawiła się w kilkunastu wydaniach wiadomości. Jednocześnie prawnicy reprezentujący Narodowe
Stowarzyszenie Strzeleckie rzucili się do Sądu Federalnego w Waszyngtonie z wnioskami, żeby sędziowie uznali technologię znaną jako Tarcza Życia za niezgodną z konstytucją.
„...w rękach rządu technologia ta stanowi prima facte pogwałcenie gwarancji zapewnianych przez Drugą Poprawkę; w rękach obywateli stanowi poważne zagrożenie dla życia, wolności i porządku publicznego”. Doran Douglas, prokurator generalny, czytała te słowa z monitora swojego komsetu. „Powodowie proszą sąd o natychmiastowe wydanie nakazu sądowego zakazującego dalszego używania tej technologii oraz nakazującego zniszczenie i rozmontowanie wszystkich egzemplarzy tego urządzenia, a wreszcie o wprowadzenie stałego zakazu wytwarzania, posiadania i sprzedaży albo transferu planów, specyfikacji technicznych, części zamiennych albo działających egzemplarzy opartych na tej technologii”.
Odłożyła urządzenie i spojrzała przez stół na prezydenta.
- Jestem trochę zdziwiona, że nie zażądali, żeby panu i pańskiemu sztabowi wymazać pamięć.
- Kto mówi, że się do tego ograniczą? - zapytał nonszalancko Breland. - Czy słyszała pani, żeby Narodowe Stowarzyszenie Strzeleckie oprócz wystosowania pozwu próbowało się do nas zbliżyć, nawiązać jakiś dialog albo negocjacje?
- Nie - odparła Douglas. - Ale my też nie próbowaliśmy zbliżenia przed pańskim orędziem do Kongresu.
- Myślę, że jednak ustaliłem podstawowe zasady - powiedział Breland, uśmiechając się lekko drwiąco. - Jak pani sądzi, czego oni naprawdę chcą?
- Myślę, że tak naprawdę chcą wszystkiego - odparła Douglas, sięgając po kawę. - Zapewnili Loretcie Welch pomoc prawną w sprawie z jej pozwu o przypadkowe spowodowanie śmierci. I, jak słyszałam, skontaktowali się z Urzędem Patentowym. Zdaje się, że możemy spodziewać się jakiejś akcji przeciwko patentowi na Detonatora, który i tak wisi na włosku.
- Chcą maszyny czasu - powiedział Breland. - Chcą, żeby wszystko było jak dawniej.
- Teoretycznie tak, panie prezydencie. Ale nie wydaje mi się, żeby oczekiwali spełnienia wszystkich swoich żądań. Sąd musiałby wybebeszyć Pierwszą Poprawkę, żeby im to zapewnić.
- Pewnie zgodziliby się na taką zamianę - powiedział Breland. - Kiedy zaczyna się rozprawa?
- W najbliższy wtorek jest przesłuchanie w sprawie wniosku o wydanie wstępnego wniosku sądowego. Rozprawę prowadzi sędzia Virginia Horwath. Mianował ją Engler, ale jest bardziej zrównoważona niżby ten fakt sugerował.
- Jakie są przewidywania?
- Spodziewam się, że odrzuci wniosek, ale sprawa jest i tak paskudna.
- Ile potrwa, zanim zapadnie orzeczenie?
- Może trzy miesiące, jeśli trafi na szybką ścieżkę, a może trzy lata, jeśli nie trafi. Przy tych zaległościach w pracy, jakie mają sądy, nie ma co liczyć na coś pośredniego. Oczywiście, jeśli decyzja Horwath będzie dla nas korzystna, nie mamy powodów, żeby korzystać z szybkiej ścieżki.
- Ma pani nad tym kontrolę?
- Cóż... możemy apelować do Sądu Najwyższego, żeby nakazał wydanie akt sprawy do sprawdzenia. A to sprowadza się do wniosku o rewizję i przesłuchanie stron. Oczywiście, druga strona także ma tu wolną rękę. I spodziewam się, że postąpią tak samo, jeśli przegrają przed Horwath. A jeśli wziąć pod uwagę okoliczności sprawy, wniosek wystosowany przez którąkolwiek ze stron na pewno zostanie przyjęty.
- Dobrze. Chcę, żeby załatwiono to szybko. Czy możemy ominąć również Sąd Okręgowy?
Przechyliła głowę i popatrzyła pytająco na Brelanda.
- Panie prezydencie, na pańskim miejscu nawet nie zastanawiałabym się nad takim rozwiązaniem, chyba że byłabym pewna werdyktu.
- A pani nie jest pewna?
- Jedynie na tyle, na ile podpowiada mi zdrowy rozsądek. 
Breland pokiwał głową.
- W porządku. Chcę porozmawiać z powodami. Z kierownictwem Narodowego Stowarzyszenia Strzeleckiego: z prezesem, członkami zarządu, z wszystkimi, którzy podejmują tam decyzje.
- Rozumiem. - Douglas zmarszczyła czoło. - Panie prezydencie, co można, pańskim zdaniem, osiągnąć, dzięki takiemu spotkaniu? Myślę, że cokolwiek by im pan teraz powiedział, żeby skłonić ich do wycofania pozwu, osiągnąłby pan całkowicie odwrotny skutek. Najprawdopodobniej zinterpretowaliby naszą prośbę jako sygnał, że czujemy się zaniepokojeni sprawą albo jej konsekwencjami politycznymi, albo i tym, i tamtym naraz. To byłoby zrozumiane jako dowód naszej słabości.
- Nie mam zamiaru namawiać ich do wycofania pozwu - powiedział Breland. - Może pani zorganizować to spotkanie?
Douglas wypiła łyk kawy, zanim odpowiedziała.
- John Samuel Trent - odezwała się wreszcie. - On tam się liczy. Mam kogoś, kto mógłby zaaranżować spotkanie. Jeśli prawnicy Trenta przystaną na to.
Goście, których po raz pierwszy w życiu wprowadzano do Owalnego Gabinetu, tej słynnej świętości narodowej, odczuwali pokorę, jak pątnicy wkraczający za mury Watykanu, respekt fana, który znalazł się w Graceland - domu-muzeum Elvisa Presleya - albo radosną dumę młodego człowieka, któremu po raz pierwszy pozwolono rozmawiać z dorosłymi, jak równy z równym. Ale John Samuel Trent odczuwał tylko pewność siebie.
Pierwszy wiceprezes organizacji, legendarna gwiazda filmów akcji epoki telewizji, kilkakrotnie próbowała wyperswadować Trentowi przyjęcie zaproszenia od prezydenta.
- On niczego nie może nam zaoferować - powiedziała rano, w dniu wizyty. - To nie jest sytuacja honorowa, biec do Białego Domu, jak jakiś posłuszny służący. Jeśli chce z nami rozmawiać, niech przyjedzie do Fairfax i naciśnie dzwonek do drzwi naszej kwatery głównej.
- Nie, nie... ty niczego nie rozumiesz. Możesz sobie darować marzenia o Brelandzie żebrzącym u naszego progu z kapeluszem w garści. Znacznie przyjemniej będzie patrzeć, jak wije się i poniża we własnym domu - odparł Trent, wkładając płaszcz. - Czekałem na to od osiemnastu lat. Osiemnaście lat patrzyłem na prezydentów, którzy byli naszymi przyjaciółmi i prezydentów, którzy gardzili naszą sprawą i chcieli ją zniszczyć. Teraz ranny prezydent wyciąga do nas dłoń, prosi o litość, błaga o naszą pomoc. Za nic nie zrezygnuję z szansy pójścia do piekła i porozmawiania z diabłem.
Ale Trent się rozczarował. Jadąc do Waszyngtonu żywił nadzieję na znacznie szerszą publiczność, która byłaby świadkiem jego triumfu. Wyobrażał sobie, że Breland będzie czynił honory domu w otoczeniu świty składającej się z członków gabinetu i szefów jego sztabu, zgromadzonych dla podtrzymania prezydenckiego prestiżu.
Ale w Owalnym Gabinecie prócz Brelanda była tylko jedna osoba, młody człowiek o tak niskim statusie - zapewne jeden z ninja z nowej Secret Service - że prezydent nawet nie pofatygował się, żeby go przedstawić.
- Myślałem, że ten pokój jest większy - powiedział Trent sadowiąc się na krześle po wstępnych uściskach dłoni. - To pewnie kwestia kąta nastawiania kamer. Wie pan, jestem wielkim fanem filmów o polityce. Szczególnie tych czarujących filmów z okresu afery Watergate, gdzie prezydent okazuje się czarnym charakterem. Widział pan kiedy Zdradzonego!
- Myślę, że wszyscy lubimy fikcję, która potwierdza nasze nastawienie do świata - odparł Breland. - Moje upodobania dotyczą raczej takich filmów, w których porządny człowiek staje przed koniecznością dokonania trudnego wyboru, niż takich, w których musi celnie strzelić. Zabić drozda albo Casablanca.
- Albo Pan Smith jedzie do Waszyngtonu!
- Trafiony - powiedział Breland. 
Trent uśmiechnął się szeroko.
- Więc przejdźmy do rzeczy. Dlaczego mnie pan tu zaprosił? Sądzę, że po to, żebym wycofał nasz kłopotliwy pozew.
- Nie, wcale nie.
Trent zbagatelizował to zaprzeczenie, pewien, że po nim nastąpią apele dla ratowania twarzy.
- Przyjmuję z chęcią wasze wyzwanie. Poprosiłem prokurator generalną, żeby zrobiła co w jej mocy dla przyspieszenia biegu sprawy w sądach niższej instancji. Chcę, żeby wszystkie nieporozumienia zostały wyjaśnione jak najszybciej.
- Chyba nie mówiła panu, że może pan wygrać, prawda? Jeśli tak, to niech pan ją zwolni, bo jest w oczywisty sposób niekompetentna. - Trent machnął lekceważąco ręką.
Niespodziewanie Breland uśmiechnął się.
- Powtórzę jej pańskie słowa. Ale sprawy mają się tak, że dobrze wiem, co ma zamiar powiedzieć w Baltimore w najbliższy wtorek i nie widzę powodu, dla którego pańska strona miałaby zwyciężyć.
Trent skrzyżował ramiona na piersi.
- Pan chce mnie zdenerwować.
- Ależ nie. Pan najwyraźniej się spodziewał, że to spotkanie przerodzi się w starcie. Ale jeśli chodzi o Drugą Poprawkę, jesteśmy po tej samej stronie.
Trent wstał nagle. Szyja mu poczerwieniała, pięści miał zaciśnięte z gniewu.
- Pan jest bezczelnym kłamcą, panie prezydencie... i pewnie myśli pan, że jestem głupcem.
- Wręcz przeciwnie. Uważam, że jest pan oddany sprawie wolności osobistej, że jest pan czujnym strażnikiem Drugiej Poprawki.
- Niech pan nie stara się pokryć swoich zniewag pustymi pochlebstwami - odparł Trent głosem pełnym zimnej furii.
- Ale pański punkt widzenia jest, obawiam się, przestarzały kontynuował Breland. - W Drugiej Poprawce nie ma nic, co gwarantowałoby, że technologia uzbrojenia nie będzie się rozwijać. W osiemnastym wieku nie było automatów ze zmiennym ogniem, celowników laserowych, nabojów z centralną spłonką. Przecież Narodowe Stowarzyszenie Strzeleckie nie broni prawa do noszenia flint skałkowych na czarny proch. - Chcecie, żeby Amerykanie mogli korzystać ze wszystkich dobrodziejstw rozwoju technologicznego, który nastąpił w ciągu ostatnich dwustu lat. Mam rację?
- Tak... a pan chce nam odebrać te dobrodziejstwa. Chce pan nas rozbroić i sprawić, żebyśmy byli ulegli...
- Pan mnie nie rozumie, panie Trent. Rozbrojenie kogokolwiek jest aktem przemocy...
- Właśnie. I jest to przemoc stosowana wobec sześćdziesięciu milionów właścicieli broni palnej i wobec dwóch stuleci demokracji.
Breland wskazał ręką na kanapę stojącą za prezesem.
- Proszę pana... niechże mnie pan wysłucha.
Trentowi spodobał się ten ton, który wziął za pełne niepokoju błaganie. Usiadł z powrotem.
- Tylko dlatego, że ciekawi mnie pańska złudna nadzieja zwycięstwa.
- Tarcza Życia, zwana również Detonatorem, jest bronią - odparł cicho Breland. - A Druga Poprawka chroni prywatną własność tego urządzenia równie mocno, jak chroni własność karabinów, rewolwerów i pistoletów. Wygramy, bo nie może pan używać Drugiej Poprawki, żeby uprzywilejować jedną klasę broni wobec innej. Macie prawo do waszej broni palnej. Wasi sąsiedzi mają prawo do Tarczy Życia. I sądu to nie interesuje, że broń sąsiadów jest lepsza od waszej.
Śmiałość i arogancja taktyki, jakiej użył Breland, sprawiła, że Trent na chwilę zaniemówił.
- Pan zmienia zasady. Żaden obywatel nie ma Tarczy Życia na prywatny użytek - parsknął. - Wszystkie są w rękach Federalnego Biura Świństw, Centralnej Agencji Węszących i pańskich faszystowskich sił policyjnych, którymi uczynił pan nasze formacje zbrojne. To nie dotyczy praw jednostki, to sprawa przeciwko rządowi depczącemu prawa tej jednostki. To sprawa o zamordowanie męża Loretty Welch.
- To jest poniżej pańskiej godności, panie Trent - odparł Breland bez nienawiści. - Tamto było przypadkiem, tragicznym zbiegiem okoliczności. Wie pan równie dobrze jak ja, że sądy nigdy nie używały konstytucji do ograniczania praw rządu federalnego w kwestii wyposażania armii i praw rządów innych szczebli do wyposażania ich policji. Armie i policje są po to, żeby wymuszać porządek. Czasem źle użyją swojej potęgi. Jak rozumiem, to właśnie jest powodem, dla którego prawo do posiadania broni przez obywateli nazywa pan „pierwszą wolnością”.
- Właśnie tak - odparł Trent wyzywającym tonem. - Człowiek, który nie może się bronić, który nie może bronić swojego domu i swojej rodziny, nie ma nic: nie ma praw, nie ma wolności, nie ma własności.
- Więc niech pan pomoże dać ludziom tę potęgę - powiedział Breland. - Stoimy na wysepce pomiędzy tym, co było wczoraj, a tym, co nadejdzie jutro. Nie możemy tego zmienić, ani pan, ani ja. Dlatego pana tu poprosiłem: chciałem się upewnić, że pan wie, iż sprawa wymknęła nam się z rąk. Żaden człowiek, nawet prezydent, nie może zmienić biegu historii.
- Nie widzę tego w ten sposób - odparł Trent lekkim tonem. W ciągu trzech dni stracił pan dwadzieścia punktów, a ja zyskałem pół miliona członków. Pan broni zabijania niewinnych, a ja bronię konstytucji. Pan myśli, że ludzie boją się broni, a ja wiem, że bardziej boją się własnego rządu. Przeanalizowaliśmy statystyki śmierci od broni palnej; pański plan nie zapobiegnie nawet jednej dziesiątej tych zgonów. Pan obiecał zbyt wiele, a my się już postaramy, żeby naród się o tym dowiedział.
Zachichotał. Wróciła mu pewność siebie.
- Ile fabryk konstruuje to coś? Jedna, dwie? I co takiego niepowstrzymanego jest w historii, żeby nie można było zamknąć tych fabryk? Czy jest ich tyle, żeby zabrakło nam pochodni do ich spalenia albo pieców hutniczych, żeby je przetopić? Nie, panie prezydencie... łatwiej będzie to powstrzymać niż się panu wydaje.
- Spóźniliście się.
Trent odwrócił gwałtownie głowę w kierunku, z którego dochodził nowy głos.
- Co pan powiedział?
- Powiedziałem, że się spóźniliście. - Młody człowiek podszedł parę kroków z miejsca, w którym stał. - W tej chwili czynnych jest na całym świecie jedenaście linii produkcyjnych. O ile mi wiadomo jest to o pięć więcej, niż było przed miesiącem. Trzy z nich, w Kanadzie, są własnością mojego pracodawcy. I co najmniej trzydzieści laboratoriów pracuje nad ulepszeniami; Japończycy poddają teraz próbom model trzykrotnie mniejszy, który składa się z pięć razy mniejszej liczby części. Ameryka to nie cały świat, panie Trent. Może na Sąd Najwyższy wpłyną jakoś plamy na Słońcu i okaże się, że jako ostatni skorzystamy z dobrodziejstw Detonatora, a nie jako pierwsi, ale w końcu tak się stanie.
- Kto to jest? - zapytał Trent Brelanda.
Prezydent wstał i ruchem ręki poprosił młodego człowieka, żeby przystąpił bliżej.
- Panie Trent, pozwoli pan, że przedstawię doktora Jeffreya Hortona, wicedyrektora laboratoriów Terabyte i głównego wynalazcę Detonatora.
- I byłego dożywotniego członka Narodowego Stowarzyszenia Strzeleckiego - powiedział Horton, rzucając swoją legitymację członkowską na stół przed Trentem. - Skoro już pan liczy głowy, proszę sobie odjąć jedną od pół miliona... nie widzę powodu, żeby należeć do tak anachronicznej organizacji. Jeśli zamkniecie oczy na to, co się dzieje, na to, co już nastąpiło, będziecie równie pozbawieni racji bytu jak obóz wojskowy muszkieterów albo żywy obraz z wojny secesyjnej pod tytułem „Bitwa pod Shiloh”.
- Rozumiem - powiedział Trent, wstając. Ręce mu drżały z ledwo powstrzymywanej furii. - Mam nadzieję, że dobrze się pan bawił swoim maleńkim fortelem, panie prezydencie. I mam nadzieję, że pańskie zakrwawione pieniądze sprawiły panu satysfakcję, doktorze Horton. Ufam, że nieźle zarobicie na zdradzie swojego kraju.
Horton potrząsnął głową.
- Pan niczego nie zrozumiał, prawda?
- Co miałem zrozumieć?
- Że powody, dla których kocha pan broń palną, są dokładnie takie same jak powody, dla których inni jej nienawidzą i boją się jej - odparł Horton.
- O czym pan mówi?
- To władza... ta straszliwa władza, którą ma pan w ręku, ta władza, którą ma pan na każde swoje życzenie. Władza zabijania w przypływie gniewu albo niecierpliwości, albo chciwości, zabijania na odległość, pokoju, na szerokość ulicy. W broni palnej siedzi dżin, który słucha pańskich rozkazów, a ponieważ on pana słucha, inni też muszą pana słuchać.
- Filozof - odparł szorstko Trent. - Gardzę filozofami. Uwielbiają we wszystkim mącić.
- Nie - powiedział Horton. - Fizyk. Ale i tak przyjmuję tę definicję.
- To nie ma znaczenia - stwierdził Trent. - Pan nawet nie widzi zagrożenia dla praw jednostki, które wypichcił pan wraz ze swoimi kolesiami. To najwyraźniej pana nie interesuje. Na tym skończymy rozmowę.
- Niezupełnie - odparł ostro Horton robiąc krok, by zablokować mu drogę do drzwi. - Chcę skorygować pańskie mylne zdanie na pewien temat: otóż nie zarobiłem na patencie ani grosza. Przekazałem Detonator do użytku publicznego prawie dwa miesiące temu jako wolną od opłat licencję. To między innymi dlatego sprawy tak szybko ruszyły. Prawda, że przyjmowałem zapłatę, gdy pracowałem nad Detonatorem, a ktoś zarobi pieniądze sprzedając go, ale jeśli pan myśli, że chodzi tu o pieniądze albo o politykę, jest pan w błędzie.
Trent z niedowierzaniem patrzył na Hortona, jakby zobaczył diabła wcielonego.
- Nie spocznie pan, dopóki nie zabierze pan nam ostatniej spluwy, prawda?
Horton wetknął ręce do tylnych kieszeni spodni i uśmiechnął się ze znużeniem.
- Nadal pan niczego nie rozumie. Tu nie chodzi o broń palną. Ale ma pan rację, nie spocznę. Nie spocznę, dopóki Detonator nie przybierze rozmiarów teczki, na którą będzie mógł sobie pozwolić każdy właściciel sklepu. Nie spocznę, dopóki Detonatory nie będą rozmiarów comsetu, na kieszeń każdego właściciela domu. Do diabła, nie spocznę, dopóki nie będą tańsze niż pistolet albo rewolwer dobrej marki. Powie pan, że nie będzie się pan czuł bezpieczny na ulicy ze swoim glockiem, jeśli świat będzie taki? Taki zwrot o sto osiemdziesiąt stopni to naprawdę czysta gra. My nie czuliśmy się bezpieczni, gdy pan go nosił, żyjąc w swoim świecie.
Trent zaczerpnął tchu i zebrał wszystkie zapasy pogardy, jakimi dysponował.
- Musicie być dwoma najgłupszymi ludźmi na urzędzie. Jeszcze takich nie widziałem - powiedział, okrążając Hortona po drodze do drzwi. - Wasza zabaweczka nie obroni was przed oprychem z nożem, a waszych córek przed bandą gwałcicieli. Nie odstraszy gangu ani nie zwolni pochodu chińskich dywizji. Żyjecie w nierealnym świecie, ja żyję w realnym.
Doszedł do drzwi, położył rękę na klamce.
- Jesteście albo szaleni, albo kompletnie naiwni, jeśli myślicie, że sto milionów Amerykanów będzie spokojnie patrzyło, jak im zabieracie broń i prawo dane od Boga.
To był świetny moment, najlepsza chwila, żeby wyjść trzaskając drzwiami. Szkoda tylko, myślał w drodze powrotnej, że jedyną widownią jego triumfu okazali się ludzie, którzy będą powracać do jego pamięci jak senny koszmar za każdym razem, kiedy przypomni sobie ten feralny dzień.
Pozew w sprawie Detonatora uraził Jeffreya Hortona zarówno osobiście, jak i na płaszczyźnie filozoficznej. Opinia, że technologia Detonatora jest przeciwna konstytucji, była w jego mniemaniu porównywalna z wytoczeniem sprawy przeciwko Galileuszowi albo zakazem nauczania darwinizmu w stanie Tennessee. Był to absurd świadczący o małostkowości i krótkowzroczności. Czuł w sobie zapał, żeby głosić to wszem i wobec.
- Wszystkie ich argumenty to po prostu przykrywka dla antyintelektualizmu - wymamrotał do doktora Greene’a po przeczytaniu pozwu wysłanego przez Narodowe Stowarzyszenie Strzeleckie do Sieci. - Gdyby miało być, tak jak oni chcą, używalibyśmy do tej pory muszkietów i strzelb skałkowych. Nie żyjemy w jakimś cholernym osiemnastym wieku.
- Nie mnie o tym mów. Im to powiedz - odparł Gordie. - To nie ja twierdzę, że twoja Dziewczynka jest brzydka.
Horton wziął sobie tę radę do serca i skontaktował się z Białym Domem, oferując swoją pomoc przy formułowaniu odpowiedzi na pozew. To właśnie doprowadziło do rozmowy z prezydentem i podróży na wschód, na spotkanie z Trentem.
Było tak, jak Horton się spodziewał. Chciał się przekonać, jak rozumuje Trent. Prezydentowi zależało na obecności Hortona, z którego wiedzy chciał skorzystać przy rozmowie. Żaden z nich nie spodziewał się, że Horton odegra w tym spotkaniu tak ważną rolę.
Ale Horton, zanim włączył się do rozmowy, miał już pełną głowę świętego oburzenia. Rozładował się i na chwilą go to uspokoiło, ale jednocześnie zrobił coś, od czego już nie było odwrotu. Właśnie przed przekroczeniem tej granicy ostrzegał go Brohier. Wyszedł z cienia w światło jupiterów i stanął u boku prezydenta.
Dzień po konfrontacji z Johnem Trentem, sajt zwolenników prawa do posiadania broni palnej przez obywateli zadenuncjował doktora Jeffreya Hortona jako wynalazcę Detonatora. Większa część artykułu utrzymana w stylu połajanki, przedstawiała Jeffreya jako czarny charakter. To można było łatwo znieść. Ale kiedy Horton przeczytał swoją biografię zawartą w tekście przeszły go ciarki. Sądząc z pominięć i pomyłek, materiał został zaczerpnięty bezpośrednio z księgi adresowej American Association for the Advancement of Science i z publikacji Terabyte. Ale w tekście zamieszczono również trzy fotografie - wśród nich stopklatkę przedstawiającą go siedzącego na galerii podczas połączonej sesji Kongresu - na które nałożono kręgi i linie celownika optycznego.
Tuż pod tymi zdjęciami widniał jego poprzedni adres w Columbus wraz z mapą przedstawiającą dojazd od jego domu do kampusu.
- Możemy zlikwidować tę stronę - powiedział dyrektor FBI Mills na pospiesznie zwołanym spotkaniu, w którym wziął udział prezydent i dyrektor Secret Service. - Ale oni już osiągnęli swój cel: nie da się zapobiec rozpowszechnianiu tej informacji. Główne stacje nadawcze będą ją miały jeszcze przed wieczorem, o ile już jej nie mają.
- To co mam zrobić? - zapytał Horton patrząc na Brelanda.
- To zależy od ciebie - powiedział prezydent. - Możesz się udzielać, możesz się też gdzieś zaszyć. Coś mi się wydaje, że nie wpłynie to na twoją popularność, ale może zmienić nastawienie do ciebie.
- Nadal ma bezpieczną przystań w Nevadzie - powiedział szef Secret Service. - Jak do tej pory nikt jeszcze nie wie o Aneksie. Może najlepiej byłoby, gdyby tam po prostu wrócił.
Dyrektor public relations gwałtownie potrząsnęła głową i pochyliła się w krześle do przodu.
- Są tacy, którzy już węszą i szukają odpowiedzi na swoje pytania - powiedziała. - Najlepiej odpowiedzmy na nie i przedstawmy im doktora Hortona, może nawet powinniśmy pozwolić sobie na konferencję prasową. Dopiero potem niech się zaszyje w Nevadzie.
- Zjedzą go żywcem - powiedział bez ogródek Mills. - Proszę tego nie brać do siebie, doktorze, ale pan nie ma doświadczenia z tym, co uchodzi tu za dziennikarstwo. Nie widzę powodu, żeby jeszcze bardziej pana narażać. I jestem pewien, że agent Burke zgodzi się ze mną.
Człowiek z Secret Service kiwnął głową. Rochet odezwała się stanowczym tonem:
- Zawsze uważałam, że nie ma znaczenia, czy tubylcy przygotowują się do tego, żeby cię ugościć, czy żeby cię zjeść. Tak czy inaczej, lepiej im w tym pomóc, niż zostawić wszystko w ich rękach. Myślę, że możemy to wszystko zgrabnie zorganizować, jeśli doktor Horton wyrazi zgodę. Jest miłym młodym człowiekiem, inteligentnym, umiejącym ładnie mówić, bez bagażu politycznego, bez ekstremalnych przekonań. Dlaczego mamy pozwolić, żeby go demonizowano, skoro prawda jest po naszej stronie? Cały ten szum wokół Morgensternów nie wpływa już na umysły, to tylko hasła, wokół których zbiera się opozycja. Możemy dać z kolei naszym ludziom coś, wokół czego mogliby się zgromadzić: skromnego bohatera. Co pan o tym sądzi, doktorze?
Horton przyglądał się ich twarzom szukając podpowiedzi.
- Nie chciałbym, żeby koledzy z zespołu myśleli, że zagarniam wszystko dla siebie - powiedział powoli.
- Porozmawia pan z nimi przedtem, wyjaśni sytuację. 
Horton pokiwał głową i dodał:
- Ale nie chciałbym, żeby to, co napisano w „Ammo Locker”, uszło im płazem.
- Ma pan całkowitą rację - powiedziała Rochet. - Nie powinien pan pozwolić, żeby mieli ostatnie słowo. Tyle, jeśli chodzi o odbiór.
- Myślałem, że tu chodzi o prawdę - rzekł Horton.
- Niezbyt często - odparła Rochet. - Ale zawsze od tego staramy się zacząć.
- Co zatem postanowiłeś? - Breland zwrócił się do Hortona.
- Myślę, że się zgodzę - odparł doktor.
- Dobrze - powiedziała Rochet, wstając. - Chodźmy zatem do mojego biura i weźmy się do pracy.
Aimee Rochet, jak Picasso na płótnie, rysowała figury w powietrzu. Była artystką pracującą w materii nieuchwytnej i zmiennej jej dzieła to wrażenia, odbiór, a kiedy było trzeba, także iluzja.
Z dnia na dzień ułożyła scenariusz pierwszego balu dla politycznego debiutanta, a zarazem protokół koronacji bohatera. Kiedy Departament Handlu ociągał się z szybkim załatwieniem Narodowego Medalu za Rozwój Technologii, poszperała w archiwach Białego Domu i znalazła papiery wcześniej przyznawanej nagrody prezydenckiego Medalu Postępu. Zgromadziła entuzjastyczną klakę wystarczającą do tego, żeby wypełnić szerokie ujęcie kamery. Spędziła w tym celu personel średniego szczebla z Departamentu Stanu. Sprowadziła też błyskawicznie dwóch żyjących amerykańskich laureatów Pokojowej Nagrody Nobla; mieli siedzieć w pierwszym rzędzie i ściskać wylewnie dłoń Hortona.
Obfite mowy dla prezydenta i jego honorowego gościa napisane zostały, jak zwykle, przez typków ze sztabu PR, ale Rochet osobiście wysłuchała uwag Jeffreya Hortona, a potem zredagowała je, żeby uniknąć niejasnych miejsc i utrzymać naturalny rytm frazy. Osobiście dobrała reprezentantów mediów, których dopuszczono do konferencji, a szczególnie przyjaznemu Białemu Domowi korespondentowi z sieci Bertelsmann Worldwide udzieliła trzygodzinnego wywiadu na wyłączność. Przy śniadaniu dała Hortonowi ostatnie rady, a kiedy nadszedł czas, sama została moderatorem konferencji prasowej.
Jedyną rzeczą, której nie mogła w żaden sposób zrobić - myślała o tym patrząc na las wzniesionych rąk - było odpowiadanie na pytania zwrócone do Hortona. Fizyk miał tę samą wadę co Breland - był zbyt naturalny, żeby nauczyć się na pamięć układnych odpowiedzi i zbyt uczciwy, by uniknąć politycznych pułapek. Na dodatek, w odróżnieniu od Brelanda, był amatorem. Mogła tylko mieć nadzieję, że nie skrzywdzi sam siebie zanadto.
Pokazała palcem: „Zaczynamy z grubej rury”.
- Tak, Richardzie, pierwsze pytanie dla ciebie.
- Doktorze Horton, senator Wilman twierdzi, że Tarcza Życia jest odpowiedzią na modlitwy pacyfistów. Rozmawiał pan o tym z nim, a może z samym Panem Bogiem. Czy uważa pan, że rozbrojenie w skali globalnej jest możliwe?
„No, dalej... nie musisz odpowiadać na wszystkie pytania...”
- Nie znam senatora Wilmana - odparł Horton - ale jestem całkowicie przekonany, że Bóg jest po stronie pokoju. Czy zaś rozbrojenie jest realistyczne, czy też nie... Nie mogę tego powiedzieć. Mogę natomiast powiedzieć, że zespół badawczy Tarczy Życia byłby szczęśliwy, gdyby świat poszedł w tę stronę. „Nieźle, pomyślała. Teraz Pastor...”
- Doktorze Horton, Alfred Nobel zbił majątek sprzedając dynamit wszystkim armiom walczącym w wojnach dziewiętnastego wieku. Czy przyjąłby pan Pokojową Nagrodę Nobla za odkrycie antidotum na dynamit, czy raczej uznałby pan ją za krwawe pieniądze?
- Nobel powiedział swojej przyjaciółce, hrabinie Bercie von Suttner, że chciałby wynaleźć maszynę albo materiał, które sprawiłyby, że wojny będą niemożliwe. Zdaje się, że myślał o odstraszaniu, ale nie wydaje mi się, żeby ktokolwiek, kto został uhonorowany przez jego fundację, miał kaca moralnego.
„Bardzo ładnie. A teraz Pieszczoch”.
- Doktorze Horton, wolałby pan Pokojową Nagrodę Nobla czy Nagrodę Nobla z dziedziny fizyki?
- Nie myślę o tym - odparł Horton. - Zajmuję się nauką, a nie nagrodami.
„Och, Pieszczoch nie będzie miał dziś wieczór swojego kąska, odebrałeś mu całą przyjemność. Teraz poprosimy któregoś z jego kolegów...”
- Jakich pan ma idoli, doktorze Horton?
- Nie sądzę, żeby ludzie, którzy zajmują się tym, co ja, mogli sobie pozwolić na idolów. Ale mam dług wdzięczności wobec swoich nauczycieli i wobec wszystkich pionierów, którzy odkrywają fragmenty naukowej układanki i przekazują nam wiedzę o nich.
„Och, mogłabym cię ucałować. Zobaczmy, zobaczmy, Łaskotek będzie chyba bezpieczny...”
- Czy nazwałby się pan geniuszem?
- Nie, po prostu ciężko pracuję.
„Jeszcze trochę i zmywamy się stąd. W porządku, teraz Monsieur...”
- Doktorze Horton, co pan wie o krążącym w Sieci dokumencie dotyczącym czegoś, co nazywa się „Detonator Mark I”? Zdaje się, że to pełna instrukcja budowy czegoś, co bardzo przypomina Tarczę Życia. Proszę nam powiedzieć, czy dokument jest autentyczny czy fałszywy. Czy ma pan z tym coś wspólnego?
Gdy Horton otwierał usta ze zdumienia, gładko wkroczyła z pomocą Rochet.
- Przypominam wam, że doktorowi Hortonowi nie wolno komentować szczegółów swoich badań, dopóki nie zostaną zniesione restrykcje wprowadzone ze względu na bezpieczeństwo narodowe. Dotyczy to również komentowania plotek rozpowszechnianych w Sieci.
„Szybko, kto teraz... och, Dama w Kapeluszu”.
- Eleanor?
- Doktorze Horton, co powiedziałby pan Loretcie Welch i dzieciom Morgensternów?
„Cholera... czekaj, ty suko, nigdy więcej cię nie zaproszę”.
- Doktor Horton łączy się z prezydentem w bólu... - zaczęła.
- W porządku, Aimee, chciałbym odpowiedzieć - powiedział Horton. - Żałuję, że to się stało. Gdy to usłyszeliśmy, w laboratorium zapanował smutek. Mam nadzieję, że operatorzy Tarczy Życia wyciągną z tej tragedii wnioski. Ale kiedy dawno temu straciłem przyjaciela w wypadku lotniczym, nie winiłem za to braci Wright. Kiedy zginęli kosmonauci z „Challengera”, myślę, ze nikt nie ubzdurał sobie, że to wina Roberta Goddarda. Każda nowa technologia przynosi zarówno zyski, jak i nowe zagrożenia. Nie sądzę, żeby można było żądać stuprocentowych zabezpieczeń.
„Przestań już gadać, przestań już gadać, musimy teraz stąd wyjść”.
- Ostatnie pytanie. Taniu, proszę.
- Doktorze Horton, czy rozmawiał pan już ze swoją siostrą? O ile wiem, jest olimpijską medalistką w strzelaniu.
- Owszem, jest - odparł. - Jestem z niej bardzo dumny. Nie, nie miałem jeszcze okazji porozmawiać z Pamelą.
- Jak pan sądzi, czy pochwala to, co pan robi? Horton wyglądał na zaskoczonego.
- Zawsze się wzajem wspieraliśmy. Taką już jesteśmy rodziną. Nie widzę powodu, dla którego miałoby się to zmienić.
„Nieźle”.
Po tej odpowiedzi Rochet zapędziła go z powrotem do Białego Domu. Powiedziała mu, że świetnie dał sobie radę, oddała go w ręce stażysty, a potem pobiegła do pomieszczeń dla prasy, żeby złagodzić wszystkie ewentualne kanty. 
Gdy wróciła, wiedziała już tyle, żeby móc mu pokazać najciekawsze, w większości nastrojone w przychylnym tonie wycinki prasowe. Przez chwilę surfowali wspólnie po kanałach w centrum medialnym Białego Domu, aż wreszcie Horton wstał, otrząsnął się i powiedział:
- Nie mogę już więcej. Nie cierpię swojego głosu. 
Uśmiechnęła się i powiedziała:
- Do jutra ci go odbiorą. Będziesz po prostu wideoklipem z podłożonym cudzym głosem.
Roześmiał się słysząc to.
- Wiesz, naprawdę dobrze się spisałeś - powiedziała i uściskała go.
Widziała już wiele pokonferencyjnych kompromitacji, a zdarzały się one nie tylko początkującym gwiazdom medialnym.
- Gdybyś został jeszcze przez parę dni, mógłbyś zrobić dla nas wiele dobrego. To jak, doktorze?
Zgodził się z miejsca i dobrze zniósł jeszcze tydzień burzliwych, choć starannie przygotowanych występów publicznych. Toteż zarówno Rochet, jak i wszyscy inni zaskoczeni byli faktem, że dziewięć dni po powrocie do Nevady doktor Jeffrey Horton wziął bezterminowy urlop bezpłatny, wyjechał z Aneksu samochodem należącym do Terabyte i zniknął bez śladu.
Strażnicy przy bramie powiadomili Julesa Merchanta, że senator Grover Wilman jest na terenie kompleksu fabrycznego. Merchant wyszedł na spotkanie starego przyjaciela do holu recepcyjnego biurowca Allied General.
Trzy dekady temu wojenne losy sprawiły, że się spotkali. Połączyły ich wspólne wspomnienia z nocnego rajdu przez pustynię w sześćdziesięciotonowym czołgu abrams. Ale po wojnie każdy z nich obrał inną drogę. Polityka rozdzieliła ich na ponad dziesięć lat. Prezes największej na świecie wytwórni broni, a zarazem największego w kraju zakładu produkującego na rzecz armii nie mógł sobie pozwolić na osobiste kontakty z człowiekiem, który był niespokojnym duchem Senatu i najbardziej znanym na świecie działaczem rozbrojeniowym.
Ale przyjaźń wykuta w ogniu pozostaje na zawsze. I uśmiech, którym Merchant obdarzył gościa na powitanie, był szczery.
- Grover - powiedział rozkładając ramiona, żeby zrobić niedźwiedzia. - Wyświadcz mi przysługę i nie przypominaj, jak dawno się nie widzieliśmy.
- Cieszę się, że cię widzę, Jules - odparł Wilman. - Zdaje się, że jesteś pierwszym człowiekiem w tej fabryce, który nie gapi się na mnie z otwartymi ustami.
Merchant roześmiał się wesoło.
- A no tak, wszyscy się zastanawiają, co ty tu, do diabła, robisz - powiedział. - Cóż, wszystko się zmienia, jeśli tylko trochę poczekać, prawda? Chodź, bryka czeka przed wejściem. Chcę cię zabrać na próbny tor i coś ci pokazać.
Bryką prezesa okazał się niski, pięciomiejscowy wóz, który mimo neutralnego, brązowego koloru - aż się prosił, żeby go nazwać pojazdem wojskowym. Miał zapasowe kanistry na paliwo ukryte wewnątrz, GPS na desce rozdzielczej, pozycje strzeleckie chronione przez wygięty pancerz z tyłu i szynę z ruchomym pierścieniem gotowym na przyjęcie lekkiego karabinu maszynowego.
- To ma zastąpić hummera? - zapytał Wilman przerzucając nogę nad wysoką osłoną błotnika i sadowiąc się na tylnym siedzeniu.
- Tak. To „fiver”, Forward Infantry Vehicle, samochód zwiadowczo-patrolowy piechoty. Ma także pięcioosobową załogę: kierowca, strzelec karabinu maszynowego, obserwator-ładowniczy i dwóch strzelców pilnujących tyłów. Dostawy zaczęliśmy w maju. Bieżący kontrakt opiewa na tysiąc trzysta sztuk we wszystkich wersjach. Osiąga setkę na płaskim terenie, wspina się na pięćdziesięciostopniową pochyłość i może sforsować każdą wodę, która nie sięga wlotu powietrza do turbiny. Ale ty to wszystko wiesz, jak sądzę. Walczyłeś i wywalczyłeś, że zamówili u mnie o dwieście egzemplarzy mniej.
- Nie było w tym niczego osobistego, Jules - powiedział Wilman. - I nigdy nie mówiłem, że Allied General dostarcza byle jakie produkty.
- Wiem - odparł Merchant, dodając obrotów i kierując się w stronę pobliskiego lasu.
- Po raz pierwszy widzę tę maszynę.
- Cóż, to nie fivera chciałem ci pokazać - odparł Merchant. Czy udało ci się dotrzeć do tajnych danych traktujących o czymś, co nazywa ją bazyliszkiem?
- Nie, byłem zajęty czym innym. 
Merchant pokiwał głową.
- Myślę, że jako stary czołgista chętnie rzuciłbyś okiem na prototyp. Nie mogłem ci tego pokazać, dopóki nie wszedłeś w skład komisji zajmującej się tajnymi wydatkami budżetowymi.
Zwolnił przed punktem kontrolnym. Przez podwójną bramę wjechali na pilnie strzeżone pole doświadczalne.
- Oglądałeś kiedy te zwariowane zawody, kiedy ludzie ścigają się, kto dalej popłynie pojazdem śnieżnym po głębokiej wodzie?
- Pewnie - odparł Wilman. - Tylko ciekawe, kto wpadł na taki pomysł jako pierwszy i dlaczego uznał, że to fajna rzecz.
- Myślę, że to musiał być jakiś szesnastolatek, pijany albo śmiertelnie znudzony. Albo i to i tamto. Tak, czy inaczej, to jest właśnie bazyliszek. Nazwa pochodzi od jaszczura, który umie chodzić po wodzie. W gruncie rzeczy jest to bradley CFV poddany kuracji odchudzającej i napakowany sterydami. Wszędzie syntetyki, plastikowy pancerz, szczelne nadwozie przypominające wannę i nowa, wydajna turbina, starsza siostra tej, którą ma fiver pod maską.
- Mówisz o lekkim czołgu pływającym?
- Nie nazwałbym tego pływaniem. Ale właśnie dojechaliśmy na miejsce. Hangar numer siedem. Sam zobaczysz.
Merchant oddał kierownicę kierowcy doświadczalnemu i na pełnym gazie pojechali do bazyliszka, ukrytego w odległym zakątku pola doświadczalnego, pokrytego wzgórzami i krzewami, z naturalną rzeką i sztucznym jeziorem. Gdy załoga bazyliszka przeprowadzała pokaz, Wilman otworzył szeroko oczy. Na twarzy malował mu się uśmiech nastolatka rozkoszującego się rykiem silników potężnych maszyn.
Bazyliszek wspinał się na skalne ściany, obalał mniejsze drzewa, gnał po polnej drodze, a potem przeprawiał się przez rzekę nie zwalniając; wyrzucał tylko za sobą pióropusz wody. Na zakończenie demonstracji bazyliszek przeprawił się przez jeziorko w jego najszerszym miejscu, potem zawrócił i popłynął z powrotem. W połowie drogi zatrzymał się i osiadł głębiej na wodzie, utrzymując się jednak nad jej powierzchnią. Jego gąsienice zaczęły się obracać każda w przeciwną stronę, zrobił obrót o trzysta sześćdziesiąt stopni w prawo, a potem w lewo. Wieżyczka nakierowała się na cel po zachodniej stronie i dwudziestopięciomilimetrowe działko oddało strzał. Odrzut był prawie niezauważalny, bazyliszek ruszył raptownie do przodu, podniósł się lekko na wodzie i skierował w stronę brzegu.
- Spróbuj tak z inną maszyną - powiedział z dumą Merchant.
- A da sobie radę z urwistym brzegiem?
- Oczywiście. O ile nie jest nachylony w stronę wody.
- Cóż... to robi wrażenie. Niesamowita maszyna - powiedział Wilman. - Nie przydałaby się nam w Iraku, ale wszędzie indziej byłaby na miejscu. Ma mobilność poduszkowca bez jego skłonności do obijania się o krawędzie.
- Dziękuję - odparł Merchant. - Pomyślałem sobie, że dobrze, żebyś zobaczył tę maszynę, zanim pójdzie w ślady B-49 - na złomowisko albo do muzeum ciekawostek historycznych.
- Co?
Merchant skierował wzrok na prawo i wraz z przyjacielem ruszył na długi, powolny spacer wzdłuż betonowego brzegu sztucznego jeziora.
- Bazyliszek miał zastąpić obie wersje bradleya. Ale w poniedziałek doszły mnie słuchy, że wstrzymano zamówienie na sześć następnych prototypów i cały cykl produkcyjny jest zagrożony. Pentagon chce dokonać nowej oceny programów badawczych i zaopatrzenia w pojazdy bojowe. Kontrakty są wstrzymywane.
- Chyba cię to nie zaskakuje - powiedział Wilman.
- Nie. Ale wygląda na to, że wiele z nich nigdy już nie będzie kontynuowanych, włączając ten. A jeśli nie rozpoczniemy pokaźniejszej produkcji na użytek krajowy, nigdy nie dostaniemy licencji na eksport, nawet do krajów zaprzyjaźnionych. To oznacza koniec dla inwestycji za czterysta milionów dolarów i dla linii produkcyjnej, która mogłaby dać nam dwadzieścia miliardów aktywów księgowych i utrzymać sześćdziesiąt tysięcy miejsc pracy dla wykwalifikowanych robotników. Nie mamy dla nich innego zatrudnienia, jeśli to przepadnie.
- Mówisz mi to, żebym poczuł się winny, czy prosisz o coś? A jeśli to drugie, to czy jesteś pewien, że mam ci coś do zaoferowania?
- Proszę o wskazówki od przyjaciela, o nic więcej - powiedział Merchant. - Grover, prawie cały ubiegły tydzień spędziłem w Vail na prywatnych rozmowach z kilkoma znajomymi, którzy mają podobne kłopoty. W końcu nie ustaliliśmy, co robić dalej. Rozjechaliśmy się, by tak rzec, głęboko poróżnieni i trawieni niepokojem.
- Jeśli ci znajomi to Burton, Lightner i Sullivan, to całkiem zrozumiałe - odparł Wilman, wymieniając szefów pozostałych trzech amerykańskich koncernów zbrojeniowych. - Ciąży na tobie wielka odpowiedzialność. Masz ogromny wpływ na życie wielu ludzi.
Merchant zagrodził drogę Wilmanowi i spojrzał mu w oczy.
- Grover, wiesz, że polityka mnie nie interesuje. Zaraz mogę zacząć budowę turystycznych łodzi podwodnych na Karaiby albo pojazdów na Marsa, jeśli rząd zechce to kupić. Allied General konstruuje najnowocześniejsze maszyny, zdolne przebywać w każdym środowisku - na lądzie, w morzu, w powietrzu, w przestrzeni kosmicznej. To tylko moi klienci chcą ładować na te maszyny broń.
- Gdyby życzenia były statkami kosmicznymi... Wiem, że tak naprawdę sądzisz, Jules. I ze względu na starą przyjaźń nie chcę się z tobą kłócić, przynajmniej nie teraz.
- Dziękuję - odparł Merchant. - Najgorsze jest to, że mam tu jakieś sto siedemdziesiąt pięć tysięcy ludzi, których losy są uzależnione od teorii zbrojnego odstraszania, a którzy muszą płacić rachunki i pokrywać czesne za szkoły dla swoich dzieci. Więc muszę zadać ci to pytanie: już za późno, żeby wykoleić pociąg, do którego wsiedliśmy?
Od pojazdów i ich załóg dzieliło ich jakieś dwieście metrów. Mogli rozmawiać bez przeszkód, ale Wilman i tak rzucił okiem za siebie.
- O wiele za późno, Jules - odparł.
Takiej odpowiedzi Merchant się spodziewał, taką opinię głosił zresztą wcześniej, podczas narady w Vail.
- Masz więc może jakiś pomysł, co powinniśmy teraz zrobić? Mówimy o siedemdziesięciu miliardach dolarów rocznie z kontraktów rządowych, które przechodzą nam koło nosa, o zniknięciu dwudziestu pięciu miliardów z eksportu uzbrojenia.
- Jeśli szukasz współczucia, Jules, powinieneś wiedzieć, że u mnie go nie znajdziesz - powiedział Wilman. - Jesteście Czterema Jeźdźcami Apokalipsy: Allied General, Boeing, Lockmar, United Textron. Świetnie prosperowaliście, czerpiąc zyski z cierpienia innych ludzi. Jeśli teraz wy macie pocierpieć... cóż, szczerze mówiąc, jakoś mnie to nie wzrusza.
- Grover, nie my jedni ucierpimy. Możemy obciąć etaty, zamknąć fabryki, spisać na straty wstrzymane projekty, aż zmniejszymy się do rozmiarów, które dadzą się utrzymać przy życiu. Będę miał ciężej niż tamta trójka, bo ponad połowa produkcji AG idzie na cele wojskowe. Ale nawet my możemy przetrwać w jakiejś formie.
- Więc o co chodzi, Jules? O wartość waszych papierów na giełdzie? Skąd ten niepokój, który cię trawi?
Merchant potrząsnął głową.
- Jestem zaskoczony, że o to pytasz. Ci Czterej Jeźdźcy mają wielkie fabryki w sześćdziesięciu trzech miejscach rozrzuconych po trzydziestu dwóch stanach. To byłoby dla gospodarki czymś takim jak trzęsienie ziemi w Los Angeles, powódź w dolnym dorzeczu Missisipi i huragan na Florydzie na raz wzięte. W pierwszej fali będziesz miał do czynienia z setkami tysięcy zwolnień z pracy. W większości przypadków będą one dotyczyć wysoko kwalifikowanych, wysoko płatnych pracowników, podstawy klasy średniej.
- Takie rzeczy zdarzały się już w przeszłości... zaburzenia w jakiejś gałęzi przemysłu, dyslokacje gospodarcze, zmiany technologiczne - odparł Wilman. - To rzecz przejściowa. Po roku czy dwóch gospodarka wchłonie uzdolnionych.
- I straci ten szczególny potencjał, synergię, ten technologiczny i intelektualny mięsień, który istnieje tylko wtedy, gdy w jednym miejscu skupi się talenty. Groverze, chciałbym zatrzymać tak wielu z tych ludzi, ilu tylko będę mógł. Chciałbym móc nie rozbijać zespołów i dać im zatrudnienie.
Wilman skrzywił się z obrzydzeniem.
- Mówisz o zyskach dla korporacji? „Kupmy parę bombowców rocznie więcej, żeby utrzymać przy życiu fabrykę w Palmdale, wybudujmy dodatkowy lotniskowiec, którego nie potrzebujemy, żeby Newport News się nie rozpadło”. Ale tak się robi, kiedy się wie, że ten mięsień kiedyś będzie potrzebny. A tym razem nie będzie już tego „kiedyś”.
- I o tym właśnie chcę porozmawiać - powiedział Merchant. O tym, w jakiej jeszcze dziedzinie moglibyśmy użyć tego mięśnia. O tym, czy jesteśmy stuprocentowo pewni, że nigdy nie będziemy musieli wybudować szybkiej łodzi podwodnej albo bombowca typu Stealth. I o tym, co mamy z sobą zrobić w czasie, gdy czekamy na decyzję. I nie chodzi mi o zyski, Groverze... nie o produkcję maszyn, których nie mamy jak zastosować. Chcę tylko móc usiąść przy jednym stole z prezydentem i porozmawiać o możliwościach. Merchant zawahał się, ale postanowił użyć karty atutowej. - Chciałbym porozmawiać z nim o misji w Europie, o wprowadzeniu statku kosmicznego na orbitę, wybudowaniu pojazdu lodowego, zwodowaniu oceanicznej łodzi podwodnej. Czy myślisz, że zechce słuchać?
Szeroko otwarte ze zdumienia oczy Wilmana świadczyły o tym, że wreszcie usłyszał coś niespodziewanego - i zachęcającego. Może był to pomysł przemiany jednego z Czterech Jeźdźców z czynnika chaosu w czynnik tworzenia? Merchant tego nie wiedział. Ale słowa, które usłyszał, dały mu nadzieję.
- Nie wiem, czy prezydent zechce cię wysłuchać - powiedział powoli senator. – Ale ja to zrobię. Znajdzie się u ciebie trochę miejsca na dwa krzesła i wieszak na kapelusze?
Merchant roześmiał się.
- O tak, Groverze, znajdzie się. Morze kawy i klucz do toalety też się znajdą.
- Skoro ma być kawa, to rzeczywiście nie zawadzi ten klucz, szczególnie w naszym wieku - poklepał Merchanta po ramieniu i razem wrócili tą samą drogą, którą przyszli. - No, działonowy... porozmawiajmy o tym, co będziemy robić po wojnie.

„Sprawa wymknęła nam się z rąk”.
Kiedy Mark Breland wypowiedział te słowa do Trenta, pamiętnego ranka cztery miesiące temu, były one czystą konstrukcją intelektualną. Teraz miał przed sobą wszelkie możliwe dowody, że mówił prawdę. Nie było już „normalnych” dni - sprawy zupełnie niespodziewane, a zarazem całkowicie niezrozumiałe zdarzały się codziennie.
- W dawnych dobrych czasach - powiedział do Stepaka - być prezydentem znaczyło kierować rozchybotanym minibusem pędzącym nieznaną górską drogą, podczas gdy trzy ciotki i teściowa na zmianę dają rady, jak powinno się jeździć.
- A teraz?
- Teraz to przypomina naukę surfowania - odparł Breland. A w Pensylwanii rzadko to robimy.
Ta metafora nie była tylko żartem. Jego możliwości sprawowania kontroli nad wydarzeniami były tak mizerne, a siły, z którymi musiał walczyć, tak potężne i gwałtowne, że ciągle spadał z grzbietu fali, co chwila musiał się gramolić na wierzch i bezustannie próbować utrzymać równowagę.
Czasem wydarzenia po prostu pojawiały się na czołowych kolumnach prasy i można było tylko wyrazić zadowolenie lub niesmak, uczcić je uroczyście albo żałować publicznie. Inne znajdowały miejsce na początku dziennego raportu spływającego na biurko prezydenta i czasem zostawały tam dłużej, powodując konieczność wytężenia sił, żeby się z nimi uporać. Dwie próby zamachów - jedną krajową, drugą z importu - Breland zaliczył do pierwszej kategorii. Próba postawienia go w stan oskarżenia - na zasadzie ogólnej zgody - należała do tej drugiej.
Breland przetrwał wszystkie trzy ataki, ale zadano mu inne rany, które nie mogły się zagoić. Wielkie oczekiwania sprawiły, że bardzo nisko spadło poparcie dla prezydenta. Niezwykła koalicja obywateli-liberałów i obywateli-antyliberałów, patrycjuszy przemysłu i przemyślnych patriotów czyhała na jego głowę. Bez względu na miejsce w spektrum politycznym, jego przeciwnicy zeszli się razem i jako podstawowej broni użyli kampanii mailingowej oraz skoordynowanych protestów.
Do wyborów pozostały jeszcze ponad dwa lata, ale drugi termin na urzędzie wydawał się sprawą z góry spisaną na straty. Na rozkaz Nolby’ego nie wolno było o tym wspominać w obecności prezydenta. Sztab skupił się - jak to nazwała wiceprezydent Toni Franklin na „stawianiu fundamentów”.
„Nie będziemy w stanie sprawować kontroli nad wydarzeniami, kiedy stąd odejdziemy”, pisała w nocie, która stała się znana jako Eulogia. „Nie możemy być pewni, że ktoś dokończy dzieła, które my zaczęliśmy. Nie możemy być pewni, że nasi następcy będą honorowali nasze intencje i nasze wysiłki. Jedyne, co możemy zrobić w czasie, który nam pozostał, to pracować ze wszystkich sił. Jeśli bowiem zostawimy tylko plany, łatwo będzie odłożyć je na półkę. Jeśli zostawimy po sobie dziurę w ziemi, łatwo będzie ją zasypać. Jeśli ograniczymy się do zaangażowania robotników i zgromadzenia materiałów, łatwo można będzie przeznaczyć te siły i zasoby do innych celów.
Ale jeśli będziemy z pełnym oddaniem działać, żeby osiągnąć nasz cel, jeśli poszukamy pomocy, gdzie tylko się da, jestem przekonana, że zbudujemy trwałe fundamenty dla pokojowego rozbrojenia, oparte na solidnych podstawach społecznych. A jeśli będziemy pilnie doglądać tych naszych fundamentów i dbać o nie, póki beton nie stężeje, a fundamenty zdołają już udźwignąć ciężar, który chcemy na nich złożyć, to tym, którzy po nas przyjdą, niełatwo będzie zburzyć nasze dzieło albo je zignorować. Stanie się ono stałym elementem krajobrazu politycznego, ciągle przypominającym o nowych możliwościach. To, co postanowią zbudować nasi następcy, będzie musiało uwzględnić nasze starania, a ich decyzje wszyscy będą mogli zobaczyć i osądzić.
Może jest jeszcze za wcześnie, żeby nasza wizja stała się rzeczywistością. Ale możemy na zawsze zmienić naturę sporów i dać tym, którzy podzielają nasze poglądy, symbol i przykład, wokół którego będą mogli się gromadzić. Może nie potrafimy przyspieszyć nadejścia przyszłości - nasz kraj jest ciągle młody i czasem bardzo krótkowzroczny. Ale możemy stać się głosem samospełniającego się proroctwa, akuszerką albo nawet matką nowej ery. Nasze zaangażowanie i nasz przykład może sprawić, że przyszłość, gdy nadejdzie, będzie jednak choć trochę przypominać nasze ideały bezpiecznego, bardziej cywilizowanego społeczeństwa.
To jest wyzwanie chwili. To jest to, czego żąda od nas prezydent. Sprawmy, żeby każdy dzień niósł ze sobą coś istotnego”.
Tekst został wydrukowany i podpisany przez byłą senator z Alabamy. Nie rozesłano go pocztą elektroniczną, ale wiceprezydent osobiście wręczyła go prawie trzystu urzędnikom Białego Domu. Eulogia wywarła znacznie większe wrażenie na sztabie niż Brelandowi mogło się przyśnić. Zdarzyło się kilka zdrad i rezygnacji, ale ci, którzy pozostali, zwarli szeregi wokół prezydenta i starali się go chronić przed żywiołami szalejącymi wokół niego.
Jak na ironię, jednym ze spokojnych portów, który dla niego znaleźli, była Europa Zachodnia. Breland był bardziej popularny w Kolonii niż w Chicago, bardziej go szanowano w Bonn niż w Bostonie. Wszystkie narody skupione w Unii Europejskiej już dawno rozwiązały problemy związane z prywatną własnością broni palnej - na korzyść bezpieczeństwa publicznego. Przeciętnemu obywatelowi Anglii, Niemiec albo Francji trudno było pojąć, jak to się dzieje, że amerykański prezydent znalazł się w opałach dlatego, że zaproponował od dawna oczekiwane rozwiązanie kwestii, którą uważali za ohydną plamę na charakterze narodowym Amerykanów.
Ale w popularności Brelanda było coś więcej niż sympatia dla człowieka obrzucanego oszczerstwami. Większość społeczeństw Unii od dziesięcioleci walczyła z miejskim terroryzmem, a podarunek, który Breland uczynił z Detonatora, dawał policji nową potężną broń do zwalczania samochodów-pułapek i bomb przesyłanych pocztą. Inaczej niż w Ameryce, w Europie nie było oporu przeciwko twórczemu i aktywnemu użyciu Detonatora.
Potomstwo Marka I zakopano pod dziesiątkami skrzyżowań w Paryżu i w innych francuskich miastach. Stworzono sieć pól utrudniających przewiezienie bomby na dalszą odległość. Wzdłuż wejść na stacje kolejowe i przed wjazdami do tuneli w szwajcarskich Alpach zainstalowano punkty kontrolne z komorami przeciwwybuchowymi. Wielkie przestrzenie Londynu, Genewy, Amsterdamu, Rzymu, Warszawy i Berlina - niektóre z tych obszarów obejmowały aż cztery przecznice - ewakuowano, przeszukano przy użyciu Detonatora, a potem umieszczono pod stałym nadzorem jego pola.
W tworzenie tych „stref bezpieczeństwa” wkalkulowane było ryzyko i rzeczywiście były ofiary, mimo wcześniejszego użycia wykrywaczy metali i urządzeń do rejestracji anomalii magnetycznych. Trzynastowieczny kościół św. Franciszka w Bolonii i nowy budynek rządowy w Bonn zapadły się częściowo wskutek wybuchów niewypałów lotniczych. W Londynie wybuchł pożar po eksplozji głowicy bojowej V-l i mocno uszkodził blok mieszkalny niedaleko gmachów parlamentu. Ale strefy bezpieczeństwa oznakowane błękitno-białym symbolem gołębicy cieszyły się taką popularnością wśród turystów i mieszkańców, że te straty nie wpłynęły negatywnie na wprowadzanie programu.
Jednocześnie cały kontynent europejski, łącznie z polami i lasami, przeczesywano, kilometr za kilometrem w poszukiwaniu bomb i pocisków pozostałych po dwóch bez mała stuleciach wojen. Okazało się, że w ziemi spoczywa zaskakująca ilość starych materiałów wybuchowych i prace przy ich unieszkodliwianiu stały się czymś w rodzaju widowiska przyciągającego media.
Poza Unią Europejską podobne „protokoły antyterrorystyczne” i „strefy bezpieczeństwa” zaczęły pojawiać się nad Nilem, gdzie nowy demokratyczny rząd Egiptu chciał na powrót przyciągnąć zachodnich turystów do piramid i starożytnych świątyń; w Sarajewie, które chciało znów stać się pięknym, kosmopolitycznym miastem, jakim było przed wybuchem pierwszej wojny domowej; oraz w Singapurze, który otoczył się wałem detonatorów i ogłosił się „wyspiarskim miastem pokoju”.
Rządy kilkunastu narodów wyspiarskich na Dalekim Wschodzie poczynając od Wysp Salomona, kończąc na Filipinach, wzywały Stany Zjednoczone i Japonię do powrotu i oczyszczenia starych pól bitewnych i wód terytorialnych, na których oba te kraje kiedyś prowadziły między sobą walki. Marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych zaczęła testować na Guadalcanal ciągnięte na holu Detonatory. Premier zjednoczonego Wietnamu wystąpił z takim samym apelem do rządów Francji i Stanów.
Z punktu widzenia hrabstwa Eureka w Nevadzie, Princeton i posiadłości Goldsteina w Maryland, te działania gwarantowały, że nie ma już odwrotu od nowego. Ale w biurach senatora Wilmana i jego organizacji Umysł przeciw Szaleństwu, w sztabie generała Madisona i w sztabach pozostałych Zjednoczonych Szefów, w urzędach Ansona Trippa i NSA, u Richarda Carrero i w Departamencie Stanu, sprawę widziano inaczej. Wszyscy ci ludzie bardziej niż porządkami po ostatniej wojnie, zainteresowani byli zapobieganiu następnym - albo, gdyby okazało się to niezbędne, wygrywaniu ich. I żaden z tych ludzi nie był pewien, czy Detonator okaże się narzędziem przydatnym do osiągnięcia tych celów.
Nikt w tych kręgach nie wierzył, że same pacyfistyczne demonstracje uczynią z Detonatora skuteczny środek odstraszający przed agresją. Powszechnie sądzono, że ktoś, gdzieś musi wydać rozkaz wymarszu swoim wojskom. W obieg poszło przerażające powiedzenie: „Potrzebna będzie Hiroszima”.
Czekali więc, przygotowywali się na to, co ich zdaniem będzie prawdziwym chrztem bojowym Detonatora. Wiedzieli, że jeśli ich odpowiedź okaże się zbyt powolna albo za słaba, będą musieli ją powtarzać. Czekali na znaki agresji dokonanej w miejscu, do którego mogliby dotrzeć na czas i z odpowiednimi siłami. Czekali na głosy wystarczająco dobrze słyszalne, żeby nikt nie mógł nie zauważyć, kiedy i jak zostały uciszone.
Czekali, zaszachowani przez nie znanego jeszcze przeciwnika. Czekali, a ćwiczenia były w pełnym toku. Przygotowywano nieuzbrojonych pilotów, marynarzy i żołnierzy do stawienia czoła nacierającej armii, zbliżającej się flocie. Gdyby Detonator nie zadziałał, wiele losów ludzkich w Siłach Interwencji Taktycznej byłoby przypieczętowanych.
Oczekiwanie skończyło się wreszcie szóstego czerwca, kiedy dożywotni prezydent Hosan Hussein zażądał, żeby Syria, Arabia Saudyjska i Kuwejt przerwały budowę smukłych, pięćdziesięciometrowych wież umieszczonych na ich terytoriach, tuż przy granicy z Irakiem.
- Znany jest nam prawdziwy cel budowy tych wież - stwierdził Hussein w orędziu do narodu. - Wiemy, że twierdzenia, jakoby to były tarcze obronne, są kłamstwem. Te wieże są budowane po to, żeby wróg mógł nas szpiegować, żeby niewierni mogli zaglądać do naszych wiosek, do naszych miast, na nasze ulice, do naszych domów i meczetów. Te wieże są budowane po to, żeby nasi wrogowie mogli skierować niszczycielską energię na nasze ciała, gdy będziemy spali, energię, która wywołuje raka i odbiera życie naszym nie narodzonym dzieciom. Nie pozwolimy, żeby doszło do takiej napaści. Nie dopuścimy do zdradzieckiej inwazji na nasz suwerenny kraj i na nasze święte miejsca. Te wieże muszą zostać zniszczone. Jeśli ci, którzy spiskują przeciwko nam, nie zaniechają swoich działań i nie zlikwidują tej diabelskiej broni, wyślę naszych dzielnych pilotów i żołnierzy, żeby zmiażdżyli wieże i rozproszyli wroga po piaskach.
Aby dodać mocy ultimatum, Hosan Hussein wysłał dwie dywizie pancerne wsparte artylerią i bateriami przeciwlotniczymi na południe, na odległość czterech godzin jazdy od skrzyżowania w Rafah przy saudyjskiej granicy, gdzie szereg ukończonych już wież rozciągał się na odcinku ośmiu kilometrów. Ale zanim kolumny czołgów dotarły do miejsca przeznaczenia, połączone eskadry F-22 raptor i F-117b nighthawk przeleciały połowę świata i wylądowały w Al-Hayyanyah, zaledwie czterdzieści minut drogi od granicy.
Przestarzałe nighthawki miały w lukach zamontowaną wojskową wersję Mark I, a raptory wiozły dalekosiężne Marki II umieszczone na wysięgnikach pod brzuchami. Ale nawet załogi tych samolotów zastanawiały się po cichu, co może począć osiem maszyn nie uzbrojonych w rakiety, z kamerami zainstalowanymi na miejscu działek, przeciwko stu dwudziestu czołgom. Wysłuchali ostrzeżenia wystosowanego przez Brelanda do Husseina bez nadziei, że zostanie ono uwzględnione przez tyrana.
Następnego poranka siły irackie przesunęły się na odległość godziny jazdy od granicy i Hosan Hussein wystosował następne ultimatum. Tym razem w swojej wyliczance złoczyńców uwzględnił Stany Zjednoczone.
- Nie będziemy czekali, aż padniemy waszą ofiarą, nie będziemy bez potrzeby narażać naszych bojowników. Nie damy się nakłonić do przedłużających się negocjacji ani skusić pustymi obietnicami. Wieże muszą być rozebrane natychmiast.
Zanim zapadła noc, ostatni z zespołów budowniczych, pracujących wzdłuż granicy saudyjskiej, spakował się i odjechał.
O drugiej po południu czasu waszyngtońskiego Stepak i Tripp przerwali prezydentowi Brelandowi spotkanie wiadomością, że prawdopodobnie zaczyna się iracka ofensywa.
- Mamy nowe dane z satelity - powiedział Stepak, gdy razem spieszyli do pokoju operacyjnego. - Irackie oddziały, skoncentrowane przedtem niedaleko Rafah, przemieszczają się z dużą szybkością na wschód. Drogą Al-Basrah nadciąga sześć następnych dywizji. Jadą w kierunku Safwan, gdzie jest dogodne przejście do Kuwejtu.
- A więc to jednak Kuwejt był celem - powiedział Breland studiując mapę. - Rafah to był tylko zwód.
- Na to wygląda - przyznał Tripp.
- Ile mamy czasu?
- Zakładamy, że oddziały najbardziej wysunięte na zachód wkroczą do Kuwejtu wzdłuż Wadi al-Batin, gdzie wieże nadal są w fazie budowy. Jeśli utrzymają dotychczasowe tempo, przejdą przez granicę tuż przed świtem czasu miejscowego. Siły ze wschodu mogą osiągnąć Safwan godzinę wcześniej. Tam pole Detonatora jest aktywne.
- Rakiety i artyleria?
Gdy Breland zadawał to pytanie, doszli do pokoju operacyjnego. Sekretarz obrony podszedł od razu do ściany z mapą.
- Na pozycjach, z których można ostrzeliwać Al-Kuwayt. Tutaj, tutaj i tutaj. A wraz z rozwojem wydarzeń spodziewamy się, że zostaną użyte, panie prezydencie.
Stepak zawahał się i stanął przed Brelandem.
- Wiem, że zamierza pan czekać, aż czołgi przekroczą granicę, żeby nie było już wątpliwości, że to Irak jest agresorem. Ale jeśli GA-30 mają głowice chemiczne, w Kuwait City będzie dziesięć tysięcy zabitych. Jeśli mają głowice biologiczne, można liczyć, że trzydzieści tysięcy. Czy poczekamy, aż Irakijczycy włączą do gry artylerię, czy też uderzymy z wyprzedzeniem?
- Jak szybko możemy zareagować, kiedy oni zaczną? Czy możemy podejść na tyle blisko, żeby poczekać na pierwszy błysk z lufy?
Wystąpił generał Hawley.
- Nighthawki nie mają dość paliwa, żeby włóczyć się po okolicy w stanie gotowości. Raptory mają więcej, ale szczerze powiedziawszy, brakuje nam tam samolotów, żeby pokryć wszystkie bazy, albo żeby uzupełnić prawdopodobne straty, jeśli w ten sposób narazimy nasze samoloty na niebezpieczeństwo.
- Czy są jakieś inne maszyny, które moglibyśmy sprowadzić?
- Na USS „Truman”, na Morzu Śródziemnym, mamy sześć wyposażonych w Detonatory myśliwców szturmowych - powiedział admirał Jacobs. - Ale są za daleko. Następnych sześć jest na USS „Reagan”, w zachodniej części Oceanu Indyjskiego; jeśli uwzględnić tankowanie w powietrzu, możemy mieć je nad granicą iracko-kuwejcką przed świtem. Ale czas jest tu kluczową sprawą. Musimy mieć pozwolenie na start w ciągu najbliższych trzydziestu minut. Nie można zwlekać.
Breland rozsiadł się na krześle przy okrągłym stole konferencyjnym.
- Muszę najpierw wysłuchać rad - powiedział.
- Doskonale, panie prezydencie - rzekł Stepak. - Nasza rada jest taka: naruszamy granicę i działamy z wyprzedzeniem. Generał Madison proponuje, żeby wysłać jedną eskadrę F-22 i jedną F-117B przeciw pozycjom artyleryjskim w Iraku. Atak powinien się zacząć pół godziny przedtem, zanim jednostki pancerne dotrą do Kuwejtu.
Inne cztery samoloty z Al-Hayyanyah powinny doścignąć i przechwycić na granicy kolumnę pancerną posuwającą się od Ash-Shabakah. A cztery maszyny z „Reagana” powinny zostać wysłane przeciw wschodniej kolumnie pod Sawfan.
- Przewidywane straty?
- Dwadzieścia procent. Trzy samoloty.
- Czy będą w stanie wykonać zadanie?
- Wolałbym mieć dwa razy tyle samolotów i jakieś ubezpieczenie dla nich - powiedział Madison. - Ale zrobimy, co się da, żeby wykonać zadanie.
- Możemy być pewni, że to nie jest kolejna zmyłka?
- Nie, jeśli będziemy strzelać jako pierwsi.
- Chciałbym wygłosić jeszcze jedno ostrzeżenie.
- Wtedy przewidywane straty podwoją się i nie mogę gwarantować, jakie będą rezultaty. Odradzałbym to stanowczo. Pan już im powiedział, że tu jesteśmy i dlaczego jesteśmy. Jeśli damy im do zrozumienia, że przejrzeliśmy ich grę, wtedy stracimy tę przewagę, która będzie nam prawdopodobnie potrzebna.
U prawego łokcia Brelanda pojawił się Tripp.
- Panie prezydencie, proszę rozważyć jeszcze jedną opcję - odezwał się cichym głosem. - A co będzie, jeśli pan ich ponownie ostrzeże, a oni się zatrzymają? Czy to jest to, czego naprawdę chcemy?
Ta uwaga zabrzmiała równie nieprzyjemnie w uszach Brelanda jak perspektywa wzniecania starcia zbrojnego na terytorium Iraku. Odsunął krzesło, podszedł do mapy i uważnie się jej przyjrzał. Ręce miał skrzyżowane na piersi. Ale mapa to były tylko kolorowe piksele, dziwna szachownica z niezwykłymi figurami. Zmuszał się, żeby zobaczyć na niej ludzi - amerykańskich pilotów, irackich czołgistów, kuwejckich żołnierzy i cywilów, artylerzystów żywiących nadzieję, że znajdą się pięćdziesiąt kilometrów poza strefą walk.
Potrzebna nam Hiroszima. Niech ich szlag trafi za to, że nie uwierzyli, pomyślał ze smutkiem. Niech ich wszystkich szlag trafi, że wznieśli maczugę, a ja muszę wytrącić im ją z rąk. A to znaczy, że nie będzie żadnych półśrodków. To musi być zrobione tak, żeby już nigdy więcej nie podnieśli tej maczugi. Niech ich wszystkich szlag trafi...
- Zatwierdzam plan naszkicowany przez sekretarza obrony powiedział nie odwracając się od mapy. - Wysłać samoloty nad Irak.
Samoloty mknęły w niemal całkowitej ciemności, cztery w rzędzie, dwieście metrów nad powierzchnią pustyni. Nie zobaczył ich ani radar, ani obserwatorzy. Kanciaste, czarne kształty rozcinające niebo, wyprzedzające dźwięk własnych turbin - zauważono je dopiero, gdy było już za późno. Słupy piekielnego ognia znaczyły miejsca, gdzie stały ciężarówki z amunicją, którą miały wchłonąć długie stalowe cylindry luf dalekosiężnej artylerii.
Piloci wewnątrz kokpitów mieli wrażenie, że eksplozje wybiegają na ich spotkanie, usiłują ogarnąć delikatne powierzchnie lotne, ciskają odłamki w wirujące łopaty turbin i chcą rozszarpać ich bezbronne ciała. Najsilniejsze ze wstrząsów sprawiały, że samoloty trzęsły się, jakby trafiły na front burzy. Ale szybkość chroniła lotników przed śmiercią. Lecieli wyprzedzając rozprzestrzeniający się pod nimi chaos.
Rozbili się w pary, zrobili jeszcze cztery rundy nad stanowiskami dział i obozem artylerzystów oświetlonym teraz surowym światłem płomieni. Ostatni przelot nie spowodował wybuchów, jakby na ziemi nie zostało już nic, co mogłoby zagrozić samolotom, jakby nie było tam już żywej duszy.
Wzdłuż drogi Az-Zubayr pędziły cztery następne duchy. Dopadły inny rodzaj zwierzyny - długi, rozciągnięty niedbale konwój samochodów wsparcia jadący za liczącą trzy kilometry kolumną czołgów rosyjskiej i indyjskiej produkcji. Jeden nighthawk przemknął nisko po prawej stronie drogi, drugi po lewej. Jeden przelot wystarczył, żeby konwój przestał istnieć. Raptory, które nadleciały w drugiej fali, nie znalazły już niczego dla swoich Mark II. Nie było powodu, żeby powtarzać akcję.
Kiedy dolecieli do kolumny pancernej, okazało się, że czołgi rozproszyły się po pustyni. To nie miało znaczenia. W ciągu niecałych dwóch minut wszystkie maszyny zamieniły się w buchające płomieniami trumny. Symboliczny ogień z karabinów maszynowych, prowadzony do samolotów przez kilka pierwszych sekund, nie poczynił żadnych szkód. A baterie rakiet przeciwlotniczych, chociaż otrzymały ostrzeżenie od konwoju jadącego z tyłu, nie zdołały odpalić ani jednego pocisku do nisko lecących napastników.
Trzeci element sił powstrzymujących - samoloty Navy z „Reagana” - spóźniły się nad Safwan. Stało się tak na skutek szeregu drobnych splotów okoliczności i problemów z tankowaniem w powietrzu. Wstał już świt, kiedy samoloty uzyskały wreszcie kontakt z wrogiem.
Ale ku zaskoczeniu pilotów, kolumna iracka - licząca ponad dwieście dwadzieścia czołgów i innych maszyn - nie posuwała się już w kierunku Kuwejtu ani nie uciekała do domu. Stała bez ruchu na drodze, kilometr od Safwan. Nierówna podwójna linia pojazdów zatrzymała się w odległości wzroku od posterunku granicznego Kuwejtczyków. Po obu stronach drogi kręciły się setki, może tysiące irackich żołnierzy. Trzymali się z dala od maszyn.
Dopiero kilka rozmów radiowych pozwoliło wyjaśnić tę tajemnicę. Krążący nad pustynią piloci po kilku minutach otrzymali od wojsk kuwejckich zgromadzonych przy granicy informację, że ten niezwykły widok łatwo daje się wytłumaczyć - żołnierze na pustyni to czołgiści, którzy opuścili swoje maszyny w obawie, że wylecą wraz z nimi w powietrze.
- Najwyraźniej dotarła do nich wiadomość, czego mogą się spodziewać. Nie rozczarujmy ich - powiedział dowódca eskadry i poprowadził swoich towarzyszy w dół.
W ciągu niecałej godziny kilkanaście nieuzbrojonych samolotów rozgromiło nowoczesną armię pancerną, metodycznie niszcząc jej sprzęt, a co najważniejsze, łamiąc jej morale. Taka była historia bitwy, której nie było - wydarzenia spod Safwan sfilmowane przez wojskowe ekipy wideo z ziemi stały się potwierdzeniem zarówno dla wierzących, jak i dla sceptyków, że oto zaświtała nowa era i że nie ma powrotu do starego.

Część druga
Zagłuszarka

18. Tak wiele szaleństwa

Jeśli jakiś naród dojrzał do takiego poziomu moralnego, że nie wypowiada wojny, a nikt w tym narodzie nie nosi broni, bo tak niewiele szaleństwa roi się im w głowach, to jest to naród kochanków, naród dobroczyńców, naród prawdziwych, wielkich i zdolnych ludzi.
Ralph Waldo Emerson

Pozew Narodowego Stowarzyszenia Strzeleckiego przeciwko Detonatorowi od dnia, w którym został złożony, traktowany był ze szczególną uwagą.
Sędzia Virginia Horwath z Sądu Okręgowego w Waszyngtonie potrzebowała zaledwie dwóch tygodni na przesłuchanie świadków i cztery dni do namysłu, by wydać orzeczenie podtrzymujące stanowisko NSS: obywatele mają prawo do broni palnej, ale nie mają prawa do posiadania Detonatora, Nakaz sądowy zabraniał wykorzystywania funduszy federalnych do rozwijania technologii Detonatora, do wytwarzania go i stosowania. Ale sędzia wprawiła Johna Trenta we wściekłość następnym zdaniem, zawieszając nakaz do czasu przeprowadzenia apelacji.
- Dlaczego tak? - pytał swojego prawnika, Philby’ego Lancastera. - Jedną ręką daje, a drugą odbiera. Czy nie jest jedną z naszych? Komu jeszcze coś zawdzięcza?
- Ona jest tu zaledwie od trzech lat - odparł Lancaster. - Sprawa ją przerasta i najwyraźniej przekazuje ją do sądu apelacyjnego. Nie martw się o to. Ta decyzja jest na naszą korzyść. Teraz zacznie się właściwe działanie.
W ciągu zaledwie paru dni dziewięć wniosków odwołujących się do sądu wyższej instancji zostało złożonych w Sądzie Najwyższym. Jednym z nich było odwołanie złożone przez Doran Douglas w imieniu Departamentu Sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zażądał przedstawienia mu sprawy, zanim Sąd Apelacyjny zdążył ustalić terminy.
Kiedy sprawa NSS przeciwko Stanom Zjednoczonym znalazła się już w rękach sądu, trafiła natychmiast na początek wokandy, przeskakując ze dwa tuziny innych spraw. Motywy ustne zostały wysłuchane zaledwie w dziesięć tygodni po złożeniu wniosku. Stosując rzadkie odejście od przyjętej procedury, sąd zaaprobował wniosek obu stron o zastosowanie paragrafu dwudziestego ósmego i pozwolił na przedłużenie czasu mów z pół godziny do czterdziestu pięciu minut.
Odchodząc jeszcze dalej od tradycji, Sąd Najwyższy pozwolił na wygłoszenie mów także czterem pełnomocnikom grup wspierających obie strony sporu. Amerykańscy Posiadacze Broni Palnej i Stowarzyszenie na rzecz Drugiej Poprawki wsparli starania NSS, podczas gdy Umysł przeciw Szaleństwu i HCI stanęli murem za rabusiami broni. Trentowi spodobał się kontrast między obiema opcjami.
- Osądźcie ich po przyjaciołach - mówił do prasy w przeddzień pierwszych wystąpień. - Nas wspierają patrioci i miłośnicy konstytucji. Internacjonalistyczni socjaliści i propagandziści to ich sojusznicy. Rozbrojenie Ameryki to jeden z głównych postulatów skrajnej lewicy od pięćdziesięciu lat. Jestem pewien, że Sąd Najwyższy nie przyłączy się do nich w zdradzie narodowej.
Nawet sprawa Roe przeciw Wade nie przyciągnęła takiego zainteresowania opinii publicznej. Fundacja na rzecz informowania społecznego dosłownie przez jedną noc stworzyła dramat dokumentalny na podstawie pism procesowych. Kiedy został on opublikowany w sieci, tak wielu było chętnych do obejrzenia go, że serwer fundacji wysiadł i producenci musieli skorzystać ze sponsorowanych stacji i nadawać swoje dzieło w określonym czasie. Mimo tych kłopotów dramat pobił wszelkie rekordy oglądalności.
Wszystko to sprawiało, że rosło oczekiwanie na szybką decyzję sądu, ale orzeczenia nie było. Mijał miesiąc za miesiącem, aż wreszcie publiczność doszła do wniosku, że sędziowie są skłóceni, a może nawet w składzie sędziowskim panuje beznadziejny impas.
Gdy zbliżył się koniec rocznej sesji sądu, Lancaster przekazał Trentowi plotkę, że sędziowie nawet nie postanowili jeszcze, kto ma napisać opinię. Jeśli to było prawdą, oznaczało, że pierwszego czerwca sąd mógł odroczyć sprawę nie wydając orzeczenia i znów się nią zająć na jesieni.
- Dlaczego to dla nich takie trudne? - zapytał Trent Lancastera. - Nad czym tyle deliberują? Proste odczytanie Drugiej Poprawki daje im wszystko, czego można chcieć. To słowa samego Ojca Założyciela: Jerzy Waszyngton powiedział, że „broń palna jest druga co do ważności zaraz po samej konstytucji”. A James Madison...
- Proszę, John, nie cytuj mi tu całej książeczki do nabożeństwa konserwatysty. W końcu to ja napisałem pismo procesowe.
- Wiem - powiedział Trent z westchnieniem. - Ale, na Boga Wszechmogącego, Philby, sędzia Horwath powiedziała prawdę, nie licząc oczywiście zawieszenia zakazu do czasu apelacji.
Po raz pierwszy Lancaster nie był w stanie wykrzesać z siebie optymizmu.
- Argumenty rządu mogą być kłopotliwe dla tych z sędziów, którzy ściśle trzymają się litery prawa - powiedział. - Wkroczyliśmy w królestwo, którego Ojcowie Założyciele nawet sobie nie wyobrażali. Mówi się, że wśród sędziów są nie dwie, ale trzy sprzeczne opinie. A ci ludzie rzadko idą na kompromis. Możemy skończyć z taką decyzją w ręku, która nikogo nie zadowala. Myślę, że powinniśmy się na to przygotować.
- A tymczasem ludzie śmieją się półgębkiem. Ich fabryki aż huczą, ciężarówki z nich wyjeżdżają jedna po drugiej, a nowe Detonatory są zakładane wszędzie i co dzień ich przybywa - zawzięcie tokował Trent. - Czy nie ma sposobu, żeby znieść zawieszenie nakazu? Czy nie można jakoś dotrzeć do sądu? Może co rano tu, na stopniach przed wejściem, powinno się gromadzić dziesięć albo i dwadzieścia tysięcy naszych?
- Och, z pewnością. I nie zapomnijcie zabrać ze sobą spluw, żeby było czym machać, tak jak co roku, przy okazji tych głupich demonstracji. Doskonały pomysł, nastraszyć sędziów - zgryźliwie dociął mu Lancaster. - John, mówiliśmy już o tym parę miesięcy temu: ten pieprzony Detonator stoi w piwnicach sądu. Jeśli nasi ludzie zrobią cokolwiek, co skłoni sędziów do stwierdzenia, że potrzebna jest im ochrona, to już po wszystkim. Po wszystkim.
- Może powinni odłączyć się od sprawy? Konflikt interesów? - Trent powiedział to nadąsanym tonem.
- John, musisz zrozumieć. Jedna pomyłka i tracimy wszystko, co zyskaliśmy przez osiem lat poprzednich sporów przed sądami.
Sędziowie to nie pustelnicy. Wiedzą, jakie z was krewkie typy. Muszą teraz zrobić wszystko, żeby uniknąć następnego sporu ciągnącego się latami. Znajdziecie do nich dojście, jeśli będziecie cierpliwi, rozsądni i uprzejmi. Trzymajcie się tego. I zróbcie wszystko, co w waszej mocy, żeby powściągnąć krzykaczy, dopóki nie dostaniemy werdyktu.
- A co, jeśli werdykt będzie przeciwko nam?
- Wtedy przeanalizujemy tok rozumowania sędziów i weźmiemy się za to z innej strony.
- Więc plan B jest mniej więcej taki sam. Lancaster parsknął.
- Spal mnie na stosie za herezje, John, ale jeśli masz dobrych prawników, nie potrzebujesz spluw.
Przyszedł i minął dzień pierwszy czerwca. Sąd Najwyższy nie ogłosił werdyktu w sprawie NSS przeciwko Stanom Zjednoczonym ani nie odroczył go na lato. Nie było oficjalnego oświadczenia, nie przedstawiono wyjaśnień, gdy po raz pierwszy od dwudziestu lat Sąd Najwyższy przedłużył swoją sesję. Sformułowanie „długi sąd” po raz pierwszy pojawiło się w reportażu „CNNLaw”, a wkrótce słyszało się je zewsząd.
John Trent w ciągu tygodnia przed pierwszym czerwca i tydzień po tej dacie rozmawiał z mediami łagodnie jak nigdy przedtem. Każdy chciał wiedzieć, co on sobie naprawdę myśli, ale Philby Lancaster surowo mu to odradził.
- Ta zwłoka nikogo nie powinna niepokoić. To znaczy, że sąd rozpatruje bardzo dociekliwie poważne argumenty przytoczone w naszym wniosku - powiedział, stojąc przed świeżo odsłoniętym pomnikiem milicjantów wojny rewolucyjnej o niepodległość Stanów Zjednoczonych w Brandywine w Pensylwanii. - Jestem całkowicie pewien, że sąd podejmie właściwą decyzję... dla dobra konstytucji, dla dobra kraju i dla dobra naszych obywateli, których prawa w wolnym i demokratycznym narodzie są prawem nadrzędnym - powiedział tydzień później, stojąc obok wiszącego w kwaterze głównej stowarzyszenia plakatu przedstawiającego, Bill of Rights”.
- Ja to widzę tak, Jay, że w Waszyngtonie tę sprawę najchętniej zakończyliby sami sędziowie. Tam już jest lato i w sędziowskich szatach musi im być gorąco - powiedział w następnym tygodniu w programie AlteredEgos. To było dobrze powiedziane, a tym bardziej do śmiechu, że realizatorzy postawili w wirtualnym tle Trenta skąpo odzianego biblijnego Dawida.
- Skoro mowa o szatach - odparował Jay - to jeśli wśród niższego personelu sądowego znajdą się jakieś Moniki, zadzwońcie proszą, bo chcielibyśmy wiedzieć, czy to rzeczywiście „długi” sąd...
Poza okiem obiektywów Trent był coraz bardziej niecierpliwy. Narzekał wobec innych członków zarządu ASS, że sędziom brakuje odwagi i sumienia, a prawnikom w ogóle brakuje honoru. Szydził z Philby’ego Lancastera i reszty zespołu prawnego na usługach ASS, nazywając ich zawodowymi pijawkami, które starannie dobierają sobie sprawy, żeby głodny klient ciągle musiał sięgać do portfela. Ledwie znosił, gdy ktoś wspomniał Marka Brelanda, Grovera Wilmana lub Jeffreya Hortona, a jeśli już usłyszał ich nazwiska, nie mógł się powstrzymać od komentarzy w rodzaju: „Ci zdrajcy”, „kłamliwe sukinsyny”, „mordercy” i „tchórzliwe dziwki”.
Jak na ironią, Trent spędzał większość dnia wysłuchując jeszcze bardziej zjadliwych tyrad. Zmuszał się wtedy do umiarkowania. Amerykańskie Stowarzyszenie Strzeleckie, ponieważ pierwsze wystąpiło z pozwem, stało się centrum walki przeciwko Detonatorowi. Każdy działacz organizacji walczącej o prawo do noszenia broni przez obywateli, choćby jego grupka liczyła trzech członków, uważał, że ma prawo do tego, żeby Trent go wysłuchał. Prezesowi narzucano nieproszoną pomoc, chwalono go, podtrzymywano na duchu, przekazywano wyrazy współczucia albo bez ogródek besztano za umiarkowanie, jakie okazywał.
Tłumił narastające wątpliwości i powtarzał to, co Philby Lancaster mu powiedział: że dopóty, dopóki sprawy się ważą, ich interesy będą lepiej zabezpieczone, jeśli ogłoszą rozejm - żadnych gróźb, żadnej przemocy, tylko grzeczne demonstracje i łagodna perswazja. Dostawał za to czasem po uszach, ale zniósł krytykę i wytrwał.
- Nie chcemy, żeby ci sędziowie przejrzeli wiadomości i doszli potem do wniosku, że Ameryce jest jednak potrzebny Detonator powiedział dowódcy Milicji Westmontańskiej.
- Nie chcemy, żeby sędziowie pomyśleli, że pod trzyczęściowymi garniturami kryje się zbieranina opryszków, wariatów, wichrzycieli, pijaczków i chamów - oznajmił prezesowi „Wolności dla Kalibru 45”.
- Chcemy, żeby sąd się dowiedział, że Ameryka to cywilizowany kraj, w którym mieszkają odpowiedzialni posiadacze broni. Chcemy, żeby wiedzieli, że nasza broń palna ratuje życie, chroni nasze wolności i zapewnia rozrywką rodzinom - usłyszał od niego prezes Komitetu Korespondencyjnego Arizony.
Cierpliwością, uporem, a czasem pozorami, Trent nakłonił większość działaczy do przyjęcia koncepcji „cywilizowanego rozejmu”. Robił tak, mimo że wiedział, jak niektórzy się do niego odnoszą uważają go za słabego, miękkiego, zastraszonego. Gotowość do zabijania za sprawę była w ich oczach jedyną realną miarą męskości. A skorumpowane, bezwstydne sądy mogły ulec tylko przemocy.
Trent identyfikował się z tą frustracją, ale trudno mu było nawet mówić o powzięciu bardziej radykalnych kroków. Najtrudniejszą próbą były dla niego spotkania z milicjami ekstremistów. I niewiele pomogło, że tylko niektórzy z członków tych organizacji przybywali na wezwanie. Inni założyli sobie małe komuny i zerwali kontakty z resztą Ameryki. Jeszcze inni widzieli w ASS kolaborantów i odnosili się do stowarzyszenia z pogardą.
Ale kilka razy, kiedy już sprawa dotarła do sądów wyższej instancji, Trent musiał usiąść do stołu z ludźmi, których moralność go odpychała, a umysłowość była tak obca, że aż niedobrze mu się robiło, gdy musiał o nich myśleć jako o sojusznikach. Przyszli z propozycjami, których nie chciał słuchać: zabić kierownictwo zakładów produkcyjnych Arona Goldsteina, wziąć sześcioletnią prawnuczkę prezesa sądu jako zakładniczkę, zatruć wodę dostarczaną do Białego Domu, porwać samolot pasażerski i uderzyć nim w cel, który wybierze Trent.
Nie wiedział, czy dysponują środkami, żeby tego dokonać, czy jest to tylko fanfaronada z ich strony. Nie wiedział i nie chciał wiedzieć. Tej granicy Trent nigdy by nie przekroczył. Goście pomogli mu określić, którędy przebiega granica - to linia pomiędzy aktem patriotyzmu a rewolucją. Nie zgodziłby się na zniszczenie narodu dla jego dobra - ten paradoks, który Trent kojarzył z Inkwizycją, uważał za rodzaj szaleństwa.
Jak na ironię, z takich właśnie posiedzeń Trent wychodził w najczarniejszym nastroju. Całą furię kierował wtedy na Waszyngton.
- Zacznij traktować to wariactwo jak niebezpieczną truciznę, John - kpił sobie z niego jeden ze współpracowników. - Nie chodź tam bez rękawic i maski.
- To nie to - odparł Trent, nie mogąc wykrzesać z siebie uśmiechu. - Wiesz, dlaczego ze mną jest tak źle? Bo nie mogę wybaczyć prezydentowi, że dał ludziom tego pokroju paliwo podsycające ich paranoję. Tyrania nie jest jedynym zagrożeniem dla wszystkiego, co kocham. Anarchia jest równie groźna.
Kiedy szedł korytarzem, zza pleców dotarł do niego ten głos miły, pewny siebie i nieznajomy.
- Zastanawiam się, panie Trent, czy moglibyśmy chwilę szczerze porozmawiać.
Trent odwrócił się na pięcie i zobaczył schludnie ubranego starszego pana, stojącego krok za nim. Najpierw spojrzał na miejsca, gdzie można ukryć broń pod eleganckim garniturem, potem ocenił samego właściciela ubrania. Był o kilka centymetrów niższy od Trenta, miał siwe włosy, nosił pierścień z emblematem Princeton, a lekkiego brzuszka nie zdołała ukryć sztuka krawiecka. Trent ocenił go na sześćdziesiątkę.
- Przepraszam, czyja pana znam?
- Być może - odparł mężczyzna podchodząc nieco bliżej. - Tak czy inaczej, dysponuję paroma informacjami, które mogłyby pana zainteresować.
Trent nachmurzył się. To, że go rozpoznawano i podchodzono do niego, nie stanowiło dla niego nowości, szczególnie ostatnio, ale miał już tego dosyć.
- Spójrz pan, przybyłem tu z przyjaciółmi, żeby posłuchać orkiestry. Jeśli to jest sprawa związana z działalnością Stowarzyszenia, byłbym wdzięczny, gdyby zechciał pan zadzwonić do mnie jutro, do biura.
Nieznajomy chwycił Trenta mocno za łokieć i odwrócił w stronę korytarza wiodącego do biur hali koncertowej.
- Proszę - powiedział. - Obawiam się, że nie wysiedzę, gdy będą grali Mahlera. W moim guście są raczej włoscy romantycy. Przyszedłem tutaj dla Rossiniego i żeby spotkać się z panem.
- Mógłbym zatem poznać pańskie nazwisko? - zapytał Trent pozwalając się prowadzić.
- Ależ to nieuprzejmie z mojej strony - odparł mężczyzna. Jestem Angelo DiBartolo. Chodźmy... tutaj.
DiBartolo otworzył kluczem drzwi do biura kierownika sprzedaży i odsunął się, żeby przepuścić przodem Trenta. Widząc, że wystraszony Trent zaczął szukać wzrokiem Jerry’ego, swojego kierowcy i ochroniarza, DiBartolo dodał szybko: - Nie, nie. Jesteśmy przyjaciółmi, panie Trent, proszę zapomnieć o uprzedzeniach rodem z Pulpfiction. Pański kierowca razem z moim wyszli na zewnątrz, na papierosa, więc możemy trochę porozmawiać w spokoju.
- Pan jest tym Angelo DiBartolo z Baltimore - powiedział Trent. 
Mężczyzna wzruszył z rezygnacją ramionami.
- Zatrudniłem ludzi, którzy mają mnie chronić przed mediami. Niestety, nie zawsze im się udaje.
Trent włączył światło, gdy wchodzili, a DiBartolo zgasił je, zamknął drzwi i przekręcił klucz w zamku. Światło lamp ulicznych sprawiało, że w pokoju panował półmrok.
- Powiedział pan, że ma dla mnie informacje...
- Tak. Widzi pan, mam bardzo osobisty stosunek do waszego pozwu - zaczął DiBartolo.
- A to dlaczego? Tylko proszę szczerze? DiBartolo uśmiechnął się.
- Można powiedzieć, że stosowanie przemocy jest dla mojej profesji tym samym, co reklama dla General Motors. Toteż każda zmiana warunków do prowadzenia interesów bardzo mnie interesuje. Kierując się zrozumiałą ciekawością usłyszałem coś, co i pana może zainteresować. Sąd Najwyższy ogłosi swoją decyzję we wtorek rano...
To było za trzy dni.
- Skąd pan o tym wie? - zapytał Trent.
- Mam przyjaciela, kogoś, kto jest bardzo blisko kręgów sądowych.
- Chwileczkę, jak ja...
- Nie interesuje pana werdykt?
Trent poczuł lekkie nudności, przełknął i zamilknął.
- Głosowanie w sądzie wypadło pięć do czterech - kontynuował DiBartolo. - Przegłosowano decyzję Horwath i zezwolono na dalsze używanie Detonatora. Ogłoszą cztery opinie, w tym trzy zawierające głosy większości. Główne uzasadnienie napisze Ligett.
- Mówi mi pan, że przegraliśmy.
- Niestety tak. Mam nadzieję, że ta uprzedzająca zdarzenia informacja pomoże wam w znalezieniu odpowiedzi.
Nie było powodów, żeby ufać DiBartolo, poza może jednym: był nim sędzia Sądu Najwyższego Joseph Anthony Perri - były sędzia z sądu okręgowego stanu Maryland, a wcześniej sędzia z czwartego rejonowego sądu apelacyjnego. Obecnie był młodszym członkiem Bractwa Październikowego.
- Czy ta wiadomość jest wiarygodna?
- Absolutnie wiarygodna - zapewnił go DiBartolo.
Trent odwrócił się i ścisnął mocno oparcie krzesła, aż palce mu zbielały.
- Jaka jest cena za tę informację, panie DiBartolo? Przekazał mi ją pan, zanim powiedziałem, czy ma dla mnie jakąkolwiek wartość.
- Niech pan się tym nie kłopocze, panie Trent. Nie wiążą się z tym żadne zobowiązania. Prawdę powiedziawszy, chciałem zapytać, czy możemy coś jeszcze dla pana zrobić...
- Coś jeszcze? Co? Zamach na prezydenta? - zapytał Trent sarkastycznym tonem.
- Pan mnie źle zrozumiał, panie Trent - odparł DiBartolo bez urazy. - Nigdy bym nie zezwolił na tak bezwzględny akt. Są jednak pewne zasady. Nie należy mścić się na człowieku tylko dlatego, że ma odmienne zdanie. Musi być do tego zdrowa podstawa handlowa, jakiś jasny profit. Albo musi to być sprawa honoru.
- Co zatem? - zapytał Trent, odwracając się do DiBartolo. Co pan proponuje? Przyszedł pan tu i powiedział mi, że pobili nas na głowę. Jak pan sądzi, co teraz mógłby pan dla nas zrobić? Obawiam się, że nie za dobrze idzie mi czytanie między wierszami.
DiBartolo wzruszył ramionami.
- Nieuzbrojony człowiek na drodze zawsze wie, że jest w niebezpieczeństwie. Uzbrojony człowiek kryjący się za murem twierdzy czasem traci czujność. Z czasem, widzi pan, wszystkie twierdze padają: od ognia artylerii, w wyniku oblężenia, przez zdradę i korupcję. Jest sposób, panie Trent, i ktoś go znajdzie. - Wzniósł prawą rękę. - Ale tymczasem trzeba ponosić koszta. Chciałbym ponieść ich część. To właśnie możemy zrobić...
Ta oferta ubodła Trenta.
- Stać nas na naszych prawników. I na wszelkie inne profesjonalne usługi, które byłyby nam potrzebne.
- Jak pan sobie życzy - DiBartolo uniósł ręce w geście poddania. - Ale jeśli potrzebne będą panu inne źródła, ktoś, kto zna tajniki artylerii i wie, jak obchodzić się z machinami oblężniczymi, proszę się nie krępować i zadzwonić do mnie. Moi ludzie nie bez słuszności są dumni z pewnych osiągnięć w tej dziedzinie.
Blask światła z korytarza przesączającego się przez groszkowaną szybę drzwi przygasł i pojaśniał trzykrotnie.
- Oho, to znak... cóż, moja misja dobiega końca. Bardzo proszę, niech pan teraz dołączy do swoich przyjaciół. Ja chcę już wrócić do domu i spotkać się wreszcie z rodziną. Dziękują za pańską uprzejmość, panie Johnie Trent. Życzę panu wszystkiego najlepszego.

Trent przez dwa dni nikomu nie wspominał o tym spotkaniu. Zanim skończyła się Druga Symfonia Maniera, zdołał ochłonąć do tego stopnia, żeby móc utrzymać język za zębami. Postanowił poczekać i zobaczyć, co będzie we wtorek, zamiast wystawiać się na próbę ujawniając słowa DiBartolo.
Ale w poniedziałek rano do biura Trenta wkroczył skarbnik stowarzyszenia ze zmartwioną miną. Niósł stertę wydruków.
- Popatrz na to - powiedział. - W ciągu ostatniej godziny na nasze konto wpłynęło prawie milion dolarów. Same transfery telegraficzne, od czterdziestu do stu tysięcy dolarów, od ofiarodawców, o których nigdy wcześniej nie słyszeliśmy. Międzynarodowy Fundusz Wolności, Fundacja Sophii Aiello, Przyjaciele Wolności, coś, co się nazywa Holding Morski, pół tuzina obywateli Unii Europejskiej i dwa rachunki z Karaibów, za którymi może stać każdy. Miałeś dobry weekend i zapomniałeś mi o tym powiedzieć? Żaden z tych ofiarodawców nie pytał nas o numer konta. Co mam z tym zrobić?
- Miałem koszmarny weekend, dziękuję, i spodziewam się znacznie gorszego tygodnia - odparł szorstko Trent, wstając z krzesła. - Przelej pieniądze na edukację i cele specjalne. W ciągu najbliższej doby wydamy z tego całe mnóstwo. Kenneth! - To ostatnie słowo skierowane było do sekretariatu.
Przybiegł sekretarz Trenta.
- Tak?
- Zwołaj radę. Mamy robotę.
Alarm przekazany przez Sieć zadziałał bezbłędnie. We wtorek o świcie awangarda demonstrantów Dnia Sprawiedliwości zaczęła napływać do Waszyngtonu autobusami turystycznymi i na pokładach wyczarterowanych samolotów.
Autobusy zgromadziły się na zachodnim końcu Mallu i wyrzuciły swój ludzki ładunek w pobliżu pomnika Lincolna, po czym odjechały po następną turę. Porządkowi tworzyli z przybywających grupy liczące po dwieście, trzysta osób i prowadzili je wzdłuż Constitution Avenue w kierunku Kapitolu. Po drodze przechodzili pod oknami Białego Domu. Wielu z maszerujących wykrzykiwało szyderstwa pod adresem prezydenta, ale poza tym zachowywali się grzecznie. Policjanci konni przyglądali im się uważnie i nieustannie gadali coś przez radio, ale trzymali się z dala i nie próbowali interweniować.
Do ósmej rano pod Kapitolem zgromadziło się już ponad dziesięć tysięcy demonstrantów. Kłębili się na trawiastym końcu Mallu, skąd było widać oddalony o niecałą przecznicę gmach Sądu Najwyższego. Tymczasem parada ciągnąca się wzdłuż Constitution Avenue urosła do rozmiarów cienkiego, ale nieprzerwanego strumyka, a szyderstwa zostały zastąpione wznoszonymi w milczeniu zaciśniętymi pięściami i „salutami” przekazywanymi środkowym palcem dłoni. Wreszcie ukazały się plakaty i transparenty z napisami „Sprawiedliwość” i „Wolność” i wkrótce cały Mall zapełnił się nimi.
Na każdej z bocznych ulic stacjonował co najmniej jeden oddział policji. Funkcjonariusze przyglądali się, ale nadal nie dochodziło do konfrontacji. Władze były najwyraźniej zaskoczone tym marszem. Na pewno nie było im przyjemnie przyglądać się, jak tłum rośnie, a przy tym nie miały gotowej strategii, żeby temu zapobiec.
Od samego początku marszowi towarzyszyły kamery stacji sprzyjających Amerykańskiemu Stowarzyszeniu Strzeleckiemu, ale demonstracja stała się wydarzeniem medialnym dopiero wówczas, gdy zainteresowały się nią dwie stacje sieciowe z „Wielkiej Piątki” i pokazały ją jako wydarzenie wiodące w swoich portalach. Potem zainteresowanie okazali mniejsi dostawcy sieciowych newsów i przez Waszyngton przebiegła wieść: coś się dzieje na Mallu.
Tuż po dziewiątej normalny poranny ruch pojazdów i napływ zaciekawionych mieszkańców Waszyngtonu sprawiły, że w okolicach pomnika Lincolna utworzył się korek. Policja miejska zareagowała zamykając Arlington Memoriał Bridge. Niemal natychmiast pół tuzina funkcjonariuszy, których samochody sformowały blokadę, zostało otoczonych przez ponadtysięczny tłum demonstrantów, wyładowujący się z autobusów zaparkowanych nad brzegiem Potomaku. A trzy razy tyle uczestników wiecu przybyło na pomoc z Mallu. Ale do bezpośredniego starcia nie doszło. Po przeprowadzonych w pośpiechu konsultacjach z dowodzącymi akcją wozy policyjne zostały natychmiast usunięte i policja zaczęła tak kierować ruchem, żeby pomóc autobusom wyjechać z korka.
Decyzje Sądu Najwyższego wygłaszane były zazwyczaj o dziesiątej rano. John Trent miał nadzieję, że do tego czasu park i ulica, które oddzielały schody na Kapitol od schodów wiodących do gmachu sądu, całkowicie wypełnią się ludźmi. Okazało się, że był zbytnim optymistą. Korki były wszędzie i to sprawiło, że część demonstrantów się spóźniła. Ale to nie miało znaczenia. Decyzja nie mogła być ogłoszona wobec sytuacji, która wyglądała jak zapowiedź zamieszek. Tylko niektórzy z organizatorów wiedzieli, że stało się coś niespodziewanego, ale kiedy CNN 1 wyemitowało, że sędziowie zostali wywiezieni z miasta przez Secret Service, w tłumie rozległy się głośne wiwaty.
- Na wakacje, do diabła... Boją się nas! - ryczał mężczyzna w spadochroniarskim berecie. - Napędziliśmy im stracha!
Autobusy przybywały przez całe rano. Cały Mall na zachód od Czternastej Ulicy zamienił się w stację rozrządową i rozładunkową. Po wschodniej stronie Kapitolu przemarsz demonstrantów nie ustawał, tłum rozlewał się na Constitution Avenue i Independence Avenue, arterie komunikacyjne równoległe do Mallu. Policja miejska, bojąc się wypadków, zamknęła obie ulice dla ruchu pojazdów. W ciągu kilku minut demonstranci z radością opanowali obie trasy.
Rozeszła się pogłoska, że Breland przygląda się demonstracji z Południowego Portyku. Rozległo się skandowanie: zdrajca - zdrajca - zdrajca! Pewien reporter napisał, iż krzyk był tak głośny, że wstrząsał ścianami Białego Domu.
Pod Kapitelem ciężko spracowani porządkowi zajmowali się bardziej cierpliwym tłumem, który urósł do liczby ponad stu tysięcy. Obsługa parku narodowego, widząc w tym własny interes, przyszła niespodziewanie z pomocą i dostarczyła cysternę z wodą oraz dwie platformy z przenośnymi toaletami. Tuż przed południem zmontowano wreszcie na stopniach Kapitolu podium. Bezprzewodowe megafony rozsiane były w całym tłumie aż po gmach Sądu Najwyższego.
- Czego chcecie? Kierowany przez porządkowych tłum stojący pod Kapitałem odkrzyknął:
- Wolności!
Ludzie zaczęli wymachiwać plakatami i transparentami. Chwilę potem tłum zgromadzony w pobliżu Sądu Najwyższego odpowiedział:
- Sprawiedliwości!
- Po co tu jesteście?
- Po wolność! - dźwięk tysięcy głosów odbił się echem od wysokich marmurowych ścian.
- Po sprawiedliwość!
Skandowanie nie ustawało. John Trent wygramolił się z tylnego siedzenia ciemnoniebieskiego cadillaca zaparkowanego tuż przed barierami stojącymi przed podjazdem do gmachu i zaczął iść w stronę podium. Z pewną pomocą kilkunastu swoich wtyczek, które czekały, aż się pokaże, został rozpoznany. Tłum zaczął wiwatować i rozstępować się przed nim. Zanim Trent dotarł do schodów, wszystkie oczy i obiektywy skierowane były na niego. Gdy wchodził po schodach, skandowanie przerodziło się w owację. Uniósł rękę prosząc o ciszę i pochylił się do mikrofonu.
- Oto największy naród na kuli ziemskiej - powiedział. Na te słowa rozległ się ryk aprobaty.
- Oto największy naród w dziejach ludzkiej cywilizacji - powiedział, gdy tłum nieco ucichł. Znów rozległ się ryk.
- Kocham ten kraj - powiedział, czując, jak coś go chwyta za gardło. Tłum oszalał. Przez całą minutę wyrażał krzykiem swoją miłość.
- To nie to miasto sprawia, że Ameryka jest wielka. Te wspaniałe budowle nie czynią Ameryki wielką. To wy, naród amerykański, sprawiacie, że jesteśmy wielcy.
Oklaskiwali swoją chwałę z wielką żarliwością. Nowo przybyli tłoczyli się na brzegach, starając się podejść bliżej.
- Także ta umowa, którą między sobą zawarliśmy czyni nas wielkimi. Ta umowa, która pozwala nam się tu dziś spotkać bez przeszkód. Ta umowa, która pozwala nam mówić to, co myślimy, bez cenzury. Ta umowa, która obiecuje nam wolność bez ograniczeń. Ta umowa, która daje nam sprawiedliwość bez kompromisów. Ta umowa, ta konstytucja, która gwarantuje nam, że możemy bronić siebie i naszych rodzin, i naszego narodu przed tymi, którzy chcieliby uczynić z nas ofiary.
Przerwał i omiótł tłum spojrzeniem.
- Czego chcecie?
Tłum, który ubóstwiał ten dialog, wykrzyknął jak jeden mąż:
- Wolności!
- Niech was usłyszą tam, w środku!
- Sprawiedliwości!
- Po co tu przybyliśmy?
- Po wolność!
- Muszą was usłyszeć!
- Po sprawiedliwość! 
Trent pokazał ręką Sąd Najwyższy.
- W tym budynku jest dziewięcioro sędziów, którzy zdaje się mają problem ze zrozumieniem kontraktu, który zawarliśmy pomiędzy sobą. - Rozległo się buczenie, ale Trent nie przestał podsycać atmosfery. - Mają chyba kłopoty ze zrozumieniem, że to uzbrojeni obywatele stworzyli ten naród i że to uzbrojeni obywatele umacniali go i bronili przez prawie dwieście pięćdziesiąt lat. Zdaje się, że prosty język Drugiej Poprawki sprawia im kłopot... a ja nie mam wątpliwości, że wszyscy znacie ją na pamięć.
Rytm był nierówny, ale i tak sprawiało to niesamowite wrażenie. Kamery panoramowały tłum pokazując pełne uniesienia twarze ludzi recytujących słowa Drugiej Poprawki.
- To dobra nowina, że w tym gmachu jest tak wielu, którzy jednak to rozumieją - pochwalił ich Trent. - A teraz chciałbym wam przedstawić paru przyjaciół.
Odwrócił się i spojrzał na schody, skąd grupka dziewięciu kongresmanów schodziła w kierunku mównicy. Zaczął klaskać.
Tłum dołączył się. Klaskano trochę z uprzejmości, ale to się nie liczyło. Ta chwila należała do mediów. Czworo senatorów i pięcioro członków izby reprezentantów. Siedmiu mężczyzn i dwie kobiety. Troje demokratów, czworo republikanów i dwóch postępowców. Sześcioro białych, dwoje czarnych i jeden Azjata. Amerykański mikrokosmos. Najlepiej wydane czterysta tysięcy dolarów, pomyślał Trent.
Po kolei każdemu ściskał ręce, potem poprosił na podium senatora Gila Masseya.
- John Trent ma rację, to wielki kraj. A John Trent jest wielkim Amerykaninem! - powiedział Massey i rozpromienił się, gdy usłyszał oczekiwane wiwaty. - Przyszedłem dzisiaj tutaj, żeby wam powiedzieć, że jako członek senackiej komisji sprawiedliwości z ramienia mniejszości, wkrótce zaproponuję projekt ustawy wyjmującej Detonator spod prawa raz na zawsze...
Dalsze jego słowa utonęły w wybuchu gorącego entuzjazmu. Massey powtórzył przy pierwszej sposobności:
- Tak jak powiedziałem, wyjąć Detonator spod prawa raz na zawsze! I nie ma znaczenia, jak zasądzą sądy. To urządzenie jest równie antyamerykańskie jak podstępna napaść! Ono mówi: „Sąsiedzie, nie ufam ci”. Ono mówi: „Bandyto, gwałcicielu, morderco, wybierz mnie. Ja chcę być twoją następną ofiarą”. Cóż, według mnie to jest szalone. Według mnie to urządzenie powinno się znaleźć na dnie portu w Bostonie wraz z królewską herbatą! Nie potrzebujemy ani tego, ani tamtego!
Trent uśmiechał się i oklaskiwał kolejne wyświechtane patriotyczne slogany, a potem sam wspiął się na mównicę. Kongresmani sformowali wokół niego półkole.
- Pomożecie? - zwrócił się do tłumu. - Czy kiedy wrócicie wieczorem do domu zachowacie to wydarzenie w pamięci? Czy od czasu do czasu rzucicie okiem na Waszyngton w waszej codziennej krzątaninie? Bo senator Massey będzie was potrzebował. I kongresman Baines-Brown będzie was potrzebował. Ja będę was potrzebował. To będzie zażarta walka. Skoro Breland jest w Białym Domu, to pewne, że projekt ustawy będzie potrzebował wystarczającej liczby głosów, żeby odrzucić prezydenckie weto. Czy pomożecie nam to uzyskać?
Rozległ się ryk potwierdzenia. Kiedy krzyk zaczął cichnąć, ktoś w tłumie zaczął śpiewać na cały głos: „Boże błogosław Amerykę, kraj, który kocham...”
Śpiewak był wtyka, ale i tak, gdy dołączyli się inni, Trentowi ciarki przeszły po grzbiecie i poczuł, że coś go ściska za gardło.
Po wszystkim, gdy tłum powoli zaczął znikać w autobusach i w okolicznych ulicach, zostały jeszcze wywiady - zdawało się, że kolejka dziennikarzy nigdy się nie skończy. Jako pierwszy podszedł Bili Moyers z ABCDisney, szara eminencja mediów. Wreszcie można było uciec z widoku publicznego, zrzucić maskę i świętować w spokoju. Trent wybrał prywatną, nie rzucającą się w oczy restauracyjkę „Mondrian Inn” w Aleksandrii. Towarzyszyła mu lobbistka ASS Maria Nestor.
- To było piękne - powiedziała, całując go w policzek. - Zagrałeś świetną rolę.
Jej perfumy łaskotały go w nozdrza. Okrążył stolik i usiadł.
- Ty też się napracowałaś – powiedział nalewając jej wino do kieliszka. - Nie mogłaś sprawić mi większej uciechy. Senator Massey! To było mocne uderzenie. A jakie piękne manekiny ustawiłaś obok niego.
- Cieszę się, że znów znalazłam się w swojej strefie bezpieczeństwa. Trudno jest nastraszyć Sąd Najwyższy, a jeszcze trudniej go kupić. Ale Kongres to dziwka - roześmiała się. - Powinnam to wiedzieć wcześniej.
Do czasu, gdy skończyli jeść pięciodaniowy obiad, a potem zabawiać się w łóżku, Mall zdążył opustoszeć. W ciągu jednej nocy w Waszyngtonie pojawiło się miasteczko wielkości Madison, Wisconsin, a może nawet Riverside w Kalifornii. Miasteczko spędziło cały dzień w parku, a potem po cichu odjechało. Nie było ani jednego aresztowania i tylko trochę trawy stratowano. To była jedyna wizytówka, jaka została po gościach.
Mam nadzieję, że właściwi ludzie odczytali to przesłanie, myślał Trent wsiadając do cadillaca i machając na szofera, żeby jechał. Tym razem zadowoliliśmy się faktem, że nas słyszano. Tym razem zostawiliśmy broń w domu. Tym razem. Uważajcie, dodajcie dwa do dwóch: jestem w stanie zebrać u waszego progu dwieście tysięcy ludzi, kiedy tylko okaże się to niezbędne. Postarajcie się, żeby to nie było niezbędne. Trent, spodziewając się, że decyzja sądu zostanie ogłoszona rano, postanowił przenocować w Waszyngtonie, żeby móc znów stanąć przed kamerami. Ale ktoś jeszcze myślał o opustoszałym Mallu. Kiedy samochód Trenta dojeżdżał do „Hotel Americana”, zadzwonił z ostrzeżeniem.
- To jest to. Ogłaszają decyzję o ósmej wieczór, - powiedział. Już tam jadę. Dali nam tylko dwudziestominutowe wyprzedzenie.
- Mówili coś o czasie?
- Powiedzieli, że nie ogłosili tego rano, bo mieli problem z drukiem - parsknął lekceważąco.
Trent siedział w samochodzie na podjeździe do hotelu. Machnięciem ręki odprawił odźwiernego i chłopca od samochodów i razem z kierowcą wysłuchał wiadomości Radia Iridium. Były cztery różne opinie, ale razem dawało to wynik pięć do czterech przeciwko orzeczeniu Sądu Okręgowego.
Sędzia Joseph Anthony Perri - Trent zanotował to w pamięci z zadowoleniem - znalazł się wśród mniejszości.
- Sukinsyny - powiedział Jeny, uderzając w kierownicę nasadą dłoni. - Wcierają nam to w gęby. Nie mogli nam dać tych paru godzin, żebyśmy się nacieszyli tym, co było dzisiaj.
- Niegodziwcy nie znają spoczynku - odparł Trent, który wcześniej nie podzielił się z kierowcą informacją uzyskaną z wyprzedzeniem. - Cóż, nie ma powodu, żeby zostawać w mieście. Jedziemy do domu, Jerry. Do Fredericksburga, nie do Fairfax. Myślę, że jutro pojadę na ryby nad Rappahanock.
Czerwony pikap ranchero jechał za nimi przez cały czas od hotelu do podjazdu na drogę międzystanową numer 395; zboczył też w ślad za nimi, kiedy urządzili sobie małą wycieczkę przez Arlington National Cemetery. Tę drogę wybrał Jerry, żeby zobaczyć, czy kierowca pikapa się od nich odczepi. Okazało się, że bardziej zainteresowany jest nimi niż cmentarzem. Jerry’ego zaniepokoiło to do tego stopnia, że zwrócił uwagę Trenta.
- Może to prasa - powiedział Trent oglądając się za siebie. Zmierzch przechodził już w noc. Niewiele było widać poza światłami wozu: dwa wyżej, dwa przeciwmgielne, niżej. - Nie udzielałem się od ogłoszenia decyzji sądu.
- Takimi wozami nie jeździ prasa, panie Trent. Takimi wozami jeżdżą kłopoty. Może powinienem wezwać eskortę i jechać prosto do Fairfax, żeby mogła do nas jak najszybciej dołączyć.
- Lubisz jeździć szybko, Jeny, prawda? - zapytał Trent wciskając się głębiej w siedzenie. - Jedźmy dalej.
Kierowca posłusznie dodał gazu do stu dwudziestu kilometrów na godzinę.
- Trochę został w tyle, ale nadal jedzie.
- Może po prostu chce mi podać rękę - powiedział Trent i zachichotał do siebie. - A może to uczestnik marszu, który nie dostał pieniędzy za podróż.
- Proszę pana, czułbym się naprawdę lepiej, gdybyśmy wezwali eskortę.
- Jeśli będzie jechał za nami, gdy zjedziemy z Międzystanowej 95, wtedy zacznę się martwić.
Ale tuż za Quantico czerwony ranchero zaczął dodawać gazu. Jeny odpowiedział jeszcze bardziej przyspieszając. Znów zwiększyła się odległość między wozami. Parę minut później cadillac wpadł w dobrze zamaskowaną „kołyskę” między dwa samochody; było to na spokojnym odcinku drogi między Stafford a Falmouth. Ranchero szybko podjechał z rykiem silnika, żeby zablokować ich z tyłu. Z przodu jechała mała furgonetka, po lewej stronie czarne coupe, po prawej była barierka i rów.
- Skurwysyn - mruknął Jeny. - Powinienem wcześniej się zorientować...
Trent usłyszał trzask odpinanego rzepu. Jeny wyszarpnął z oparcia dla pasażera ukrytą tam berettę.45 ACP.
- Niech pan się trzyma, panie Trent. Chyba zaraz będziemy się bawić w zderzankę.
- Poczekaj - powiedział Trent. - To mogą być po prostu chuligani, którzy nie mają pojęcia, kim jesteśmy.
- Tym lepiej, panie Trent. Myślę, że powinien się pan położyć.
- Jeny, na podłodze nie ma poduszek powietrznych.
- Nie dopuszczę do zderzenia, panie Trent.
- Jeny, to nie twoja jazda mnie niepokoi, tylko ich.
W tym momencie comset Trenta zaczął dzwonić zapowiadając rozmowę lokalną. Jednocześnie uchyliła się przednia szyba po stronie pasażera w samochodzie jadącym obok nich. Ukazał się roześmiany młody człowiek, podniósł swój comset do ucha i pokazywał coś gestami. Ogolona głowa natychmiast pozwoliła go zidentyfikować, podobnie jak rechot, który Trent usłyszał, gdy włączył swój comset.
- Hej, macie trochę cholernej musztardy?
- Bowman... - tlący się w Trencie gniew na komendanta Patriotycznej Pięści sprawił, że zabulgotało mu w gardle.
- No nie? Sprawdźcie swoje gacie, może tam trochę znajdziecie. Jak się to panu podoba, panie prezesie?
- Miło mi, że mogłeś się rozerwać moim kosztem. Chcesz czegoś jeszcze?
- Tak, musimy pogadać o paru sprawach. Każ chłopakowi zjechać z drogi. Poszukamy jakiegoś spokojnego miejsca. - Połączenie się przerwało, a szyba poszła do góry. Samochód Bowmana popędził do przodu.
- To jak, szefie, mamy problem czy nie? - zapytał Jeny.
- Nie licząc tego, że Bob Bowman jest paranoikiem? Chyba nie - odparł Trent.
- Co mam zrobić?
- Jedź za nimi do najbliższego zjazdu. Ale nie ufaj im zanadto, dobrze?
Po kilku minutach jazdy wijącą się drogą na przedmieściach Fredencksburga wiodący samochód zatrzymał się przy pustym parkingu i molo dla łódek nad rzeką Rapidan tuż za Fox Run.
- Już myślałem, że za chwilę wylądujemy w tej wodzie - powiedział Jerry wyłączając silnik. - Chce pan pistolet?
Trent pokręcił głową.
- Nie. Zostań w wozie i zachowuj się, jakby nigdy nic. I tak mam dość kłopotów z tym facetem. Po wyjściu z samochodu zaskoczony Trent zobaczył inne znajome twarze. Kierowcą ranchero był Mel Yost, liczący sobie pięćdziesiątkę wydawca „Zbrodni Wojennych Waszyngtonu,” „gazety amerykańskiego ruchu oporu”, jak się sama określała. Furgonetką jechał Zachary Taylor Grant. Ten wysoki, brodaty założyciel „Jeżów” nosił wojskowe spodnie, kamizelkę kuloodporną i srebrny krzyż na łańcuchu.
- Co, serduszko mocniej zabiło, Johnny? - powiedział Grant śmiejąc się serdecznie. - Mogliśmy cię mieć. Pif, paf. Tylko tak, dla próby.
- Nie powinniście drażnić mojego kierowcy w ten sposób powiedział Trent. - On cholernie lubi wyginać innym karoserie. O co tu chodzi?
- Cóż, byłeś tak miły, że zaprosiłeś nas do siebie, żeby nam powiedzieć, co według ciebie mamy robić - odparł Grant. - Z czystej uprzejmości zrewanżowaliśmy ci się tym samym.
- Ładne miejsce wybraliście - powiedział Trent.
- Daj sobie spokój, nie przeciągaj struny - rzekł Bowman podrygując nerwowo. - Następny satelita będzie przelatywał za jedenaście minut. I chodźmy lepiej między te kurewskie drzewka, głos niesie się daleko po wodzie.
Nie czekając na zgodę pozostałych, Bowman poszedł jako pierwszy. Za nim szedł Yost oświetlając sobie drogę latarką-paluszkiem, a Grant podążał za Trentem.
- Johnny, chciałem wiedzieć, czy wczoraj, na tym show, mówiłeś serio?
- Jak najbardziej.
- Naprawdę? To nie było tylko udawanie? Liczysz na tych samych drani, którzy przeprowadzili pierwszą i drugą ustawę Brady’ego, ten cholerny zakaz posiadania broni, rejestr narodowy i prawo Stoke-Williamsa? No nie, nie mów.
W tym momencie zrównali się z Bowmanem i usłyszeli odgłos uryny rozpryskującej się na pniu drzewa.
- Cholera, Bob, co ty sobie myślisz? Teraz będą wiedzieli, że tu byłeś - powiedział Grant.
- Co? Hejże, w szczynach nie ma DNA, no nie? Cholera... Grant roześmiał się serdecznie, kiedy jego młodszy kolega na siłę powstrzymał oddawanie moczu i nerwowo zabrał się do zapinania rozporka. - Wszystko zepsułeś, Bob. Nie będziemy teraz mogli zabić Johnny’ego.
- Jesteś okrutnym skurwielem, Zack - powiedział Yost. - Nie słuchaj go, Bob. W urynie nie ma DNA, chyba że trzepałeś sobie kapucyna w ciągu ostatnich dwudziestu jeden dni.
- O Chryste - powiedział Bowman, a Grant roześmiał się jeszcze głośniej.
- To chyba znaczy, że jestem ci winien wdzięczność, Bob powiedział Trent lekkim tonem. - Zack, ludzie na mnie czekają. Czy możemy zająć się naszymi sprawami, zanim znów nadleci satelita i zrobi zdjęcie naszym samochodom? O co chodzi?
Yost wystąpił przed innych, żeby zabrać głos.
- Chcieliśmy dać ci szansę, żebyś przyłączył się do nas, kiedy ten twój pozew wylądował w koszu. Mamy zamiar popracować nad nową strategią, trochę bardziej bezpośrednią.
- Znacznie bardziej bezpośrednią - rzekł Bowman, Złożył palce jak pistolet i „strzelił” w ciemność. - Zmęczyło mnie czekanie. Prosto w gęby wszystkich tych popierdolonych zdrajców.
- Do czego jestem wam potrzebny? - zapytał Trent.
- Z dwóch powodów, Johnny - odparł Grant. - Bo o tobie wiedzą wszyscy, o nas tylko niektórzy; ciebie szanują, my nie chcemy być szanowani; ty masz powiązania, my nie znajdziemy żadnego klubu, który by nas przyjął. I drugi powód: właśnie dostałeś kopa w gębę od zdrajców i teraz jest dla ciebie jasne, że nie popuszczą.
- Nie pobijesz ich, jeśli dostosujesz się do ich reguł, bo oni mają grę ustawioną, jak w Las Vegas, tylko że gorzej - odezwał się Yost. - A my mamy zamiar zagrać według naszych reguł.
Trent ściągnął wargi.
- Jeśli was zapytam, jakie cele macie na oku, czy zmieni to moje położenie tutaj?
- Mam taką krótką listę. Ich nie będzie żal - odparł Bowman jednostajnym głosem.
- Nie, Johnny, ty nie pasujesz do nas - powiedział Grant. - Ale zanim ci powiem, wiedz, że od odpowiedzi wiele zależy. Czy są jakieś cele, które byś chciał widzieć na liście i jakieś, które według ciebie nie powinny się tam znaleźć? Wokół nas aż roi się od celów i trzeba podjąć wiele decyzji.
Po raz pierwszy, odkąd ranchero pojawił się w lusterku wstecznym, Trent poczuł, że jest w niebezpieczeństwie. Nie mógł być całkiem pewien, czy niewłaściwa odpowiedź nie sprawi, że wyląduje w falach Rapidan. Wolał w ogóle nie odpowiadać.
- Chłopaki, muszę to przemyśleć. 
Grant skrzywił się i pokręcił głową.
- Nie sądzę, żebyśmy mogli na to pozwolić. Jest tak, jak powiedział Bob. Czekanie nas męczy.
- Nie rozumiem, dlaczego, kurwa, nie jesteś trochę bardziej wkurwiony - powiedział Bowman kopiąc kamień. - Facet, ty powinieneś skakać z radości, że dajemy ci taką szansę. To znaczy, że przez cały czas nie myślałeś o tym? Bo ja tylko o tym. Musimy coś zrobić, a nie tylko podlizywać się mediom tak jak ty dzisiaj. Może nie chcesz wygrać? A może jesteś po prostu pierdolonym tchórzem?
- Bob, słuchaj, jak długo jeszcze ten satelita będzie za horyzontem? - zapytał Grant.
- Rowman zerknął na zegarek. - O cholera...
Przepchnął się obok Yosta i pognał na parking.
Grant i Yost zachichotali, naśmiewając się z Bowmana.
- Nie mów mu, John, ale wszyscy wiemy, że jest mocno pojebany. Ale ma dobry dostęp do zabawek - powiedział Grant, jakby tłumaczył kolegę. - To jaka jest twoja odpowiedź, Johnny? Jesteś z nami czy nie? Narobimy trochę huku. Obiecuję ci to.
- Więc będziecie potrzebowali mnie, żeby zrobić to, co ja robię - powiedział Trent pod wpływem impulsu. - Głos rozsądku, dobry, godny szacunku obywatel działający w ramach systemu. To najlepsza przykrywka, którą możecie mieć. Pozwólcie, że powiem bez ogródek: jak coś pójdzie nie tak i fedzie dopadną Boba Bowmana, to wiadomo, że on jest do zastąpienia, a ludzie sobie pomyślą... ot, jeszcze jeden wariat. Jak coś pójdzie nie tak i fedzie dopadną Johna Trenta - cóż, ja tego nie mogę ryzykować, chyba że w rachubę wchodziłyby najwyższe stawki. A nie myślę, żeby już do tego doszło. Co nie znaczy, że nie życzę wam powodzenia.
Wstrzymał oddech.
Grant i Yost wymienili spojrzenia.
- W porządku, John - powiedział Yost i wyciągnął rękę. - Dołożyłeś im w szczękę. My damy im kopa poniżej pasa. Życzę szczęścia. Nie usłyszysz już o nas.
Przez całą drogę powrotną na parking Trent czuł ciarki na plecach. Kiedy już znalazł się w samochodzie, oblał go zimny pot.
- Zjeżdżamy stąd, Jerry.
- Co się stało?
- Dobrze wiesz, Jerry. - Rozsiadł się na kanapie. Zastanawiał się, czy ręce mu drżą, bo się boi, czy dlatego że mimo całego strachu, pogardy i odrazy jakaś część jego duszy dała się skusić.

19. Śmiercionośna broń

Dumą napawa mnie fakt, że nigdy nie wynalazłem śmiercionośnej broni.
Thomas Alva Edison

Wciągu dziesięciu miesięcy od chwili, gdy nazwisko doktora Jeffreya Hortona po raz pierwszy pojawiło się w serwisach informacyjnych, zarówno jego życie jak i wygląd zewnętrzny, zmieniły się diametralnie.
Przez pierwszych kilka dni po ujawnieniu tożsamości wynalazcy Tarczy Życia, jego twarz była dosłownie wszędzie. Udzielał wywiadów, brał udział w debatach i zeznawał przed Kongresem, a także wystąpił z prezydentem Brelandem przed Zgromadzeniem Ogólnym Organizacji Narodów Zjednoczonych, gdzie zgotowano im owację na stojąco.
Wkrótce potem zniknął jednak bez śladu - i z mediów, i z wszystkich miejsc, które dotąd były jego całym życiem. Wziął bezterminowy urlop z Terabyte i zamienił pustelnię Aneksu na beztroski żywot włóczęgi. Nie potrzebował bazy wypadowej: przez tydzień wynajmował pokój w Vancouver, przez dwa - przyczepę kempingową w górach Smoky, na miesiąc zatrzymał się w domku nad jeziorem w północnej Minnesocie i... nie poprzestał na tym. Przeskakiwał z jednego krańca kontynentu amerykańskiego na drugi, kierując się tylko jedną regułą: być tam, gdzie jeszcze nie był i zobaczyć to, czego jeszcze nie widział.
Woził ze sobą tylko to, co mieściło się w plecaku - zapas ubrań na kilka dni, niezbędne przybory toaletowe, zapasową parę wygodnych butów, komunikator i czytnik. Wśród przyborów toaletowych zabrakło maszynki do golenia i nożyczek. Po raz pierwszy zapuścił brodę i pozwolił rosnąć włosom.
„Wyglądam jak stuprocentowy ekoterrorysta, obściskujący napotkane drzewa” - napisał do Lee, podejmując jedną z niewielu prób nawiązania kontaktu z ludźmi z Terabyte. „Bardzo się z tego cieszę, bo porządni obywatele, którzy mogliby mnie rozpoznać, wolą trzymać dystans, a ekscentryczne i cokolwiek podejrzane typy, którym wystarcza odwagi zbliżyć się do mnie, mają gdzieś to, kim jestem, jeśli chcę słuchać ich rad, skarg, przemyśleń filozoficznych czy snów. I zwykle słucham, bo to naprawdę ciekawi ludzie, o oryginalnych, często buntowniczych poglądach na świat. Zdążyłem już zapomnieć, jak bardzo różnimy się między sobą i jak niewielu ludzi podziela sposób myślenia doktorków w laboratoryjnych fartuchach”.
W liście do Brohiera dodał: „Czuję się tak, jakbym powracał do rzeczywistego świata, a może zawitał do niego po raz pierwszy. Nie rozumiałem tego, kiedy dyskutowaliśmy o znaczeniu naszej pracy dla społeczeństwa, ale mój teoretyczny model człowieka miał mnóstwo wad - podobnie jak nasz model fizyki. Tak bywa, kiedy bada się wyłącznie próbki zebrane na własnym podwórku. Przeceniłem znaczenie rozumu i nie doceniłem siły namiętności, a do tego przegapiłem fakt, że inteligencja może służyć doskonale i jednemu, i drugiemu”.
Horton przebywał na Jukatanie i właśnie oddychał ciężko po wspinaczce po stromych schodach liczącej sobie tysiąc sześćset lat kamiennej piramidy, gdy nadeszła wiadomość. Podniecony Brohier zapraszał go do Princeton, by pochwalić się przełomem w pracy teoretycznej. Horton jednak nie był jeszcze gotów na rozmowy o fizyce. Uruchomił komunikator wyłącznie po to, by dowiedzieć się czegoś więcej o budowli, na którą właśnie się wdrapał i o ludziach, którzy ją stworzyli. Zaproszenie pozostawił bez odpowiedzi.
A jednak, mimo najszczerszych chęci, wciąż wracał myślą do Princeton. Obawiał się, że jego dotąd bezcelowa podróż właśnie zyskała cel. W żaden sposób nie mógł wyrzucić z umysłu tej wizji. Z jednej strony wizyta u Brohiera mogła zwiastować koniec wyprawy i powrót do życia zawodowego, z drugiej zaś coś, czego starał się uniknąć... Horton nie miał ochoty ani na jedno, ani na drugie. Jedynym wyjściem z tego psychologicznego galimatiasu było potraktowanie Princeton jako kolejnego etapu podróży, czy też chwilowego zejścia ze szlaku wiodącego w dalekie strony.
Podczas drugiego tygodnia pobytu w Cape May Horton postanowił zrobić sobie przerwę w podziwianiu późnozimowych sztormów chłostających mola i kamienne nabrzeża. Przestrzegając osobliwego rytuału, zamknął drzwi swego apartamentu na trzecim piętrze, jakby zamierzał tu wkrótce powrócić. Wynajętą taksówką odrzutową przeleciał z Wildwood do Filadelfii. Tam przesiadł się w prawie pusty, podmiejski pociąg Amtraka, którym dotarł do stacji Princeton. Rozklekotany, wiekowy autobus zawiózł go na przystanek niedaleko kampusu. Choć Horton mógł teraz skorzystać z naziemnej taksówki, wolał pokonać ostatni etap trasy na własnych nogach, nie zważając na zimny i wilgotny, marcowy wiatr.
Wędrując po College Road, między opustoszałym poletkiem golfowym a wydziałem teologii, Horton zauważył, że stworzył sobie coś w rodzaju paradoksu Zenona - im bliżej był celu, tym wolniej szedł.
Dlaczego wciąż tak mnie to gryzie? - zastanawiał się. Czy to mój wybór, czy zbieg okoliczności? Nie znajdując odpowiedzi, przyspieszył kroku.
Dochodząc do Instytutu zwrócił wreszcie uwagę na nazwy uliczek: Hegel Avenue, Newton Road, Einstein Drive. Choć tylko jeden z uhonorowanych w ten sposób uczonych chadzał niegdyś tymi alejami, Horton poczuł się tak, jakby wkraczał do innego świata; enklawy, w której nazwiska wielkich myślicieli miały większe znaczenie niż nazwiska żołnierzy i polityków.
To właśnie chcieli stworzyć fundatorzy Instytutu - zaciszną przystań, w której można było poświęcić się pracy intelektualnej, z dala od nacisków środowiska akademickiego i komercyjnych kompromisów. W Instytucie nie było laboratoriów, programów nauczania, wykładów czy stopni naukowych; były za to doskonale zaopatrzone biblioteki, długie ścieżki między drzewami i... imponująca kolekcja sukcesów.
Horton miał wiele respektu dla zespołu naukowców rządzących obecnie Instytutem, ale nawet to szacowne grono nie znaczyło wiele w porównaniu z tymi, którzy tworzyli tu ostatnie stulecie historii fizyki. Chodziło nie tylko o Einsteina, którego kariera i życie właśnie tutaj dobiegły kresu, ale także o C.N. Yanga, Johna Von Neumanna, Kurta Godela, Freemana Dysona...
Nie jestem godzien wstąpić w progi twego domu, mistrzu, pomyślał z ironią Horton, stając przed tablicą u wylotu głównej alei.
Żeby uzyskać dostęp do budynków Instytutu i wskazówkę, gdzie szukać Brohiera, Horton musiał podać w recepcji swoje prawdziwe nazwisko, czego za wszelką cenę starał się uniknąć podczas wcześniejszych wypraw.
Nic, nawet błysk w oku czy lekkie uniesienie brwi nie sugerowało, że urzędnik rozpoznał przybysza. Obsłużył go z chłodną, prawie europejską uprzejmością i typowym dla mieszkańców Nowego Świata, sprawnym profesjonalizmem.
- Oto pański identyfikator, doktorze Horton. Nie musi pan przypinać, wystarczy mieć go przy sobie. Służy także jako przepustka do bufetu, jeśli zechce pan coś u nas zjeść.
- Nadajnik? - spytał Horton, obracając w dłoni cienki, srebrzysty dysk.
- Tak. Połączony z naszym systemem bezpieczeństwa. To tylko informacja, że jest pan autoryzowanym gościem. Nie będziemy śledzić pańskich kroków. Identyfikator traci ważność o jedenastej, kiedy zamykamy Instytut dla odwiedzających.
Horton skinął głową i wsunął dysk do kieszeni na piersi.
- Wczesna noc dla Kopciuszka... Mówił pan sto siedemnaście?
- Tak, doktorze Horton. Poinformowałem już doktora Brohiera
- W takim razie nie mam wyboru, prawda? Droga odwrotu została odcięta. - Horton uśmiechnął się złośliwie. - Dziękuję za pomoc.
Posadzka w holu była pokryta miękką wykładziną, tłumiącą odgłos kroków. Drzwi i listwy zdobiące ściany wykonano z twardego, ciemnego, lekko połyskującego drewna - prawdziwego, nie syntetycznego drewna, zapewne ustawicznie mytego, polerowanego i nawilżanego olejkami.
Rok wcześniej Horton pewnie nie zwróciłby uwagi na wystrój wnętrza. Teraz jednak wiekowe drewno nie tylko przemawiało do niego swoją urodą, ale i przypominało o tym, że to tu spotykali się najlepsi z najlepszych; w miejscu, w którym zawsze było dość czasu na rzetelną pracę.
Poczuł nagle, że zaczyna zazdrościć tym, którzy mogli nazwać tę mekkę naukowców swoim domem i z niecierpliwością czeka na to, co Brohier ma mu do powiedzenia. Zobaczył go chwilę później; starszy pan utykając na lewą nogę wyłonił się z pokoju na końcu korytarza i pozdrowił przybysza gestem ręki.
- Karl! - zawołał Horton, przyspieszając kroku.
- Przyjechałeś - powiedział rozpromieniony Brohier. - Tak się cieszę... I tyle mam ci do pokazania! Gdzieś ty się podziewał?
- Mam za sobą daleką drogę - odparł Horton. Zanim serdecznie uścisnął dłoń Brohiera, wskazał na jego nogę. - Co ci się stało?
- Upadłem w lesie, na ścieżce, przez własną głupotę. Właśnie spadł pierwszy śnieg, a ja wybrałem się na spacer w nieodpowiednich butach. Już nie boli; kuleję tylko z przyzwyczajenia. - Kiedy jednak wziął gościa pod ramię, Horton zdał sobie sprawę, że Brohier opiera się na nim całym ciężarem. - Jak długo zostaniesz? Dali ci jakiś pokój? Mógłbym znaleźć dla ciebie miejsce w moim domku. Oczywiście to nie to samo, co Columbus, ale jakoś się pomieścimy.
- Później o tym pogadamy - uciął Horton. Kątem oka zauważył numer na drzwiach, które właśnie mijali. Odwrócił się i wskazał na nie kciukiem. - Czy to...
Brohier obejrzał się.
- Gabinet Einsteina? Tak. Ostatni. Numer sto piętnaście. Mój jest tuż obok.
- I jak? - spytał Horton sięgając do gałki.
- Słucham?
- No, mogłoby się wydawać, że to nieco deprymujące. Jakbyś pracował drzwi w drzwi z Panem Bogiem.
- Moim zdaniem to inspirujące. - Brohier puścił ramię Hortona i ruszył w stronę biurka. - Przez te historie, które wciąż się o nim tu opowiada, stał się dla mnie bardziej człowiekiem z krwi i kości niż bohaterem z obrazka. - Opadł ciężko na fotel i zaśmiał się cicho. Poza tym, ciężar porównań spoczywa na Harrym Beuge’u. Ja tylko przechodzę co rano obok gabinetu Einsteina, a on musi tam pracować. Co częściowo wyjaśnia fakt, że wpada do mnie ze sześć razy dziennie.
Horton zachichotał.
- Mimo wszystko... coś jest w tym miejscu, prawda? - spytał, przyciągając bliżej krzesło.
- Ten gmach jest przesiąknięty wielkością, geniuszem. To się czuje w cegłach, w tynkach, w powietrzu. Każdego ranka biorę głęboki wdech z nadzieją, że coś niecoś przejdzie i na mnie. - Brohier pochylił się konspiracyjnie. - Kiedy zbiera mi się na żarty, wmawiam komuś, że nad kampusem rozciąga się pole morfologiczne. Tylu tu myślicieli, że łatwo wyskoczyć z takim tekstem. W zeszłym tygodniu powiedziałem to przy dyrektorze.
- Powołujesz się na Sheldrake’a przed dyrektorem Instytutu? Odważny jesteś.
- Mam i większe grzechy na sumieniu.
- Na przykład?
- Nie wprowadziłem nikogo w szczegóły, czekałem na ciebie.
- Nie trzeba było... Nie jesteś mi nic winien.
- I tak miałem co robić. Musiałem wrócić do szkoły, wkuć trochę chemii.
Horton aż zamrugał ze zdumienia.
- Chemii? Ty? Człowiek, który nad butelką bordeaux wyjaśniał mi, że chemia to działka dla ludzi, którym zabrakło wyobraźni, by zająć się fizyką?
- Owszem - przytaknął Brohier. - Zdaje się, że każdą taką kwestię, jaka wymknęła mi się w obecności świadków, będę musiał odszczekać publicznie na dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Towarzystwa Chemicznego. Spójrz za siebie... tam, na górnej półce, stoi praca, od której zacząłem. Natura wiązania chemicznego Paulinga. Pierwsze wydanie, papierowe, z własnoręczną korektą autora.
Horton obejrzał się przez ramię.
- Nie wydali jeszcze wersji multimedialnej? - zapytał, nie przejmując się tym, że ma do czynienia z prawdziwym antykiem.
Brohier z niesmakiem zmarszczył nos.
- Ależ tak, wydali. Okropna. Pełna trójwymiarowych animacji i innych niepotrzebnych nonsensów. Odesłałem ją po tygodniu. A to cacko, z Narodowej Biblioteki Naukowej, trzymam od sierpnia.
- Powoli się uczysz? 
Brohier parsknął śmiechem.
- Dzięki Bogu. Tylko jedno martwiło mnie bardziej niż świadomość, że może już nigdy nie wrócisz...
- To, że wrócę, ale bez poczucia humoru?
- Właśnie. Od dłuższego czasu byłeś przeraźliwie poważny.
- To był mój pierwszy raz - odparł Horton ze smutnym uśmiechem. - Nigdy przedtem nie zmieniałem historii świata.
- Jeszcze nie skończyliśmy, Jeffrey - rzekł Brohier, sadowiąc się wygodniej. W jego oczach zapalił się niecierpliwy blask; wyglądał trochę jak ojciec oczekujący reakcji dziecka na widok choinki. Nie jesteś ciekaw, dlaczego czytałem Paulinga?
Horton zacisnął usta i zaryzykował:
- Znalazłeś związek między Detonatorem a energią wiązania...
- Dlatego, że musimy napisać to wszystko od nowa. Trzeba zmienić fundamentalny model, jądro teorii. Wiem, dlaczego działa Detonator, Jeffrey. Wiem, co zrobiłeś dobrze i dlaczego do niczego nie doszedłeś od strony teoretycznej.
- No to mów!
Brohier spojrzał w bok, by upewnić się, czy drzwi są zamknięte.
- Zachowaliśmy się jak ciemne, stare pierdziele, Jeffrey. Próbowaliśmy wcisnąć nasz cud w ciasne buty wczorajszej mody. Byliśmy o wiele za mało radykalni. To zresztą całkiem zrozumiałe. Ogłupiła nas myśl, że cała rewolucja już się dokonała. Że system CERN dał nam tę zmianę paradygmatu, na którą czekaliśmy. Ale to nie była zmiana, tylko drobne, przedwstępne drgnienie.
Zirytowany Horton potrząsnął głową.
- Niech mnie diabli... przestań się wreszcie ze mną droczyć. Przejdź do rzeczy.
Horton nie potrafił powiedzieć, czy Brohier patrzy na niego z autentycznym czy udawanym oburzeniem.
- Najpierw każesz mi czekać parę miesięcy, a teraz żałujesz mi kilku minut? Arogancki młodzik. Będziesz siedział cicho tak długo, jak trzeba. Mam prawo trochę się zabawić.
- Przepraszam - odpowiedział Horton z niewinnym uśmieszkiem.
- Może ci wybaczę. A może pogadam jeszcze ze dwadzieścia minut, żeby zrobić ci na złość. Na czym to ja stanąłem?
- Zmiana paradygmatu. Fundamentalny model. Pisanie Paulinga na nowo.
- Zmiana paradygmatu - powtórzył Brohier. - Jeffrey, dlaczego, według modelu CERN, istnieje taka rzecz jak materia?
- Słucham?
Brohier ponowił pytanie.
- Nie wydaje mi się, żeby system CERN mówił nam cokolwiek o tym, dlaczego istnieje materia - odparł Horton, kręcąc głową. Mówi tylko: materialna postać energii jako funkcja zaniku fali, stabilność zaniku pola, asymetria faktorów inicjujących przejścia... ale nie takiej odpowiedzi oczekujesz, prawda?
- Nie takiej. Przyjrzyj się obrazowi, który my, fizycy, namalowaliśmy. Energia jest energią. Materia jest energią. Co pozostaje? Siły, przenoszone przez bozony wektorowe, które są cząsteczkami, a cząsteczki są materią, a materia jest energią... Dlaczego wszechświat jest taki skomplikowany? Dlaczego nie składa się wyłącznie z białego boskiego światła, czystego i jednorodnego? Dlaczego musi istnieć powietrze, skała, drzewo, biurko, ściana, ja czy ty?
- Równania Kastenmacha...
- ...Mówią nam jak, a nie dlaczego. Horton pochylił się na krześle.
- Karl, może nie rozumiem twojego toku myślenia, ale czy my nie wykraczamy tu poza królestwo nauki? Zdawało mi się, że teleologię zostawiliśmy humanistom.
- Wykraczamy poza królestwo fizyki materii i energii - odpowiedział Brohier - ale nie poza królestwo nauki.
- A czy jest coś jeszcze? 
Oczy Brohiera znowu rozbłysły.
- Zaczynasz zadawać właściwe pytania. To bardzo ważne: co jeszcze? Jakiż to czynnik nadaje pierwotnemu polu energetycznemu tak wiele postaci: czterech sił, tuzina cząstek elementarnych, setki pierwiastków, stu tysięcy związków chemicznych? W czym tkwi esencja tej różnorodności, która pozwala istnieć szufladzie pełnej ołówków, niebu pełnemu płatków śniegu, plaży pełnej ziaren piasku, przy czym każdy element z osobna zachowuje swój indywidualny charakter i odrębny byt, mając przy tym identyczną formę?
- Teraz mówimy o efektach nieoznaczoności kwantowej. Wariacja stochastyczna. Wszystko zależy od tego, na ile kompletny jest opis danych przedmiotów. Piasek wydaje się jednorodny, kiedy obserwujemy go w określonej rozdzielczości. Gdy ją zmienimy, ziarna wykazują różnice.
- To zbyt subiektywne. Albo istnieje miliard ziaren piasku, albo nie. Albo egzystują niezależnie od naszej percepcji, albo z jej powodu. Wybieraj.
- W tym przypadku jestem za materializmem - zadeklarował Horton. Nie miał zbyt pewnej miny, gdy do odpowiedzi dorzucał pytanie. - Chcesz powiedzieć, że twoim zdaniem tym, co nadaje im tożsamość, co potwierdza ich byt, jest charakterystyka ich właściwości?
Na twarz Brohiera wypłynął z wolna pełen satysfakcji uśmiech.
- Dokładnie tak, Jeffrey. To „co jeszcze” to informacja. Informacja organizuje i różnicuje energię. Informacja reguluje i stabilizuje materię. Informacja rozprzestrzenia się przez materię i energię, kierując ich interakcjami. Jest motorem tworzenia i przeciwieństwem chaosu.
Horton wpatrywał się w podłogę, rozważając słowa Brohiera.
- Jeżeli wszechświat składa się z energii i informacji - zaczął powoli - to znaczy, że Detonator w jakiś sposób zmienia otoczkę informacyjną pewnych substancji...
- Zmienia, zakłóca, zagłusza, destabilizuje - dopowiedział Brohier. - I w dodatku dość brutalnie. Urządzenia, które budujemy w tej chwili, są niewiarygodnie rozrzutne. Jest tak, jakbyśmy walili w komputer ładunkiem dziesięciu tysięcy woltów, żeby zmienić parę bajtów w jego oprogramowaniu. To czysty przypadek, że gdzieś w informacyjnym chaosie generowanym przez twój prototyp znalazło się kilka sensownych słów w języku mechaniki rezonansowej, nowej nauki o materii. Szczęśliwym trafem nadałeś chemiczną sygnaturę niektórych azotanów, które odebrały twój sygnał niczym radioamator wyłuskujący czyjś głos spośród statycznych trzasków.
- Ale jeśli nauczymy się czytać i pisać w tym języku...
- Teraz rozumiesz, dlaczego musiałem wrócić do Paulinga i zacząć wszystko od początku.
Nowa koncepcja spadła na niego zbyt szybko. Horton poczuł, że narasta w nim opór.
- Czy my uprawiamy tylko gierki słowne, czy naprawdę opracowałeś wzory? - Jego pytanie zabrzmiało bardziej sceptycznie niż się spodziewał.
- Och, Jeffrey, ranisz moje uczucia. Przecież wiesz, że dopóki nie wyrazi się czegoś liczbowo, nie ma mowy o nauce.
Tym razem Horton rozszyfrował Brohiera i wiedział, że tylko udaje urażonego. Podciągnął rękawy swetra i stanął na nogi.
- No dobrze - powiedział. - Przejdźmy do tablicy. Pora na matematykę.
Spędzili prawie dwie godziny przed ogromną, białą tablicą wiszącą w gabinecie numer sto piętnaście. Większość pierwszej godziny Brohier przesiedział na krześle sekretarki, jeżdżąc wzdłuż ściany z grubym, czarnym markerem w dłoni. Większość drugiej spędził na środku gabinetu, skąd mógł ogarnąć wzrokiem całą tablicę; debatował z Hortonem, nanoszącym swoje uwagi i poprawki jaskrawoczerwonym pisakiem.
Wreszcie Horton odstąpił od tablicy. Dołączył do Brohiera i zwrócił mu czerwony marker.
- No? - ponaglił Brohier. - Co o tym myślisz?
- Myślę, że powinieneś mi zafundować obiad - odparł Horton. - Wystawny obiad. Zapłacisz, kiedy odbierzesz drugiego Nobla.
- Chyba trochę zbyt wcześnie, by o tym mówić. - Brohier lekceważąco machnął ręką, ale Horton wyraźnie wyczuł w jego głosie zadowolenie. - Powiedz mi po prostu, jak to wszystko brzmi.
- Idealnie - odpowiedział Horton. - Nie znalazłem ani jednej fałszywej nuty. Może nie jestem najbardziej krytycznym słuchaczem, jakiego mógłbyś znaleźć, ale jeśli gotowe dzieło będzie równie dobre, jak początek, to... Karl, to diabelnie dobra robota.
Brohier uśmiechnął się promiennie i poklepał Hortona po dłoni.
- Dziękuję, Jeffrey. A teraz, z łaski swojej, zetrzyj tablicę. Spróbuję załatwić ci jakiś obiad.
Mówiąc o uczczeniu przełomowego odkrycia Horton nie miał na myśli odwiedzania stołówki Instytutu, ale przyznał, że zapewne nie byłaby to pierwsza tego rodzaju okazja w tutejszych murach.
- Jasne - przytaknął Brohier. - Poza tym przekonasz się, że mają tu nie najgorsze jedzenie. Instytut dba także o nasze żołądki. Ciekaw jestem, kiedy ostatnio widziałeś w kampusie takie menu.
Horton stwierdził wkrótce, że jego gospodarz nie przesadza. Lista dań, najwyraźniej codziennie zmieniana, obejmowała potrawy z pięciu kontynentów i co najmniej dwunastu kuchni narodowych.
Czekając na posiłek, Horton dwukrotnie musiał znieść rytuał przedstawiania, a potem spotkanie z intruzem. Brohier poznał go z Barbarą Glennie-Golden, przypominającą dobrotliwą babcię o okrągłych policzkach, która była profesorem wizytującym z Instytutu Historii oraz z Rogerem Petranoffem, jegomościem o sępiej szyi, szefem Wydziału Matematyki.
Choć oboje zachowywali się uprzejmie, Horton cierpiał w duchu. Zbyt dobrze zdawał sobie sprawę ze swojej popularności, by się odprężyć, a słowa rzucone przez Glennie-Golden na pożegnanie tylko wzmogły to uczucie.
- Uczyniłeś moją dziedzinę znacznie ciekawszą, młody człowieku - stwierdziła, stając przy jego krześle. - Wszystkie lwy analizy historycznej ze szkół ekonomicznych spały spokojnie, sądząc, że znajdują się na szczycie łańcucha pokarmowego, a ty rozdrażniłeś szerszenie z uczelni technicznych, które teraz dają się lwom we znaki.
- A czym ty jesteś, Barbaro? Lwem czy szerszeniem? - spytał Brohier.
- Mieszańcem - odparła ze śmiechem.
Chwilę później zjawił się intruz w osobie Samuela Bennington-Hastingsa, pulchnego fizyka, dokształcającego się w Instytucie po zrobieniu doktoratu w Cambridge. Wyglądał tak młodo, że Horton poczuł się jak starzec.
- Więc to pan jest tym legendarnym facetem od Detonatora zaczął fizyk, zajmując jedno z wolnych miejsc przy stoliku. - Czy to znaczy, że nasz tajemniczy doktor Brohier wreszcie pozwoli nam pobawić się nowymi zabawkami?
Brohier parsknął dobrotliwie.
- Doktor Sam uważa, że trzymam go na dystans.
- Ależ skąd, proszę pana - obruszył się Bennington-Hastings. - Nie mnie, tylko cały wydział. Doktor Brohier zadaje tysiąc pytań, udzielając w zamian jednej odpowiedzi. Kiedy pytam, na czym polega sztuczka z waszym magicznym pudełkiem, uśmiecha się tylko jak Budda. - Sięgnął nad stołem i poklepał Brohiera po brzuchu. Zaczyna też wyglądać jak Budda.
Brohier trzepnął młodego naukowca łyżką po palcach i z niewinną miną spojrzał na Hortona.
- To przez tę kontuzję biodra. W końcu jest zima, a jedzenie naprawdę mamy znakomite...
- Mam nadzieję, że prowadzi pan porządne notatki i doktor Horton nie będzie musiał poświęcić reszty swojej kariery na odcyfrowanie Ostatniej Teorii Brohiera. A swoją drogą powinien pan chodzić ze mną o świcie na siłownię. Hatha joga i dwadzieścia pięć okrążeń... tylko wtedy będzie pan żył wiecznie i może pewnego dnia stanie się sławny.
- Doktorze Sam, po co miałbym żyć wiecznie, skoro musiałbym codziennie wstawać o świcie i biegać w kółko? Oho, zdaje się, że już niosą nam jedzenie...
Horton pochylił się w stronę Bennington-Hastingsa i mrugnął porozumiewawczo.
- Nie rozumiesz jednej rzeczy, Sam. Karl nie wie, co jest w magicznym pudełku. Od dwudziestu lat odwalam za niego całą robotę, a tutaj wysłałem go na przeszpiegi.
- Wspaniale. Z obu stron otaczają mnie kłamcy. Świetne warunki do burzliwego rozwoju nauki. - Gdy kelner dotarł do stolika, Sam wstał. - Jedzcie, jedzcie. Niech wasze arterie stwardnieją na kamień, a wasza męskość zwiśnie jak skóra zrzucona przez węża.
Brohier roześmiał się serdecznie. Horton popatrzył zdumiony za odchodzącym Bennington-Hastingsem.
- Co to było? Kto to był?
- Doktor Sam powiedziałby ci, że jest spadkobiercą długiej i szacownej linii angielskich ekscentryków i że John Cleese jest jego duchowym przewodnikiem. - Brohier uśmiechał się szeroko i pokręcił głową. - Nigdy mu tego nie mów, Jeffrey, ale uważam, że jest fantastyczny. To utalentowany naśladowca, a przy tym lekceważy wszystkich i wszystko. W jego głowie mieszka co najmniej tuzin różnych osobowości, w które wciela się bez ostrzeżenia. Na koniec zaprezentował tę, którą nazywam Doktorem Bombaj. Nie powinieneś jednak lekceważyć Sama. Kiedy tu przybyłem, szkolił mnie w kombinametryce. Jest wyjątkowo bystrym młodzieńcem. Założę się, że zasiądzie w pierwszym rzędzie, kiedy będziemy prezentować naszą pracę z mechaniki rezonansowej.
Horton milczał. Do końca posiłku nie rozmawiali już o pracy. Brohier wypytywał za to o podróże, a Horton, ku własnemu zaskoczeniu, odpowiedział mu całą serią zabawnych anegdot.
- Kontaktowałeś się z Lee i Gordiem? - zagadnął Brohier przy deserze.
- Mniej więcej tak samo jak z tobą - wyznał Horton. - Jak im idzie?
- Jeśli się nie mylę, Aneks działa całkiem normalnie. Zdaje się, że ci dwoje jako menedżerowie wzajemnie uzupełniają swoje braki.
- Nie o to pytałem.
- Ach... rozumiem - zreflektował się Brohier. - Z ostatnich doniesień wynika, że zbliżają się ku sobie w takim tempie, że w porównaniu z nimi lodowce to rącze jelenie.
- Doprawdy? Aż taki postęp? A czyja to wersja?
- Lee.
- Aha, czyli pesymistyczna. Gdybyśmy znali opinię Gordiego, moglibyśmy wyciągnąć średnią i wiedzielibyśmy, co naprawdę jest grane.
Brohier parsknął cicho.
- Domyślam się, że nie kontaktowałeś się również z nikim z Waszyngtonu.
- Nie. Po prostu odszedłem, a oni nie bardzo się starali mnie gonić. Nie dostałem nawet Prezydenckiej Kartki Świątecznej.
- Nie sądzę, żeby Breland wysyłał je komukolwiek - mruknął Brohier, uśmiechając się dyskretnie.
- Takie już moje szczęście. Powinienem był wziąć coś na pamiątkę, kiedy byłem w Białym Domu.
- Przyjęliby cię z powrotem - rzekł Brohier. - Nie uchylają się. Wciąż masz tam przyjaciół.
- I gdzie jeszcze? 
Brohier chrząknął.
- Za wcześnie zrezygnowałeś z oglądania wiadomości.
- Czyżby? Tej jesieni Breland przegra z kretesem.
- Prawdopodobnie - przyznał starszy mężczyzna, upuszczając zmiętą serwetkę na pusty talerz. - Ale to jest polityka, Jeffrey. Ciebie nie osądzają wedle tych samych standardów. I nie powinieneś brać na siebie cudzych win.
- Karl, ludzie nadal wyprawiają ze sobą straszne rzeczy.
- Wiem.
- Niektóre z nich stały się możliwe dzięki narzędziu, które im daliśmy - przypomniał Horton. - Ten facet w Denver, który wykorzystał Detonator ustawiony w budynku sądu jako zapalnik bomby w samobójczym ataku...
- To jego wybór, Jeffrey.
- A co z dwiema kobietami, które zabił? - Horton potrząsnął głową. - Kiedyś patrzyłem na wiadomości i myślałem sobie: „Detonator mógł uratować tych ludzi”. A teraz, o ile w ogóle je oglądam, łapię się na tym, że myślę: „Pistolet mógł uratować tych ludzi”.
- A St. Paul? - Nazwa przywołała przerażające wydarzenia sprzed miesiąca, kiedy to lokalny gang, zbrojny w łańcuchy i metalowe pałki, wdarł się do strzeżonego przez Detonator pasażu handlowego, zabijając siedemnastolatkę i poważnie raniąc tuzin przypadkowych klientów. Jak na ironię, Tarcza Życia została zainstalowana w tym ciągu handlowym w związku z długotrwałym, narastającym konfliktem o kontrolę nad okolicznymi terenami, zwieńczonym sześciokrotną strzelaniną.
- A Birmingham Heights i Louisville, i South Boston... - Każda z tych nazw kojarzyła się z brutalną zbrodnią.
- To jest okres przejściowy, Jeffrey. Błędy będą się zdarzać. Wszędzie tam, gdzie najłatwiej sięgano po pistolet, ludzie będą musieli coś zmienić, spróbować inaczej rozwiązać problemy, które załatwiano przemocą. Broń to trochę jak plaster nałożony na ranę, ale niektóre obrażenia wymagająpoważniejszego leczenia. Gdybyś powiedział, że ninja mógł uratować tych ludzi, byłoby to twierdzenie równie prawdziwe.
- Nie wiem - odparł Horton. - Odnoszę wrażenie, że woda robi się coraz bardziej mętna. Ludzie nie mają już przekonania, czy naprawdę chcieli takiego obrotu sprawy.
Brohier gwałtownie potrząsnął głową.
- Nie, nie. To ty nie masz przekonania. Posłuchaj, produkcja zwiększyła się dziesięciokrotnie w ciągu niespełna roku, a i tak mamy sześciomiesięczną kolejkę oczekujących. Wiesz, jaki jest najpoważniejszy problem, z którym boryka się teraz komitet? Fałszywe znaki Tarczy Życia. Pojawiają się wszędzie, tak bardzo ludzie są spragnieni dobrodziejstwa Detonatora.
- Ale jeśli użyją go równie nierozważnie, jak przedtem broni palnej...
- Niektórzy zapewne tak. Musisz się z tym pogodzić. Wynalezione przeze mnie mikrokarty stałej pamięci posłużyły do przemycania filmów dokumentalnych do Chin i wysłania biblioteki liczącej miliony tomów na Marsa. Ale użyto ich także do przekazywania dziecięcej pornografii, wynoszenia na zewnątrz sekretów IBM i do ukrywania nielegalnych ksiąg rachunkowych przed FBI. A to tylko kilka z zastosowań, o których słyszałem.
- Zatem chodzi o użytkownika, nie o narzędzie.
- Dokładnie.
- Przypomnij mi, dlaczego nie przekonał nas ten punkt widzenia, kiedy narzędziem nazywaliśmy broń i materiały wybuchowe.
- Dlatego, że istnieją narzędzia zbyt niebezpieczne, by dać je szympansom czy dzieciom - odparł Brohier. - Dlatego, że narzędzia przeznaczone do zabijania, jeśli użyje się ich właściwie, stanowiązagrożenie dla wszystkich. I nie zmienia tego fakt, że produkuje się. ich wiecei. Perspektywa, że każde gospodarstwo będzie dyspo-
nować bronią palną, jest równie przerażająca, jak wizja uzbrojenia wszystkich krajów w baterie pocisków CBN. A przynajmniej powinna być, dla każdego trzeźwo myślącego człowieka - dodał, marszcząc brwi. - Ta twoja melancholia to produkt uboczny bezczynności, Jeffrey. Znam na nią lekarstwo: powrót do pracy. Porozmawiajmy lepiej o tym, gdzie będziesz dziś spał.
- WCapeMay.
- Wracasz po swoje rzeczy?
- Po prostu wracam, Kart. To twoja praca, nie moja.
- Roboty jest aż za wiele dla dwóch. A może i dla dziesięciu nie ustępował Brohier. - Nie musisz pracować tutaj. Możesz wrócić do Columbus albo do Aneksu. Ja też wkrótce będę musiał tam pojechać, żeby nadzorować rozpoczęcie testów.
Horton pokręcił głową i odsunął się od stolika.
- Zaproponuj to komuś innemu. Zrzekłem się swoich praw w drodze powrotnej z Waszyngtonu, pamiętasz?
- A ja rzetelnie przechowałem je w słoiku na biurku, czekając aż się wyszalejesz i poprosisz o ich zwrot. Do diabła, Jeffrey, co z tobą? - sapnął Brohier; wstał z trudem i mocował się teraz z płaszczem.
- Nie chcę o tym rozmawiać, Karl - odpowiedział Horton. Poza tym na mnie już czas.
Odwrócił się i długimi krokami ruszył w stronę wyjścia. Utykający Brohier dogonił go z największym trudem.
- Jeffrey... Jeffrey... zatrzymaj się - zawołał. Zdołał go złapać dopiero przed podwójnymi drzwiami, za którymi rozpoczynała się ścieżka do budynku Instytutu. - I tak spóźniłeś się już na ostatni pociąg, więc możesz sobie darować. A poza tym, szczerze mówiąc, jesteś mi chyba winien nieco więcej względów, niż okazujesz.
Spoglądając ponad ramieniem Brohiera, Horton dostrzegł Bennington-Hastingsa, obserwującego ich ciekawie z przeciwległego końca holu.
- Zgoda, ale tam - powiedział, wskazując głową w kierunku drzwi.
Stanęli na schodkach przed wejściem, osłaniając się przed wścibskimi drewnem bramy i chłodem nocy.
- Ja tylko próbuję cię zrozumieć, Jeffrey - rzekł Brohier. - Większość ludzi z naszej branży w całej swojej karierze nie napotyka takiej sposobności, jaka nadarzyła się nam. Wielu z nich o niebo przewyższa nas inteligencją, tyle że po prostu nie mają szczęścia.

Czeka nas rewolucja naukowa, nie tylko społeczna. Nie pojmują, jak możesz teraz odejść. Horton potrząsnął głową.
- Jeszcze nie jestem gotów do powrotu.
- Rozumiem - westchnął Brohier. - Tylko o to chodzi?
- Tylko.
- Pocieszyłeś mnie. Martwiłem się, czy nie ubzdurałeś sobie, że na przykład nie jesteś godzien brać w tym udziału. Mogłeś też uznać, że nie zasługujesz ani na uznanie, ani na zarzuty, które na ciebie spadły, albo że nie jesteś tylko przypadkowym widzem wypadku w trakcie badań.
A gdyby rzeczywiście tak było, musiałbym ci powiedzieć, że jesteś idiotą, i że każdy z nas, który nagle znajdzie się w  świetle jupiterów, od czasu do czasu cierpi na syndrom oszusta. Tylko takie egoistyczne i niekompetentne typy jak Tettlebaum, których samoocena zależy od tytułu, piastowanego urzędu oraz częstotliwości pojawiania się i cytowania ich wypowiedzi w mediach, są od tego wolne.
Horton przesunął butem po plamie lodu na schodku.
- Pewnie miałbyś rację... gdybym rzeczywiście tak myślał.
- Prawdopodobnie nie skończyłbym na tym - dodał Brohier. Przypomniałbym ci jeszcze, że tacy jak my nie wybierają takiej drogi, by zyskać sławę, lecz po to, by dowiedzieć się czegoś, czego nikt inny nie może im powiedzieć. I dlatego lekiem na syndrom oszusta jest kontynuowanie pracy. Trzeba skupić się na niej do tego stopnia, żeby zapomnieć o publiczności i nawet nie chcieć wiedzieć, jakie jest jej zdanie.
Horton uniósł głowę i westchnął, produkując przy tym spory obłoczek pary.
- Czasem trudno jest pozostać obojętnym.
- A co oni cię obchodzą, Jeffrey? - spytał Brohier, wzruszając ramionami. - Co oni o tobie wiedzą?
- Niektórzy całkiem sporo - odparł Horton i zadrżał. - Zimno mi. Przejdźmy się.
Brohier w milczeniu ruszył za nim ścieżką, wiedząc, że Horton jeszcze nie skończył.
- Tego ranka, po konferencji prasowej z prezydentem w Ogrodzie Różanym, zadzwonił do mnie ojciec - odezwał się w końcu Horton. - A musisz wiedzieć, że on nigdy nie dzwoni do swoich dzieci, a jeśli już się zdarzy, że odbierze mój telefon, najczęściej powiada: „Cześć, Jeffrey, zaraz dam ci mamę”. Pogawędki nie leżą w  jego naturze; nie lubi się wtrącać. Nie chodzi o to, że nic go nie interesuje, tylko...
- Nie prosi o nic, czego sam nie chce dać? - zasugerował Brohier.
- Myślę, że tak - zgodził się Horton. - Powiedziałbym, że przestrzega określonych przez siebie granic. - Kiedy dotarli do bocznego wejścia do Instytutu. Horton zatrzymał się. - No więc zadzwonił do mnie tego ranka, i jak zwykle od razu przeszedł do rzeczy. „Muszę się czegoś dowiedzieć, synu. Czy w te rodzinne soboty, które spędzaliśmy na strzelnicy, pośród setek ludzi spacerujących z bronią, spotkałeś kogoś, kto by cię przestraszył, kto by wyglądał niebezpiecznie? Niepokoiło cię tam coś?”. Musiałem mu odpowiedzieć, że nie, bo to piękne wspomnienia. Jedne z najlepszych, jakie mam.
Brohier z ciekawością pochylił głowę.
- Uznał, że pracowałeś nad Detonatorem z wyboru? Że to twoja osobista krucjata, do której w jakimś sensie sam cię popchnął?
Horton kiwnął głową z zaciśniętymi ustami.
- A potem powiedział: „Szkoda, że nie pamiętałeś o tym wczoraj i nie wspomniałeś prezydentowi. Ale dziękuję ci, synu. Matka przesyła ucałowania”. I taki był koniec rozmowy. Tylko że ja wciąż słyszałem rzeczy, których nie powiedział. Aż do wieczora, a potem jeszcze przez wiele dni.
- Chodzi ci o to, że był przeciwny?
- Nie, coś jeszcze gorszego - odparł Horton. - Że poczuł się urażony, skonsternowany i zawiedziony, jakbym robiąc to, co zrobiłem, zaatakował własną rodzinę i próbował osądzać naszych przyjaciół. Nie mógł, rzecz jasna, powiedzieć mi tego, bo mnie kocha.
- I dlatego, że istnieją granice. Horton powoli skinął głową.
- Jestem pewien, że wrócę do pracy, Karl. Po prostu myślę, że zajmę się już czymś innym. - Spróbował się uśmiechnąć, ale wyszedł mu smutny grymas. - Zdaje się, że bez względu na wiek, dzieci chcą, żeby rodzice byli z nich dumni.
- Rozumiem - powiedział Brohier. - Rodzice bywają też najbardziej wymagającą publicznością. Tak się składa, że sam miałem ojca... - zawahał się. - Nie będę więcej prosił, ale jeśli zmienisz zdanie, nie bądź zbyt dumny, by mi o tym powiedzieć - dodał po chwili.
- Tyle mogę ci obiecać, doktorze B.
- To dobrze. - Brohier zrobił krok w stronę ciepłych, zachęcających świateł głównego holu, po czym zatrzymał się gwałtownie

i obrócił na pięcie. - Jeśli pozwolisz, chciałbym coś powiedzieć raczej jako mentor, niż przyjaciel...
- Naturalnie.
- Pilnuj, żebyś przede wszystkim sam był z siebie dumny. Nie rezygnuj z tego, by zdobyć czyjąś aprobatę. Nauczyłem się tego obserwując własnego ojca. - Brohier pokręcił głową i parsknął niewesołym śmiechem. - Żałosne było tylko to, że on sam nigdy tego nie umiał. Zostaniesz u mnie na noc?
- Wolałbym sprawdzić, czy złapię nocne połączenie z lotniskiem albo wynająć samochód i pojechać do Cape May. To może być nawet przyjemne.
Brohier skinął głową.
- Miło było cię zobaczyć, Jeffrey. Życzę bezpiecznej drogi do domu... gdziekolwiek to jest.
Ostatecznie Jeffrey spędził tę noc w motelu niedaleko kampusu i wrócił pierwszym porannym pociągiem. Gdy wreszcie dotarł do mieszkania, z zaskoczeniem zauważył, że cokolwiek znaczy dla niego to miejsce, niewiele ma wspólnego z prawdziwym domem.
Pożegnał je następnego dnia, by ruszyć w dalszą drogę.

20. Postępy rozumu
Wojna ma w sobie tyle szaleństwa i niegodziwości, że wielkie nadzieje należy wiązać z postępami rozumu; a jeśli jest cień nadziei, trzeba wspomóc ją wszelkimi środkami.
James Madison

Zmiana była szybka, nagła i ostateczna. Następnego dnia po tym, jak Toni Franklin dołączyła do zespołu zajmującego się Detonatorem, Narodowa Rada Bezpieczeństwa formalnie przejęła sprawę od zawiązanego naprędce komitetu Wysoka Szarża.
Wysoka Szarża nie miała oficjalnego statusu, a zatem papierkowa robota nie była potrzebna. Poza tym trzy z czterech stanowisk w obu ciałach zajmowały te same osoby - prezydent Breland, sekretarz stanu Carrero i sekretarz obrony Stepak - toteż zmiana zdawała się nie mieć większego znaczenia. Dla postronnego obserwatora była ona wręcz nieistotna.
Spotkania odbywały się teraz w nowej sali, w innym skrzydle budynku. A że nie trzeba było już tak bardzo liczyć się z czasem prezydenta, organizowano je dwukrotnie częściej - dwa razy w tygodniu. Zabierały też więcej czasu - zwykle cały poranek lub popołudnie.
Tematy, jakie poruszano, pozostały jednak niezmienione, podobnie jak bolączki. NRB wciąż musiała radzić sobie z podwójnym oporem: pasywnym ze strony Pentagonu i aktywnym ze strony Kongresu. Nadal też zmagała się z rozmaitymi aspektami bezpieczeństwa kraju, zarówno wewnętrznego, jak i zewnętrznego. I jak zwykle, członkowie Rady przekonywali się na każdym kroku, że bez względu na to, jak bardzo przykładają się do pracy, nie unikną niespodzianek.
Mimo wszystko, jeżeli wiedziało się, gdzie szukać, można było dostrzec pozytywne strony zmiany.
Najbardziej oczywistąkorzyściąbył sam fakt zastąpienia Richarda Nolby’ego przez Toni Franklin. Zepchnięcie szefa sztabu na boczny tor w sprawie Detonatora rozwiązało problem gnębiący Brelanda, który coraz gorzej znosił ambiwalencję Nolby’ego w kwestii wynalazku. Były zausznik Przewodniczącego Izby był jedynym prawdziwym przedstawicielem waszyngtońskich elit w ekipie Brelanda. Prezydent czuł, że jego obsesyjne wręcz podliczanie zysków politycznych w każdym omawianym scenariuszu wydarzeń kłóci się z duchem całego przedsięwzięcia.
Teraz jednak rola Nolby’ego została zmarginalizowana, i to w sposób, który nie dawał mu powodu do narzekań, wiceprezydent bowiem był statutowym członkiem NRB, a wszelkie sprawy dotyczące Detonatora podlegały nadzorowi Rady. Osiągnięcia Toni Franklin, która znakomicie sobie radziła w łataniu stosunków ze Wzgórzem i w przełamywaniu impasu na spotkaniach, były dodatkowym plusem całego manewru.
Odsunięcie Nolby’ego sprawiło jednak, że również Grover Wilman został wyłączony z procesu decyzyjnego. Formalny protokół bezpieczeństwa, który regulował działania NRB, zakazywał Brelandowi dopuszczać senatora do spotkań, a nawet wprowadzać go po fakcie w szczegóły obrad. Fakt ten ucieszył generała Madisona i Szefów Połączonych Sztabów, którzy w najlepszym razie nazywali^ Wilmana obrazoburcą, w najgorszym zaś - zdrajcą.
Jednak najważniejszą konsekwencją zmiany było to, że niebagatelne środki i profesjonalny personel, którymi dysponowała Rada, znalazły się w dyspozycji Brelanda. Nie musiał już liczyć na dobrą wolę Szefów, kiedy potrzebował opinii czy ekspertyz z dziedziny
wojskowości; nie musiał już nawet polegać na własnej umiejętności zadawania odpowiednich pytań. Co więcej, w razie potrzeby NRB miała odpowiednią wiedzę, powiązania i władzę pozwalającąna szukanie odpowiedzi w Pentagonie.
Jedno z pytań, których Breland nigdy nie mógłby zadać, brzmiało tak: czyjej karierze zagraża. Detonator i jak to się ma do oporów w gronie generałów i admirałów. Analityk John Miller odpowiedział w swoim opracowaniu, że nowa technologia ma największy wpływ na dowódców jednostek bojowych, którzy dawniej szybko pięli się w górę w wojskowej hierarchii. W raporcie znalazły się nazwiska dwóch generałów, którzy nad gotowość bojową i bezpieczeństwo przedkładali własny status i władzę.
Lepsza informacja niekoniecznie oznaczała jednak dobre wieści. Opracowanie przedstawione przez starszego analityka Wendella Schrocka, zatytułowane,.Następna wojna”, nie zawierało nic przyjemnego.
Za namowąHarrisa Drake’a, prezydenckiego asystenta do spraw bezpieczeństwa narodowego, Schrock i jego trzej współpracownicy zbadali zdolność wszystkich czterech rodzajów broni do prowadzenia wojny z nieprzyjacielem dysponującym Detonatorem. Na dzień przed prezentacją materiału na forum NRB Schrock spotkał się nieformalnie z Brelandem w Gabinecie Owalnym, by przedstawić najważniejsze wnioski. Prezydent poczuł, że wreszcie uzyskuje pełny obraz sytuacji, w dodatku po raz pierwszy przekazany przystępnym językiem.
- Przyjrzeliśmy się konfliktom w trzech różnych skalach: globalnej, dotyczącej supermocarstw, międzynarodowej i lokalnej. Każdy schemat przedstawialiśmy w dwóch wariantach: w pierwszym, gdzie Stany Zjednoczone podtrzymują obecny monopol na Detonatory dalekiego zasięgu i precyzyjnego działania z serii Mark II, w drugim, nie udaje nam się ta sztuka. Łącznie otrzymaliśmy zatem sześć modeli konfliktów. W ramach każdego z nich badaliśmy naszą zdolność do stawienia czoła przeciwnikowi dysponującemu Detonatorem we wszystkich czterech rodzajach broni: na lądzie, w powietrzu, na wodzie i w kosmosie. Ogólna konkluzja, panie prezydencie, jest taka, że w każdym z rozpracowanych modeli, z wyjątkiem jednego, jesteśmy nie dalej niż sześć miesięcy od przywrócenia takiego stopnia dominacji na polu walki, jakim cieszyliśmy się przed wynalezieniem Detonatora. W ciągu półrocza osiągniemy gotowość do niszczenia systemów umocnień chronionych przez to urządzenie
i stosowania naszej broni konwencjonalnej tak, by pozwalała na prowadzenie ataków o dowolnej sile.
- Z wyjątkiem... ‘
- Z wyjątkiem globalnego konfliktu z supermocarstwem chińskim, gdyby dysponowało ono technologią Mark II. W tym modelu brakuje nam jeszcze dwunastu do szesnastu miesięcy do osiągnięcia decydującej przewagi.
- Pozwoli pan, że się upewnię, czy dobrze rozumiem. Powiada pan, że zostało nam tylko sześć miesięcy do zneutralizowania Detonatora jako czynnika odstraszającego?
- Tak jest.
Dla Brelanda miało to konkretne znaczenie: „Mój następca będzie mógł bezkarnie wszcząć wojnę”.
- Jakim cudem zdołaliśmy zrobić to tak szybko?
- Jeśli zajrzy pan do Sekcji Drugiej... - Schrock zaczekał, aż Breland przewinie tekst w czytniku. - Istniejątylko dwie zasadnicze kwestie taktyczne związane z Detonatorem. Pierwszą z nich jest przedwczesna eksplozja pocisków, przede wszystkim torped oraz pocisków manewrujących, przeciwlotniczych i artyleryjskich. Chcąc temu zaradzić, konstruujemy pociski o większej sile rażenia głowic i zmienionej strukturze fragmentacji celem rażenia obiektów leżących w strefie efektywnego działania urządzeń Mark I. Jest to zupełnie wykonalne.
- Większe „bum”, i to wszystko? - spytał Breland, marszcząc brwi.
- Napaleni projektanci broni uwielbiają takie wyzwania, panie prezydencie: jak upakować więcej w mniejszej obudowie. Mamy znakomitych fachowców w NAWC i w Laboratorium Marynarki Wojennej. W niektórych przypadkach zastępujemy konwencjonalne materiały wybuchowe egzotycznymi mieszankami, nie zawierającymi azotanów. Z czasem będzie tego coraz więcej. W innych przypadkach całkowicie usuwamy głowice z pocisków, zastępując je bezwładną masą. W końcu trafienie kamieniem w dyszę Su-27 działa prawie tak samo dobrze, jak wrzucenie tam bomby.
- Chyba tak, skoro ptak w wirniku samolotu może spowodować katastrofę...
- Właśnie. Drugą kwestią jest dokładność i skuteczność broni kinetycznej. Nie chodzi tu o zasięg, bowiem niemal każda broń, z wyjątkiem pistoletów, ma wystarczającą siłę rażenia, by funkcjonować spoza pola efektywnego działania urządzeń Mark I. Rzecz
polega tylko na tym, by trafić w cel, bo skuteczny zasięg niektórych rodzajów broni jest krótszy niż promień pola Detonatora, a z naszych doświadczeń bojowych wynika, że większości trafień dokonuje się z jeszcze mniejszej odległości.
- Jak sobie z tym radzimy?
- Różnymi sposobami. Zmieniamy strukturę uzbrojenia w jednostkach piechoty, tak by dysponowały większą liczbą broni ciężkiej, takiej jak SAW, a także karabinów sną jperskich. Równocześnie zmieniamy też, rzecz jasna, taktykę walki. Usuwamy pociski eksplodujące z taśm do broni automatycznej i działek przeciwlotniczych. W ograniczonym stopniu uzupełniamy też konwencjonalną broń ręczną miotaczami strzałek i karabinami elektrycznymi. Zmieniamy ładunki w amunicji, by osiągnąć bezwybuchowy rozpad i fragmentację pocisków.
- I to wystarczy? Wszystkie te zmiany są wręcz... banalne.
- To tylko poprawki - odparł Schrock. - Prawdziwa zmiana dokonuje się na poziomie taktycznym. Jeśli nie liczyć niewielkiego zasięgu, prawdziwą słabością Detonatora jest jego wrażliwość na IEM. - Widząc brak zrozumienia w oczach Brelanda, Schrock dodał: - Impuls elektromagnetyczny. Uboczny efekt eksplozji jądrowej.
Breland zamrugał nerwowo.
- Co takiego?
- Wszystkie trzy rodzaje sił zbrojnych przygotowują się do przywrócenia na pole walki taktycznych głowic nuklearnych nowej generacji. Siły Powietrzne rozwijają dwie wersje: jedną do walki powietrznej, drugą do wsparcia działań naziemnych, opartą na platformie pocisków manewrujących. Marynarka też pracuje na dwa fronty: tworzy rakiety do zwalczania okrętów podwodnych i nawodnych; możliwe, że zainteresuje się też przeciwlotniczymi. Armia buduje pociski kalibru sto dwadzieścia i sto pięćdziesiąt milimetrów, wyposażone w miniładunki jądrowe i wspomaganie rakietowe, by mogły osiągać pożądaną wysokość i pokonywać właściwy dystans.
Schrock poniewczasie zauważył niezadowolenie malujące się na twarzy Brelanda.
- Oczywiście wszystkie te projekty będą wymagały pańskiej aprobaty, zarówno w fazie testów, jak i ewentualnego wdrożenia. Będzie pan musiał anulować Dyrektywę 99-15.
- Czy nie ograniczająnas w tej kwestii jakieś zobowiązania traktatowe? - spytał ostro prezydent.
- Właściwie to nie, panie prezydencie. Kongres nigdy nie ratyfikował układu SALT IV. Przestrzegamy jego postanowień dobrowolnie. Możemy wprowadzić taktyczne głowice nuklearne, kiedy tylko zechcemy... Kiedy tylko prezydent zechce - poprawił się szybko.
- A co się stanie, jeśli nasze siły znajdą się zbyt blisko przeciwnika, by odpalić w powietrzu pociski jądrowe?
- Panie prezydencie, uniknięcie takiej sytuacji będzie jedną z podstaw zmienionej doktryny bojowej. Nowa doktryna będzie zakładać wstrzymanie jednostek konwencjonalnych z dala od frontu do czasu depacyfikacji regionu.
Czyli przygotowania do prowadzenia wojny, pomyślał Breland, reagując na paskudny neologizm mimowolnym dreszczem.
- A jeśli wróg nie zechce podporządkować się naszej nowej doktrynie i nie utrzyma stosownego dystansu?
- Nowa doktryna zakłada przeprowadzenie decydującego ataku...
- Decydującego? To znaczy uprzedzającego, prawda? I to bronią nuklearną. Oto i „następna wojna”. Śliczna, przyjemna wojenka. - Breland cisnął czytnik w stronę stołu. Pudełko potoczyło się ku krawędzi, a potem zamarło.
- Panie prezydencie, pozwolę sobie przypomnieć, że to raport o stanie aktualnym, a nie o tym, co rekomendujemy...
Breland uniósł dłoń.
- Tak. Tak, i cieszę się, że go dostałem. Wykonał pan dobrą robotę. Tylko że bardzo nie podoba mi się to, co z niej wynika. Spojrzał na mapę wiszącą na ścianie i palcami obu rąk przeczesał włosy. - Panie Schrock, jeśli będzie pan miał kiedyś czyste biurko, proszę pomyśleć nad tym, dlaczego ciężej pracujemy nad unieszkodliwieniem Detonatora niż nad jego użyciem. Chcę wiedzieć, dlaczego nie możemy zrezygnować z potęgi niosącej śmierć.
- Panie prezydencie...
- Słucham?
- Czy to czysto retoryczne pytanie? Breland rozparł się wygodniej na krześle.
- Nie. Proszę mówić.
- Spędziłem sporo czasu po drugiej stronie. Mam za sobą dziesięć lat w mundurze. To szczera prawda, że niektórzy z tych face - tów... kobiet zresztą też... po prostu kochają siłę. Wielkie i szybkie maszyny, huk, niszczycielską potęgę. To świetna zabawa. Można uczynić z wojskowej maszynerii fetysz, nigdy w życiu nie oglądając
krwi. Nie trzeba nawet nosić munduru. Wystarczą pokazy lotnicze, fajerwerki, filmy akcji...
- Ale?
Schrock przepchnął delikatnie prezydencki czytnik na środek stołu.
- Ale myślę, że ci faceci należą do wyjątków, i że pozostali całkiem nieźle trzymają ich w szachu.
- A ci pozostali to...?
- Ci pozostali to ludzie, którzy zdają sobie sprawę, że nikt nie chce walczyć, ale ktoś powinien wiedzieć, jak się to robi. I to właśnie się dzieje, panie prezydencie: zawodowi żołnierze szukają nowej metody walki. Robią to, bo taką mają pracę. I robią to dobrze, bo ich zadaniem jest walczyć i ginąć wtedy, gdy ludzie tacy jak pan powiedzą im, kiedy i dlaczego. Tak to przynajmniej powinno funkcjonować... bez obrazy.
- Bez. Pan do czegoś zmierzał?
- Tak mi się zdawało. - Schrock urwał na moment. - Może nasze nowoczesne, technologiczne wojny są odrobinę zbyt higieniczne? Żołnierz nie czuje już na twarzy krwi człowieka, którego właśnie zabił. Może ostatnia z brudnych, osobistych wojen jest już zbyt odległa w czasie, by pamięć o niej temperowała nasze zapędy? Ale ja i tak uważam, że oni chętnie zrezygnowaliby z tej potęgi w dniu, w którym przekonałby ich pan, że już nie będzie potrzebna i że ta rezygnacja nie narazi na niebezpieczeństwo tego, co kochają.
- Zdaje się, że to podstawowe pytanie, prawda? Co najbardziej kochają?
- Proszę wybaczyć, jeśli zabrzmi to jak gadka-szmatka dla poborowych, ale moim zdaniem większość z nich kocha te same rzeczy, co my: życie, rodzinę, wolność. I to znacznie bardziej, niż spluwy, bomby i zabijanie. Jeżeli potrafi pan dać im alternatywę, panie prezydencie, jeżeli znajdzie pan sposób na obronę jednego bez udziału drugiego... pójdą na to. Wiem, że tak będzie.
- A Detonator im tego nie daje? Schrock potrząsnął głową.
- Nie. Tak się składa, że z całych sił popieram pańską wizję, ale z przykrością muszę przyznać, że Detonator nie wystarczy, by nas do niej zbliżyć.
Breland wstał, sygnalizując koniec spotkania.
- Jeśli ma pan słuszność, Schrock, to po prostu powinniśmy ciężej pracować. Dziękuję za wysiłek, który włożył pan w przygoto-
wanie raportu, i za szczerość. Otworzył mi pan oczy na pewne sprawy, które zlekceważyłem. Chcę, żeby pan to dalej robił.
- Postaram się, panie prezydencie - kiwnął głową Schrock. Wstając, dotknął palcami klapy marynarki, zwracając uwagę Brelanda na wbitą w tym miej scu, srebrną szpilkę. Jej łepek miał kształt litery Q, z ogonkiem zakończonym strzałką i skierowanym w prawo. - Zna pan ten znak?
- Obawiam się, że nie. To symbol pańskiej jednostki?
- Raczej bractwa stworzonego przez Theodore’a Sturgeona, zapoznanego pisarza z ubiegłego wieku - odpowiedział Schrock. Oznacza: „Zadaj następne pytanie”. Noszę go, żeby mi przypominał, co powinienem robić.
- Cóż to za bractwo, jeśli można spytać?
- Można. Należę do Sojuszu na rzecz Humanistycznej Przyszłości, czyli do Futurian. - Nie widząc żadnej reakcji Brelanda, dodał szybko: - To nic nielegalnego. Mamy program społeczny i technologiczny, nie polityczny.
- A konkretnie? Schrock uśmiechnął się.
- Właściwie to pożyczył pan od nas motto ubiegłorocznego przemówienia: „Możemy to zrobić lepiej”. Włączyłem wtedy zoom, żeby sprawdzić, czy nie nosi pan takiego znaczka.
- No cóż, jak widać...
- To nieważne - machnął ręką Schrock. - Czy jest pan członkiem, czy nie, uważamy pana za partnera Sojuszu. Kiedy zobaczy pan jeden z tych znaczków... a zdziwi się pan czasem, kto je nosi... będzie pan wiedział, że to przyjaciel.
I taki był niecodzienny koniec tej niepokojącej rozmowy. Breland nie bardzo wiedział, co myśleć o wynurzeniach Schrocka, więc postanowił odłożyć je na bok, póki nie dowie się więcej o Futurianach.
Wiedział za to, że wiadomości przyniesione przez analityka oznaczały kłopoty. Niełatwo było przełknąć informację, że wybrana droga może nie prowadzić do założonego celu, co sam zaczął ostatnio podejrzewać. Znacznie bardziej niepokojący był jednak fakt, że Detonator nie tylko może nie popchnąć świata w stronę rozbrojenia, ale wręcz zaostrzyć rywalizację i zwiększyć znaczenie broni atomowej.
Taki stan rzeczy był absolutnie nie do przyjęcia. Bez odpowiedzi pozostawało jednak pytanie, co Breland mógł zrobić w tej sprawie.
Prezydent nie był jedyną osobą w Dystrykcie Kolumbii, która z rosnącą obawą śledziła rozwój wypadków. W biurze organizacji Umysł przeciw Szaleństwu w Georgetown senator Grover Wilman żył problemami ze zgoła innego królestwa.
Wiele miesięcy wcześniej praktycznie zaprzestał pełnienia obowiązków senatora, nastawiając swój sztab „na autopilota”, wzorem Stennise’ów i Thurmondów. Za namową szefa biura pojawiał się dwa razy w tygodniu na Kapitelu, a nie w trzypiętrowym budynku z piaskowca, położonym niedaleko uniwersytetu. Robił to jednak wyłącznie dla zachowania pozorów, bo w tym czasie za zamkniętymi drzwiami odbywał telekonferencje z oddziałami UpS w Kuala Lumpur, Pradze czy Nairobi.
Jego udział w głosowaniach spadł poniżej trzydziestu procent i byłby jeszcze niższy, gdyby nie nowe zasady zdalnego głosowania. Wilman niechętnie poświęcał czas na przejście przez Aleję Konstytucji i dotarcie do budynku Senatu. Zjawienie się w zewnętrznym biurze, gdzie za niepozornym biureczkiem zasiadał weryfikator głosów, było największym poświęceniem, na które się zdobywał w imię zachowania pozorów. Kampania Detonatora pochłaniała go całkowicie, a czas naglił.
Dlatego też pozostawił swoim ludziom przy Kongresie odpowiadanie na listy i załatwianie spraw wyborców oraz spławianie osób, którym wydawało się, że są wystarczająco ważne, by senator poświęcił im swój czas. Skoncentrował się na pracach fundacji i ona właśnie przysparzała mu nieustannych zmartwień.
Z inicjatywy Wilmana Umysł przeciw Szaleństwu wziął na siebie zadanie ułatwienia społeczeństwu przejścia do nowej sytuacji. W ciągu zaledwie czterech miesięcy budżet organizacji potroił się, umożliwiając jej zaistnienie wszędzie tam, gdzie inteligentne użycie pieniędzy mogło coś zmienić. Wysiłki organizacji wykraczały daleko poza zwykłą reklamę i wykonywanie telefonów. Próbowano dostarczyć jak największej liczby rozwiązań problemu, który stworzył Detonator: w jaki sposób przestrzegający prawa i unikający przemocy obywatele mogą bronić się przed opryszkami.
Z kasy Umysłu przeciw Szaleństwu płynęły więc pieniądze na wynajem sal i opłacenie instruktorów sztuk walki. Darmowe kursy zorganizowano w szesnastu wielkich miastach, w których notowano sześćdziesiąt procent wszystkich napadów z broniąw ręku i zabójstw. Opracowano sześć technik obrony przed pojedynczym napastnikiem i dwie przeznaczone do walki z grupą zbirów. Absolwenci szkółek
walki, w wieku od dziewięciu do siedemdziesięciu trzech lat, notowali już pierwsze sukcesy w ulicznej samoobronie. Prasa ukuła nowy termin, „obywatele-ninja”, by opisać narastający fenomen.
Dział handlowy organizacji, z założenia nie przynoszący dochodu, znacznie rozszerzył swoją działalność, nie poprzestając na utrzymywaniu witryny publikacji internetowych, zwanej Biblioteką Pokoju. UpS kupował teraz właściwie na pniu całą produkcję pałek ogłuszających, aparatów wstrząsowych i sprayów obronnych produkowanych przez pięć różnych firm, z których cztery należały do Arona Goldsteina.
Tę bezpieczną broń sprzedawano następnie po cenie kosztów nie tylko w sieci, ale i w kioskach StreetSmart, w setkach pasaży handlowych. Niskie ceny i niemal monopolistyczna kontrola nad rynkiem sprawiły, że ustawiały się do nich długie kolejki, chociaż co czwartemu z klientów, którzy pozytywnie przeszli sprawdzenie rejestru konfliktów z prawem, odmawiano licencji po badaniu psychologicznym.
Umysł przeciw Szaleństwu działał też w królestwie rozrywki, fundując doroczną Nagrodę Pax - po sto tysięcy dolarów dla przedstawicieli ośmiu różnych mediów, których praca była najlepszym dowodem na to, iż rozrywka to nie tylko eksplodujące ciała, a budowanie napięcia dramatycznego nie wymaga wymachiwania bronią. Przyjmując jeszcze bardziej aktywną postawę, organizacja wykupiła niewielką firmę z branży multimediów i zmieniła jej nazwę na PaxWorks; zamierzano uczynić z niej potęgę w dziedzinie mediów interaktywnych i sztuki estradowej.
Niestety, pod ambitnie wznoszoną fasadą zaczęły pojawiać się pęknięcia. Z czasem było ich coraz więcej.
Pierwszym niepokojącym sygnałem, który dotarł do Wilmana, był raport na temat tendencji w przestępczości. Senator wezwał więc do siebie analityka, weterana z czternastoletnim stażem w FBI, ochotniczo pracującego w biurze w Georgetown, by zapytać go o szczegóły.
- Z tego, co mi pan przysłał, wynika, że po początkowym spadku przestaliśmy obserwować korzystne zmiany w tych kategoriach przestępstw, na których opanowaniu najbardziej nam zależało. Mamy stagnację lub wręcz wzrost ich liczby, a przy tym zmienia się struktura grupy ofiar.
- Zgadza się.
- Co się dzieje na ulicach? Proszę mi powiedzieć, co się kryje za tymi liczbami.
Analityk wzruszył ramionami.
- Wbrew temu, co się wielu z nas wydaje, przestępcy nie są głupcami. Jeżeli w mieście znajduje się pięćdziesiąt oddziałów banków, a dwadzieścia największych chronią Detonatory, to należy zwrócić uwagę na pozostałe. A skoro przeciętny zysk z napadu jest mniejszy...
- To sprawcy zaczynają pracować trzy razy w tygodniu zamiast dwa - dokończył Wibnan, marszcząc brwi. - I to właśnie napędza popyt na fałszywe znaki Tarczy Życia. Ludzie, którzy nie są chronieni, chcą dać bandytom sygnał: „Idźcie, obrabujcie kogoś innego”.
Analityk z FBI skinął głową.
- Ten sam mechanizm zadziała, jeśli stowarzyszenie kupców zmieni pasaż West Avenue w twierdzę chronioną przez Tarczę Życia. Przestępcy ruszą wtedy na pasaż Northland. A kiedy Plemię Gwiazdobrzuchych dowie się, że Gang Kotów w Kapeluszach też wybrał sobie na cel Northland, będziemy mieli wojnę o strefę wpływów, do której dawniej nigdy by nie doszło.
- Zatem dopóki ludzie nie zechcą raczej pozbyć się broni, niż zmienić miejsce działania, Detonator będzie zaogniał sytuację poprzez ograniczanie terytoriów i wzmaganie popytu?
Analityk znowu skinął głową.
- Osiągnęliśmy efekt koncentracji broni na mniejszym obszarze, co dla jego mieszkańców oznacza pogorszenie sytuacji.
- Getta przemocy.
- Właśnie.
- Czy to tylko zjawisko okresu przejściowego? Czego się pan spodziewa za, powiedzmy, trzy lata, kiedy Northland i większość małych banków również będą dysponować Tarczą Życia?
- Wilki zawsze atakują chore i samotne jednostki. Nie słyszałem o scenariuszu zakładającym objęcie ochroną całych miast. Dlatego spodziewam się, że niewiele się zmieni, choć może podział będzie jeszcze wyraźniejszy: dwa społeczeństwa, dwie kultury. Ci, co mają i ci, co nie mają.
Inne pęknięcie ujawniły pogłębione studia nad ekonomicznym znaczeniem Detonatora, w ramach których skompletowano katalog związanych z nim produktów. Któregoś dnia, przeglądając najnowszą wersję zestawienia, Wilman znalazł w nim coś, co skłoniło go do osobistego zbadania szczegółów.
Otóż w sieciowym sklepie z siedzibą serwera na Wyspach Kajmana Wilman znalazł bazę danych nazwaną Bezpiecznym Przejściem,
oferowaną przez organizację o nazwie Ruch Oporu. Był to katalog instalacji Tarczy Życia w Ameryce Północnej, prezentowany jako nielicencjonowany dodatek do urządzeń nawigacyjnych GPS i innych systemów naprowadzających. Jeżeli baza danych była prawdziwa, to każdyjej posiadacz mógł bezpiecznie przemycać materiały wybuchowe między dwoma dowolnie wybranymi punktami na mapie.
Wilman postarał się o egzemplarz Bezpiecznego Przejścia i przekazał go do analizy w NSA. Okazało się, że jest to wierna kopia rzekomo tajnej bazy stworzonej przez dostarczycieli Tarczy Życia podczas realizacji dostaw. Pochodziła wprawdzie sprzed dwudziestu czterech dni, za to była w stu procentach prawdziwa i kompletna. Przeciek w firmie załatano dziesięć dni później, kiedy to aresztowano jednego z kierowców i kierownika składu w Idaho, ale wcale nie podniosło to Wilmana na duchu.
Nie można było tknąć organizacji Ruch Oporu, z drugiej zaś strony popyt na tego rodzaju informacje był tak duży, że kolejny przeciek był tylko kwestią czasu i pieniędzy.
- W takim razie uprzedźmy ich działania; w ten sposób odpadnie motyw zysku - zaproponował główny koordynator strategiczny Wilmana. - Jeżeli otwarcie będziemy sprzedawać po dziesięć dolarów listę, na której znajdzie się dziewięćdziesiąt pięć procent lokalizacji, to ile ludzi zechce przekroczyć linię, by zapłacić tysiąc dolarów za pozostałe pięć procent?
- To nie informacja jest tu najważniejsza - odparł Wilman. Nie ma nawet setki nieoznaczonych Detonatorów. Prawo zabrania. umieszczania ukrytych instalacji w miejscach publicznych. Robilibyśmy to, gdyby się dało, ale jest inaczej. Liczy się to, dlaczego ludzie sprzedają tego typu dane: zaczyna się popyt na domowe sposoby. I cholernie mało możemy na to poradzić.
Kolejna rysa pojawiła się podczas pilnej telekonferencji zwołanej przez koordynatora polowego Stanów Atlantyckich, wkrótce po głośnych eksplozjach bomb w Baltimore i na Manhattanie.
- Ludzie załapali, że da się wykorzystać Detonatory jako zapalniki - referował koordynator. - A to niesamowicie ułatwia skonstruowanie i podłożenie bomby.
- Koniec z zapalnikami czasowymi, lontami czy zdalnymi sterownikami.
- Zero techniki. Budowanie bomby to już tylko kwestia dostępu do materiału wybuchowego, a potem wystarczy umieścić paczkę w bagażniku autobusu, w tramwaju czy w jakimkolwiek poruszającym
się obiekcie. Powstaje przy tym dodatkowy efekt psychologiczny. Ludzie zaczynają wpadać w paranoją - zastanawiają się, czy wjeżdżając do strefy chronionej przez Tarczą Życia nie wiozą ze sobą śmiercionośnej przesyłki. Wymyślili już nawet nazwą: bomby autostopowe.
Jednak najbardziej alarmującym sygnałem dla Wilmana, mówiącym mu wiele o postawach głównej części społeczeństwa, wcale nie kryminalistów, było pęknięcie, które odkrył na własną ręką.
Od niemal dwudziestu lat Algonąuin Saloon wiódł niepewny żywot w bocznej uliczce, trzy budynki od kampusu Uniwersytetu Georgetown. Jako skrzyżowanie intemetowej grupy dyskusyjnej, staromodnego talk-showu i jeszcze bardziej antycznego pubu w stylu angielskim, Algonąuin był enklawą dwóch ginących nałogów: kofeiny i szczerej rozmowy twarzą w twarz.
Lokal ten był dziełem jednego człowieka - Martina Groesbecka, energicznego i gadatliwego byłego dziennikarza, który wolał wycofać się z pracy w zawodzie niż „przejść na stronę wroga”, gdy „Washington Post” został wykupiony przez DisneyNet. Groesbeck miał dobre ucho do wychwytywania ważkich tematów, wzbudzającą zaufanie twarz i talent do przyciągania przypadkowych, nieśmiałych lub zastraszonych gości Algonąuina do jednego z siedmiu okrągłych stołów. Dzięki swojej niezwykłej wizji i zwykłemu uporowi zdołał stworzyć i utrzymać przy życiu tę wyjątkową społeczność, którą z dumą nazywał „intelektualnym cyrkiem siedmiu aren”.
Rozsadzał gości lokalu jak popadnie przy dziewięciomiejscowych okrągłych stołach i sam dosiadał się tam, gdzie zostawało wolne miejsce lub gdzie dyskusja toczyła się zbyt niemrawo. Osobiście redagował i powielał codzienną gazetkę zatytułowaną „Wyjątkowo Powolne Nowiny”, w której poruszał problemy społeczne i polityczne. Jej egzemplarze docierały nawet do miejsc zaskakująco odległych od Georgetown. Groesbeck miał zwyczaj co wieczór przechadzać się między stolikami, rozsypując ognistoczerwone karty adresowane do Adwokata Diabła, na których własnoręcznie wypisywał propozycje tematów na dobry początek dyskusji.
Ku uciesze bywalców i oburzeniu nowicjuszy, z upodobaniem realizował swoją politykę „kwiatów i batów”: demonstracyjnie darł czeki klientów, którzy umieli podtrzymać interesującą dyskusję i bezlitośnie podwajał rachunki biernym słuchaczom oraz nudziarzom.
Sobotnie wieczory były zarezerwowane dla gości specjalnych. Groesbeck nazywał je „Nocami Okrągłego Stołu”. Kierując się własnym uznaniem, proponował spotkania z ciekawymi ludźmi z najrozmaitszych obszarów życia społecznego („politycy mogą nawet nie próbować”, mawiał), dając im okazją zaprezentowania poglądów przed myślącym i krytycznym gronem słuchaczy, dla którego nie liczyły się nawet najlepsze referencje. Oferował im jedynie symboliczne honoraria, ale zadziwiająco wielu z zaproszonych podejmowało wyzwanie, kreując najbardziej niezwykłe momenty w historii Algonąuina.
Jednak jako przedsięwzięcie handlowe lokal był kompletną klapą, chociaż niemal co wieczór przybywały tu tłumy gości. Przepływ klientów był zbyt powolny, a pozostawiane przez nich czeki zbyt skromne, by właściciel mógł liczyć na coś więcej, niż wyjście na zero.
Wilman uznał, że Algonąuin jest zbyt cenny, by na jego miejscu powstał sklep z porcelaną czy salon tatuażu. Spośród wszystkich miejsc w Waszyngtonie, w których miał zwyczaj bywać, lokal Groesbecka cenił najwyżej, bo tylko tu mógł być pewien, że jego sława i pozycja, czy też osobiste ambicje mówców, nie będą miały wpływu na to, co usłyszy. Tej pewności nie miał nawet w biurach własnej fundacji. Algonąuin był dla niego kamieniem probierczym i zwierciadłem opinii publicznej; to tu poznawał szczere i z pasją bronione poglądy, które mocno zapadały w pamięć.
Właśnie dlatego Wilman, w sposób możliwie okrężny i anonimowy, starał się dbać o kieszeń Groesbecka, a tym samym o otwarte drzwi Algonąuina. Robił darowizny, przyznawał „stypendia”, podpisywał umowy wydawnicze z właścicielem lub prosił go o sporadyczne konsultacje, ale był gotów na znacznie więcej. W razie potrzeby zamierzał zebrać kapitał i wykupić lokal, a Groesbeckowi powierzyć zarządzanie nim na dotychczasowych zasadach.
Na razie mógł jednak swobodnie zaglądać do Algonąuina jako stały klient, a nie zbawca, by zaspokoić apetyt na najświeższe opinie i klasyczną pepsi. Czasem też, gdy miał wolną chwilę, wpadał tu za dnia, by siąść za barem w głębi sali i wycisnąć coś z gąbki, którą był Martin Groesbeck.
- Co nowego, Marty?
Potężny mężczyzna odwrócił się znad chromowanych kranów, które polerował.
- Zamów coś, to pogadamy. Zdaje się, że lubisz kofeinę na zimno... Mam dziś Royal Crown Draft. Kubański cukier, amerykańska Woda źródlana i kanadyjski koncentrat.
- W szklanej butelce?
- Z metalowym kapslem.
- Wygrzebmijednązlodu.
- Lubię klientów, którzy nie pytają „ile” - stwierdził z uśmiechem Groesbeck, zanurzając rękę w chłodziarce. - No, Grover, jakie mamy dziś hasło? „Breland”?
- Od tego możemy zacząć. Jak się sprzedaje „międzynarodowy spisek”?
- Nie za dobrze. No, ale to nie Południowa Dakota. Przychodzą do mnie ludzie, którzy naprawdę bywają za granicą. I nie mam na myśli wodospadu Niagara czy Tijuany.
Wilman zachichotał.
- A ci bywali w świecie i oświeceni mówią, że...
- To ciekawe, ale zmieniają poglądy. Breland stoi u nich ostatnio nieco lepiej. Dwa miesiące temu nikt go nie bronił. Miał swoich zwolenników, ale żadnych obrońców. Wtedy dopiero rozglądali się za czymś, czego mogliby bronić.
- I znaleźli? Bo zdawało mi się, że obozy Sprawcy Chaosu i Wroga Wolności dominują na polu walki.
- Zapomnieli wystawić straże wokół swojego wzgórza - odparł Groesbeck. - Obronnąpozycjąokazał się wybaczamy idealizm. Za każdym razem, kiedy Breland powraca do swojej śpiewki: „Możemy to zrobić lepiej”, paru ludzi z obozu Sprawcy Chaosu zdaje sobie sprawę, że on nie żartuje, że od samego początku mówił poważnie.
Wilman uniósł brew.
- I co mu to daje? Wymuszony szacunek?
- Punkty za uczciwość. Okazało się, że sekretne intrygi, których knucie cynicy imputowali jemu, jego ludziom czy Komisji Trójstronnej, po prostu nie istnieją. Jego koncepcja jest i od początku była jasna i jawna: więcej uprzejmości, mniej zabijania.
- Co po głębszym zastanowieniu wydaje im się niezgorszym pomysłem, tak?
- Do pewnego stopnia. - Groesbeck pochylił się nad kontuarem i oparł na nim ramiona. - To, co słyszę, brzmi jak niechętny podziw, jaki zwykle rezerwujemy dla ludzi wyznaczających wysokie standardy moralne, którym niekoniecznie potrafimy sprostać.
Wilman z namysłem skinął głową.
- Trzeba jakoś hamować emocje, żeby nie paść na twarz przed nowym bóstwem.
Groesbeck klepnął w blat.
- Właśnie. Brelanda oskarżają o to, że zbyt dobrze o nas myśli. Zaszkodziło mu to, że przez całe życie otaczali go wyłącznie mili ludzie. Jak to mówią, wczesny kontakt ze złoczyńcami rozszerza horyzonty.
- Zabrzmiało to jak credo mieszkańca Krainy Gazet albo Królestwa Filmu - stwierdził Wilman. - Prawdziwy świat nie jest nawet w połowie tak przesycony przemocą, jak te wyimaginowane miejsca. Większość ludzi przeżywa cały boży dzień nie oglądając i nie dotykając broni. Dotyczy to także lwiej części jej posiadaczy, o ile tylko są uczciwi.
- Nie zaprzeczę - powiedział Groesbeck. - Wiem, że mój ojciec miał strzelbę, a matka rewolwer, ale przez dwadzieścia lat spędzonych w rodzinnym domu nigdy nie widziałem broni, a byłem dość wścibskim dzieciakiem. A mimo to, jeśli tylko chcesz, mogę podać ci argument drugiej strony.
- Nie wyjeżdżając do Południowej Dakoty?
- Jasne. - Groesbeck zacisnął usta. - Dwa dni temu miałem przy stole numer pięć gościa, który rozwodził się nad tym, dlaczego program Tarczy Życia jest taką „katastrofą”. Może nie był najbardziej elokwentnym klientem wieczoru, ale najwyraźniej bardzo wzburzyły go te gwałty w Milwaukee...
- Tydzień po tym, jak administrator budynku uruchomił Tarczę Życia - przypomniał sobie Wilman. - Aresztowano trzech lokatorów.
- Zgadza się. Pamiętam, co powiedział ten facet: „Nie każdy, kto ma pistolet, jest bandziorem. Nie każdy, kto go nie ma, jest porządnym człowiekiem. Tylko że bandzior bez spluwy może zdziałać cholernie dużo, a porządny człowiek bez spluwy nie zawsze jest w stanie temu zapobiec”.
- Myślisz, że przekonał ludzi przy stole?
- Tak mi się zdawało. - Groesbeck umilkł na chwilę. - Grover, przez parę miesięcy po przemówieniu Brelanda słyszałem wyłącznie: „Jaka szkoda, że nie mieli Detonatora”, gdy tylko w wiadomościach mówiono o jakiejś strzelaninie, do której nie musiało dojść. A tej nocy, przy piątym stoliku, jakaś kobieta powiedziała coś zupełnie nowego...
- „Jaka szkoda, że nie mieli broni”. Groesbeck spojrzał na niego zaskoczony.
- Byłeś tu, ale cię nie zauważyłem? Tak, to właśnie powiedziała. Z identyczną mieszaniną gniewu i żalu, jaką słyszałem u innych.
- Nie było mnie tu - przyznał się Wilman i dopił swój napój. Po prostu to jest ostatnia rzecz, którą chciałbym usłyszeć. Ta nostalgia za starymi, dobrymi czasami, kiedy to prawdziwi Amerykanie spali z pistoletami pod poduszką.
- Nie możesz zaprzeczyć, że gdyby któraś z ofiar miała broń...
- ...to zapewne ktoś by zginął - dokończył Wilman. - Może jeden z gwałcicieli, a może jedna z kobiet.
- A może ci trzej po prostu zostaliby w swoim mieszkaniu, pijąc i użalając się nad sobą - powiedział Groesbeck. - Ale nie uciekniesz przed faktem, że od czasu do czasu broń dobrze służyła uczciwym ludziom, a teraz Detonator odebrał im szansę. Wiem, że taki bilans i tak ci się podoba, ale z drugiej strony... żadna z tych kobiet nie była twóją córką.
- Nie - zgodził się Wilman. - Żaden z tych facetów nie był też moim synem. Nie chcę, żeby ktoś gwałcił moje córki, Marty, ale wolałbym też, żeby moi synowie nie ginęli od kul. Dlaczego miałbym wybierać między tymi dwiema opcjami? - Senator wstał i skinął rękaw stronę pustej butelki. - Ile?
- Po prostu daj kartę - mruknął Groesbeck. - Bardzo potrzebuję pieniędzy, ale ostrzegam: następnym razem zapytaj o cenę, zanim się zaangażujesz.
- Pytam, kiedy cena ma dla mnie znaczenie - odpowiedział Wilman, podając kartę. - Ale nie każdą decyzję można podjąć z kalkulatorem w ręku. Szczerze mówiąc wątpię, czy w ten sposób w ogóle można rozstrzygać poważne dylematy.
Teoretycznie Karl Brohier miał osiem sposobów na skontaktowanie się z Jeffreyem Hortonem.
Standardowym komunikatorem, który Laboratoria Terabyte oferowały swoim pracownikom, był Celestial 3000 Personal Office, nie przypadkiem wyposażony w pamięć stałą, produkowaną właśnie przez Terabyte, i wytwarzany w jednej z fabryk Arona Goldsteina. Ce-3 przyjmował informacje głosowe, płaski obraz wideo oraz zwykłe i priorytetowe sygnały wywoławcze w czasie rzeczywistym, a także potrafił przechować pocztę głosową, trójwymiarowy obraz wideo, faksy oraz przekazy hipermedialne, które można było odtworzyć w aparacie stacjonarnym. Chlubiąc się trójpasmowym, globalnym systemem przekaźników punktowych, producent zapewniał, że jego klienci „połączą się z każdym, od bieguna po biegun i od gór po oceany”.
A jednak nawet firma Celestiał nie mogła nic zrobić z klientem, który wyciszył dzwonek, wyłączył pager i pozwolił, by jego skrzynka pocztowa zapełniała się numerami seks-telefonów i propozycjami błyskawicznego pomnożenia majątku. Technika pozostawała bezradna, kiedy ktoś po prostu nie chciał, by go niepokojono.
Przez ponad tydzień Brohier zasypywał Hortona pilnymi wezwaniami, prosząc o powrót do Princeton. Im dłużej daremnie czekał na odpowiedz, tym bardziej się niepokoił i niecierpliwił. Pod koniec tygodnia postanowił złamać własne zasady bezpieczeństwa dotyczące nie opublikowanej jeszcze pracy. Ufając programom kodującym firmy Celestiał, wysłał Hortonowi kluczowe równania, o których chciał z nim podyskutować, w nadziei, że skusi protegowanego choćby do współpracy na dystans.
„Dotarłem samotnie tak daleko, jak potrafiłem, Jeffrey - napisał w załączonej wiadomości. - Potrzebuję weryfikacji przekształceń Ruyensa i pomocy w beta kombinametryce. Dopiero wtedy przyjdzie pora na gięcie metalu, jak to mówią inżynierowie. Zdawało się nam, że widzieliśmy już całą operę, ale kiedy przejrzysz załączone pliki, zrozumiesz, jak bardzo byliśmy naiwni. Wszystko, co się dotąd wydarzyło, było zaledwie uwerturą. Mam nadzieję, że pomożesz mi dopisać finał, ale jeśli postanowisz inaczej, mam nadzieję, że zrozumiesz, kiedy zwrócę się do kogoś innego. Nie mogę znieść myśli, że miałbym pozostawić tę pracę nie ukończoną. A na razie, z trudem powstrzymuję się przed tańcem godowym na widok każdego napotkanego fizyka.
Niestety, ku rozczarowaniu Brohiera nawet ten apel pozostał bez odpowiedzi. Horton ani nie próbował się usprawiedliwiać, ani nie życzył mu powodzenia. Dyrektor Terabyte odczekał czterdzieści osiem godzin, po czym postanowił wytrwać jeszcze jeden dzień, ale też daremnie.
Nawet wtedy z trudem przyszło mu zapomnieć o Hortonie. Ruszył na długi, powolny spacer po lesie wokół Instytutu, by przemyśleć sytuację.
Nie potrafił się złościć. Z Hortonem, bardziej niż z którymkolwiek innym młodym talentem zatrudnionym w Terabyte, łączyła go więź dziwnie podobna do tej, jaka zbliża usatysfakcjonowanego ojca 1 obiecującego syna. Bez względu na to, czy Horton zdawał sobie z tego sprawę, czy nie, Brohier widział w nim następcę, który pewnego dnia przejmie ster „rodzinnego interesu”.
Całkiem jak prawdziwy ojciec, Brohier z trudem znosił myśl, że Horton przeżywa teraz trudne chwile, i że właściwie w żaden
sposób nie może mu pomóc. W pewien sposób czuł też, że go zawiódł, nie przygotowując na przyjęcie ciężaru, który nagle przygniótł jego sumienie.
Choć z drugiej strony, kto mógł przypuszczać, że tak się to skończy? Czy fizykom-teoretykom kiedykolwiek było potrzebne sumienie?
Koniec końców, to nie nauka zmieniała świat, lecz mariaż technologii i kapitalizmu. Tylko ignorant mógł winić naukę za wszelkie przekleństwa współczesnego świata, bo przecież to nie naukowcy zanieczyścili wodę związkami PCB, nie oni też wykonywali aborcje w trzecim trymestrze, odmawiali ludziom ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie skanowania genetycznego czy zmieniali Internet w narzędzie do szpiegowania jego użytkowników.
Prawdziwi naukowcy pozostawali niewidoczni, zamknięci we własnym kręgu. Nawet laureaci Nagrody Nobla ledwie egzystowali w publicznej świadomości, o czym Brohier doskonale wiedział z autopsji. Trofeum Heismana lub Oscar liczyły się znacznie bardziej - jakoś nie było chętnych do kolekcjonowania kart pamiątkowych z wizerunkami Bohaterów Nauki. Status naukowca wciąż określały tradycyjne wartości: liczba publikacji, cytaty, stanowiska, subwencje.
Jeśli nie liczyć przypadkowych przedsiębiorców, takich jak Sagan czy Pauling, trzeba było ciężkiej ręki polityków, choćby same nazwiska uczonych dotarły pod strzechy, a ich dzieła zyskały wydźwięk moralny. Einstein dał Rooseveltowi mapę, która doprowadziła go wprost do bomby atomowej. Eisenhower kazał wstrzyknąć szczepionkę Salka w ramiona dwudziestu milionów dzieci. Von Braun i jego rodacy zbudowali Kennedy’emu rakietę, która poleciała na Księżyc.
A Jeffrey Horton dał Markowi Brelandowi Detonator.
Brohier, choć brał udział w całym przedsięwzięciu, miał czyste sumienie. Przez całe życie czuł pogardę dla ludzi, którzy uciekali się do przemocy, by rozwiązać swoje problemy, a w szczególności dla tych, którzy stosowali ją w celu storpedowania racjonalnie i demokratycznie podjętych decyzji. Jak większość naukowców, wierzył w merytokrację: triumf wyższych idei i przywództwo wybitnych jednostek.
Wrogiem cywilizacji był więc dla niego terrorysta, bandyta, zabójca, zbir czy anarchista; miernota bez życiowych osiągnięć, skłonna załatwić lepszych od siebie jednym pociągnięciem za cyngiel lub
przyciśnięciem guzika detonatora. Było to odstępstwem od naturalnego porządku społecznego, chorą odmianą egalitaryzmu, nie tolerującą indywidualnych sukcesów.
W oczach Brohiera przemoc była nie tylko ostatnią deską ratunku dla niekompetentnych, ale także słodką zemstą przegranych.
Kwintesencją cywilizacji była dla niego koncepcja zdrowego współzawodnictwa, z jej przejrzystymi zasadami: wyrozumiałością zwycięzców i pokorą zwyciężonych. Za wzór dla tych zasad uważał postawy prezydentów przekazujących władzę swoim następcom, oskarowych przegranych oklaskujących zdobywców statuetek, czy zwycięzców okazujących miłosierdzie pokonanym. Dostrzegał je nawet w dżentelmeńskim pojedynku kończącym się śmiercią jednej ze stron, bowiem uczciwe zasady gry obowiązywały tu obu przeciwników.
Jednak przemoc w wydaniu terrorystów - strzał w ciemności, bomba w paczce, szantaż - uznawał za antytezę cywilizacji. W systemie wartości Brohiera nie było zasadniczej różnicy między aktami szkolnej przemocy a klasycznym terroryzmem. To dlatego tak pobłażliwie potraktował Lee i Gordiego po incydencie w Cleveland. Nie żałował uzbrojonych opryszków terroryzujących uczciwych ludzi.
Mimo wszystko jednak nie żył iluzjami. Cywilizowane życie nie było łatwe, w przeciwieństwie do terroryzmu, toteż napięcie między porządkiem a chaosem było wszechobecne. W głębi serca Brohier wiedział, że logika i rozum często były zagłuszane przez namiętność i egoizm.
A jednak mocno wierzył we własną teorię postępu: liczył na to, że mniejszość kierująca się rozumem, dążąca do doskonałości i realizująca najwyższe pryncypia cywilizacji jest w stanie wiele zmienić. Społeczeństwem nie kieruje się bowiem od środka, lecz z góry, poprzez idee myślicieli, dokonania odkrywców, prace wynalazców, słowa filozofów, dzieła budowniczych czy ofiary ponoszone przez pionierów.
Z upodobaniem mawiał, że stery są znacznie mniejsze niż okręty, którymi kierują. Liczy się dźwignia.
Dźwignia oraz to, czyje ręce dzierżą ster.
I tym właśnie był dla Brohiera Detonator - dźwignią, która mogła pchnąć społeczeństwo we właściwym kierunku, ku bardziej pokojowej, normalniejszej egzystencji. A gdyby taka dźwignia miała okazać się niewystarczająca, albo gdyby trzeba było więcej rąk, by
utrzymać ster na wzburzonym morzu, Brohier uważał udzielenie pomocy za swój moralny obowiązek.
To właśnie pomogło mu podjąć decyzję - poczucie obowiązku głębsze i silniejsze niż uczucia, którymi darzył Hortona. Siedząc w słońcu na ławce na skraju lasu, zrozumiał, że czekał tak długo, jak pozwalało mu na to sumienie. Teraz musiał ruszyć z miejsca bez Hortona.
Wrócił do biura i wysłał krótką notkę do Samuela Bennington-Hastingsa: „Kiedy znajdzie pan kilka wolnych minut, chciałbym porozmawiać z panem o tym, nad czym pracuję”.
Wydawało się, że Brohier zdążył zaledwie unieść dłonie znad klawiatury, gdy młody matematyk uchylił drzwi i zajrzał do gabinetu.
- Testuje pan transporter międzywymiarowy Ashby’ego, doktorze? - spytał Brohier unosząc brew.
Bennington-Hastings uśmiechnął się promiennie.
- Obawiałem się, że zasiada pan do swojego tradycyjnego obiadku - dotknął ręką piersi i wydał dźwięk przypominający niedużą eksplozję - i że zastanę pana z twarzą w tłuczonych ziemniakach.
Brohier roześmiał się.
- Proszę wejść, doktorze. Proszę wejść i spojrzeć na to.
Wesołkowatość Samuela Bennington-Hastingsa zniknęła bez śladu, gdy tylko zaczął mówić o matematyce.
- Tu jest błąd - powiedział, wycierając szmatą tablicę. - Relacja jest asymetryczna. Widzi pan? Oto prawidłowe rozwinięcie. Teraz ta wartość przechodzi na prawą stronę.
Niezadowolony Brohier zmarszczył brwi.
- W takim razie iunkcja kowalencyjna jest nieoznaczona.
- Oczywiście. Cała ta rekapitulacja jest niepotrzebna. Skąd pan to wziął?
- Ta sekcja uzasadnia inercję morfologiczną, która przywraca początkową wartość matrycy rezonansowej.
Bennington-Hastings westchnął z wyrzutem.
- Sheldrake, Zmazę to.
- Zaraz, zaraz. Jeśli stracę tę funkcję, to w żaden sposób nie przywrócę początkowego stanu własnego. Materiał nie powróci do pierwotnej formy.
- Z pańskich zapisków nie wynika, że powinien.
- A czy nowy stan własny będzie stabilny?
- O ile wykaże to kompletne i sensowne rozwiązanie matrycy rezonansowej.
Brohier odwrócił się, przycisnął prawą dłoń do policzka i ruszył w stronę biurka. Wziął łyk indyjskiej kawy, rozważając groźbę i szansę wynikające ze słów Bennington-Hastingsa.
- Spodziewałem się... to znaczy liczyłem na morfologiczną siatkę bezpieczeństwa - przyznał po chwili. - Chciałem wygenerować zmianę lokalną, trwającą tylko tak długo, jak długo będzie dostarczane zasilanie. Sądziłem, że materiał powróci do poprzedniej formy pod wpływem własnych, uniwersalnych parametrów rezonansowych. Porównałbym to do wyrównania ciśnień.
Bennington-Hastings spojrzał na tablicę.
- Jak powiedział Kartezjusz o Bogu, niepotrzebna mi ta hipoteza.
- Możemy zatem permanentnie zmienić otoczkę informacyjną.
- Nie widzę przeciwwskazań.
- A więc jesteśmy też w stanie zniszczyć ją.
- Nie widzę przeciwwskazań.
Brohier niepewną ręką odstawił filiżankę i wrócił do tablicy. Odebrał Bennington-Hastingsowi pisak i wskazał nim na jej prawy dolny róg.
- Proszę mnie poprawić, jeżeli się mylę, ale chyba jest to zgodne z parametrami reakcji materia-antymateria - powiedział. Po chwili zmazał rękawem rozwinięcie morfologiczne wzoru i w pustym miejscu dopisał szereg symboli matematycznych. - Widzi pan? Wartości cząsteczki i antycząsteczki redukują się wzajemnie, a ich łączna energia uwalnia się w drodze anihilacji. Usuńmy teraz matrycę rezonansową...
- ... a otrzymamy bezpośredni, eksperymentalny model warunków, które panowały u zarania dziejów wszechświata - dokończył Bennington-Hastings. - Niestety, nasze trumny trzeba by było wystawić z zamkniętymi wiekami.
- Ostatnia Teoria Brohiera.
- Dokładnie.
Pod maską żartu kryła się jednak ponura prawda: energia uwolniona z materii odartej z matrycy rezonansowej byłaby większa nie tylko od najpotężniejszych eksplozji dokonanych dotąd przez człowieka, ale także od wszystkich naturalnych kataklizmów, które dotknęły Ziemię od czasów meteorytu jukatańskiego.
- Może jednak przyjrzę się jeszcze raz hipotezie Sheldrake’a? - zaproponował Bennington-Hastings, przerywając milczenie. -
Chyba nie życzylibyśmy sobie niespodzianek, kiedy przejdzie pan od wzorów pisanych na tablicy do pracy w laboratorium.
- Zamierzam przestudiować to wszystko jeszcze raz, od góry do dołu - oświadczył ponuro Brohier. - Moja tolerancja dla marginesu niepewności nagle jakoś znacząco zmalała. Resztę myśli, które od tej chwili miały go prześladować, zachował dla siebie: Już zaczęliśmy ten eksperyment. Zmieniliśmy otoczkę informacyjną ludzkiej kultury, a także zachowanie samych ludzi. Czy doszliśmy do niespodziewanych rezultatów? Czy zapobiegliśmy serii małych katastrof, czy może przygotowaliśmy pole dla jednej, potężnej katastrofy, która zniszczy wszystko?
Udane testy Bliźniaków oraz odejście Jeffreya Hortona wyznaczyły szczyt aktywności Aneksu. Pierwszym pytaniem, które zadali sobie Leigh Thayer i Gordon Greene po przejęciu dowodzenia, było to, czy laboratorium nadal ma przed sobą misję do wypełnienia, a jeżeli tak, to czyjego filia w Nevadzie jest jeszcze potrzebna.
- Problem polega na tym, że to miejsce jest jednocześnie za duże i za małe - wyjaśniał Greene Goldsteinowi i Brohierowi podczas wideokonferencji. - Zbyt wielu ludzi spędza zbyt wiele czasu razem, zbyt daleko od cywilizacji. Duch pionierstwa musi w końcu zgasnąć, szczególnie że nie ma dokąd uciec przed wciąż tymi samymi twarzami. W tej chwili ludzie czująsiętak, jakby „zbudowali ten cholerny most dla pułkownika”. Pora albo zbierać manatki i wracać do domu, albo zmienić obóz w osadę.
Thayer spoglądała na sprawę z innej perspektywy, ale doszła do tych samych wniosków.
- Prowadzenie testów i prac rozwojowych jednocześnie jest niemożliwe. Moje laboratoria i poligon powinny być odizolowane od pozostałych zabudowań. Pracując na podrasowanym modelu Mark I i Mark II bez przerwy mamy w zasięgu działania cały obóz, włącznie z mieszkaniami. Trudno mi powiedzieć, czy taniej będzie przenieść testowany sprzęt, czy domy i budynki gospodarcze, ale jakoś musimy je rozdzielić. Jeśli tego nie zrobimy, nie widzę sensu dalszego funkcjonowania Aneksu.
Goldstein podsumował obie wypowiedzi.
- A więc albo dofinansujemy Aneks, albo spiszemy na straty to, co już zainwestowaliśmy. Trzeba zdecydować, czy obóz ma się stać stałą placówką Terabyte.
- Właśnie - przytaknęli zgodnie Greene i Thayer.
- Doskonale. Muszę porozmawiać z Karlem. Damy wam znać, gdy tylko podejmiemy decyzję.
Brohier odezwał się dwa dni później. Odpowiedź była o tyle zaskakująca, że pozbawiona jakiegokolwiek sensu ekonomicznego. Goldstein postanowił dokupić dodatkowych dwanaście kilometrów kwadratowych gruntów przylegających do Aneksu oraz sfinansować gruntowną przebudowę całego ośrodka.
- Stawiamy dwa warunki - poinformował Brohier swoich zastępców. - Po pierwsze, oboje zgodzicie się pozostać w Aneksie co najmniej do czasu wprowadzenia w życie proponowanych przez was zmian. Po drugie, dopilnujecie, żeby podczas rozbudowy cały czas funkcjonował co najmniej jeden prototyp.
Tym razem to Greene i Thayer musieli podjąć decyzję.
- Co o tym myślisz? - spytał Greene.
- Mówimy o zaangażowaniu się tutaj co najmniej na rok, nieprawdaż?
- Powiedziałbym, że nawet dwa, zanim pył opadnie na dobre. Potrafisz znieść myśl, że miałabyś spędzić tu jeszcze dwa lata?
Lee wzruszyła ramionami.
- Mam mieszane uczucia. Lubię tutejsze powietrze, ale nienawidzę upału. Uwielbiam nocne niebo, pełne gwiazd... Ale brakuje mi zieleni.
- A co z pracą? I z firmą?
- W obu dostrzegam pewien potencjał - odpowiedziała i uśmiechnęła się z nieśmiałą nadzieją. - A ty? To ty jesteś wolnym strzelcem. Nie tęsknisz za Columbus i studenckimi knajpami pełnymi kandydatek na Dziewczyny z Wielkiej Dziesiątki?
Greene roześmiał się.
- Podoba mi się tutejszy krajobraz i wyzwania. Zamierzam zostać.
- W takim razie i ja tak zrobię - obwieściła słodkim głosem i dodała po chwili: - Bo przecież i tak nie poradziłbyś sobie z tym wszystkim beze mnie.
Od tej chwili minęło już siedem miesięcy i oto pierwsza faza przeróbek została zakończona. Szef ochrony, Donovan King, odpowiadał teraz za nie ogrodzony teren o obwodzie dwudziestu czterech kilometrów, strzeżony przez cztery tysiące czujników, pięć wozów terenowych z napędem na cztery koła oraz supercichy, wiśniowy śmigłowiec z reflektorem o światłości miliona kandeli, flarami i bombami
barwiącymi. Donovan nie krył zachwytu nowymi zabawkami, zaś jego ludzi widywano paradujących po godzinach w czarnych koszulkach z zawadiackim logo „Ochrona Strefy 5.1”.
Na południowo-zachodnim krańcu powiększonego Aneksu, na wzgórzu, pojawiła się Wioska. Tworzyły ją trzy wyłożone płytami ulice, dwadzieścia nowych domów, pół akra sztucznie nawadnianego trawnika, służącego jako park i plac zabaw, sklep, nocny grill, sala treningowa połączona z miniaturowym kinem pierwszej klasy, a także Centrum Rodzinne, którego jedno skrzydło było przychodnią, a drugie przedszkolem.
W Wiosce brakowało tylko mieszkańców, choć wielu pracowników Aneksu spakowało już swój dobytek w oczekiwaniu na przeprowadzkę. Na razie byli jednak skazani na łaskę inspektora budowlanego hrabstwa Eureka, którym był - na pół etatu - właściciel największej firmy handlującej materiałami budowlanymi w środkowej Nevadzie. Inspektor zdążył już odwołać dwa spotkania, a na trzecim po prostu się nie pojawił.
Greene podejrzewał, że to kara za naruszenie etykiety, a konkretnie - za niewręczenie urzędnikowi stosownej łapówki. Pracujący dla Arona Goldsteina specjaliści od wyszukiwania okazyjnych ofert kupili od lokalnych właścicieli tylko niewielką część gruntu, na którym stanął Aneks, od firmy Tillman Construction zaś - ani skrawka.
Podejrzenie zmieniło się w pewność, kiedy pewnego wczesnego ranka Greene odebrał telefon od strażnika pełniącego służbę przy bramie.
- Doktorze Greene, mamy tu niejakiego Roberta Tillmana. Twierdzi, że przyszedł sprawdzić nasze zezwolenia i że czeka pan na niego.
Greene spojrzał zaspanym okiem na zegar.
- Niech ktoś zabierze go do Wioski i popilnuje do chwili, aż zjawię się tam ja lub pan Coląuit. Dajcie mu kawy, ale nie wpuszczajcie do żadnego budynku, póki tam nie dotrzemy. Właściwie to powinniście dać mu dużo kawy. To mu pomoże wyrobić sobie dobrą opinię o robocie naszych hydraulików. - Słysząc śmiech ochroniarza w wyłączanym komunikatorze, Greene przewrócił się na prawy bok i lekko szturchnął śpiącą Leigh Thayer. - Lee?
Drgnęła i odwróciła się w jego stronę.
- Odpowiedź brzmi „nie” - mruknęła. - Poproś mnie innym razem.
- Tillman znowu zaczyna swoje gierki. Muszę iść do Wioski. Daj znać, kiedy się pozbierasz. Może będziesz miała ochotę do nas
dołączyć - powiedział, wstając z łóżka. - Zdaje się, że ostatni raz byłaś tam, zanim otwarto Centrum Rodzinne i ułożono murawą na placu zabaw.
Leigh usiadła, beztrosko pozwalając opaść lekkiej kołdrze. Diabeł tasmański zdobiący jej koszulę nocną wyszczerzył zęby do Gordiego.
- Nie brakuje mi własnej roboty - zauważyła.
- Wiem - odparł Greene, wciągając spodnie. - Pomyślałem tylko, że jeśli podpiszemy papiery równocześnie, to szybciej damy zielone światło ludziom czekającym na przeprowadzkę.
- Sądzisz, że Tillman na to pozwoli? Moim zdaniem raczej zanudzi nas na śmierć wyszukiwaniem jakichś drobiazgów w dokumentacji. Ale i tak przyjdę, żeby wesprzeć cię moralnie. Tylko uczesz się jeszcze. Wyglądasz, jakbyś całą noc tarzał się z jakąś zdzirą.
Dwie godziny później, gdy Thayer zjawiła siew Wiosce, jej przepowiednia zdążyła się spełnić. Tillman rozpruł jedną z wykończonych ścian i zerwał kawałek wyłożonej dywanem podłogi, po czym ozdobił kalifornijskie domki z prefabrykatów tak absurdalną liczbą czerwonych nalepek, że wyglądały jak element dekoracji. Dokonawszy dzieła, bez zwłoki ruszył w stronę bramy. Lee znalazła posępnego Greene’a na schodkach jednego z domów w kształcie litery L.
- Źle?
Gordon machnął wjej stronę plikiem żółtych karteczek z uwagami.
- Nie zaakceptował certyfikatów przysłanych przez producenta, bo nie były oryginalne, czyli własnoręcznie podpisane przez inspektora, z tłoczoną pieczęcią, po jednym egzemplarzu na każdy obiekt.
- A to arogancki sukin...
- Im mniejsza korona, tym żałośniejszy król. Ale i tak nie zatrzyma nas na dłużej niż kilka dni. Rozmawiałem już z producentem. Przyślą certyfikaty kurierem, jak tylko zbiorą je do kupy.
- Nie wiedziałam, że potrafisz podchodzić do życia tak filozoficznie - zakpiła, uśmiechając się złośliwie.
- Po prostu niektórzy ludzie nie są warci kwasu żołądkowego wyjaśnił Greene i machnął kciukiem w stronę drzwi, przed którymi siedział. - Masz parę minut? Pokazałbym ci ten domek.
Lee zmrużyła oczy.
- Dlaczego? Czy to nie budynek administracyjny? - spytała, a po chwili uniosła brew. - A może w taki sposób próbujesz „poprosić mnie innym razem”?
Greene roześmiał się i wstał.
- Na jedno i drugie odpowiadam: nie. Chodź, pokażą ci.
Już na pierwszy rzut oka widać było, że wnętrze przypomina bardziej mieszkanie niż magazyn. Było o połowę większe od pozostałych domów wzniesionych w Wiosce.
- Nie rozumiem... Jestem pewna, że według planów miał tu stanąć budynek administracyjny.
- Zgadza się - potwierdził z uśmiechem Greene. - Moim zdaniem rezydencję dyrektora można zakwalifikować do „budynków administracyjnych”.
- Rezydencję dyrektora - powtórzyła, zaglądając przez drzwi. - Spójrz, jaka wielka łazienka. Skoro nalegasz, to biorę. A ty gdzie będziesz mieszkał?
- No cóż, obawiam się, że zbudowano tylko jedną rezydencję dyrektora, a tak się składa, że jest tu dwoje gospodarzy.
- Oczywisty błąd w projekcie.
- Zgoda. Ale za późno, żeby to zmienić. A zatem... - wzruszył ramionami - niestety, nie mamy innego wyjścia. Musimy zamieszkać tu razem.
Thayer skrzyżowała ramiona na piersiach i, wyraźnie rozbawiona, oparła się o framugę.
- Gordie, to jednocześnie najsłodszy i najgłupszy sposób na zaproponowanie komuś wspólnego mieszkania, o jakim słyszałam.
Greene z niewinną miną uniósł ręce.
- Jako sumienny zarządca tego interesu próbuję tylko wypełniać swoje obowiązki. Do tej pory zajmowaliśmy dwa kontenery, zużywaliśmy dwa razy więcej światła, dwa razy więcej rolek papieru toaletowego...
Lee zmarszczyła brwi.
- Jeśli rzeczywiście zamieszkamy razem, wreszcie będziemy mieli dość poduszek.
- I będziemy mogli zwrócić połowę sztućców, które gwizdnęliśmy z bufetu. Cóż za oszczędność dla Terabyte. Co ty na to, Lee?
Uśmiech, pełen czułości i rozbawienia zarazem, powrócił na jej usta.
- Jak mogłabym odmówić tak wiernemu pracownikowi firmy?
Greene odpowiedział uśmiechem, ale zanim zdążył coś powiedzieć, komunikatory, które mieli przy sobie, zabrzęczały priorytetowym sygnałem przywoławczym.
- Zamierzałem podejść bliżej i pocałować cię - powiedział ale zdaje się, że „wiemy pracownik firmy” najpierw odpowiedziałby na wezwanie.
Thayer już sięgała do kieszeni. - To Karl - stwierdziła, spoglądając na wyświetlacz.
Jednocześnie wcisnęli klawisze „oddzwoń” i chwilę później uzyskali połączenie.
- Gordie? Lee? Tu doktor Brohier. - Głos niemłodego naukowca był pełen wigoru. - Cokolwiek robicie, rzućcie to w kąt. Cokolwiek zamierzaliście robić, zapomnijcie o tym. Chcę, żebyście coś dla mnie zbudowali.

21. Przeznaczenie
Nie wolno nam zaakceptować doktryny głoszącej, ze wojna na zawsze pozostanie częścią ludzkiego przeznaczenia.
Franklin Delano Roosevelt

Aron Goldstein należał do ginącego gatunku i dobrze o tym wie/\dział. Był świadkiem metamorfozy wiecznie podróżujących po świecie szefów firm w nie ruszających się z domu menedżerów, porozumiewających się metodą telekonferencji. Czytał artykuły w „Fortune”, „Forbesie” i „Business Weeku”, w których lansowano łączność multimedialną jako podstawowe narzędzie zarządzania. Widział też, jak zmniejszała się liczba firmowych odrzutowców, w miarę jak akcjonariusze i członkowie rad nadzorczych coraz częściej kwestionowali konieczność wożenia tyłków z jednego miejsca w drugie na koszt firmy. Kiedy książka McNamary „Oszczędny szef trafiła na listy bestsellerów, akcje linii lotniczych staniały w ciągu trzech dni o czternaście procent, do końca zaś roku liczba podróży służbowych zmniejszyła się o jedną piątą.
Goldstein jednak pozostał wojownikiem drogi. Średnio trzydzieści pięć tygodni w roku spędzał z dala od swojej posiadłości w stanie Maryland. Praktykował tygodniowe wizyty w każdej ze swoich firm, brał udział w targach handlowych w Ameryce Pomocnej, Europie i krajach Pacyfiku, a przy tym starał się spędzać przynajmniej dwa tygodnie na pokładzie „Pierwszej Miłości”, katamaranu o sztywnych żaglach, cumującego w St. Thomas na Wyspach Dziewiczych.
Robił to, bo mógł - jako jedyny właściciel Aurum Industries, holdingu zarządzającego całym jego majątkiem, nie musiał odpowiadać przed nikim, z wyjątkiem siebie samego. Robił to także dlatego, iż wierzył, że jest to konieczne. Nie powierzał choćby najmniejszej ze swoich firm dyrektorowi, którego nie poznał osobiście. Nigdy nie oceniał wyników działalności na podstawie suchych liczb. Nie pozwalał też na „oprowadzanie Stalina po wiosce”, jak nazywał starannie planowane wycieczki po wybranych działach firmy. Swoje niezapowiedziane wizyty uważał za „pozytywnie motywujące”, zwłaszcza że towarzyszyły im zwykle niespodziewane awanse i błyskawiczne dymisje.
Taki właśnie był Aron Goldstein - wymagający i władczy. Zbudował fortunę przestrzegając dwóch zasad i korzystając z jednego daru. Pierwsza zasada brzmiała: „Bądź szybki, bez względu na to, czy ścigasz sposobność, czy uciekasz przed katastrofą”. Druga zaś: „Nikt jeszcze nie stracił klienta ceniąc go zbyt wysoko”.
Prawdziwym darem Goldsteina była natomiast zdolność do kojarzenia pozornie nie związanych ze sobą wydarzeń i wyczuwania w ten sposób najwcześniejszych oznak zbliżających się kłopotów. Można by rzec, że umiał wychwycić sygnał pośród statycznych trzasków, czy też fałszywą nutę w grze orkiestry. Mówiło się, że w jego obecności czujniki przeciwpożarowe nie są potrzebne, bo pierwszym ostrzeżeniem byłby Goldstein stojący z gaśnicą nad potencjalnym zarzewiem ognia.
Legendy narosłe wokół tego daru wyolbrzymiły jego znaczenie, lecz z biegiem czasu Goldstein przywykł wierzyć w swoje przeczucia. Ale nawet gdyby nie dysponował wrodzonym talentem, to widząc obok swojej posiadłości agentów Secret Service ubezpieczających nagłą i dyskretną wizytę prezydenta, potrafiłby stwierdzić, że los inicjatywy rozbrojeniowej jest co najmniej niepewny.
Breland zatrzymał się tu niespodziewanie w przerwie cotygodniowego lotu do Camp David. Na kilka minut przed piątkowym południem olbrzymie śmigła ospreya, należącego do Korpusu Marines, delikatnie opuściły maszynę na nieco rozmiękły od deszczu podjazd. Prezydent wyszedł samotnie tylnym włazem, by dołączyć do Goldsteina i swoich agentów. Breland wyglądał na spiętego i zmęczonego zarazem. Gdy dwaj ochroniarze spróbowali wejść za nim do domu, odprawił ich krótko.
- To prywatna wizyta - powiedział, blokując ciałem drzwi.
- Panie prezydencie, musimy być blisko, jeśli w razie potrzeby mamy pana chronić - zaprotestował jeden z agentów.
- Jeżeli Międzynarodowa Armia Boga czeka na mnie w piwniczce, to dowiemy się czegoś o mojej zdolności do oceniania charakterów. A tymczasem zostajecie na zewnątrz - polecił Breland, zamykając im drzwi przed nosem. - Przeklęte pająki. Odkąd Starr kazał im szpiegować Clintona... - mruknął, odwracając się w stronę zaskoczonego Goldsteina.
- Tak, wiem. Nie można polegać na ich dyskrecji. Pozwoli pan? - spytał gospodarz, gestem wskazując na drugie wyjście z obszernego holu.
- Czy jest tu pokój bez okien, w którym moglibyśmy porozmawiać?
Goldstein skinął głową.
- Mam nadzieję, że ironia tej sytuacji nie będzie dla pana przesadna. W podziemiach jest sala, w której poprzedni właściciel urządził sobie strzelnicę. Moja starsza córka trenowała w niej łucznictwo, a ja trzymam tam moje pociągi. Warunki są cokolwiek spartańskie...
- Doskonale. Proszę prowadzić.
Pociągi Goldsteina tworzyły kompletny, miniaturowy świat wspaniały krajobraz w kształcie litery U, otaczający niewielką platformę obserwacyjną z trzema obrotowymi krzesłami. W chwili gdy gospodarz i jego gość weszli do sali, komputer ożywił dioramę. W budynkach zapaliły się światła, ponad tuzin pociągów towarowych i osobowych zaczęło krążyć po setkach metrów torów, po ulicach potoczyły się tramwaje, a rzecznymi kanałami popłynęła woda. Malowane tło, zajmujące pół ściany, rozszerzało panoramę aż po odległy horyzont.
- To mi wygląda na pomocną Filadelfię, około roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego - stwierdził przyjemnie zaskoczony Breland. Podszedł o krok bliżej i pochylił się nad makietą. - Jasne. Tu jest stacja przy Trzydziestej ulicy, a tam zoo. A to pewnie rzeka Schuylkill. Mam rację?
- Co do miasta tak, co do epoki nie. Zdecydowałem się na czasy przedwojenne, rok tysiąc dziewięćset trzydziesty piąty, żeby od czasu do czasu zajechała do miasta parowa lokomotywa. - Goldstein wskazał palcem na odległy, lewy narożnik makiety. - Wychowałem się o osiem domów od stacji Reading i Chińskiego Muru.
Zawsze, kiedy słyszę gwizd pociągu, wracam myślą do mojego dziecinnego pokoju.
Breland posmutniał nagle i opadł na jedno z krzeseł.
- Zazdroszczę panu czasu na to wszystko... Na coś tak wspaniałego, niepoważnego i osobistego.
Goldstein zaśmiał się cicho.
- Proszę nie wierzyć pozorom. Patrzy pan raczej na pieniądze niż na mój czas, który, niestety, musiałem rozbić na trzy dekady. Jeden wieczór w miesiącu, czasem weekend na rok...
- Ach, tak. Ja też miałem kiedyś hobby. Co najmniej jedno powiedział Breland uśmiechając się smętnie. - No, ale już wkrótce zacznę mieć mnóstwo czasu na rozmyślanie nad tym, co to było.
- Ależ, panie prezydencie...
- Proszę mi mówić Mark - przerwał Breland. - Ostatnio coraz bardziej brakuje mi dźwięku własnego imienia.
- Mark - powtórzył Goldstein - właśnie miałem powiedzieć, że jest o wiele za wcześnie, by się poddawać.
- W tej chwili mam czterdzieści procent aprobaty społecznej, Aronie.
- Czterdzieści procent zagorzałych i wiernych zwolenników. Tacy ludzie mogą zadecydować o wyniku wyborów, kiedy połowa populacji zostaje w domach.
Breland zaśmiał się gorzko.
- Nie sądzę, żeby tym razem ktokolwiek zamierzał siedzieć w domu. Bez względu na to, jaki jest aktualny rekord frekwencji, tym razem zostanie pobity.
- Jeżeli tak się stanie, to nie obstawiałbym niczyjego zwycięstwa. Specjaliści nie mająpojęcia, jak przewidzieć zachowanie grupy, która nigdy dotąd nie głosowała.
- Proszę cię, dość już tego - zawołał Breland, unosząc dłoń. Jedynym typem smutniejszym od młodego cynika jest stary idealista.
- Z całym szacunkiem, powiedziałbym, że jest odwrotnie, ale mamy niewiele czasu, a nie sądzę, żebyś tu przyjechał, by uprawiać ze mną szermierkę na aforyzmy.
- Masz rację - powiedział Breland, opuszczając bezradnie ramiona. - Przyjechałem w nadziei, że mi pomożesz.
- Jeśli tylko mogę w jakikolwiek sposób...
- Nie wiem, czy jest taki sposób, ale... jestem zdesperowany, Aronie. Wszystko wymyka mi się spod kontroli. Nie mam ani władzy nad Pentagonem, ani wiarygodności w Kongresie. Obie instytu-
cje zdecydowały, że jestem ostatnim osłem i spokojnie można mnie ignorować. Szefowie Połączonych Sztabów szykują się do ponownego uzbrojenia armii w głowice jądrowe i materiały wybuchowe oparte na azydkach. Izba szuka sposobu na wprowadzenie zakazu rozpowszechniania prywatnych instalacji Tarczy Życia, jako „niebezpiecznych dla otoczenia”. NAR wnosi sprawę do sądu, twierdząc, że państwowe Detonatory są sprzeczne z Czwartą Poprawką: „nieuzasadnione przeszukanie i przejęcie”. A ja nie mam haka na nikogo z nich.
- To nie wszystko. W tej wojnie istnieje jeszcze jeden front odparł Goldstein. - Wytoczono ponad sześćdziesiąt procesów cywilnych przeciwko Aurum Industries, Laboratoriom Terabyte, Jeffreyowi Hortonowi i wszystkim innym osobom, które przyłożyły rękę do powstania Detonatora.
- Sześćdziesiąt!
- Obawiam się, że to dopiero początek. Podejrzewam, że trwa skoordynowana akcja mająca na celu zniszczenie Detonatora poprzez wywindowanie jego ceny do absurdalnej wysokości. A wszystko to działa jak szantaż, choć żaden sąd nie wydał jeszcze wyroku. Wiemy już o ponad stu prywatnych instalacjach, które zostały wyłączone lub usunięte.
- Tylko dlatego, że ich właściciele obawiali się odpowiedzialności za czyjąś przypadkową śmierć.
- Tak to wygląda.
Breland westchnął i przycisnął do ust zaciśniętą pięść.
- Wiesz, Aronie, nigdy nie wierzyłem we freudowską psychoanalizę, ale w tym przypadku kusi mnie, żeby to zrobić. Ten męski fetysz broni i kompletnie irracjonalna reakcja niektórych ludzi na wieść, że mą jąz niego zrezygnować...
- Wiem, do czego zmierzasz: że niby czują się wykastrowani, pozbawieni potencji.
- Brzmi to absurdalnie, ale... - Breland potrząsnął głową.
- Podejrzewam, że już za późno na włączenie ochrony zdrowia psychicznego do świadczeń z Narodowego Ubezpieczenia Zdrowotnego.
Breland roześmiał się z przymusem.
- Inne wyjaśnienie, które mi podsunięto, jest jeszcze bardziej przygnębiające. Podobno walczymy z pierwotnym, biologicznym egoizmem, z wrodzonym pragnieniem siły i chęcią obrony rodziny. Pewien brytyjski antropolog przysłał mi głęboką analizę tego zjawiska. Opór stawiają ludzie, którzy postrzegają mnie jako zagrożenie,
a nie jako samca o wyższym statusie w ich plemieniu. Odmawiają oddania się pod moją opiekę; wolą trzymać się tego, co, jak uważają, pozwoli im bronić się samodzielnie.
- Brzmi to jak zaczątki rewolucji...
- Prawda? Może ratuje nas przed nią tylko to, że jestem w ich oczach taki słaby. I nie tylko w ich oczach. Traktują mnie jak śmiertelnie rannego. Sądzą, że już zwyciężyli i szczerze mówiąc w obecnej sytuacji nie spierałbym się z nimi w tej kwestii. I dlatego właśnie przyjechałem do ciebie. Szukam sposobu udowodnienia im, że sąw błędzie.
- Nie jestem pewien, czy rozumiem...
- Z twoją pomocą przekazałem kompletną dokumentację teoretyczną i techniczną Detonatora pięciu rządowym centrom badawczym: czterem wojskowym i jednemu podlegającemu Departamentowi Sprawiedliwości. Dziś wiem, że nie mogę liczyć na pomoc żadnego z nich. Kontrolują je ludzie, którzy czują się zagrożeni przez Detonatory i rozbierają je na części nie po to, by ulepszać, lecz po to, by niszczyć. Nic na to nie poradzę. Jest tak, jakbym najął wilki do strzyżenia owiec.
- Teraz rozumiem. Chcesz wiedzieć, co my możemy dla ciebie zrobić.
- Ująłbym to nieco bardziej dramatycznie: przybywam błagać cię, żebyś znalazł jakiś sposób. Potrzebuję lepszego Detonatora, Aronie. Lepszego i bezpieczniejszego, działającego nawet na najbardziej egzotyczne materiały wybuchowe, które wymyślamy. Chcę, żeby unieszkodliwiał je w taki sposób, w jaki dziś załatwia czarny proch. Chcę, żebyśmy poczuli się dzięki niemu na tyle bezpiecznie, że nasi generałowie będą mogli żyć bez atomowych głowic bojowych, a cała reszta ludzkości bez arsenału w szafie. Potrzebuję przekładni. A także odpowiedzi. Jeśli jej nie znajdę, nasze pokojowe rozbrojenie skończy swój żywot na kartach podręczników historii tuż obok prohibicji, jako światła idea, do której nie dorośliśmy.
Czoło Goldsteina przecięły głębokie zmarszczki.
- Rozmawiałeś już o tym z senatorem Wilmanem?
- Grover sam do mnie przyszedł na początku tego tygodnia. Ma sporo własnych zmartwień i ani jednej odpowiedzi. To była wyjątkowo ponura rozmowa.
- Ale zagraniczne laboratoria...
- Jak dotąd zdołały tylko nieznacznie ulepszyć oryginalny projekt. Grover mówił coś o przeszkodzie teoretycznej, o brakującym kawałku.
- Zapewniam, że niczego nie ukryliśmy.
- Wiem, ale oryginalny Detonator był waszym dziełem. Nikt nie wie o nim więcej niż twoi ludzie.
- Może i tak. Niestety, doktor Horton jest na urlopie i...
- Zatem czas najwyższy, żeby wrócił do pracy - przerwał ostro Breland.
Goldstein zmarszczył brwi.
- Rzecz w tym, że doktor Horton nie utrzymuje z nami zbyt bliskich kontaktów.
- Nie wiecie, gdzie jest?
- Na to wygląda.
Breland smętnie pokręcił głową.
- Może to nie fair z mojej strony, że obarczam cię tym zadaniem, Aronie, ale nie mam wyjścia: to, co zrobiliście, nie wystarczy. Musicie pójść dalej. Musicie dać mi coś więcej, i to jak najszybciej. Jeśli nie, wszyscy przegramy, a wiem, że tego nie chcesz.
- Oczywiście, że nie. Oczywiście. Breland wstał i zrobił krok w stronę drzwi.
- Pamiętam dokładnie, co powiedziałeś na spotkaniu w Gabinecie Owalnym: że nawet jeśli nasz gatunek jest skazany na kreowanie morderców i wojowników, to powinniśmy przynajmniej utrudnić im życie tak bardzo, jak tylko potrafimy. No cóż, jeszcze nie dotarliśmy do celu. Pomóż mi. Przyciśnij swoich ludzi. Zawstydź ich, przekup, nastrasz, zainspiruj... zrób cokolwiek, żeby dali z siebie wszystko, co najlepsze. Robi się późno, Aronie. Za naszego życia taka sposobność nie pojawi się po raz drugi.
- Nie - powiedział powoli Goldstein. - Masz całkowitą rację. To wyjątkowa okazja. Wykorzystamy ją, albo nasze niepowodzenie potwierdzi, że pesymizm to tylko wymówka przed wymaganiem od siebie czegoś więcej. Albo będziemy mieli społeczeństwo pokojowe albo cyniczne. - Stając obok Brelanda, wyciągnął do niego rękę. - Panie prezydencie, naprawdę nie wiem, ile możemy dla pana zrobić, ale dowiem się i dopilnuję, żeby to zostało zrobione.
Goldstein odprowadził prezydenta do wyjścia i zaczekał, aż maszyna o zmiennej osi wirników uniesie się w powietrze, zanim sięgnął po komunikator.
- Kapitan Hill? Proszę przygotować samolot. Lecimy do Princeton.
Tymczasem we wnętrzu ospreya Mark Breland również sięgał po komunikator, tyle że podłączony do bezpiecznego kanału łączności FedNet, wyposażonego w system rozpoznawania głosu.
- Mówi prezydent - powiedział.
Z powodu hałasu pracujących silników minęło kilka sekund, zanim usłyszał w słuchawce: Potwierdzony.
- Z dyrektorem wywiadu obrony.
- Wywołuję. Łączę.
W słuchawce rozległ się nowy głos.
- Tak, panie prezydencie?
- Panie Hilger, proszę wezwać szefa programu ochrony projektu Detonator.
- Chwileczkę, sir. - Po chwili Breland usłyszał nieznaczną zmianę w tonacji szumów, towarzyszącą otwarciu trzeciego połączenia. - Monica Frances jest już z nami.
- To dobrze - powiedział Breland. - Mam do państwa pytanie. Aron Goldstein powiedział mi, że nie wie, gdzie jest doktor Jeffrey Horton. A czy my wiemy, gdzie go szukać?
- Nie ma nakazu ochrony ani śledzenia pana Hortona.
- Dlaczego?
- Kazałem przerwać obserwację po miesiącu. Operacja była bardzo kosztowna, a nie pojawiły się żadne wskaźniki ryzyka. Monica, może ty masz jakieś informacje dla pana prezydenta?
- Śledzimy poczynania doktora Hortona, rzecz jasna, ale wyrywkowo. Ostatnia notatka pochodzi sprzed dwudziestu trzech dni.
- Zatem nie wiemy, gdzie jest?
- Nie, sir.
- Proszę go znaleźć. A w ogóle to wymyślcie jakiś sposób na dyskretne śledzenie jego ruchów.
- Czy to oznacza, że doktor Horton raczej nam w tym nie pomoże?
- Właśnie. Proszę nadać tej sprawie priorytet. Użyjcie wszelkich dostępnych środków.
Hilger odchrząknął.
- Tak jest, panie prezydencie. Załatwimy to.
W skromnym terminalu lotniczym Princeton nie było żadnego innego samolotu, a co za tym idzie - ani jednej limuzyny na postoju. Żeby nie czekać na samochód, Goldstein poszedł prosto do jedynej
agencji wynajmu aut i tłukł rękaw kontuar tak długo, aż z zaplecza wyłonił się zaskoczony i najwyraźniej zaspany kierownik. Goldstein bez słowa skargi przyjął kremowego sedana, zatrzymując dla siebie fakt, że jego prawo jazdy było ważne tylko w dzień i że nie siedział w fotelu kierowcy od z górą pięciu lat.
Jedyne wolne miejsce na parkingu dla gości Instytutu było przeznaczone dla niepełnosprawnych. Nie chcąc ryzykować odholowania samochodu, Goldstein zatrzymał się przy krawężniku przed wejściem do budynku i nie wyłączył silnika.
- Przepraszam - zwrócił się do kobiety siedzącej w recepcji czy może mi pani powiedzieć, gdzie znajdę doktora Brohiera?
- Przykro mi, ale w tej chwili doktor Brohier jest nieosiągalny dla gości. Może pan jednak zostawić dla niego wiadomość.
Goldstein obejrzał się przez ramię.
- Co to ma znaczyć? Dlaczego jest nieosiągalny? Wywiesił tabliczkę „nie przeszkadzać”? Śpi? Wyjechał z kampusu? A może chodzi o coś innego?
- Przykro mi, ale nie mogę udzielić więcej informacji. Proponuję, żeby zostawił pan wiadomość i umówił się...
- Panienko, gdybym chciał zostawić wiadomość, zrobiłbym to bez pytania pani o zdanie. Doktor Brohier pracuje dla mnie.
- W takim razie zapewne ma pan lepsze sposoby na skontaktowanie się z nim - odpowiedziała z uśmiechem recepcjonistka. - Przykro mi, ale nie mogę pomóc. Rozumie pan, że Instytut bardzo dba o stworzenie optymalnego środowiska dla...
- Tak, tak, tak - rzucił niecierpliwie Goldstein. - A pani niech zrozumie, że...
- Przepraszam pana - wtrącił się nowy głos. - Czy to pański elitę stoi na alejce?
Goldstein odwrócił się i stanął twarzą w twarz z wysokim mężczyzną w nie rzucającym się w oczy, brązowym mundurze.
- Tak.
- Obawiam się, że będzie pan musiał przestawić auto. Blokuje ruch.
Goldstein zacisnął usta i stłumił w sobie pierwszy odruch.
- Doskonale - odpowiedział ze zwodniczym spokojem. - Przestawię.
Kiedy dotarł do samochodu, zatrzasnął za sobą drzwi i przez moment siedział nieruchomo, wpatrując się intensywnie w deskę rozdzielczą. Miała to być dyskretna wizyta. Goldstein chciał możliwie
niepostrzeżenie wśliznąć się do miasta, bo nie ufał przekazom radiowym, łatwym do przechwycenia, nagrania i odszyfrowania przez tych, którzy szczególnie interesowali się twórcami Detonatora.
Okazało się jednak, że Karl zamknął się za murem - nie tylko etykiety i protokołu, ale także środków ostrożności celowo zastosowanych przez Terabyte. Adres naukowca nie figurował w żadnym z rejestrów firmy. Nie było takiej potrzeby. Pieniądze i tak trafiały na konta, informacje na ekrany i do drukarek, a wszelkie dobra zamówione pocztą - do skrytek pocztowych.
Goldstein miał więc tylko dwie możliwości: albo wybić dziurę w murze, albo zaczekać, aż Brohier wyjrzy na świat z własnej woli. W praktyce jednak pozostawało jedno wyjście.
Z wyciem silnika i piskiem opon godnym siedemnastolatka Goldstein ruszył samochodem przed siebie i niemal natychmiast ostro skręcił w prawo. Przednie koła przeskoczyły krawężnik i wgryzły się w ziemię, wciągając wóz na trawnik, by po chwili znieruchomieć.
Goldstein nie musiał czekać długo. Po chwili z głównego wejścia wyłonił się w pośpiechu rosły ochroniarz, a zaraz za nim dużo niższa strażniczka. Pobiegli w stronę samochodu, nie krzycząc i nie dobywając broni. Kiedy byli na tyle blisko, by zajrzeć do środka, Goldstein opuścił nieco szybę.
- Wstyd, wstyd - powiedział, nie pozwalając im dojść do słowa. - I to ma być ochrona, oficerze Walsh? A gdybym tak był terrorystą z bombą w bagażniku? Mógłbym wjechać po schodkach i wysadzić cały budynek.
- Musi pan natychmiast usunąć stąd samochód - poleciła strażniczka. - Jeśli nie, zostanie pan aresztowany za wkroczenie na teren prywatny i zniszczenie własności...
- Czcza gadanina nie ukryje oczywistych braków. Dobry Boże, jedna bomba samochodowa średniej wielkości w okamgnieniu obniżyłaby łączny iloraz inteligencji na naszej planecie o dwadzieścia punktów. Wiem, że nie macie tu instalacji Tarczy Życia, bo wasza dyrekcja postąpiła głupio odrzucając naszą ofertę. Ale czy naprawdę nikt tu nie słyszał o kontrolowanym dostępie i projektowaniu zapór? Ta droga powinna być zamknięta z obu stron, a wy powinniście mieć tu kogoś, kto zachowałby się nieco śmielej wobec niezbyt przyjaźnie nastawionego przybysza.
Oficer Walsh spróbował otworzyć drzwi, ale przekonał się, że były zamknięte.
- Panu jakoś nie brakuje śmiałości. Może powie nam pan, kim jest i czego tutaj szuka?
- Nazywam się Aron Goldstein... - urwał, widząc sceptyczne spojrzenia strażników, i westchnął ciężko. - Tak, ten Goldstein. Niech nie zwiedzie was samochód; jest z wypożyczalni. Właśnie przyleciałem i muszę pilnie porozmawiać z doktorem Brohierem. Rozumiem, że próbujecie dbać o spokój waszych podopiecznych, ale sprawa jest wyjątkowo poważna... tak poważna, że jeśli nie zechcecie mi pomóc, zacznę szukać sposobu na rozładowanie frustracji. A zwykle robię to wydając pieniądze w taki sposób, żeby zaszkodzić tym, którzy mi szkodzą. Jak sądzicie, ile kłopotów mogę narobić przeznaczając na ten cel moje dzienne dochody?
Strażnicy spojrzeli na siebie pytająco.
- Ma pan jakiś dowód tożsamości? - spytała kobieta.
Od niechcenia i bez słowa Goldstein podał jej kartę SmartID. Obserwował twarz kobiety, gdy przesuwała dokument przez skaner i wpatrywała się w ekran.
- Potrzebny panu doktor Brohier, tak? - spytał mężczyzna.
- Willis, nie...
- Ile razy mam powtarzać? - zirytował się Goldstein.
- Spóźnił się pan.
- To znaczy?
- Doktor Brohier odmeldował się dziś rano. Domyślam się, że wybierał się gdzieś z doktorem Samem.
- Dokąd? I kto to jest doktor Sam?
- Chwileczkę. - Oficer uruchomił brodą radiotelefon. - Steven, tu Willis. Czy doktor Sam już się wypisał? - Słuchał przez moment, a potem dodał: - Dwadzieścia minut temu? Dzięki. - Willis kiwnął głową i pochylił się, by zajrzeć przez okno. - Możliwe, że jednak nie jest za późno. Proszę spróbować w części mieszkalnej, przy Olden Lane - powiedział, wskazując ręką na wschód. - Doktor Brohier zajmował apartament numer pięćdziesiąt jeden.
Goldstein skinął głową i wrzucił wsteczny bieg.
- Przepraszam za trawnik. Na chwilę straciłem panowanie nad joystickiem. Proszę wysłać rachunek za szkody do Aurum Industries.
Tylko dzięki temu, iż Goldstein wiedział, że szuka dwóch mężczyzn, zdołał ich zauważyć. W przeciwnym razie zatrzymałby się przed znakiem „stop” przy Olden Lane i przepuścił nadjeżdżającą z prawej strony taksówkę, a nie stanął tuż przed jej maską.
Hamulce zapiszczały, a oba pojazdy gwałtownie zmieniły kierunek jazdy. Taksówka wjechała prawym przednim kołem na krawężnik, a lewym końcem zderzaka uderzyła w drzwi pasażera kremowego elitę. Obaj kierowcy wyszli z wozów w wieczorny półmrok jeden klnąc siarczyście, a drugi wyciągając z wewnętrznej kieszeni banknot studolarowy.
- Przepraszam - powiedział Goldstein wręczając pieniądze oniemiałemu nagle taksówkarzowi i mijając go w pośpiechu. Przez otwarte drzwi wsunął głowę do wnętrza samochodu i spojrzał na siedzenie pasażerów. Brohier był blady, a jego towarzysz wyraźnie roztrzęsiony.
- Bardzo stary pan jest, jak na cyngla - powiedział nerwowo nieznajomy, siląc się na zuchwałość.
- Jestem też bardzo nieuzbrojony - odparł Goldstein. - Karl, musimy porozmawiać.
- Aronie, co ty tu u diabła robisz? Czyś ty zwariował? Mogłeś nas pozabijać!
- Nonsens. Taksówkarze mają wyśmienity refleks. A teraz wysiadaj i chodźmy do mojego samochodu.
Taksówkarz nie wytrzymał.
- Słuchajcie no, jeśli to jakieś sprawy między kochasiami, to nie mam zamiaru znaleźć się w samym środku...
- Nic z tych rzeczy. Proszą wyładować ich bagaże. Zabiorę ich tam, dokąd mają dotrzeć.
- Zaraz, zaraz, licznik bije! Nie pozwolę, żeby ktoś mi kradł klientów, nawet jeśli...
Goldstein bez słowa wcisnął mu do ręki kolejny banknot.
- W porządku - powiedział taksówkarz.
- Przecież nawet nie wiesz, dokąd się wybieramy - zaprotestował Brohier. - Już jesteśmy spóźnieni. Nie zdążymy na samolot.
- Nie wiem, dokąd się wybieraliście, ale wiem, że nie spóźnisz się na samolot. - Goldstein spojrzał na doktora Sama. - Nie wiem tylko, co będzie z panem. Karl, proszę do mojego samochodu.
Brohier zmarszczył brwi, ale wysiadł.
- Nigdy nie widziałem cię w takim stanie, Aronie. Chyba będzie lepiej, jeśli dowiem się, co w ciebie wstąpiło.
- Grzeczny chłopiec.
I - Nie bardzo. Oddaj mi kluczyki, dobrze?
Brohier wprowadził wóz na krawężnik, by odblokować skrzyżowanie. Taksówkarz zrobił to samo, po czym wysadził doktora Sama z walizami na chodnik i odjechał.
- Mów, co się dzieje - zażądał Brohier. Przemysłowiec usiadł obok niego, na przednim siedzeniu.
- Rzeczy mają się fatalnie, Karl. Autor dramatu błaga nas o pomoc. Trzeba dopisać drugi akt sztuki, a czasu mamy niewiele. Sporo zainwestowaliśmy w to przedsięwzięcie i nie chcę, by przedwcześnie zeszło z afisza...
Brohier przerwał mu, mrugając niespokojnie.
- Jakiej znowu sztuki? Do licha, co ty wygadujesz? Goldstein zmarszczył czoło, przysunął się bliżej i szepnął:
- Mówię o prezydencie i o tym, co dla niego robimy.
- Ale dlaczego szyfrem? Przecież jesteśmy sami.
- A ten twój przyjaciel? Kim jest? Jak dobrze go znasz?
- Właśnie miałem zabrać go do Aneksu. Czy to wystarczająca odpowiedź na twoje pytania?
- Do Aneksu... - Aron przygryzł wargę. - Właściwie... właśnie tam chciałem was zawieźć. Przyjechałem, żeby cię stąd wyrwać i znowu zaprząc do pracy.
- Ani na chwilę nie przestałem pracować.
- Nad drugim aktem?
- Prawdę mówiąc, myślę, że Sam i ja mamy już jego szkic rzekł Brohier.
- Co?!
- Byliśmy właśnie w drodze na próbę generalną. Zechciałbyś wybrać się z nami do teatru?
Goldstein skinął głową, a w jego oczach pojawił się błysk nadziei.
- Możemy polecieć moim samolotem.
- To dobrze, bo nasz wystartował dziesięć minut temu. - Brohier gestem zaprosił młodego naukowca na tylne siedzenie samochodu. - Aronie, poznaj doktora Samuela Bennington-Hastingsa. Doktorze, to jest pan Goldstein. To on płaci rachunki. I leci z nami. A może raczej my lecimy z nim.
Wciśnięty między dwie walizy, doktor Sam obrzucił Goldsteina nieufnym spojrzeniem.
- Proszę mi obiecać, że nie będzie prowadził.
Brohier zachichotał, chwycił joystick i sprowadził wóz z krawężnika.
- Nie ma sprawy - powiedział. - Mam umowę z Aronem: ja jeżdżę, a on lata. Usiądź sobie wygodnie i o nic się nie martw.
Doktor Sam westchnął teatralnie i odezwał się głosem doktora Bombą ja:
- >\fydawa mi się, że moja popełni niedawno bardzo duża pomyłka.
- Po to jest młodość - rzucił beztrosko Goldstein i uśmiechnął się konspiracyjnie do Brohiera. - Kiedy pan będzie w naszym wieku, zabraknie panu tej szerokiej perspektywy.
- W tej chwili moja martwić się o wysokość, nie o szerokość. Moja z przyjemnością zamknąć oczy, a wasza powiedzieć mi, kiedy to wszystko się skończyć.
Odpowiedział mu wybuch śmiechu.
- Jasne, doktorze Sam - rzekł Brohier. - Kiedy tylko ktoś nam to wyjawi.
Doktor Gordon Greene pochylił się i spojrzał przez elektroniczną lornetkę na stanowisko testowe odległe o tysiąc metrów. Naturalne zagłębienie terenu, powiększone przez buldożery i materiały wybuchowe, pozwoliło na stworzenie poligonu o trzystusześćdziesięciostopniowym polu obserwacji. Układ ten wymusił przeniesienie punktu widokowego i sterowni znacznie dalej niż w pierwotnej wersji Aneksu - na spalony słońcem i smagany wiatrem grzbiet skalny, położony o kilometr na południowy zachód od stanowiska testowego.
- Spora siła ognia - zauważył Greene, obserwując obłożone instrumentami pomiarowymi platformy z próbkami. Platformy te, przytulone do łukowato wygiętych ścian ze zbrojonego betonu, nie tylko otaczały stanowisko testowe, ale także zajmowały zbocza niecki, wznoszące się pod kątem ponad trzydziestu stopni. Po stronie północnej wydrążono cztery tunele dla próbek, nachylone pod ką - tem minus dwudziestu stopni.
Greene nie zwracał się do konkretnej osoby, ale Val Bowden stał wystarczająco blisko, by usłyszeć.
- Tak, Pete McGhan odwalił świetną robotę ściągając dla nas te materiały.
- Dobrze jest mieć wtyczkę w kwatermistrzostwie armii - dodał Greene. - Pociski kalibru dziewięćdziesiąt milimetrów, trzydzieści milimetrów, granaty, C-4... Jeśli którykolwiek z nich wystrzeli, to przez miesiąc będziemy zbierali resztki stanowiska testowego.
- Nie mów tego przy Lee. Pracowała po dwadzieścia godzin na dobę, żeby przygotować poligon.
Greene mruknął coś na potwierdzenie, a Bowden poszedł dalej. Po chwili stanął obok doktora Brohiera, który przysłuchiwał się procedurze testowej sprzętu, prowadzonej przez dwóch techników.
- Spora siła ognia - rzucił, nie mając nic ciekawszego do powiedzenia.
- Nie na długo - odparł pogodnie Brohier.
Na przeciwległym końcu platformy obserwacyjnej Samuel Bennington-Hastings nie odstępował na krok Leigh Thayer.
- Jestem niepocieszony, że przygotowujemy urządzenie do próby, nie znając nawet sposobu pomiaru jego mocy wyjściowej.
- To chyba dlatego, że ono nie ma mocy wyjściowej w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. Ono po prostu wywiera efekt - odpowiedziała. - A amunicja, którą tu zgromadziliśmy, jest świetnym miernikiem tego efektu.
- Doskonale. Tylko nie mów mi, że to jest nauka. To zaledwie zabawa bożymi klockami.
- Och, Samie, jesteś taki słodki, kiedy okazujesz zazdrość zaszczebiotała zalotnie Thayer. - Przecież wiadomo, że to inżynierowie mają prawdziwą radochę. Nauka teoretyczna to tylko skąpe strumyki informacji, nic nie znaczące, dopóki nie znajdzie się inżynier, który połączy je z nauką praktyczną i z miłością wyhoduje z nich zdrowe dziecię nowej technologii.
Zanim skończyła mówić, Bennington-Hastings był już czerwony jak cegła.
- No cóż, mam tylko nadzieję, że uprawiacie tu bezpieczny Aneks.
- Dziwny z ciebie człowieczek, doktorze Samie. Bennington-Hastings rozpromienił się.
- Bardzo dziękuję.
Aron Goldstein i ostatni z gości, Grover Wilman, znaleźli sobie miejsce na tyłach platformy, z dala od rozgardiaszu towarzyszącego ostatnim testom.
- Denerwuję się - wyznał Goldstein. - Ciekawe, czy to dlatego tak się spieszą, że tu jesteśmy.
- Sądzisz, że przyniesiemy im pecha, Aronie, tylko dlatego, że tu jesteśmy i tak bardzo pragniemy sukcesu? Wstępne próby były bardzo obiecujące.
- Moja matka wierzyła, że Bóg starannie pielęgnuje naszą pokorę, zsyłając nam rozczarowania, gdy zaczynamy oczekiwać zbyt wiele od losu - odparł Goldstein. - Na ogół wolę więc nie spodziewać się zbyt wiele i doświadczyć miłej niespodzianki, niż nastawić się na sukces i doznać zawodu. Nawet jeśli od czasu do czasu zdarzy mi się oczekiwać szczęśliwego rozstrzygnięcia, to i tak pamiętam o słowach matki.
Wilman chrząknął cicho.
- Aronie, jeśli uważasz, że pozytywny wynik tego eksperymentu byłby dla nas zbyt wielkim szczęściem, to chyba powinieneś wybrać się ze mną na wycieczkę po kartach historii najnowszej. Na jednej szali połóż dwie wojny światowe, dwadzieścia regionalnych, setkę domowych, a także ludobójstwo na tle rasowym, religijnym i politycznym, popełnione między wojnami i w ich trakcie...
- Ale ile z tych nieszczęść możemy wziąć na siebie?
- To nie my, to ludzie ze spluwami są za nie odpowiedzialni. Wystarczająco długo sprawy toczyły się po ich myśli. Nie przyjechaliśmy tu dla nich, tylko dla reszty świata. Dla tych, którzy się wykrwawiali, cierpieli i umierali. - Wilman położył dłoń na ramieniu Goldsteina i uścisnął je pokrzepiająco. - O nie, daję ci słowo, że nawet w przybliżeniu nie wyrównamy tu rachunków. Nie prosimy o zbyt wiele. To tylko okruch szczęścia, zaliczka, pojedynczy pocałunek po tysiącu ciosów. Nie bój się z całego serca życzyć nam powodzenia.
Goldstein skinął głową w stronę Brohiera i Thayer.
- Zaczęli odliczanie - powiedział, sięgając po lornetkę. - Wkrótce się dowiemy.
Tego dnia miało przejść do historii to, co się nie wydarzyło.
Dokładnie o drugiej dziesięć po południu, kiedy kąt padania promieni słonecznych był najkorzystniejszy dla wideokamer, prototyp Jl, zamontowany na stanowisku testowym Detonatora typu Mark I, został włączony z pełną mocą na czas jednej dwudziestej sekundy. Największe napięcie towarzyszyło jednak długotrwałym przygotowaniom, bowiem sam eksperyment przebiegł zbyt szybko, by zdążyć choć wstrzymać oddech w niespokojnym oczekiwaniu. Na krótką chwilę kolekcja amunicji zgromadzona na platformach znalazła się w polu działania czegoś, co Brohier nazwał żartobliwie bolometrycznym, intermodulacyjnym polem integrującym - BIG-IF, czyli „wielką niewiadomą”.
Spośród wszystkich obserwatorów zgromadzonych w sterowni tylko Brohier potrafił wyobrazić sobie, co się stanie ze strukturą testowanych materiałów. Bennington-Hastings myślał kategoriami matematycznymi, nie metaforycznymi - dostrzegał równowagę po obu stronach równań w taki sposób, w jaki głuchy kompozytor słyszy muzykę nie słysząc instrumentów: jako czystą esencję nie
wymagającą przekładu na bardziej zrozumiały język. Pozostali byli zaś spętani szkolną wiedzą o budowie atomu, którą wszczepiono im najgłębiej jak można, a w świecie orbitujących elektronów czy kwantowej nieoznaczoności nie było miejsca na coś takiego, jak natychmiastowa transformacja materii.
Tymczasem w wizji Brohiera materia przestała istnieć, zdemaskowana jako wygodna fikcja, kompromis wyznaczający granice poznania zmysłowego. Materia była dla niego zaledwie pochodną, drugorzędnym zjawiskiem, fundamentem zaś były energia i informacja. To informacja nadawała energii kształt, tak jak wola zmienia intencję w cel. Zmiana informacji powodowała więc zmianę kształtu, przy czym substancja pozostawała nietknięta.
Było tak, myślał Brohier, jakby informacja stanowiła wolę wszechświata i narzucała porządek jego substancji - porządek, który zapanował w następstwie spontanicznej i gwałtownej transformacji, błędnie uważanej za moment stworzenia. Energia była starsza od informacji, ale bez niej pozbawiona poczucia czasu oraz kształtu. Była też starsza od materii, ale bez niej bezradna i bezużyteczna. W tak nowatorskim i prowokacyjnym ujęciu Big Bang nie był chwilą narodzin wszechświata, lecz chwilą narodzin jego świadomości.
Z właściwą ludziom pychą, uczony i jego współpracownicy próbowali teraz włączyć się w mechanizm, który przyczynił się do powstania uniwersum i podtrzymywał jego trwanie. Usiłowali wyszeptać sugestię w ucho wszechświata, poddać mu nową myśl, nowy wzorzec. Mieli nadzieję, że właściwości materii nie zmieniły się od pierwszych sekund gwałtownego nabrzmiewania kosmosu, chcieli bowiem dowieść, że kwantowa nieoznaczoność była zaledwie wskazówką na drodze do zbadania jego plastyczności.
Brohier wiedział już, że potrafią zburzyć otoczkę informacyjną zmaterializowanej energii - w jego rozumieniu tak właśnie działał Detonator. Nie znał jednak jeszcze odpowiedzi na pytanie, czy potrafią zmienić tę otoczkę. Formułując w ten sposób niewiadomą zakładał, że zmiana, której dokonają, będzie miała charakter lokalny, a energia pozostanie związana w swojej materialnej postaci, jak wynikało z równań doktora Sama.
Gdyby stało się inaczej, poligon, Aneks, centralne hrabstwa Nevady, a może i znacznie większy obszar znikłyby w błękitnobiałym błysku nieograniczonej furii chaosu. Tego dnia, pomyślał Brohier, staniemy się podobni bogom... lub wyjdziemy im na spotkanie.
Właśnie na tym polegał dla Brohiera dramatyzm chwili, a nie na bliskości arsenału zgromadzonego na poligonie czy świadomość równie wybuchowej atmosfery w kręgach wielkiej polityki. To dlatego cisza i spokój, które zapanowały po pierwszej fazie eksperymentu, były dla niego takie cudowne. Wprawdzie nie było wiadomo, co dokładnie zaszło w ciągu tej dwudziestej części sekundy, lecz to, co nie zaszło, przyniosło Brohierowi niewymowną ulgę.
Minęło prawie trzydzieści minut, zanim ekipa Pete’a McGhana, chroniona przez saperskie pancerze, wprowadziła na poligon nowy, zdalnie sterowany transporter APC-117 i załadowała do jego przedziału towarowego po jednej trzeciej każdej z próbek rozmieszczonych na platformach. Usunięto je przed drugą fazą testu, by część z nich przewieźć do laboratorium, a pozostałe na nową strzelnicę w celu przeprowadzenia ostatniej z zaplanowanych na ten dzień prób. Podczas przerwy nie było słychać zbyt wielu rozmów. Widzowie zgromadzeni na stanowisku obserwacyjnym zachowywali prawie zabobonną ostrożność.
Gdy ludzie McGhana opuścili poligon, rozpoczęło się kolejne odliczanie. Tym razem testowane urządzenie miało być włączone na pięć sekund, równocześnie z Detonatorem typu Mark I.
Wszystkie testowane pociski powinny były zareagować na działanie Detonatora. Większość obserwatorów przygotowała się więc III na serię eksplozji, lecz i tym razem nic się nie stało. Nie było wybu-
chów, ognia ani nawet smużek białego dymu, które towarzyszyły zwykle rozkładowi niektórych badanych substancji.
Podczas drugiej przerwy znacznie trudniej było zapanować nad podnieceniem. Nie było głośnych rozmów, ale Brohier słyszał dochodzące ze wszystkich stron szepty i pomruki, gdy zespół McGhana znowu wyruszył po jedną trzecią próbek. Gordon Greene zbliżył się do Brohiera i szturchnął go lekko łokciem.
- Robi się coraz ciekawiej - powiedział cicho. - Najlepsze jest to, że wcale nie mamy pewności, czy ten, kto ostatni schodził z poligonu, nie potknął się o kabel i nie odłączył całego sprzętu. - Uśmiechnął się przewrotnie i odszedł, pozostawiając Brohiera sam na sam z myślami.
Każdy z trzech testów przeprowadzonych tego dnia służył innemu celowi. Pierwszy dotyczył bezpieczeństwa systemu. Jego wynik potwierdził, że jednostka eksperymentalna Jl nie destabilizuje materiałów wybuchowych w taki sposób, w j aki robił to Detonator. Drugi
test dotyczył skuteczności systemu i dowiódł, że nawet Detonator nie destabilizuje próbek, jeżeli znajduje się w polu uspokajającego działania prototypu Jl.
Pozostało jeszcze pytanie, czy nowe urządzenie wywołuje efekt pamięci. Doktor Sam twierdził, że z matematycznego punktu widzenia tak właśnie powinno być. Brohier jednak, przyglądając się wynikom analiz setek testów Detonatora, miał wątpliwości. Aby rozstrzygnąć dylemat, uczeni zaplanowali serię prób z modelem Mark I, trwających od jednej setnej sekundy przy dziesięciu procentach mocy do całych trzech sekund przy stu procentach mocy. Oznaczało to, że trzeba przeprowadzić dziewięćdziesiąt ekspozycji, lecz dzięki komputerowemu sterowaniu cały eksperyment miał potrwać zaledwie pięć minut.
- Sekwencer gotowy - oznajmiła Leigh Thayer. - Poligon czysty. Doktorze Brohier?
- Nie czekajcie na mnie.
- W takim razie... oby nic się nie stało.
W chwili gdy uruchomiła sekwencer, gwar na szczycie wzgórza ucichł. Zdawało się, że nawet wiatr wstrzymał oddech, kiedy sekundy powoli składały się na pierwszą minutę próby, a potem na drugą i trzecią. Wszystkie lornetki skierowano na platformę testową; ci, którzy ich nie mieli, stłoczyli się wokół komputerów i uważnie obserwowali monitory.
Był wśród nich Bennington-Hastings, kołyszący się na piętach niczym niecierpliwy dzieciak. Gdy młody matematyk spostrzegł, że Brohier spogląda w jego stronę, uśmiechnął się szeroko i uniósł wysoko oba kciuki. W odpowiedzi zobaczył ostrzegawcze spojrzenie, parę uniesionych ramion i dziesięć skrzyżowanych palców.
- Pełna moc - obwieściła Leigh Thayer. Głos jej drżał z podniecenia. Na twarzach stojących obok niej techników pojawiły się nieśmiałe uśmiechy.
Przez ostatnią minutę eksperymentu Brohier cierpiał katusze. Czuł się tak, jakby naprężony drut owinął mu się wokół piersi i wpijał się w ciało przy każdym oddechu. Nawet gdyby w następnej sekundzie cała platforma testowa miała wylecieć w powietrze, dzień i tak należałoby uznać za wyjątkowo udany. Teraz jednak Brohier zapragnął pełnego sukcesu. Chciał, żeby zgodnie z przewidywaniami doktora Sama materiały wybuchowe zachowały stabilność - choćby dla doskonałej symetrii równań i niezwykłego piękna tej chwili. Pod koniec próby ledwie mógł oddychać. Choć paliły go płuca,
a w głowie czuł łomot, nie potrafił zapanować nad euforią. Pełen nadziei, nie myślał o konsekwencjach. Aż wreszcie było po wszystkim.
- Koniec - powiedziała cicho Lee. - Gotowe.
Zewsząd rozległy się wiwaty. Pełne napięcia oczekiwanie przemieniło się w wybuch radości. Pośrodku nagłego tumultu Brohier oparł się ciężko o reling i jakoś zdołał wreszcie odetchnąć. Miał wrażenie, że głosy dobiegają do niego z bardzo daleka.
- Muszę zadzwonić do mojego brokera. Niech sprzedaje akcje Remingtona...
- Spóźniłeś się. Lepiej je zatrzymaj, może będą coś warte dla kolekcjonerów.
- Udało się? Udało się? Myślę, że tak...
- Tak. Czuję, że zaraz zbiorę swoją dolę z zakładów.
- Hej, Gordie, jesteś pewien, że włożyłeś baterie właściwym końcem?
- Jedźmy na strzelnicę; przekonamy się.
- Racja, ludzie. To jeszcze nie koniec. Obsługa sterowni, wyłączyć stacje robocze i brać się do przygotowania raportów. Uwaga, pozostali: bus czeka u podnóża grzbietu.
Brohier oparł się na ramieniu Vala Bowdena, by zejść po metalowych schodach. Leigh Thayer, siedząca już w furgonetce, odwróciła się i spojrzała na niego niespokojnym wzrokiem.
- Dobrze się czujesz, Karl? - spytała. - Może chcesz wrócić do kompleksu?
- To tylko upał tak mnie wymęczył. Głowa mnie boli od słońca, ale nic mi nie będzie. Klimatyzacja pomoże. Skończmy robotę.
Thayer nie wyglądała na przekonaną, ale pochyliła się w stronę kierowcy i machnęła ręką.
- Jedźmy.
Zanim dotarli na strzelnicę, załoga McGhana zdążyła zakończyć przygotowania. Dostarczono broń do każdego typu amunicji i każdego rodzaju materiału pędnego, a każdą z nich obsługiwał specjalista w kombinezonie ochronnym. Próbki materiałów wybuchowych umieszczono w odległych o sto pięćdziesiąt metrów jamach, zaopatrzone w nowe zapalniki i podłączone do elektrycznych detonatorów.
- Stanowczo nalegam, żeby państwo oglądali próbę z pokładu Wielkiego Brzydala - powiedział McGhan, wskazując na transporter opancerzony. - Mamy tam dwa monitory sprzężone z peryskopem, więc nie ominie państwa nic, oprócz odłamków.
Brohier zaśmiał się lekceważąco.
- Podoba mi się widok stąd - powiedział. - Proszę zaczynać, kiedy będzie pan gotów, McGhan.
Potem nie było już mowy, by ktokolwiek schronił się we wnętrzu pojazdu. Wszyscy zgromadzili się wokół Brohiera i furgonetki, McGhan zaś poszedł na koniec linii stanowisk strzelniczych, skonsultował się przez radio z szefem ochrony, a potem uniósł do góry czerwoną chorągiewkę.
Spodziewając się niewypałów, McGhan sprowadził na strzelnicę po kilka egzemplarzy rewolwerów, karabinów i strzelb. Już po kilku minutach okazało się, że było to mądre posunięcie. Testujący z suchym kliknięciem spustu opróżniali komory nabojowe i magazynki, nie oddając ani jednego strzału, co najwyżej przerywając ciszę stukotem nie odpalonych pocisków sypiących się na posadzkę.
Z materiałami wybuchowymi było tak samo. Trzy granaty rakietowe wbiły się w zbocze wzgórza, wzniecając tylko obłok rdzawego pyłu. Elektryczność na próżno krążyła w obwodach zasilających zapalniki. Spłonki roztrzaskiwały próbki na części, nie wywołując detonacji. Stalowe młoty opadały na czubki głowic bojowych, a pneumatyczne tarany bezgłośnie prasowały bryły plastiku w nieruchome, bezwładne cegły.
Każda „nieudana” próba ujmowała nieco ciężaru przytłaczającego barki Brohiera, który w końcu poczuł się spokojny i lekki niczym balon lewitujący pod sufitem. Gdy McGhan ponownie machnął czerwoną chorągiewką, na strzelnicy rozległy się owacje. Brohier nie przyłączył się do ogólnej radości. Zdobył się tylko na szeroki uśmiech. Wydawało się, że bardziej żywiołowa reakcja kosztowałaby go utratę przytomności.
Nikt, nie wyłączając jego samego, nie wiedział, w jak kiepskiej jest kondycji. Nagle stanął przed nim Gordon Greene. Inżynier chwycił dłoń uczonego i potrząsnął nią energicznie. Tuż obok stał Grover Wilman, mówiąc coś, ale Brohier nie słyszał co. Doktor Sam wyskoczył jak spod ziemi i zamknął przyjaciela w żelaznym uścisku, omal nie obalając go na ziemię. Leigh Thayer pospieszyła z odsieczą. Odciągnęła Bennington-Hastingsa za kark, ale tylko po to, by sama serdecznie objąć Brohiera, niemiłosiernie gniotąc mu żebra. Krąg zacieśniał się coraz bardziej, aż wreszcie błysk paniki w oczach naukowca przykuł uwagę Arona Goldsteina.
- Odsuńcie się... Odsuńcie... - wołał Goldstein, prowadząc Brohiera w stronę furgonetki.
liii
Usiedli razem w rozsuniętych drzwiach wozu. Brohier chwycił kurczowo za solidny, metalowy wspornik.
- Wszystko w porządku, Karl?
- To było trochę... przytłaczające - sapnął Brohier. Jego pierś unosiła się z głośnym świstem, gdy próbował się uśmiechnąć. - Kto by pomyślał, że można tak się podniecić... niczym.
- Niczym? Nie powiedziałbym, stary przyjacielu.
Widząc zbliżający się cień, Brohier uniósł głowę i zobaczył Wilmana.
- Wezwali już śmigłowiec i karetkę. Karl, przynieść ci coś?
- Nic mi nie jest - upierał się Brohier. - To tylko reakcja na II UP^’ n’c w^ceJ - wyjaśnił, gestem odmawiając przyjęcia wody. -
Któryś z nas powinien zadzwonić do prezydenta. Trzeba mu powiedzieć, że mamy sprawny prototyp Zagłuszacza.
- Pomyślałem, że lepiej będzie, jeśli polecę dziś wieczorem i przekażę mu wiadomość osobiście - powiedział Aron. - Względy bezpieczeństwa i tak dalej.
- Pewnie tak będzie najlepiej - zgodził się Wihnan.
- Bezpieczeństwo... - powtórzył Brohier. - Dobrze, że mi przypomniałeś - dodał i spojrzał w górę, mrużąc oczy w popołudniowym słońcu. - Grover, zrobimy to tak samo jak poprzednio. Gdzie jest Gordon? Pracuj z Gordonem, on wie co robić. Rozumiesz? Nie dbam o patenty. Nie chcę na tym zarobić ani centa. Niech każdy, kto chce, dostanie Zagłuszacz. Rozdawajcie je za darmo. Trzeba dać ludziom szansę. Niech tym razem zrobią to lepiej.
- Wiesz, że tak będzie, Karl - odparł Goldstein, ściskając rękę Brohiera. - Wiesz, że tak.

22. Zew wielkości
Najbardziej zaszczytnym tytułem, jaki może nadać historia, jest miano czyniącego pokój. Ten zaszczyt spotyka dziś Amerykę... To jest nasz zew ku wielkości.
Richard M. Nixon

Stworzenie przystawki Zagłuszacza współpracującej z Detonatorem Mark I zajęło inżynierom z Aneksu pięć tygodni. Kolejnych
osiem upłynęło na przestawieniu fabryk numer cztery, pięć i dziewięć w Arsenale Tarczy Życia na produkcję nowego urządzenia.
Dopiero wtedy zaczęła się prawdziwa praca - a było jej więcej niż dosyć.
- No to zaczynamy - powiedziała Tamara Dugan, rozciągając sztywny kołnierzyk nowego, bladoniebieskiego uniformu. Przyjrzała się spisowi. - Administrator osiedla, D. Wright, numer trzy A.
Jej partner przełożył skrzynkę z narzędziami do drugiej ręki.
- Jeśli to facet, ty będziesz z nim gadać. Jeśli babka, ja się tym zajmę.
- Czemu nie - odparła, dźwigając walizkę ze sprzętem. - Każdy sposób jest dobry, jeśli mamy przywrócić do życia powyłączane instalacje.
D. Wright był ponurym typem o spadzistych ramionach, dwukrotnie starszym od Dugan i o połowę drobniejszym od jej partnera.
- Dzień dobry, panie Wright! - zawołała dziewczyna na powitanie, uśmiechając się profesjonalnie. - Mam na imię Tamara, a to jest Tony...
- Akwizytorom wstęp wzbroniony...
- Szkoda, że w moim bloku nie przestrzegają tej zasady - gładko weszła mu w słowo Dugan. - Jesteśmy z Serwisu Technicznego Tarczy Życia. Przyjechaliśmy zmodernizować waszą instalację. Zdaje się, że dziś rano uprzedzono pana o naszej wizycie.
- Mówiłem tej dziewczynie, że już nie korzystamy z Detonatora...
- Doprawdy? A to dlaczego? Wright parsknął pogardliwie.
- Nie musi pani pytać. To cholernie niebezpieczna zabawka. Mieliśmy tu pożar pięciometrowej furgonetki. Jakiś chłopak stracił wszystko co miał, bo nie wiedział o naszej instalacji. Ubezpieczalnia pokryła koszty, po czym podniosła nam składkę o dwadzieścia procent. Wyłączyłem tę maszynkę jeszcze tego samego popołudnia.
- Szkoda, że nie skontaktował się pan z nami, kiedy to się stało - odezwała się słodko Dugan. - Mogliśmy umówić pana z bardziej skłonnym do współpracy ubezpieczycielem. Zresztą i teraz możemy panu pomóc w tej sprawie. Modernizacja, którą dziś przeprowadzimy, wyklucza zaistnienie podobnych incydentów...
- Nie chcę żadnej modernizacji. Próbowałem powiedzieć to tej dziewuszce, która dzwoniła...
- Panie Wright, jeżeli przeczyta pan umowę, na mocy której Bellwood Tracę otrzymała naszą instalację, przekona się pan, że mamy prawo dostępu do systemu i prowadzenia prac konserwacyjnych. Zadzwoniliśmy wyłącznie z grzeczności.
- Nie chcę, żeby to znowu działało. Powinniście to raczej zabrać niż uruchamiać. Przyda nam się trochę przestrzeni magazynowej.
- Panie Wright, czy obejrzał pan płytę DVD, którą przysłaliśmy? Dowiedziałby się pan, że ten nowy system, Zagłuszacz, który będziemy dziś instalować...
- Sądzi pani, że nie mam nic do roboty? Że przez cały dzień siedzę przed ekranem jak sieciomaniak o szklistych oczach?
- Jestem pewna, że ciężko pan pracuje, panie Wright. Od razu zauważyliśmy, jaki to pięknie utrzymany budynek. I dlatego jesteśmy pewni, że gdy tylko zapozna się pan ze swoją nową sytuacją, ucieszy pana nasza wizyta.
Mężczyzna spojrzał na niąpodejrzliwie.
- Z jaką „nową sytuacją”?
- To proste: nowy system unieszkodliwia broń palną nie wywołując detonacji ładunku. A więc gdy tylko dojdzie tu do strzelaniny, a rodziny ofiar dowiedzą się, że to pan wyciągnął wtyczkę z kontaktu, będą miały w ręku nie tylko tę nieruchomość, ale i pana.
- Mnie?
Partner Dugan zrobił krok naprzód.
- Oczywiście. Jeśli usuniemy instalację, będzie pan musiał osobiście podpisać oświadczenie, że system był sprawny i celowo zrezygnował pan z aktywacji. Wszystko to wynika z pierwotnej umowy.
- Ja... ja będę musiał porozmawiać z przełożonymi - burknął Wright.
- Koniecznie - przytaknęła Dugan. - A my tymczasem zabierzemy się do pracy.
- Zaraz, zaraz. Kierownictwo urzęduje w Bakersfield, więc co najmniej przez kilka godzin nikogo tam nie zastanę - zaprotestował szybko administrator.
Dugan zręcznie wyciągnęła z kieszeni na ramieniu kartę identyfikacyjną i podała ją Wrightowi.
- Oto numer, pod który może pan zadzwonić, jeśli ma pan trochę czasu. Nasze biuro informacyjne, czynne całą dobę, odpowie
panu na wszystkie pytania.
- Ależ...
- Panie Wright, nawet jeśli zechce pan zaryzykować i podpisać to oświadczenie, my i tak musimy przeprowadzić tą modernizację... choćby dla klienta, który przejmie sprzęt. Dlatego bierzemy się natychmiast do roboty. Będzie pan miał szansę zrobić coś dobrego dla ludzi, którzy tu mieszkają.
- Dobrze już, dobrze - powiedział mężczyzna, marszcząc brwi i drapiąc się w czoło. - Zaraz przyniosę klucz.
- Nie trzeba. Mamy swój. Zajrzymy do pana, kiedy skończymy. Sprzęt jest w piwnicy budynku F, prawda?
- Tak. Skręćcie w lewo, w Foxtree Lane, a dalej prosto. Serwisanci nie odezwali się już ani słowem, zanim powrócili do
zacisznej kabiny czerwono-biało-niebieskiej furgonetki Tarczy Życia.
- O rany - westchnął Tony. - Mam nadzieję, że nie wszyscy będą tacy. Pół godziny gadania, żeby odwalić dziesięć minut roboty. Według rozkładu mamy dziś obskoczyć dwunastu klientów.
- Moim zdaniem gość wyglądał na jednego z tych, co to trzymają czterdziestkępiątkę w szafce przy łóżku, ale nigdy jej nie wyciągają - orzekła Dugan.
- Nawet jeśli ma, to może niąnajwyżej pomachać - odparł Tony, oglądając się przez ramię. Kontrolka Zaghiszacza, który zainstalowano w wozie, świeciła się na zielono. - Powiemy mu, jeśli nie zdecyduje się na reaktywację?
, - Powiemy, że musieliśmy włączyć instalację na chwilę, żeby ją przetestować.
Klucz, jak się okazało, nie był potrzebny: ktoś przeciął kłódkę nożycami przegubowymi. Tego samego narzędzia użyto do wycięcia półmetrowego odcinka zbrojonego przewodu zasilającego Detonator. W obudowie urządzenia widać było cztery otwory o połyskujących metalicznie brzegach. Otwory po kulach.
- No dobrze, przeceniłam go. Kaliber dwadzieścia dwa - stwierdziła Dugan, przyglądając się dziurom. - Wiesz, całkiem możliwe, że to będzie pierwszy z wielu bardzo długich dni.
- Otwórzmy go - westchnął Tony. - Przygotuję listę części.
W biurze zwierzchnika Szefów Połączonych Sztabów czuło się atmosferę surowo przestrzeganego protokołu i wszechobecnej trj cji. Jak przystało na siedzibę człowieka znajdującego się na szczycie
wojskowej piramidy, gabinet budził w odwiedzających strach. A jednak, wbrew protokołowi, tradycji i zniewalającej sile tego miejsca, Roland Stepak właśnie tu postanowił stawić czoło jego gospodarzowi, generałowi Donaldowi Madisonowi.
- Wczoraj wieczorem przeglądałem najnowsze raporty o gotowości bojowej, generale Madison, i muszę przyznać, że po tym, co przeczytałem, nie spało mi się najlepiej - rzekł sekretarz obrony. Zasiadł w jednym z foteli i spojrzał na generała wyczekująco. Madison usiadł obok.
- Wydawało mi się, że liczby prezentują się doskonale - odparł. - Osiemdziesiąt osiem procent naszych samolotów jest w gotowości bojowej...
- Ja prowadzę to spotkanie, generale. Proszę nie narzucać swojego planu rozmowy i nie stawiać zasłony dymnej. Mam dość mydlenia oczu po lekturze raportu.
- Panie sekretarzu, nie rozumiem dlaczego...
- Czyżby? Nie sądzi pan, że traktowanie całych Sił Specjalnych jako „gotowych do działań bojowych w środowisku zneutralizowanym przez Detonatory” cokolwiek mija się z prawdą?
- Nie, sir. Uważam, że to całkiem uzasadnione podejście. Każdy z tych żołnierzy przechodzi intensywne szkolenie w posługiwaniu się bronią alternatywną, a przede wszystkim w walce wręcz i na noże.
- A jednocześnie każdy z nich dostaje pistolet jako podstawowy element uzbrojenia. Każdy snajper wciąż nosi karabin. Każda jednostka nadal poświęca najwięcej czasu na doskonalenie umiejętności strzeleckich. A przy tym żadna z nich, nawet Rangersi, nie jest gotowa do prowadzenia zmasowanego ataku i pokonania większej formacji przeciwnika.
- Panie sekretarzu, nie ma powodu, abyśmy w razie potrzeby nie mogli wykorzystać ich w taki właśnie sposób...
- Daj spokój, Donaldzie. Nie rozmawiasz z jakimś prawnikiem-żółtodziobem z Iowy, który pierwszy raz przyjechał do miasta zbeształ go Stepak. - Obaj wiemy, że naturalną dla Sił Specjalnych jednostką operacyjną jest raczej pluton niż batalion. Obaj wiemy też, że jeśli wykorzystamy je do podstawowych działań bojowych, to nie będzie komu wykonać zadań specjalnych.
- A co za różnica? - spytał Madison, nie kryjąc rozgoryczenia. - Prezydent i tak od prawie dwóch lat sprowadza połowę z tych łudzi do roli niańki. To oczywiste, że „zadania specjalne” nie są dziś w cenie.
Stepak potrząsnął głową.
- Generale Madison, to niegodne pana i pańskiego urzędu, ale być może pomaga mi zrozumieć pozostałą część raportu. Armia ma dokładnie jedną kompanię szkolącą się w strzelaniu z łuków, jedną trenującą z kijami, jedną z bronią elektryczną i jedną z pneumatyczną. Czyli liczebność tych wojsk jest równa liczbie ludzi z Sił Specjalnych.
- Pracujemy nad tymi projektami. Próbujemy ocenić walory tej broni i metod szkoleniowych.
- Naturalnie - powiedział Stepak. - A skoro już mowa o waszych metodach: dowództwo Marynarki przydzieliło każdemu zespołowi uderzeniowemu pojazdy załogowe i zdalnie sterowane do zwalczania okrętów podwodnych, wyposażone w Detonatory, ale nie kiwnęło palcem w kierunku stworzenia alternatywnego modelu działań na morzu. Żaden z naszych zespołów uderzeniowych nie przetrwałby dziś ataku z użyciem nieprzyjacielskich Detonatorów.
- Żąda pan niemożliwego. Możemy wysłać w morze pięć, sześć czy siedem setek okrętów, ale jeśli ich nie uzbroimy, to równie dobrze mogą to być zwykłe jachty regatowe. Nie możemy cofnąć się do epoki katapult, płonącej smoły, taranów i grup abordażowych.
- A dlaczego nie? Pomiędzy ślepcami jednooki jest królem. W nowym porządku rzeczy może się okazać, że podstawowym zadaniem Marynarki będzie przewóz ludzi i sprzętu, a największym zagrożeniem dla okrętów - małe, szybkie, zdalnie sterowane pojazdy przeznaczone do wybijania dziur w kadłubach lub oplątywania śrub ciągniętymi pod wodą linami.
- W jakim „nowym porządku rzeczy”? - spytał pogardliwie Madison. - Karabin, rakieta, bomba, torpeda, pocisk artyleryjski... oto prawdziwy porządek rzeczy, który przetrwa nas obu.
- A widział pan ostatnio jakiegoś kawalerzystę, generale? Czasy się zmieniają. Pański problem polega na tym, że nie dostrzega pan przemian, które już się dokonały.
Stepak sięgnął ręką za oparcie fotela i wyciągnął stamtąd pękatą czarną aktówkę. Położył ją na kolanach, przycisnął kciuki do inteligentnych zamków i uniósł klapę, po czym odwrócił teczkę tak, by Madison mógł zajrzeć do środka. Przewodniczący popatrzył na nią nie wiedząc, o co chodzi.
- To jest prototyp przenośnego Zagłuszacza, wyprodukowały przez Terabyte - powiedział Stepak. - Funkcjonujący prototyp.
Włączyłem go przed główną wartownią i po drodze rozbroiłem każdą broń w tym skrzydle budynku.
- Co takiego?!
- Przed chwilą znowu go włączyłem. W promieniu stu metrów od tego gabinetu nie ma ani jednego sprawnego pistoletu. Gdybym podłączył urządzenie do prądu, zasięg działania zwiększyłby się do trzystu metrów, a czas pracy byłby nieograniczony. Jeśli chcesz, możesz sprawdzić pistolet, który trzymasz w biurku. Albo wezwać wartownika. Obaj zostaliście rozbrojeni.
- Kto dał panu prawo...
- To mój cholerny obowiązek, Donaldzie, podobnie jak i twój. Tylko że ty postawiłeś na niewłaściwego konia. Nie podobało ci się, że sprawy podążają w takim, a nie innym kierunku, więc założyłeś, że nie posuną się dalej. Teraz już wiesz, że byłeś w błędzie. - Stepak zamknął teczkę. - Sprawy posunęły się dalej, a my nie jesteśmy gotowi.
- Nie zgadzam się z taką oceną.
- Gdzie jest najbliższa jednostka wyposażona w broń alternatywną, generale? Co się stanie, kiedy ochrona Pentagonu sięgnie po broń i przekona się, że to na nic? Postawiłeś na konwencjonalne środki obrony, ato oznacza, że naraziłeś nas na ryzyko. Liczyłeś na nowe materiały wybuchowe i pędne. Sądziłeś, że pomogą zachować status quo i nie uwzględniłeś możliwości pomyłki. To niewybaczalne, generale.
Madison poczerwieniał i zacisnął prawą dłoń w pięść, ale nic nie powiedział.
Wstając, Stepak zniżył głos, by jego słowa nie wydostały się poza drzwi gabinetu.
- Teraz trzeba nadrobić stracony czas i dosłownie z dnia na dzień zmienić taktykę obrony. Prezydent i ja musimy mieć pewność, że gospodarzowi tego biura nie zabraknie zdolności i wyobraźni do przeprowadzenia nas przez ten proces.
Przerwał, dając Madisonowi szansę na złożenie propozycji, ale przewodniczący do końca trwał w uporze. Zmusił w ten sposób Stepaka, by sam wypowiedział te słowa.
- Donaldzie, prezydent przysłał mnie, żebym podziękował ci za służbę i poprosił o złożenie rezygnacji.
Madison mrugnął trzykrotnie i na moment zacisnął powieki, zanim wstał.
- Proszę poinformować prezydenta, że otrzyma ją przed końcem dnia.
- Wiem, że docenia pańską współpracę, generale.
Stepak drgnął, jakby zbierał się do wyjścia, ale Madison zastąpił mu drogę.
- Rolandzie, robiłem tylko to, co uważałem za dobre dla kraju.
- Gdyby to nie była jałowa dyskusja, spytałbym, czy ociąganie się z wykonaniem rozkazu głównodowodzącego jest przejawem lojalności czy niesubordynacji.
- Starałem się robić to, co nakazywało mi doświadczenie - odparł gniewnie Madison. - Dbałem o nasze bezpieczeństwo.
- Wiem, Donaldzie. Kłopot w tym, że doświadczenie już się nie liczy. Wszystko, co wiemy, mija się z rzeczywistością. - Stepak zrobił krok w stronę drzwi.
Madison chwycił go za ramię.
- Rolandzie... Powinieneś zrozumieć, przecież nosiłeś kiedyś mundur. Nie chciałem być tym, który wszystko zniszczy. Nie wierzę w to, co robicie. Nie bez powodu uczymy żołnierzy kochać swoją broń.
- Rozumiem, Donaldzie. Wszystko rozumiem. Zachęcony słowami Stepaka, generał ciągnął:
- Zawsze uważałem, że jeśli przekujemy wszystkie miecze na lemiesze, to jutro ludzie zaczną walczyć lemieszami. Dlatego lepiej jest zachować miecze, szczególnie wtedy, gdy już potrafi się nimi władać.
- Gdyby miecze były największym naszym problemem, nie byłoby tej rozmowy - odparł Stepak, kręcąc głową. - To będzie nowy świat i wcale nie jestem pewien, czy takie skamieliny jak ty czyja będą się w nim dobrze czuły. Jednak nie możemy powstrzymać zmiany. A skoro nie potrafimy jakoś jej wspomóc, to najbardziej honorowym wyjściem jest usunięcie się w cień.
Madison westchnął i jakby zapadł się w sobie.
- Tak. Chyba właśnie tak trzeba. Może młodsze, bardziej elastyczne umysły dostrzegą sposobności tam, gdzie ja widzę tylko niebezpieczeństwo.
- Jestem pewien, że sprawią nam przyjemną niespodziankę odrzekł Stepak. - W końcu to nasze dzieci.
Uśmiechając się słabo, Madison ustąpił mu z drogi.
- Jeśli wolno mi zaproponować kogoś na moje miejsce...
- Z przyjemnością przekażę prezydentowi twoją sugestię.
- Dziękuję. Powiedz mu, proszę, że dobrze zrobi, jeśli pomyśli o wiceprzewodniczącym, generale Heincerze.
- Dlaczego akurat o nim?
- Wiem, że w obecności prezydenta Bili trzymał język na wodzy, z czystego szacunku. Ale kiedy spotykaliśmy się we własnym gronie, był najgorętszym obrońcą jego punktu widzenia. Angażował się tak bardzo, że zaczęliśmy go nazywać Samotnym Bojownikiem. Awansowanie go byłoby jednoznacznym sygnałem. Podejrzewam, że postawa Szefów zmieniłaby się momentalnie, co oszczędziłoby wam dalszych dymisji.
Widząc pytający wzrok Stepaka, dodał:
- Nie próbuję nikogo chronić. Po prostu ostatnią rzeczą, której nam potrzeba, jest kreowanie klimatu „rewolty generałów” i obserwowanie wpływu tej sytuacji na postawy niższych oficerów. Nie sprzyjałoby to utrzymaniu dyscypliny podczas tego, co, jak obaj wiemy, nie będzie łatwą transformacją.
Stepak z uznaniem skinął głową.
- Jestem pewien, że prezydent skorzysta z twojej rady.
Evan Stolta zajrzał do gabinetu Grovera Wilmana i zapukał we framugę, żeby zwrócić na siebie uwagę.
- Mamy nieznaczny ruch w statystykach - zameldował radośnie. - Powinieneś rzucić na to okiem.
Zanim Wilman zdążył coś powiedzieć, starszy konsultant strategiczny zniknął.
Senator westchnął ciężko. Takie właśnie było ostatnio życie w siedzibie Umysłu przeciw Szaleństwu w Georgetown - nieustanny ruch. W ciągu niespełna trzech miesięcy organizacja podwoiła swoje szeregi, potroiła liczbę personelu i przeniosła dział StreetSmart i Bibliotekę Pokoju do nowych budynków. Ceną, którą przyszło jej zapłacić za dynamiczny wzrost, była utrata panującej w niej do niedawna atmosfery najszczerszego oddania sprawie. Była teraz bardziej kwaterą główną prowadzonej kampanii niż fundacją i raczej ośrodkiem nerwowym niż mózgiem.
Prócz wolnych chwil na zastanowienie, Wilman utracił coś jeszcze: zdolność do ręcznego sterowania i bezpośredniego udziału w pracach wszystkich działów organizacji. Zbyt wiele rzeczy działo się równocześnie, zbyt wielu ludziom trzeba było zaglądać przez ramię, zbyt wiele obowiązków zmuszało senatora do spędzania czasu przy pulpicie komunikatora, który stał się dla niego jedynym oknem na świat.
- Ankiety, bieżące trendy, na ekran - polecił i usiadł wygodniej w fotelu, by przyjrzeć się danym. Fundacja opłacała w dwóch niezależnych serwisach ciągłe badania, obejmujące sześć największych orientacji: w ten sposób szukała słabych punktów po obu stronach wielkiego muru dzielącego opinię publiczną.
Po jednej stronie znaleźli się ci, którzy traktowali broń jako niebezpieczeństwo i chętnie zamieszkaliby w domach chronionych przez TarczęŻycia. Otuchą napawał ich fakt, że policja dysponowała nową technologią i że Detonatory rozpowszechniły się w miejscach publicznych. W szczytowym momencie zwolennicy tej opcji stanowili sześćdziesiąt procent ogółu badanych, ale ich liczba systematycznie spadała i od kilku miesięcy zatrzymała się na poziomie niewiele ponad czterdziestu procent. Struktura demograficzna tej grupy nie zmieniała się: należały do niej osoby z wyższym wykształceniem, kobiety, osoby starsze oraz mieszkańcy dzielnic podmiejskich. Najważniejszą wartością było dla nich poczucie wspólnoty.
Drugą frakcję stanowili ci, którzy bardziej obawiali się tajemniczej, nieznanej mocy Detonatora niż dobrze znanej broni i raczej woleli mieć pistolet niż oddać się pod czyjąś opiekę. Byli i tacy, których bardziej przerażała wizja państwa policyjnego niż kryminalne statystyki. Grono zatwardziałych zwolenników swobodnego dostępu do broni liczyło nie więcej niż dwadzieścia procent dorosłej populacji. Tworzyli je przede wszystkim biali mężczyźni, często po cichu wspierający rasizm, walkę klasową lub polityczne niesnaski.
A jednak to twarde jądro opozycji skutecznie grało na ludzkim strachu, budując większość przeciwstawiającą się rozpowszechnianiu zarówno państwowych, jak i prywatnych instalacji Detonatora. W skład szerokiej koalicji weszły głównie rodziny wiejskie, samotni mężczyźni mieszkający w miastach, konserwatywni absolutyści, pracująca biedota, rozczarowani, a także młodzi liberałowie, którym wmówiono, że bronią wolności osobistej. Jak wykazały badania, wartością unifikującą tę grupę było pojęcie jedności - jeden ‘[człowiek, jedna rodzina, jeden kolor, jedna wiara.
Przeciągnięcie na drugą stronę członków niepewnej większości wymagało zatem rozwiania obaw i obudzenia sumień tych ludzi. Ani jedno, ani drugie nie było prostym zadaniem. Nazbyt często strach był głuchy na argumenty rozumu, a sumienia niewrażliwe na niedolę bliźniego.
Mimo to Stołta miał rację: najnowsze dane liczbowe różniły się od poprzednich.
Wilman pomyślał, że zna przyczynę. Komitet wykonawczy Umysłu przeciw Szaleństwu pracowicie wyszukiwał historie sukcesów instalacji Tarczy Życia z całego świata i agresywnie promował je gdzie się dało. W ciągu ostatnich kilku tygodni wiadomości tego typu trafiły do paru najpoważniejszych mediów, a dotyczyły głównie wydarzeń spoza granic Ameryki.
Starożytne miasta Majów na Jukatanie - Uxmal, Labna i Chichen Itza - po raz pierwszy od niemal dziesięciu lat otwarły swe bramy dla turystów i badaczy. Detonator położył kres wojnie domowej, która zagrażała istnieniu skarbów archeologii, ale trzeba było Zagłuszacza, żeby oczyścić okolicę nie narażając świątyń na zniszczenie.
Jerozolima, po ulicach której każdego dnia krążyło czternaście oznakowanych i sześć nie oznakowanych patroli wyposażonych w Zagłuszacze, świętowała pierwszy rok w swoich dziejach, w którym nie zanotowano ani jednej eksplozji bomby i strzelaniny ze skutkiem śmiertelnym. Znana dziennikarka telewizyjna, Regina Wickman, wspaniale opracowała tę historię, używając dramatycznego montażu zdjęć archiwalnych i najnowszych, by zilustrować fakt, że z ulic miasta na zawsze zniknęli żołnierze uzbrojeni w karabinki półautomatyczne.
- Wędrują z plecakiem od szesnastu lat - mówiła Wickman, stojąc przed Ścianą Płaczu. - Spacerowałam ulicami dwustu miast w ponad czterdziestu krajach. A jednak, jako Amerykanka, nigdy nie przyzwyczaiłam się do widoku broni szturmowej na ramionach żołnierzy i policjantów, noszonej jak gdyby nigdy nic, nawet na lokalnym targowisku. Dla niektórych z nas widok broni oznacza bezpieczeństwo, ale ja nigdy nie czułam się przy niej bezpieczna. Bez względu na to, jak bardzo podobały mi się Kinszasa, Seul czy Bulli enos Aires, nie mogę powiedzieć, że czułam się tam swobodnie. Karabiny są skazą na obliczu społeczeństwa... każdego społeczeńII stwa... i nigdy nie widziałam miasta, któremu ich zniknięcie nie wyszłoby na dobre. I właśnie to wydarzyło się tu, w Jerozolimie. W mieście, o które walczono od tysiącleci, panuje teraz dziwna, niespotykana cisza. Stare konflikty nie znikły, a przeciwnicy nie mają już dość walki, ale w metropolii, każdego dnia pracowicie oczyszczanej z broni palnej, widać już cud, który zawdzięczamy nowej technologii: zabijanie stało się tak trudne, że być może mieszkańcom Jerozolimy łatwiej będzie nauczyć się żyć obok siebie.
Jednak nawet utalentowana dziennikarka z największym trudem produkowała wiadomość dnia z braku wydarzeń. Znacznie łatwiej
jest bowiem wypominać porażki niż nagłaśniać sukcesy. Wciąż obowiązywała - niemożliwa chyba do obalenia - zasada: tysiąc ludzkich istnień ocalonych w dalekiej Etiopii znaczyło mniej niż jedna śmierć w Erie, jeśli tylko twarz ofiary była tego samego koloru co twarze widzów.
Wilman, choć cieszył się z wiadomości napływających ze świata, modlił się o przebojowy materiał z kraju - najlepiej dotyczący spraw publicznych, doskonale sfilmowany, z fotogeniczną tęczą i gromadką wdzięcznych, niedoszłych ofiar w tle. Idealna byłaby, na przykład, przerwana, duża impreza sportowa albo też zagrożenie na Mardi Gras czy rozdanie Oscarów.
I kiedy Wilman czekał na znak od Boga, zaczęły się dziać rzeczy, które miały wkrótce pochłonąć go na dłuższy czas.
- Senatorze Wilman?
Głos zwierzchnika personelu obsługującego parter budynku brzmiał dziwnie i taka też była jego mina. Ani jedno, ani drugie jakoś nie pasowało do połączenia zrealizowanego przez kanał specjalny, o najwyższym priorytecie.
- O co chodzi, Donaldzie?
- Czy zechciałby pan zejść do holu? Najlepiej od razu, jeśli to możliwe...
- Zechciałbym. A czy mogę znać powód? Kierownik zmarszczył czoło i rozejrzał się na boki.
- Senatorze, to ten przeklęty przypadek... Pamięta pan naszą rozmowę po poniedziałkowej telekonferencji?
- Chyba tak. Gawędziliśmy o sposobach traktowania priorytetowych klientów.. „
W rzeczywistości dyskusja dotyczyła kwestii bezpieczeństwa, w tym także ataku na budynek fundacji. Wilman wywołał na ekranie mapę budynku z rozkładem intranetowych wideokamer i zaczął przeglądać obrazy z urządzeń ulokowanych możliwie najbliżej jego rozmówcy.
- No właśnie. A teraz... mamy gościa, który chce z panem pogadać.
Wilman znalazł wreszcie to, czego szukał: obraz młodzieńca o krótkich czarnych włosach, ukrywającego pod czerwono-czarną, flanelową koszulą coś, co wyglądało jak pas imperialnego szturmowca.
I
- Gościa z poważnym problemem, jak sądzą?
- No cóż, senatorze, przynajmniej on tak uważa. Prosił, żeby pan przyszedł.
- Proszę mu powiedzieć, że zaraz zejdę. Muszę wykonać kilka telefonów.
Nie było trudno dodzwonić się do właściwych osób. Stojąc w oknie swojego biura na drugim piętrze, Wilman obserwował wozy NV25 i Action-Caml7 podjeżdżające z piskiem opon pod drzwi budynku. Wkrótce potem pojawiła się zdalnie sterowana, lewitująca kamera SkyEye - cywilny produkt zaprojektowany na bazie monitora bojowego marki Hughes - i natychmiast przystawiła do szyby swój teleobiektyw i mikrofon kierunkowy.
Wilman czekał jednak, aż ekipa CNN2 skorzysta z jego oferty i rozpocznie przekaz na żywo wprost z kamer systemu bezpieczeństwa. Stanął przed płaskim naściennym ekranem akurat w chwili, gdy prezenter zaczynał swoją relację.
- Oto najnowsze wiadomości CNN ze stolicy: pacyfiści w oblężeniu. Dziś rano spokojna społeczność Georgetown wstrzymała oddech, gdy uzbrojony w bombę terrorysta wziął ponad siedemdziesięciu zakładników w kwaterze głównej...
Usatysfakcjonowany Wilman ruszył w stronę schodów.
Aż do chwili, gdy zaanonsował się wysokiemu mężczyźnie w recepcji, David Thomas Mallock realizował swój plan bez zakłóceń.
Jego zabytkowy tracker, kupiony na aukcji w Dallas, dzielnie przebył prawie dwa tysiące kilometrów dzielących Palestine w Teksasie od Georgetown, jeśli nie liczyć dwóch drobnych awarii. Mallock starał się przestrzegać ograniczeń prędkości i nie szarżował na drodze. Najadł się trochę strachu niedaleko Knoxville w stanie Tennessee, kiedy jakiś policjant jechał za nim przez prawie trzy kilometry, zanim skręcił w boczną drogę. Mallock nocował w przydrożnych motelach i bazach ciężarówek. Unikał transakcji elektronicznych, płacąc wszędzie gotówką, wyciągniętąod rodziny i przyjaciół za półciężarówkę, sprzęt stereo i komputer.
Spotkanie w Rock Creek Park przebiegło zgodnie z planem. Hałas dobiegający z autostrady zagłuszył kilka słów, niezbędnych do przeprowadzenia transakcji. Pozbywając się reszty gotówki, Mallock stał się posiadaczem pięciuset gram plastiku.
- Dziewiczy? - spytał.
- Jak najbardziej. Domowej roboty, prosto z książki. Osobiście znam kucharza.
Mimo zapewnień sprzedawcy, Mallock był ostrożny. Zaangażowanie FBI w oszustwo zwane Detonatorem nie ograniczało się do umieszczania mikrozapalników radiowych w dostępnych w handlu materiałach wybuchowych i naświetlania promieniowaniem zapasów prochu strzelniczego. Jak można było wyczytać w internetowej grupie dyskusyjnej Łowców Prawdy, Biuro miało też dziesiątki agentów w podziemiu, którzy odgrywali rolę operatorów małych „patriotycznych laboratoriów” i sprzedawali klientom trefny towar.
Dlatego też Mallock porzucił swojego trackera w parku i ruszył do celu pieszo, starannie zaplanowaną i nadzwyczaj krętą trasą, wiodącą ścieżkami pośród drzew i bocznymi uliczkami, z dala od ambasad, atrakcji turystycznych, urzędów i większych skrzyżowań. Jeśli został zdradzony i materiały wybuchowe, które nosił na sobie, są spreparowane, wolał nie wiedzieć o tym aż do chwili, gdy znajdzie się przed cytadelą wroga.
Okazało się jednak, że nie został zdradzony - ani przez tych, którym zaufał, ani przez własną nieostrożność. Wkroczył więc do cytadeli, rozejrzał się po obojętnych twarzach kłębiących się w niej insektów i zażądał spotkania z władcą, by wyrównać rachunki. Zdawało mu się, że będzie to ogromnie dramatyczny moment, ale wszystko przebiegało jakoś niemrawo.
Mallock czekał najpierw w krótkiej kolejce do recepcji, radując się myślą o tym, co miało się wydarzyć.
- Chcę rozmawiać z kierownikiem - oznajmił, gdy nadeszła jego kolej. Kiedy kierownik zjawił się i przedstawił uprzejmie, Mallock zaprowadził go do jednego z biurek doradców, ulokowanych pod zachodnią ścianą. Tam pokazał mu bombę i jej sterownik, który przykleił sobie taśmą do prawej dłoni.
- Znam całą prawdę o Detonatorze. Chcę się widzieć z Wilmanem. Sprowadzisz go tu po cichu albo wszyscy na tej sali zginą. Puszczę ich wolno, jeśli zrobisz co każę.
- Nie jestem pewien, gdzie jest w tej chwili pan senator - odpowiedział kierownik. - Sprawdzę, czy jest osiągalny.
- Lepiej się postaraj, kolego. Mam na sobie dość materiału wybuchowego, żeby rozwalić te mury, a wtedy spadnie na nas cały budynek.
- Czy mogę powiedzieć o tym senatorowi?
- Nie. Sprowadź go tu i już. Sam mu powiem, co dalej - zdecydował Mallock.
Potem przysłuchiwał się rozmowie kierownika z Wilmanem i doszedł do wniosku, że była całkiem satysfakcjonująca. Wrócił do stanowiska recepcyjnego i razem czekali na senatora. Było to miejsce, z którego Mallock miał doskonały widok na oba wejścia do sali - drzwi frontowe i schody na lewej tylnej ścianie. Miał też przed sobą solidny, dębowo-stalowy kontuar i sześcioro pracowników, których w razie wizyty nieproszonych gości mógł wykorzystać w charakterze żywych tarcz.
Wokół kontuaru i w poczekalni nadal kręcili się klienci, toteż Mallock kazał kierownikowi pilnować, by jego ludzie pracowali jak gdyby nigdy nic. Mijała jednak minuta za minutą, a Wilman nie przychodził, więc zamachowiec postanowił zmienić taktykę.
Celowo zdradził swoje zamiary tylko kierownikowi, bo nie chciał tracić czasu na ujarzmianie stada ogarniętych paniką interesantów. Nawet nie wiedząc o tym, że grozi im niebezpieczeństwo, byli jego zakładnikami, a skoro nie czuli strachu, prawdopodobieństwo popełnienia przez nich głupstwa było niewielkie. Mallock nalegał też, by to Wilman zszedł do niego, a nie na odwrót, bo obawiał się zasadzki. Nie znał rozkładu budynku i wolał nie narażać się na przykre niespodzianki, koncentrując się na wykonaniu misji.
Ale im dłużej czekał, tym poważniej rozważał możliwość, że Wilman może być tchórzem i należy go zawstydzić, by okazał choć trochę honoru. Jednocześnie przyglądał się pracującym i z każdą chwilą nabierał przekonania, że są groźniejsi niż mogłoby się zdawać - bardziej podobni do termitów niż do owiec, szkodliwi i z natury niereformowalni. Im więcej ludzi wlewało się przez frontowe drzwi, tym bardziej martwił się, że są wśród nich policyjni tajniacy i zabójcy z Sił Specjalnych.
- Dlaczego tak długo to trwa? - spytał nerwowo. - Gdzie on jest?
- Nie wiem - odparł kierownik - ale mogę znowu go wywołać i...
- Nie. Za to zamkniesz budynek. Wygoń tych wszystkich klientów, interesantów, czy jak ich tam nazywacie, i zamknij za nimi drzwi.
- Co mam im powiedzieć?
- Nic mnie to nie obchodzi, byleby się stąd wynieśli, i to zaraz. Wyciek gazu, awaria sieci, pożar... tacy jak ty potrafią kłamać. Improwizuj.
Kiedy było po wszystkim, Mallock nie czuł się wcale bezpieczniej. Wciąż przyglądał mu się ponad tuzin par oczu - jedne z oczekiwaniem, inne z ciekawością, jedna nawet z otwartym rozbawieniem, ale żadna ze strachem.
- Nie wiecie, co? - rzucił domyślnie. - Biedni głupcy. Nie wiecie, że to oszustwo.
- Co takiego? - spytał kierownik.
- Detonator. To bujda. On nie istnieje, a wszystko, co widzieliście w wiadomościach, to robota FBI.
- Och, daj spokój - odezwała się lekceważąco jedna z kobiet.
- To prawda - zapewnił ją żarliwie Mallock. - Odkąd przejęli ATF, szukali sposobu na odebranie nam broni. Nie zdołali zrobić tego legalnie, więc teraz chcą nas zastraszyć, żebyśmy sami ją oddali.
Ktoś za jego plecami odchrząknął znacząco.
- Młodzieńcze, czy na pewno wziąłeś dziś swoje lekarstwo? Mallock obrócił się gwałtownie, szukając wzrokiem śmiałka.
- Sekcja Zero z FBI zaczęła preparowanie materiałów wybuchowych prawie dwa lata temu - oznajmił. - Od czterech lat rekrutują speców od efektów specjalnych z Hollywood. Wszystko, co się wydarzyło, zostało zaplanowane kilka miesięcy wcześniej w Organizacji Narodów Zjednoczonych.
- A skąd o tym wiesz? - odezwał się ten sam głos. Należał do mężczyzny o pulchnej twarzy, błyszczącej łysinie i siwej brodzie.
- Wydaje się wam, żeście tacy sprytni, że nikt nie rozszyfruje waszych zamiarów? - Odpowiedzią na słowa Mallocka był gromki śmiech. Zimna furia wkradła się do jego serca i przejęła kontrolę nad umysłem. - Wkrótce się przekonacie. Dowiecie się prawdy, a wtedy razem przekażemy ją całemu światu.
- Próbujemy to robić codziennie - powiedziała jedna z kobiet zza kontuaru. - Może powinien pan usiąść sobie z jednym z naszych doradców i porozmawiać o tych paranoicznych, konspiracyjnych teoriach.
Tym razem to on się zaśmiał, cicho i cynicznie.
- Chciałaś powiedzieć: „Usiąść z jednym z tych hipnotyzerów”? Pozwolić, żeby wasi programiści przekabacili mnie wedle uznania? Nic z tego - odparł, potrząsając energicznie głową. - To nie wasza wina, skoro was okłamano. Żal mi was, słowo daję. Ale zrozumiecie prawdę, kiedy usłyszycie ją z ust własnego przywódcy. - Mallock odwrócił się w stronę Donalda. - Dlaczego jeszcze go nie ma? Wyjaśnij mi to. Chcę Wilmana, i to już - zażądał.
- Nie wiem, dlaczego go nie ma. Powiedział, że już idzie. Jestem pewien, że zaraz się zjawi - odparł pojednawczo kierownik. Mam prośbę do wszystkich: senator Wilman życzył sobie, żebyśmy współpracowali z naszym gościem. Nie próbujmy więc dyskutować i prowokować.
- Świetnie - powiedziała wysoka, smukła czarnoskóra kobieta.
- Będę z nim zdalnie współpracować z mojego biura. Mam mnóstwo roboty.
Ruszyła w swoją stronę, a Mallock skoczył za nią.
- Nikt stąd nie wyjdzie - oznajmił, chwytając kobietę za ramię.
- Wilman próbuje załatwić swoje gierki... Usiądziecie wszyscy na kontuarze, twarzą w kierunku wyjścia. Będziecie moją tarczą. No, ruszać się!
Kilkoro pracowników usłuchało komendy, ale kobieta nie ustąpiła. Wyszarpnęła ramię z uścisku terrorysty.
- Musiałbyś mieć dużo więcej ikry, kochasiu, żebym pozwoliła ci zajrzeć pod spódnicę.
- Nettie... - odezwał się z dezaprobatą kierownik.
- Szefie, proszę, czy nie mogłabym po prostu dać mu w ucho? Startuje do mnie z łapami...
- Nie kapujesz?! - ryknął jej Mallock prosto w twarz. - Mam na sobie bombę. Mogę nas wszystkich pozabijać, kiedy tylko zechcę. I jeśli nie zaczniecie ze mną, kurwa, współpracować, to zrobię to, do cholery! I nie powstrzymają mnie żadne magiczne promienie...
W tym momencie usłyszał dwa metaliczne szczęknięcia i odwrócił się gwałtownie. Zobaczył dobrze ubranego, starszego mężczyznę, przytrzymującego otwarte drzwi przed nadlatującą kamerą SkyEye. Za nią stali mężczyzna i kobieta z opaskami na głowach i nadajnikami zawieszonymi u ramion.
- Co wy robicie?! - krzyknął Mallock. - Drzwi mają być zamknięte!
Dobrze ubrany mężczyzna odwrócił się w jego stronę. Dopiero teraz Mallock rozpoznał Grovera Wilmana.
- Wpuszczam przedstawicieli mediów. Chciał pan mieć widownię, prawda? Zamierzał pan złożyć oświadczenie? Słuchają pana CNN2, Reuters, StarNews i Associated Media. Proszę mówić swoje.
Zakładnicy nagle stali się dla Mallocka równie obojętni jak meble. Podszedł do Wilmana, ściągnął flanelową koszulę i uniósł
prawą rękę tak, by widać było sterownik umocowany do nadgarstka.
- To ty wygłosisz oświadczenie. Zakończysz wreszcie tę parodię. Przyznasz, że należysz do zmowy. Powiesz światu całą prawdę o Detonatorze. A jeśli nie, odpalę tę bombę, którą mam na sobie, i wtedy świat dowie się prawdy z naszych zmasakrowanych ciał. Twój wybór, senatorze. Zdecyduj, czy podtrzymywanie tej fikcji jeszcze przez pięć minut jest warte więcej niż życie dwudziestu ludzi.
Wilman skrzyżował ręce na piersi i powoli pokręcił głową.
- Panie Mallock, ktoś nakarmił pana kłamstwami. Prawda jest taka, że Detonator działa. Zagłuszacz działa jeszcze lepiej. I dlatego bomba, którą ma pan na sobie, jeśli nawet kiedykolwiek była materiałem wybuchowym, to teraz już nie jest.
- Jesteś parszywym kłamcą - rzekł Mallock, robiąc krok naprzód. - Powiedz im! To jest spisek, który ma na celu rozbrojenie Amerykanów. Prezydent Breland obiecał już Narodom Zjednoczonym, że Stany zrezygnująz suwerenności. Ale najpierw, zanim przybędą tu błękitne hełmy, musicie odebrać nam broń. I to zanim skończy się kadencja Brelanda. To dlatego wymyśliliście tę farsę. Chcecie, żebyśmy sami pozbyli się broni. Taka jest prawda, senatorze Wilman.
- Kto panu sprzedał te rewelacje, panie Mallock?
- Wszystko, co mówię, było udokumentowane na stronie internetowej Patriotycznego Gońca. Oczywiście nie trwało to długo. Najpierw stronę zaatakowały wirusy, a potem jakiś haker położył serwer. No, ale myślę, że ty wiesz o wszystkim, skoro zrobili to twoi ludzie.
- Powinien pan popracować nad bardziej wiarygodnym materiałem dowodowym, panie Mallock. Obawiam się, że ktoś wykorzystał pańską łatwowierność.
- Obrażaj mnie jak chcesz, prawdy i tak nie zmienisz. A jeśli będę musiał zabić nas wszystkich, żeby odsłonić ją przed ludźmi, to jest to moim obowiązkiem jako prawdziwego patrioty.
- Proszę się nie oszukiwać, panie Małlock. Nie jest pan patriotą, tylko jeszcze jednym facetem, który nie może znieść myśli o tym, że utracił przewagę - odparł Wilman i spojrzał ponad nim. - Proszę wrócić do swoich obowiązków. Ten pan nie stanowi dla nas zagrożenia.
- Stać! - ryknął Mallock, unosząc rękę wysoko nad głowę. Na Boga, zrobię to! Zrobię!
- Skoro pan musi, to proszę bardzo - odrzekł Wilman i odwrócił się, jakby chciał odejść.
Przyjmij mnie z miłosierdziem, Panie - pomodlił się w myśli Mallock. A potem zacisnął powieki i przekręcił gałkę aktywatora.
Potrzebował całej sekundy, by zrozumieć, że jego życie trwa o całą sekundę dłużej niż powinno. Otworzył oczy, spojrzał z niedowierzaniem na aktywator, po czym jeszcze raz spróbował go uruchomić. N
- Pomóc panu, panie Mallock?
Opadł powoli na kolana z niedowierzaniem i rozpaczą.
- Oszukał mnie. Blade oszukał... dał mi... - urwał i niezdarnymi palcami otworzył jedną z przegródek. - Co to ma być? Plastelina, czy co? Miał być pikrynian amonowy i C-l...
- I jest - powiedział Wilman, podchodząc bliżej. - Tyle że przetworzony przez Zagłuszacz.
Mallock gwałtownie potrząsnął głową.
- Nie, to niemożliwe...
- Dlaczego nie? Dlatego, że tym trudniej byłoby panu pokrzyżować nasze plany?
- Nie... Pewnie to ja coś pomyliłem. Może to pęknięty kabel albo złe połączenie...
- Złym połączeniem jest związek, który dostrzega pan między bronią a bezpieczeństwem. Naprawdę sądzi pan, że ci, którzy walczą o wycofanie broni palnej, kochają wolność mniej niż wy? I że mniej zależy im na bezpieczeństwie własnych rodzin niż wam?
- Waszą wolność... ale co z naszą? Własnych rodzin... ale co z naszymi? Rzucacie nas wilkom na pożarcie, żeby utrzymać się przy życiu.
- Próbujemy założyć wilkom kaganiec, panie Mallock, a nie dokarmiać je - odparował Wilman. Wyciągnął rękę w stronę klęczącego. Po dłuższej chwili wahania Mallock przyjął pomoc i wstał. Jeśli naprawdę chce pan zrozumieć, mam dla pana lepszą odpowiedź.
Mallock spojrzał na niego spode łba, ale odezwał się cicho:
- Słucham.
- Jedynym powodem, dla którego ludzkość nie urządza sama sobie nieustannej krwawej rzezi, jest to, że większość z nas najczęściej nie ma ochoty ryzykować wszystkiego w walce, która może skończyć się kalectwem lub śmiercią. A jeśli już walczymy, to zwykle tylko tak długo, jak długo trwa rozstrzygnięcie sporu. Ktoś ustępuje, zanim konflikt wykroczy poza fazę siniaków i zadrapań. Przez miliony lat pracowaliśmy nad zdrowymi, rozsądnymi zasadami roz-
strzygania konfliktów, a potem poświęciliśmy pięć tysięcy lat na niszczenie ich, wynajdując coraz bardziej śmiercionośne bronie, pozwalające zabijać coraz wydajniej i z coraz większej odległości. Dotarliśmy do punktu, w którym większość z nas pamięta już tylko jedną zasadę: „Dobrze jest być królem”. To tragiczne uproszczenie. Zbyt wielu ojców zapomniało o lekcji, której powinni udzielić swoim synom, lub wręcz wyrzekło się tej odpowiedzialności. Mówię o szacunku dla starszych, służbie na rzecz społeczności i obowiązkach wobec rodziny. Zbyt wielu mężczyzn na całym świecie uwierzyło, że skoro są w stanie zabić księcia, to sami zasługują na to, żeby nim być. Przyszedł pan tutaj zbrojny w bombę, z zamiarem zniszczenia mnie i wykorzystania mojej sławy. Gdybym grał według tych samych zasad, musiałbym pana zabić, by ukarać za porażkę. Ale ja wolę dać panu szansę na zrozumienie, że istnieje inny sposób, wyższa etyka, którą warto poznać. Może pan iść. Policjanci, którzy czekają na zewnątrz, potrzebują moich zeznań, żeby postawić panu zarzuty, aleja nie zamierzam im pomóc.
Mallock wyjrzał przez frontowe drzwi na ulicę, zanim odpowiedział:
- Sądzisz, że na tym koniec?
- Nie. Ale myślę, że pan może z tym skończyć. A także ci, którzy podzielają poglądy, z jakimi wszedł pan do tego budynku.
- Myślisz, że taki akt miłosierdzia zrobi z nas kumpli? Że tacy jak ja nagle zaakceptują to, co się dzieje?
- Uważa się pan za człowieka religijnego, panie Mallock. Czy zna pan modlitwę zaczynającą się od słów: „Boże, daj mi odwagę”-?
- Znam - przerwał ostro Mallock.
- Zatem teraz rozumie pan, dlaczego ja co wieczór modlę się o mądrość - rzekł Wilman. - Będę też modlił się o to, żeby poszedł pan za moim przykładem.
Evan Stolta czekał na Wilmana w jego biurze.
- I co, jak wyszło? - zapytał senator.
- Myślę, że doskonale, choć pod koniec wpadłeś w trochę kaznodziejski ton - odparł Stolta.
Wilman uśmiechnął się lekko.
- To dlatego, że miałem zbyt wiele czasu na zastanawianie się,; co powiem. Już myślałem, że nikt nigdy nie połknie naszej przynęty
i będziemy musieli pójść na całość, zatrudniając własnego terrorystę.
- Zdajesz sobie sprawę, że jeśli się wyda, że to my zamieściliśmy ten materiał na stronie Patriotycznego Gońca...
- Nie wyda się.
- Media od razu rzucą się na tę historię. Odniosłem wrażenie, że byłeś bardzo bliski pognębienia go odrobiną prawdy: „Ktoś nakarmił pana kłamstwami”, czy coś w tym stylu.
- Możliwe, że trochę za bardzo sobie poużywałem - przyznał Wilman - ale i tak będzie dobrze. Nikt nie znajdzie odcisków naszych palców na miejscu zbrodni.
Stolta pokręcił głową z niewesołą miną.
- Gdyby wpadł mu w ręce bardziej egzotyczny materiał wybuchowy albo bomba pyłowa...
- Po co teraz to roztrząsać? Już po wszystkim. Nieźle wyszło.
- Roztrząsam, bo nie rozumiem, dlaczego podjąłeś aż takie ryzyko.
- Dlatego, że jesteśmy innymi ludźmi. Czy wyobrażasz sobie, że mógłbyś postawić sto tysięcy dolarów przeciwko milionowi?
- Raczej nie, bo sto tysięcy to bardzo duża część mojego majątku.
- Widzisz? Nawet nie spytałeś o szansę wygranej.
- Szansę nie mają znaczenia. W sprawach hazardu ojciec nauczył mnie dwóch zasad: po pierwsze, zakładaj się tylko wtedy, kiedy masz pewność, a po drugie - nie ma czegoś takiego jak pewność. - Stolta uśmiechnął się z zadumą. - Niech ci będzie; jestem z natury ostrożny. Ale zdaje się, że nie odpowiedziałeś na moje pytanie.
- Zadałeś mi pytanie?
- Tak. Dlaczego zaryzykowałeś utratę owoców dwudziestu lat pracy?
- Ach, to pytanie - powiedział Wilman, moszcząc się wygodniej w fotelu. - Fakt, nigdy nie byłem zapalonym hazardzistą. Nie znoszę tego pasywnego oczekiwania, aż ktoś da mi karty.
- Więc dlaczego postawiłeś na tak niepewne rozdanie? Wilman potrząsnął głową.
- Nasze przedsięwzięcie bardziej przypomina walkę niż hazard, Evanie. Liczy się w nim taktyka, nie statystyka. A w walce zwykle najgorszym posunięciem jest sięgnięcie po rachunek prawdopodobieństwa. Szczególnie wtedy, gdy szansę na zwycięstwo nie są wielkie. Jeśli zaczniesz liczyć, nigdy nie dotrzesz na szczyt, nawet nie
zaatakujesz wzgórza, a co za tym idzie, nie zmienisz układu sił na swoją korzyść. Wszystko rozstrzyga się czasem w ciągu minuty.
- Nadal nie rozumiem, dlaczego zdecydowałeś się szturmować akurat to wzgórze, akurat w tym momencie.
- Nie odpuścisz, co? - Wilman popatrzył w oczy Stolty i dodał: - Nie, widzę, że nie. - Westchnął ciężko. - Prawda jest taka, że mam dość czekania. Nie wiem, ile czasu mi jeszcze zostało, a bardzo chcę zobaczyć, jak się to wszystko skończy. To dlatego podejmuję ryzyko. - Urwał, jakby zastanawiał się, czy powinien mówić dalej. - Nie wspomina się o tym w heroicznych legendach, ale losy wielu bitew rozstrzygnął fakt, że ktoś nie mógł już znieść oczekiwania.
- Chylę czoło przed twoim doświadczeniem - rzekł Stolta, który sam nigdy nie nosił munduru. - Ale... Grover, chyba nie sądzisz, że nawróciłeś tego typa?
Wilman uśmiechnął się i pokręcił głową.
- Będę szczęśliwy, jeśli go przynajmniej zniechęciłem. Obchodzi mnie wyłącznie widownia. A skoro już o tym mowa... sprawdźmy, jaką miałem oglądalność.
Klocek z orzechowego drewna z brązowym emblematem policji stanu Missouri stał na biurku Johna Trenta od ponad sześciu lat. Choć była to nagroda za „pracę społeczną” - opracowanie programu edukacyjnego KidSafe w następstwie głośnej strzelaniny w gimnazjum Trumana - traktowano ją raczej jako biurowy niż cenną pamiątkę. Wbrew pozorom i intencjom projektanta nie służy jednak jako przycisk do papieru, lecz jako podstawowa broń w prowadzonej w biurach NAR wojnie z czerwonymi mrówkami.
Kiedy masywna nagroda wielkości pięści uderzyła w powierzchnię ściennego ekranu, nieco na lewo i poniżej środka, poruszała się z prędkością proporcjonalną do siły ramienia byłego rozgrywającego szkolnej drużyny futbolowej, po latach wciąż umiejącego rzucić piłkę na odległość prawie czterdziestu metrów. Ekran rozprysnął się niczym olbrzymie lustro, a huk spadających odłamków słychać było w czterech sąsiednich pokojach.
Efekt ataku był jednak niezbyt satysfakcjonujący. To, co wisiało jeszcze na ścianie, przekrzywiło się lekko, nie wydając z siebie ani efektownych trzasków, ani choćby smużki dymu.
Sekretarka Trenta i jego główny asystent do spraw administracyjnych dotarli do drzwi gabinetu prawie równocześnie.

- Nic się panu nie stało? - spytała Jolene. Kenneth zainteresował się szczątkami rozrzuconymi po podłodze.
- Widzieliście? - krzyknął gniewnie Trent. - Oglądaliście wiadomości?
- Ja widziałem - odpowiedział Kenneth, podnosząc zdobiony brązem klocek i ostrożnie strzepując z niego resztki plastiku i szkła. - Przez niego wyglądało to tak, jakby tylko szaleńcy chcieli mieć możliwość samoobrony.
- Zabieraj się stąd. Dowiedz się, co to za jeden, ten Mallock, i co tam u diabła robił.
- Myśli pan, że to ukartowana sprawa?
- Jasne, do cholery - wycedził Trent, wkładając w każde słowo tyle pogardy, ile tylko mogło udźwignąć. - Wilman sprowadził ludzi z czterech najważniejszych serwisów informacyjnych tak szybko, że prawie nic nie stracili. Cztery stacje nadały jednocześnie materiał kręcony na żywo, a wszystko to w jednym celu: w nadziei pokazania nam ataku terrorystycznego i masowego morderstwa w czasie rzeczywistym. A co robi Wilman? - Trent uniósł ręce. - Daje nam wykład o przemocy i pieprzonej ewolucji, bo wie, że media przekażą każde słowo, czekając na efektowną rzeź na oczach milionów widzów. Nie zrobiłby tego, gdyby nie wiedział, że nie będzie żadnej rzezi. Żebyście wiedzieli: moim zdaniem to przekręt. I w dodatku ujdzie mu na sucho. Cóż za wspaniała historia: dzielny przywódca krucjaty i fanatyczny zabójca, mrożące krew w żyłach spotkanie ze śmiercią. Sukinsyn...
- Sprawdzę, co mamy na tego Mallocka - powiedział Kenneth, stawiając nagrodę na rogu biurka Trenta. - I zamówię panu nowego Trinitrona.
Jolene stanęła niepewnie w drzwiach.
- Czy mogę coś dla pana zrobić, panie Trent?
- Sam nie wiem, co robić - odburknął Trent. - Sukinsyny... On się z nas śmiał, Jolene. Widziałem to w jego oczach. Zabijają ludzi, zabierająnam broń i wypędzają między wilki, mordują konstytucję, a on uczy nas moralności?
Chwycił drewniany blok i po raz drugi rzucił nim w ekran. Tym razem udało mu się wywołać iskrzenie i wznieść obłoczek dymu, ale to go nie zadowoliło.
- Zostaw mnie samego, Jolene - rzucił ponuro. Sekretarka zawahała się, ale po chwili zamknęła za sobą drzwi.
Kiedy wyszła, Trent oparł się ciężko o biurko. Oddychał z trudem, a krew pulsowała mu w rytm bezsilnego gniewu.
- Tak mi dopomóż Bóg - wyszeptał, - On nje zasługuje na to, by spać spokojnie. Pozwól, żebym to ja odebrał mu ten przywilej. Daj mi odwagę, cierpliwość i mądrość, a wtedy może gdzieś, kiedyś... jeden celny strzał...
A potem John Trent zaczął drżącą ręką pisać rezygnację ze stanowiska prezesa NAR.
W ciągu następnych kilku tygodni Trent mówił telefonującym przyjaciołom to samo, co powiedział pijawkom z mediów - że był prezesem dwukrotnie dłużej niż jego poprzednik i dojrzał już do tego, by spojrzeć na sprawy z nowej perspektywy, że chce wykorzystać wolny czas na podróże i załatwienie paru spraw osobistych, że wciąż jest gotów nieustępliwie bronić konstytucji oraz podstawowych swobód obywatelskich i że zastanawia się nad wzięciem bardziej bezpośredniego udziału w życiu politycznym, czego nie mógł zrobić jako szef NAR.
Była to prawda, ale Trent starał się sprawić, by przyjaciele zrozumieli ją zgoła inaczej niż upolitycznione media, które poświęciły sprawie kilka wydań wiadomości i omówiły perspektywy założenia przez niego nowej partii, po czym zajęły się innymi tematami.
Wtedy Trent zaczął po cichu nawiązywać kontakty z ludźmi, których wybrał na wspólników w realizacji planu. Zdecydował się pracować z wolnymi strzelcami - nie z komitetami, armiami, stowarzyszeniami czy milicjami. Osiągnięcia wszelkich organizacji tego rodzaju były ostatnio mierne, a ich działania dowodziły żałosnego braku profesjonalizmu.
Bob Bowman nie żył. Powiesił się w więzieniu stanowym w Wirginii, czekając na proces w sprawie zepchnięcia furgonetki z Zagłuszaczem z autostrady niedaleko Raleigh. Zachary Taylor Grant, szykujący się do zamachu na sędzię Sądu Najwyższego Hannah Loeb, został zdradzony przez kolesia-amatora, który zgarnął pół miliona od koncernu Fox Media za wyłączne prawo do transmisji z zajścia. Mel Yost publikował swoje Zbrodnie wojenne Waszyngtonu, siedząc na Barbadosie.
Jeśli chodzi o inne grupy, które trafiały na pierwsze strony gazet, to na przykład twierdza Boston Riders nad jeziorem Champlain została rozbrojona przez specjalną jednostkę FBI. Trzy nieudane akcje Wystarczyły, by skojarzyć Ridersów z serią ataków bombowych na kliniki aborcyjne w Nowej Anglii. Kelly Martin i jej Miecz Wolności
nadal działali na Środkowym Zachodzie, dokonując w ostatnim czasie ponad dwudziestu ataków, lecz wybór celów - głównie restauracji i sklepików w małych mieścinach, w których najpewniej nie było Zagłuszaczy - nie przysporzył im chwały w mediach.
W federalnych więzieniach siedziało w sumie szesnastu niedoszłych zamachowców, uwikłanych w pięć prób zamachu na prezydenta. Wiadomo też było, że trzykrotnie usiłowano zamordować Wilmana, osiem razy żydowskiego przemysłowca i pięć razy rozmaitych członków gabinetu. Większość z tych spraw nie przyciągnęła zbytniej uwagi mediów, których szefowie najwyraźniej uznali, że historie ludzi skłonnych poświęcić życie i wolność w imię zasad to nic ciekawego. Martwi i uwięzieni zamachowcy byli za to bohaterami tak zwanych wolnych mediów, ale te, pozbawione gwiazd, pieniędzy i nie zainteresowane skandalami erotycznymi, nie liczyły się w eterze bardziej niż statyczne trzaski.
Trent studiował cierpliwie każdą z przeprowadzonych ostatnio akcji i przyglądał się elementom, które przesądziły o ich niepowodzeniach. Nie wszystkie analizy doprowadziły go do sensownych wniosków, bowiem niekompetencja rzadko bywa pouczająca. A jednak zdołał wyizolować dwa istotne czynniki: nadmierną złożoność i niewystarczającą śmiałość realizowanych dotąd planów. W większości przypadków to, co ich wykonawcy nazywali brakiem szczęścia, nie miało ze szczęściem nic wspólnego.
Trent przeniósł się do Atlantic City, a ściślej do hotelu-kasyna New Flanders, poleconego mu przez Angelo DiBartolo, bo podobno tylko tam spotkanie z kandydatami mogło odbyć się w całkowitej tajemnicy. A było to spotkanie nietypowe - czterej konspiratorzy przebyli długą drogę, by spotkać się w jednym mieście i w jednym budynku, ale Trent postanowił, że nigdy nie znajdą się w rym samym pokoju i nie zasiądą przy jednym stole.
Pierwszym rekrutem był Terry Stewart, trzydziestoośmioletni były pracownik CIA, który stracił lukratywną posadkę „doradcy” oddziałów paramilitarnych, gdy Grover Wilman nagłośnił „cichą wojnę” prezydenta Englera, prowadzonąw Kolumbii. Stewart (który lubił, gdy wołano na niego „Gooch”) był wyszkolonym komandosem z Sił Specjalnych, miał kontakty godne najemnika i do tego stopnia trzymał się w cieniu, że potrzeba było aż trzech pośredników, żeby do niego dotrzeć.
Drugim pod względem trudności przedsięwzięciem było zwerbowanie człowieka, którego Trent nazwał Wyciskaczem. Jego zada-
niem miało być pokonanie przeszkód biurokratycznych na drodze do zorganizowanej konfrontacji. Wyciskacz musiał wiedzieć od razu, jaki jest plan działania, a Trent nie powierzyłby takich informacji byle komu. Z drugiej strony jednak tak otwarte zaangażowanie w sprawę oznaczało, że gdyby Wyciskacz kiedyś miał przekonująco zeznać, że był tylko wykonawcą roboty zleconej przez klienta, musiałby zaprzeczyć, że znał jego intencje.
Trent potrzebował też człowieka o czysto finansowej motywacji, pozbawionego skrupułów i potrafiącego kłamać na zawołanie, słowem - hollywoodzkiego prawnika. Znalazł idealnego kandydata w osobie Roya Carneya, którego mała, lecz poważana firma reprezentowała wielu konserwatywnych klientów. Jeden z trzech synów Carneya był członkiem Kalifornijskiej Straży Granic - bojówki antyimigracyjnej, której ochocze wysiłki pomogły dziesiątkom Latynosów trafić do szpitala (a co najmniej trzem prosto do grobu).
Ostatnim elementem układanki był konsultant do spraw bezpieczeństwa z Atlanty, Ben Brannigan, tajemniczy osobnik znany w Sieci jako „Wyrównywacz”. W kilka dni po prezentacji Detonatora Wyrównywacz samodzielnie stworzył spekulatywną analizę możliwości jego unieszkodliwienia. Od tej pory jego maile zawierały coraz bardziej rozbudowanąi autorytatywną krytykę zarówno samej technologii, jak i bazującej na niej strategii bezpieczeństwa. Używając nazwy „wolna biblioteka”, Brannigan stał się z czasem najpoważniejszym cywilnym ekspertem w kwestii urządzeń Hortona. Nie istniały dowody na to, że kiedykolwiek dokonał czegoś poza udzielaniem anonimowych publicznych porad, ale Trent wiedział, jak skłonić do współpracy dumnego człowieka.
Mężczyźni kontaktowali się ze sobą wyłącznie poprzez światłowodową sieć telekonferencyjną hotelu, która - jak zapewniał DiBartolo - była całkowicie wolna od podsłuchu, nawet ze strony pracowników obsługi. Rozmowy nigdy nie opuszczały murów hotelu - ani drogą kablową, ani radiową - umieszczone zaś w pokojach kodery skutecznie zapobiegały odczytaniu sygnałów przez postronne osoby.
- Moja rodzina lubi Flanders - powiedział kiedyś DiBartolo, uśmiechając się dobrotliwie. - Od trzech lat dwa razy do roku urządzamy tu zjazdy i nigdy nie mieliśmy kłopotów. Właściciele wiedzą, co to dyskrecja. I wiedzą, że dyskrecja wychodzi na dobre ich interesom.
Wierząc w prawdziwość tych słów, Trent doszedł do wniosku, że wobec tego sam DiBartolo musiał być odpowiedzialny za dwa
mikronadajniki, które wykrywacz znalazł w apartamencie. Mafiosa poproszono o sugestie w sprawie bezpiecznego miejsca spotkań, nie wyjaśniając mu nic więcej, więc ciekawość DiBartolo była całkowicie zrozumiała. Trent spuścił elektroniczne pluskwy w toalecie i od tej pory przeszukiwał apartament po każdej nocy, po każdym wyjściu i po każdej wizycie personelu, ale nie znalazł nic więcej.
Jeżeli DiBartolo mimo wszystko podsłuchiwał, to dowiedział się, czego chciał, w ciągu pierwszych dziesięciu minut - z wyjątkiem nazwisk graczy, które nigdy nie padły.
- Zamierzam zabić senatora Grovera Wilmana podczas transmisji telewizyjnej na żywo - oświadczył spokojnie Trent. Nie zadał sobie trudu, by wyjaśnić swoje motywy. Cóż, albo właściwie ocenił wybranych przez siebie ludzi, albo nie. - Waszym zadaniem jest umieszczenie mnie, Wilmana, broni i co najmniej jednej pracującej kamery w jednym pomieszczeniu i w jednym czasie.
- Wilman nigdzie się nie rusza bez furgonetki z Zagłuszaczem. Żyje w przestrzeni Hortona - rzekł Wyrównywacz. - Próbujemy go wywabić czy pozbawić ochrony?
- Mogę go zmusić, żeby zatańczył, jak mu zagram - odparł Trent. - Decyzję podejmiemy razem, ale najchętniej zrealizowałbym powtórkę akcji Mallocka: konfrontacja twarzą w twarz, w przestrzeni, którą Wilman uważa za opanowaną.
- Działanie psychologiczne - mruknął Gooch. - Jestem za.
- Mam pytanie na temat scenariusza - odezwał się Wyciskacz. - Dlaczego włącza się pan w to osobiście? I po co te kamery? Wystarczyłoby podrzucić mu bombę, żeby osiągnąć identyczny cel, a zadanie i tak byłoby trudne.
- Nic podobnego - sprzeciwił się Gooch. - To tylko kwestia wielkości bomby.
- I poświęcenia - uzupełnił Wyciskacz. - Ale po co nam to? Są inne sposoby, żeby go dopaść. Przecież przyjmuje wyborców, jeździ z domu do biura, chodzi do kościoła...
- Nie chodzi - wtrącił Trent. - Jest humanistą, ateistą.
- Zatem nie musimy się martwić, że Bóg go ocali - stwierdził Gooch bez śladu uśmiechu na ustach. - Karabin snajperski ma skuteczny zasięg blisko tysiąca metrów. Poniżej sześciuset sam mogę oddać strzał. Przecież Wilman nie może ukryć się aż tak głęboko pod parasolem Zagłuszaczy, żeby czasem nie wystawiać głowy czy wałęsać się na granicy strefy.
- Prawie nigdy nie opuszcza Dystryktu Kolumbii, który jest całkowicie chroniony - powiedział Wyrównywacź. - W jaki sposób chce pan go wykurzyć, żeby móc strzelić z pięciuset metrów?
- Nie, nie - rzekł Trent, kręcąc głową. - Posłuchajcie mnie. Możemy go załatwić na tysiąc sposobów i nic nie zyskać. Nie wystarczy go zabić. Jego śmierć ma być symbolem daremności walki, którą toczył: „Skoro Grover Wilman nie jest bezpieczny, to jaką nadzieję może mieć przeciętny obywatel? Lepiej mieć gnata przy boku, niż polegać na jakichś tam czarodziejskich promieniach”. Trzeba to zrobić w miejscu publicznym, przed kamerami. Zanim zginie, pokażę ludziom, że w gruncie rzeczy był kłamcą i tchórzem. Bezsilnym tchórzem.
Wyciskacz zacisnął usta.
- Nie boi się pan, że zrobimy z niego męczennika?
- Ani trochę - zaprzeczył gorliwie Trent. - Prawdziwi męczennicy umierają dlatego, że Grover Wilman ich rozbroił. To dla nich powinniśmy wykonać to, co zaplanowałem. Ktoś musi ocalić zagrożonych. Ktoś musi przywrócić równowagę. My możemy to zrobić, panowie. Wierzę, że tak.
- Wie pan, że tak - poprawił go Gooch.
- W porządku - powiedział Wyrównywacź. - Trzeba będzie wywabić go z Waszyngtonu. Pytanie tylko, dokąd... Później zastanowimy się jakich użyć środków.
- Niech to będzie miejsce, w którym będzie miał poczucie kontroli nad nami - zaproponował Gooch. - Przekonamy go, że się myli.
Jeszcze nigdy Evan Stolta nie miał takiej ochoty, by nakrzyczeć na Grovera Wilmana.
- Po co w ogóle się zastanawiać? To przegrany gość, senatorze, a ty możesz tylko przywrócić mu wiarygodność. Przestał się liczyć, jego działania, w Kongresie straciły impet, a w dodatku ostatnio wyleciał z roboty... przecież wiadomo, że tak to wyglądało. Po co go ratować? Po co podnosić do twojego poziomu?
Wilman uśmiechnął się denerwująco tolerancyjnie.
- A dlaczego mam puszczać mimo uszu to, co mówi? Dlaczego mam się bać małej debaty, skoro wierzę w to, co robię?
- Ale dlaczego angażujesz się osobiście? Wyślij Martinsona, Rocannona albo Schultza - nie ustępował Stolta. - Masz dość roboty. Gil Massey grozi, że wróci do swojego projektu ustawy, a ty,
zanim się obejrzysz, znowu będziesz grał obstrukcjonistę. A jeśli John Trent wciąż z nim współpracuje? Co będzie, jeśli to całe wyzwanie jest tylko zagrywką z ich strony?
- Obliczonąna wyciągnięcie mnie z miasta i przepchnięcie ustawy przez Kongres pod moją nieobecność? - Wilman wybuchnął śmiechem. - Jesteś trochę za nerwowy, Ev. Senat nie działa nawet w przybliżeniu tak szybko, by myśleć o podobnym numerze. Nie będę przecież podróżował dyliżansem po gruntowej drodze.
Stolta z ponurą miną przysiadł na poręczy jednego z foteli dla gości.
- Właśnie podróż martwi mnie najbardziej, senatorze... - urwał i pokręcił głową, szukając odpowiednich słów. - Różne rzeczy się zdarzają. Dlaczego macie się spotkać osobiście? Debata wideo zapewniłaby wam ogromną widownię.
- Możemy dyskutować osobiście, a swoją drogąmieć ogromną widownię - odparł Wilman. - Jakie znowu „rzeczy”?
- Grover...
- Jestem ciekaw, czy potrafisz to powiedzieć.
- W porządku - warknął rozdrażniony Stolta. - Są ludzie, którzy chcą cię skrzywdzić, do cholery. Uważam, że nie powinieneś dawać im sposobności.
- Ev, sądzisz, że to dla mnie nowina? - spytał Wilman łagodnym, niemal nieśmiałym tonem. - Jeszcze zanim się tu pojawiłeś, codziennie rano czytałem pełne nienawiści listy. Wiem, że większość ludzi nie groziła mi na serio, ale niektórzy tak. Jestem odgromnikiem dla każdego parszywego króla podwórka, który uważa, że świat się zawali, jeśli będzie musiał zrezygnować z prawa do zastrzelenia własnej żony, dziecka, sąsiada, szefa czy pijanego turysty pukającego do niewłaściwych drzwi.
- Z ust mi to wyjąłeś, Grover. To przecież mój argument, prawda?
- Jak mam wygrać, jeśli obowiązują takie zasady? Czy powinienem zmienić własne przekonania, żeby mnie pokochali? A może zaszyć się gdzieś, żeby mnie nie dorwali? - Wilman machnął lekceważąco ręką. - Przecież znasz odpowiedź. Muszę być sobą, Ev. Życie w strachu nie jest w moim stylu. Gdyby było inaczej, siedziałbym w jakiejś dziurze w Idaho, w zbrojowni Gwardii Narodowej, z zapasem sucharów na osiemnaście miesięcy.
Stolta roześmiał się niechętnie.
- Poza tym nie masz racji co do Trenta - dorzucił Wilman. Nie zwolnili go. Sam podał się do dymisji.
- Po co miałby to robić?
- Po to, żeby zdjąć rękawice i wywołać mnie na ring - odparł Wilman. - Powinno być zabawnie. Dopracuj szczegóły z tym Royem Carneyem - dodał i zaśmiał się cicho. - Piętnaście rund na gołe pięści powinno wystarczyć.
Podczas debaty między Groverem Wilmanem a Johnem Trentem w Audytorium Cohena na Uniwersytecie Tuftsa znajdowało się osiem lewitujących kamer SkyEye, trzystu widzów oraz... trzysta pustych miejsc.
Dystrybucją biletów zajęła się Szkoła Stosunków Międzynarodowych Fletchera. Z góry założono weryfikację publiczności, by, jak to ujął dziekan, zadbać o „pożądany podziw dla demokratycznych tradycji wolności słowa i wymiany idei”. Gospodarz przeprosił uczestników debaty, zanim wywołał ich na scenę.
- Jest mi niewypowiedzianie przykro. Naprawdę mieliśmy ogromny popyt na bilety, a nasi studenci wcale nie są apatyczni i przejawiają bardzo rozwiniętą świadomość społeczną, a także polityczną...
- Może to przez te plotki o rozruchach? - zasugerował Wilman, patrząc znacząco na Johna Trenta.
- O zamieszkach? Mój Boże! O jakich plotkach pan mówi? spytał dziekan.
- Moi ludzie twierdzą, że w ciągu ostatnich kilku godzin w waszej sieci pojawiały się komunikaty adresowane wyłącznie do posiadaczy biletów - odparł Wilman. - W niektórych sugerowano, że pan Trent nie pojawi się na spotkaniu. W innych ostrzegano, że lepiej pozostać w domu, bo w audytorium dojdzie do zamieszek...
- Zamieszki w Tuftsie? To absurd - oburzył się dziekan. - To nie jakaś tam stanowa szkółka dla balangowiczów, tylko Tufts.
- Maił, który mi pokazano, zawierał też ostrzeżenie przed atakiem bombowym, którego miałbym być celem.
- To szokujące - powiedział Trent, choć na jego twarzy nie widać było ani śladu emocji. - Czy pogróżki skierowano też bezpośrednio Pod adresem uniwersytetu?
- O nie, nie - zaprzeczył gorliwie dziekan. - Kilka minut temu rozmawiałem z szefem ochrony kampusu. Na zewnątrz panuje zuPełny spokój. Staraliśmy się oczyścić teren z osób, które nie miały biletów. Ale jeśli to, co panu mówiono, senatorze, jest prawdą, to
chyba rozumiem, dlaczego wielu studentów wolało zostać w domu i oglądać debatę w sieci - stwierdził, kiwając smutno głową. - To bardzo, bardzo niefortunny obrót sprawy, ale obawiam się, że jest zbyt późno, by próbować temu zaradzić. No, ale może pan przynajmniej liczyć na to, że ci, którzy przybyli, są naprawdę zaangażowani i będą pilnie słuchać.
- To świetnie - rzekł Trent. - Lubię dobrze poinformowaną publiczność. Mam nadzieję, że kiedy skończymy, będzie jeszcze lepiej poinformowana.
Na krótkiej liście potencjalnych miejsc na zorganizowanie debaty, przygotowanej przez spiskowców, znalazły się między innymi Princeton, Uniwersytet Pittsburski, Columbia, Harvard, a nawet Uniwersytet Carleton w Ottawie. Wszystkie słynęły ze znakomitych wydziałów stosunków międzynarodowych, które z radością podjęłyby w swoich kampusach kogoś takiego jak Grover Wilman. Brannigan stwierdził, że z logistycznego punktu widzenia Harvard i Columbia nie wchodzą w grę, a Carney uważał, że Princeton ma zbyt pozytywny wizerunek w oczach opinii publicznej. Trent z kolei wykluczył Carleton, twierdząc, że akcja poza granicami kraju nie miałaby odpowiednio silnego wydźwięku, choć Brannigan utrzymywał, iż zorganizowanie jej w kanadyjskiej uczelni to bułka z masłem.
O wyborze między Pittsburgiem a Tuftsem zadecydowały dwa fakty: po pierwsze, Szkoła Fletchera przyjęła prawie pół miliona dolarów na cele badawcze od Umysłu przeciw Szaleństwu, co czyniło ją partnerem w zdradzie Wilmana, a po drugie jej kampus, choć położony tak blisko Bostonu, nie miał własnego, stacjonarnego Zagłuszacza. Mobilna instalacja należąca do UpS stanęła na parkingu Audytorium Cohena w szeregu furgonetek ze sprzętem sterującym pracą kamer, a więc w łatwo dostępnym miejscu. Prawy bok i tylne drzwi wozu były doskonale widoczne. Wprawdzie ochroniarze kampusu kręcili się i po tej stronie budynku, lecz nie zwracali specjalnej uwagi na Zagłuszacz, a jego znudzona załoga nie ruszała się z przednich foteli.
Furgonetka Brannigana, opatrzona logo nowojorskiej filii jednego z niemieckich wydawnictw, parkowała zaledwie o trzy stanowiska dalej - wystarczająco blisko, by umożliwić gładkie wykonanie zadania. Udając, że przygląda się początkowi debaty na dużym
ekranie rozłożonego na kolanach komunikatora, Wyrównywacz w myśli jeszcze raz powtarzał wszystkie ruchy, które zamierzał wykonać i zastanawiał się, jakie ma szansę ucieczki z miejsca akcji. Z pewnością większe niż Stewart, który i tak był w lepszej sytuacji niż Trent. Lepiej jest być tym, który zada pierwszy cios. Ma to swoje dobre strony.
Niemal od początku było jasne, że publiczność w Audytorium Cohena będzie sprzyjać Groverowi Wilmanowi, ale senator i tak był mile zaskoczony jej reakcją. Po ciepłym powitaniu słuchacze czterokrotnie w ciągu pięciu minut przerywali jego wypowiedź gorącymi brawami. Raz rozległy się nawet wiwaty, ale moderator debaty szybko przypomniał krzykaczom o obowiązujących zasadach. Mimo to Trent nie miał łatwego zadania.
Co ciekawe, zdawał się w ogóle nie interesować publicznością i skoncentrował się wyłącznie na Wilmanie.
- To bardzo sprytne z pana strony, senatorze, że nadał pan całej sprawie formę krucjaty „umysłu przeciwko szaleństwu” - rzekł Trent, nie patrząc nawet w kierunku widowni. - Jeśli pozwolimy panu na taki manewr, to wszyscy pańscy przeciwnicy będą mieli dodatkowe zadanie: udowodnić, że są przy zdrowych zmysłach. Pan i pańscy sprzymierzeńcy pracujecie bardzo ciężko, by wzbudzić w ludziach przekonanie, iż każdy, kto stoi na straży prywatnej własności broni i prawa do rozważnego użycia siły, jest osobnikiem nieracjonalnym. Przybyłem tu, żeby walczyć z tym przekonaniem. Przybyłem, żeby bronić przeświadczenia milionów rozsądnych Amerykanów, iż to pańskie rozbrojenie jest krokiem tragicznie nieracjonalnym. Przybyłem, by powiedzieć bez wstydu i wahania, że chwycenie za broń i zabicie kogoś może być absolutnie logicznym czynem i skutkiem jak najbardziej moralnego rozumowania, a pan pomoże mi w przeprowadzeniu tego dowodu.
- Nie sądzę - odparł Wilman, uśmiechając się do publiczności. W kilku pierwszych rzędach rozległy się stłumione chichoty, a moderator skarcił senatora za niestosowną uwagę. - Przepraszam, panie Trent - powiedział Wilman. - Proszę kontynuować.
Wbrew jego oczekiwaniom, Trent nie wyglądał na rozgniewanego.
- Senatorze Wilman, w pańskich przemówieniach i w całej propagandzie, którą zasypuje nas pańska organizacja, nie znalazłem
nigdy odpowiedzi na jedno pytanie. Kiedy już skończy pan rozbrajać właścicieli broni palnej, co proponuje pan zrobić z tymi, którzy noszą noże? Ślizga się pan wokół tego pytania, opowiadając, że policja wciąż będzie uzbrojona, że nie pozwolimy, by wróg osiągnął przewagę, że możemy podróżować w grupach, organizować straż sąsiedzką i uczyć się sztuk walki. Ale to wszystko oznacza, że pańskie rozbrojenie jest fałszerstwem. Pan nie chce pozbyć się broni, senatorze. Chce pan tylko pozbyć się naszej broni...
Choć zabrzmiało to jak hasło, Brannigan czekał na sygnał od Stewarta, nie od Trenta. Gdy odezwał się komunikator, odpowiedział szybko, niecierpliwie.
- Jestem na miejscu - powiedział Stewart.
- Zaczynam - odparł Brannigan. Wyczyścił pamięć komunikatora i porzucił go na siedzeniu pasażera - podobnie jak furgonetka, sprzęt był pożyczony i właśnie przestał być potrzebny.
Wziął ze sobą tylko długą, czarną latarkę na sześć baterii, której poświęcił ostatnio wiele czasu i uwagi. Stewart nazwał ją złośliwie „dwustopniowym krypto-obrzynem”, ale podziwiał pomysłowość mechanizmu, który udało się umieścić w wąskiej obudowie.
Gdy Brannigan wysiadł z samochodu, w promieniu trzydziestu metrów nie było widać żywej duszy. Idąc wzdłuż szeregu zaparkowanych wozów wymachiwał swobodnie latarką. Szedł w kierunku przenośnej toalety służącej pracownikom wozów transmisyjnych. Kiedy mijał furgonetkę Zagłuszacza, skręcił nagle i ruszył w jej stronę. Wystarczyły dwa długie kroki, by znalazła się w zasięgu jego ramion.
Trzymając oburącz korpus latarki, przyłożył szeroki pierścień soczewki do lewych drzwi wozu i przesunął włącznik. Narzędzie podskoczyło w jego dłoniach, wydając dźwięk przypominający trzask zamykanych drzwi, wywołany uderzeniem pneumatycznego kolca z utwardzonej stali w blachę karoserii.
Świst, który nastąpił zaraz po tym, można było łatwo wziąć za odgłos powietrza uchodzącego z opony. Jego źródłem był przewodzący aerozol, wtłoczony do wnętrza pojazdu pod ciśnieniem, przez otwór na końcu kolca. Po niespełna dwóch sekundach syk ustał Zdawać się mogło, że całe otoczenie zamarło w oczekiwaniu.
Nagle prawe drzwi furgonetki otworzyły się z taką siłą, że uderzyły w bok stojącego obok samochodu i zatrzasnęły się ponownie-
Brannigan upuścił latarkę i wycofał się. We wstecznym lusterku wozu dostrzegł oczy kierowcy.
Chwilę później rozległ się stłumiony huk, gdy cząsteczki aerozolu wywołały dziesiątki zwarć w obwodach wysokiego napięcia wbudowanych w Zagłuszacz i generator. W lusterku zawieszonym w szoferce Brannigan zauważył błyskawice miotające się wściekle w stalowym pudle. Pomruk generatora zmienił się w wycie, po czym umilkł. Personel furgonetki również nie dawał znaku życia.
Brannigan odwrócił się i szybko ruszył przed siebie. Jeden z ochroniarzy, któremu zdawało się, że coś usłyszał, minął go w odległości pięciu metrów, ale nie zaczepił. Brannigan szedł dalej, najszybciej jak potrafił, i po chwili rozpłynął się w mroku.
- Gooch, wchodzisz - rzucił cicho do osobistego komunikatora.
Tym samym wypełnił ostatnie zobowiązanie wobec zespołu. Od tej pory mógł dbać wyłącznie o siebie. Wykonał swoje zadanie: w ochronnej tarczy wokół Grovera Wilmana powstał wyłom - wyłom sięgający nocnego nieba. Gdy Brannigan uciekał, z góry spłynął na czarnych skrzydłach duch - cichy jak szept i obarczony ładunkiem śmierci, przeznaczonym dla Audytorium Cohena.
- Czas minął, panie Trent - powtórzył ostro moderator. John Trent wyłączył komunikator wibrujący na jego udzie.
- Jeszcze nie skończyłem - powiedział. - Senatorze Wilman, jest pan kłamcą. - W tym momencie jego mikrofon został wyłączony, ale w tym pomieszczeniu wzmocnienie nie było potrzebne. Obiecuje pan ludziom, że jeśli zbiorą się w stado, wilki przestaną być groźne. Ale ci, którzy żyją na obrzeżach stada, są w niebezpieczeństwie. Niektórzy z nich zginą od kłów drapieżników. Nie dotyczy to pana czy mnie, bo my wiemy jak utrzymać się w środku stada. Mamy alternatywy.
- Wszyscy je mają - odparował Wilman. - Możemy wybrać cywilizację.
- Kolejne kłamstwo - rzekł Trent, wychodząc zza mównicy. Nie chce pan, żeby zwierzęta z obrzeży stada wiedziały, jaki los je czeka. Nie chce pan, żeby się uzbroiły i broniły, bo wtedy mogłyby zacząć pytać, dlaczego akurat one sąw niebezpieczeństwie. Wszystko, co pan mówi, jest nadużyciem, opartym na przekonaniu, że kiedy my zrezygnujemy z broni, pan nadal będzie bezpieczny.
i

- Nie wiedziałem, że będzie pan mówił za nas obu - odpowiedział Wilman, wzbudzając śmiech słuchaczy.
- Przemówię teraz pańskimi słowami: wzajemna zależność. Grupowe uściski. Straż sąsiedzka. Wielokulturowość w szkołach. Globalne planowanie ekonomiczne. Międzynarodowe siły pokojowe. Wspólnota, wspólnota, wspólnota. Wciąż mówi pan o trzymaniu się stada. „Podporządkuj się i wykorzystaj szansę”...
- Prawidłowo funkcjonujące rodziny składają się z ludzi, którzy trzymają się razem. W żadnym porządnym domu, który znam, rodzice nie zbroją się przeciwko sobie, a dzieci nie słuchą jąpoleceń pod groźbą śmierci.
W tym momencie moderator bezradnie uniósł ręce i zszedł ze sceny, by zasiąść w szóstym rzędzie.
- A przecież jesteśmy jedną wielką rodziną, nieprawdaż, senatorze? Dziadek nie jest wariatem, siostrzyczka nie jest złodziejką, tatuś nie gwałci, a synek nie morduje. Możemy spać spokojnie w naszych łóżkach. Bo tak jest rozsądnie. Bo tak dyktuje nam logika. Bo tylko w stadzie możemy być szczęśliwi. Szaleństwem jest wierzyć, że istniejąwilki.
- Szaleństwem jest stawać przeciwko nim samotnie - rzekł Wilman. - A do tego właśnie sprowadza się pański kult egoizmu. Dlaczego, pańskim zdaniem, wynaleźliśmy rodziny, plemiona i narody? Jaką wartość ma identyfikacja grupowa, kiedy zwycięża surowy indywidualizm?
- Stracił pan z oczu prawdziwy dylemat - powiedział Trent. A brzmi on tak: czy rozsądny człowiek może dostrzec wystarczające powody, by się uzbroić? Czy rozsądny człowiek może dostrzec wystarczające powody, by zabić? Cała pańska argumentacja w obronie rozbrojenia opiera się na negatywnej odpowiedzi na to pytanie. Ale jeśli racjonalny umysł odpowie „tak”, to posiadanie broni przestaje być szaleństwem, a staje się nim dobrowolna rezygnacja z niej.
Dziekan powrócił na scenę podczas tej przemowy i odciągnął Wilmana od mikrofonu, by szeptem zamienić z nim kilka słów. Trent tymczasem po raz pierwszy zainteresował się publicznością.
- Mamy tu salę pełną rozsądnych ludzi: mądrych, dobrze wykształconych, porządnych młodych mężczyzn i kobiet, którzy zwykli rozstrzygać spory z innymi, równie mądrymi i dobrze wykształconymi osobami, metodą wojny słów. Przyszliście tu, by popatrzeć, jak wasz mistrz, zbrojny w swoją logikę, idee, naukę, humanizm i filozofię, rusza do walki. Ale nikt z was nie wziął poważnie pod
uwagę możliwości, że jego przeciwnik może nie zagrać według waszych zasad. Bo gdyby było inaczej, usłuchalibyście ostrzeżenia, które wysłałem do was dziś po południu.
Dziekan, który szedł właśnie w jego stronę, zatrzymał się w pół kroku, słysząc to nieoczekiwane wyznanie.
- Pan także, dziekanie Franklin? Mimo obycia światowca... ach, zapomniałem, przecież i pan kończył ten uniwersytet. Jest pan jeszcze jednym mądrym, wykształconym człowiekiem żyjącym w świecie dobrych manier. Może powie pan nam wszystkim, co zakomunikował pan przed chwilą senatorowi Wilmanowi? - zasugerował Trent. Widać było, że rozwój sytuacji cieszy go niepomiernie.
- Panie Trent, sądzę, że powinniśmy kończyć...
- Jak pan sobie życzy. Sam im powiem. Panie i panowie, dziekan Franklin pragnie was poinformować, że Zagłuszacz senatora Wilmana uległ właśnie pechowej awarii i nie może was już chronić. - Trent spojrzał na widownię, zawiedziony brakiem odzewu. - Może dziekan zechce nam powiedzieć, jaka powinna być racjonalna reakcja na ten fakt? A może pan senator? Nie?
Odwrócił się w stronę mównicy, chwycił jej zwieńczenie obiema rękami, przekręcił i zdjął. Upuszczone, spadło na podłogę z donośnym hukiem. Następnie sięgnął do wnętrza, wydobył ukryty tam pistolet i uniósł go wysoko nad głowę, by wszyscy mogli zobaczyć.
- I co teraz? - spytał, przerywając ciszę, która zapanowała nagle w sali. - Co teraz? - Skierował broń w stronę widowni i powoli przesunął lufą od lewej do prawej. Nie było słychać jęków i krzyków, tylko szepty i gniewny pomruk. - Pamiętam, że prezydent zrobił coś takiego w Kongresie, uważając, że to bardzo pouczające. Zatem i my nazwiemy to lekcją. A wy tam, w przejściu... siadać. Nie pozwoliłem wam wyjść.
Trent obrócił się i wycelował broń w pierś Grovera Wilmana.
- Jest pan bardzo mądrym człowiekiem, senatorze Wilman. Wszyscy tak twierdzą. Chciałbym, żeby przeanalizował pan sytuację i powiedział mi, czy nie wolałby pan być tym, który trzyma teraz broń?
- Była tu, zanim przestał działać Zagłuszacz - powiedział Wilman. - Czy na pewno jest sprawna?
Kamery zbliżyły się, gorączkowo szukając najkorzystniejszego ujęcia. Trent uniósł rękę i wypalił tuż nad głową Wilmana. Pocisk utkwił w imitującym drewno panelu. Dźwięk strzału był na tyle przekonujący, że skłonił mniej więcej tuzin widzów do rzucenia się
w stronę drzwi. Wilman drgnął, ale nie uchylił się, dziekan Franklin zaś przykucnął i nie odważył się wstać.
- Azydki - wyjaśnił Trent. - Dziekanie, może usiądzie pan obok swoich studentów?
- Co to ma znaczyć, John? - spytał Wilman.
- Nie próbuj mnie tresować, Grover. Odpowiedz na pytanie zażądał Trent. - Chcę usłyszeć prawdę: czy chciałbyś być teraz tym, który trzyma broń?
- Nie.
- Kłamca. - Trent znowu spojrzał na widownię. - Wiesz, oni naprawdę nie rozumieją koncepcji stada, którą tak im wpychasz do gardeł. Gdyby rzucili się na scenę, na pewno zdołaliby mnie rozbroić. Gdyby popędzili do wyjścia, większość zdołałaby uciec. Czy to nie dziwne? Nikt nie chce być tym, który zginie. Czy nazwałbyś to racjonalnym rozumowaniem?
- Czego pan chce, panie Trent? Chodzi o mnie? Więc proszę ich wypuścić.
- Niestety. Potrzebuję ich współpracy, żeby osiągnąć cel. Pańskiej zresztą też - powiedział Trent. - Oto oni, tacy, jakimi chciał pan ich widzieć: bezbronni i bezradni w obliczu agresji. Nie sądzi pan, że niektórzy z nich chcieliby mieć przy sobie pistolet? Nie sądzi pan, że wreszcie uczą się czegoś o prawdziwym świecie? Tym razem proszę powiedzieć prawdę, senatorze: jak się panu podoba rola bezsilnego?
- Właśnie przyszło mi do głowy - zaczął Wilman z irytującym spokój em - że dopiero na pięć minut przed wyj ściem na scenę zadecydowałem, która mównica będzie moja.
Trent roześmiał się.
- Dobrze! Bardzo dobrze! Może więc warto, żeby zajrzał pan do środka?
Z widoczną niechęcią Wilman odsunął zwieńczenie swojej mównicy, po czym powoli i delikatnie położył je na podłodze. Kamery SkyEye przesunęły się na lewo, by zajrzeć nad jego ramieniem. Senator zmarszczył brwi, widząc zawartość skrytki.
- Tych, którzy nie oglądają nas w domu informuję, że senator Wilman właśnie znalazł identyczny pistolet - powiedział Trent. Senatorze, jak wyglądają teraz pańskie „racjonalne” opcje? Może rozważa pan nowe? Jak pan sądzi, czego oczekująpańscy przyjaciele na sali? Może czegoś w stylu Jimmy’ego Stewarta z Liberty Valancel A może bardziej Johna Wayne’a?
- Zawsze podejrzewałem, że wszystkiego na temat broni uczył się pan z westernów. Czy teraz odgrywamy Shanel „Podnieś broń, chłopcze...”
- Dlaczego nie? Proszę podnieść broń. Może napisze pan tę scenę na nowo?
Ku wściekłości Trenta Wilman opuścił ręce i odstąpił o krok od mównicy.
- I o to właśnie chodzi? Potrzebuje pan publicznego usprawiedliwienia, czy po prostu nie potrafi mnie pan zabić?
- Nie zagada mnie pan, senatorze, szkoda fatygi. Jestem rozsądnym człowiekiem i podjąłem racjonalną decyzję. A teraz chcę zobaczyć, jak działa pańska moralna logika.
- Nie - odparł Wilman. - Nie gram w to.
- Jeśli możliwość ocalenia samego siebie nie jest dla pana wystarczającym powodem, żeby sięgnąć po broń, mogę zaoferować lepszą motywację. - Trent wyciągnął komunikator z kieszeni na udzie i rozsunął antenę. - Wydaje mi się, że po raz pierwszy użyto telefonu bezprzewodowego w charakterze zdalnego detonatora podczas incydentu w Mali of America, prawda? Oczywiście, biedaczysko zapomniał o wyeliminowaniu tych grzecznościowych telefonów od kredytodawców swojej żony, więc nie wszystko poszło tak, jak sobie zaplanował.
- Jesteś szaleńcem, Johnie Trent - warknął Wilman. - Gdzie jest bomba?
To jedno słowo wystarczyło, by na gwałtownie ożywionej widowni rozległy się okrzyki trwogi. Trent przez chwilę delektował się tym osiągnięciem, zanim odpowiedział.
- Może być wszędzie, prawda? Przed barem. Pod mostem. W sali pełnej dzieciaków oglądających film starszy niż one same. Tylko gdzie tu sprawiedliwość? Czym sobie na to zasłużyły? Czy knuły spisek, żeby osłabić Amerykę i odebrać wolność jej obywatelom? Czy ofiarowały łatwowiernemu narodowi fałszywe obietnice? Czy próbowały zniszczyć fundamentalną, konstytucyjną wolność, by zapewnić sobie pozostanie u władzy? Nie. To pańska robota. A także pańskich przyjaciół ze Szkoły Fletchera, Szkoły Elliota, Szkoły Woodrowa Wilsona i Szkoły Kennedy’ego - powiedział Trent, wolną ręką wskazując na publiczność zgromadzoną w Audytorium.
- Nie wyłączył pan pola ze względu na pistolety - rzekł z namysłem Wilman. - To nie było konieczne.
- Słusznie, senatorze. Proszę racjonalnie analizować sytuację.
- Jest tutaj - wycedził Wilman. - Niech to diabli, jest tu, gdzie kamery. - Senator machnął ręką w stronę widowni. - Uciekajcie! krzyknął. - No, jazda stąd!
Kilka osób usłuchało, lecz większość zamarła w bezruchu na swoich miejscach.
- Chyba nie powinni tego robić, senatorze - powiedział Trent, robiąc krok w kierunku krawędzi sceny. - Mógłbym się zdenerwować i wcisnąć niewłaściwy guzik. Może lepiej weźmie pan broń? Proszę spojrzeć, ile istnień ludzkich mógłby pan ocalić uzbrajając się.
- Tyle samo, ile pan rozbrajając się - odparował Wilman.
- To prawda, ale tym samym poddałbym się czemuś, co uważam za zło. To nie jest racjonalny wybór. Czy odliczanie pomogłoby panu w skoncentrowaniu się, senatorze? Nie zamierzam czekać, aż zjawi się tu kawaleria. Dziesięć... dziewięć... osiem...
Odpowiadając na słowa Trenta spojrzeniem pełnym nienawiści, Grover Wilman wreszcie skoczył w stronę podium i wyrwał pistolet z uchwytu. W tej samej chwili Trent opuścił broń, po czym wcisnął i przytrzymał spust. Nic się nie stało. Magazynek został zastąpiony nadajnikiem, a drugie naciśnięcie cyngla spowodowało wysłanie komendy uzbrojenia ładunku. Zwolnienie go miało oznaczać sygnał do detonacji bomby.
Stojąc w odległości zaledwie pięciu metrów, Wilman wycelował w głowę Trenta.
- Proszę - powiedział. - Oto obrazek, którego pan sobie życzył. Widzi go cały świat. Zwyciężył pan. A teraz odłóżmy broń; niech zostanie na scenie. Niech pan powie tym ludziom, że mogą wyjść.
- Nie mogę, senatorze. Jeśli to zrobię, nigdy się nie dowiemy, czy były to tylko czcze pogróżki. - Trent uniósł komunikator, by spojrzeć na jego wyświetlacz.
Wilman skrzywił się, opuścił ramię w dół, odbezpieczył pistolet i strzelił.
Kula trafiła w lewy bark Trenta, rozrywając ścięgno i naczynia krwionośne oraz miażdżąc kość. Szok, a nie siła uderzenia, odebrał terroryście siłę w nogach i odepchnął o krok wstecz. Trent zatoczył się w stronę mównicy, wypuszczając komunikator ze zmartwiałej dłoni. Ledwie zauważył tumult powstały w Audytorium, gdy ludzie wreszcie rzucili się do ucieczki.
- Dziękuję - sapnął Trent, ściskając mocno rękojeść pistoletu - Teraz wiem, że rozumie pan rachunek. Oto pański Detonator,
senatorze. - Drżącąręką uniósł broń nad głowę, kierując lufę w stroną labiryntu ramp i kabli, po czym rozluźnił palec wskazujący.
Na sali rozległ się kobiecy krzyk, a potem gniewne wrzaski i błagania. Nikt nie mógł słyszeć dźwięków przestawianej dźwigni, przeskakującej zapadki i zwierających się styków. A jednak w uszach Trenta brzmiały one jak grzmot Nie usłyszał za to samej eksplozji, kiedy ośmiokilogramowy pocisk kumulacyjny przebił sklepienie i uderzył w scenę. Słyszał tylko chór podniesionych głosów; krzyki, które, jak mu się zdawało, wznoszono na jego cześć, w dniu jego wielkiego triumfu.

23. Dla pokoju
Wierzę, że zwykli ludzie na dłuższą metę zrobią dla pokoju więcej niż rządy. Uważam też, że pragną go tak bardzo, iż pewnego dnia rządy będą musiały im ustąpić i pozwolić, by się nim cieszyli.
Dwight D. Eisenhower

Zbiegiem lat nie przycinane drzewa po pomocnej stronie Białego Domu rozrosły się tak bardzo, że Park Lafayette ‘a był widoczny tylko z trzech okien. Jednak już na długo przed pojawieniem się Detonatora brak aktywności ogrodników w tej okolicy wynikał raczej z niepokoju przejawianego przez kolejnych prezydentów niż z rzeczywistej troski o ich bezpieczeństwo.
Park Lafayette’a był bowiem od dawien dawna ulubionym miejscem spotkań radykałów, pragnących wyrazić swój sprzeciw wobec panującego w Ameryce porządku politycznego lub społecznego. Przybywali tu każdego dnia i w każdą pogodę, niosąc ozdobione odręcznym pismem balony, programując elektroniczne transparenty i wygłaszając przez megafony zjadliwe diatryby. Jak wyraził to jakiś mądrala, była to „nieustająca parada karnawałowa; pstrokata kolekcja politycznych i filozoficznych dziwactw, ujmująca tylko swoją szczerą niewinnością”. Prezydent Engler, za którego kadencji niemal wszyscy mieli powody do narzekań i protestów, nazwał Park Lafayette’a „Ogrodem Cierniowym”.
Wkrótce po prezentacji Detonatora pojawiła się w parku grupa protestujących, złożona z osobników zdecydowanie stateczniejszych,
należących do klasy średniej, przypominająca bardziej zbiorowisko statecznych rodzin niż fanatyków. Rozrastała się ona systematycznie, by wreszcie za dnia wypełniać park niemal szczelnie, a wieczorami i w weekendy nawet go przepełniać.
Była to jednak grupa bardzo dobrze zorganizowana i karna i to do tego stopnia, że parkowa Służba Porządkowa nie mogła znaleźć pretekstu do zamknięcia parku lub przynajmniej usunięcia części protestujących.
Milicja Wolności, jak nazwali się koczujący, miała własne toalety i zorganizowała sobie wywóz śmieci. Jej członkowie co rano cierpliwie stali w kolejce do wejścia numer pięć, by wypełnić druk potrzebny na indywidualne spotkanie z prezydentem, wieczorami zaś zbierali się na gromadnych śpiewach. Bojowe pieśni i patriotyczne hymny dobywające się z kilku tysięcy gardeł słychać było na całym Trawniku Północnym i w okolicy, a także we wnętrzu Białego Domu, jeśli tylko pozostawiło się uchylone okno.
No a poza tym niemal wszyscy mężczyźni, kobiety i dzieci przebywający w parku nosili przy sobie broń - przypadkowy asortyment strzelb, karabinów, pistoletów i rewolwerów, wszelkich roczników i kalibrów. W praktyce nie stanowiło to żadnego zagrożenia, bo park znajdował się w polu oddziaływania Zagłuszaczy chroniących Biały Dom. Jednak w sensie prawnym każdy egzemplarz broni, którą dysponowała Milicja Wolności, był nielegalny zarówno z punktu widzenia statutów federalnych (o posiadaniu broni na terenie parku narodowego), jak i uregulowań wewnętrznych Dystryktu Columbia (o przewożeniu broni ulicami Waszyngtonu).
Zajęcie Parku Lafayette’a przez milicję w każdej chwili mogło stać się medialną katastrofą, jakiej nie widziano w stolicy od lat sześćdziesiątych poprzedniego wieku, kiedy to więzienia i naprędce ogrodzone miejsca odosobnienia zapełniły się rzeszą protestujących. Tym razem jednak stróże prawa dostrzegli pułapkę obywatelskiego nieposłuszeństwa i w ramach niepisanej umowy postanowili zostawić „brygadę miotlarzy” w spokoju. Mimo wszystko obecność takiej armii u bram Białego Domu stanowiła groźny symbol. Dla Marka Brelanda - symbol nie dający spokoju.
Co najmniej raz w tygodniu prezydent łapał się na tym, że stoi w jednym z trzech okien i słucha modłów i pieśni milicji albo obserwuje jej przemarsze po Pennsylvania Avenue. Nie rozumiał co sprowadziło tu tych ludzi, chociaż zapoznał się z raportami agentów Secret Service wysłanych do parku. Wiedział tylko, że jego przesłanie
nie dotarło do protestujących, a jeśli dotarło, to nie przekonało ich, że czas najwyższy poszukać innego sposobu na życie.
Przygnębienie Brelanda wywołane poczynaniami Milicji Wolności pogłębiło się po zabójstwie Wilmana i nikt nie umiał pomóc prezydentowi w znalezieniu konstruktywnego wyjścia z tej sytuacji. Wreszcie Charles Paugh, nowy szef sztabu, postanowił spróbować. Pewnego wieczoru zastał Brelanda w Sypialni Lincolna. Prezydent stał przy otwartym oknie i wpatrywał się w dal przy dźwiękach Bitewnego hymnu Republiki, niosącego się z wiatrem.
- Panie prezydencie, proszę... Nic dobrego z tego nie wyniknie. Kiedy pana widzą, robią swoje jeszcze bardziej zawzięcie.
- Charlie, czego oni chcą?
- Kul, jak sądzę - odparł Paugh z właściwą sobie bezpośredniością. - Po co naraża się pan na coś takiego? Nie zmieni ich pan. Lobby na rzecz broni jest nie do powstrzymania. Czy Trent nie nauczył nas tego? Dla nich nie istnieje złoty środek.
- Nie mogę uwierzyć, że czuliby się bezpieczniej, gdybyśmy wyłączyli Zagłuszacze i pozwolili im jutro naładować broń ostrą amunicją. I nie wierzę, że byliby bezpieczniejsi.
- To motłoch, sir. Liczy się tylko to, w co wierzą.
- Wiem, wiem. - Marszcząc czoło, prezydent odwrócił się plecami do okna. - Naładowane czy nie, Charlie, czuję, że wszystkie te pistolety i karabiny celują we mnie.
- To prawda. W pana i w następną osobę, która obejmie urząd.
- Przecież to nie kryminaliści. Nie ekstremiści. Co takiego strasznego zrobiłem, że bogobojne, uczciwie płacące podatki rodziny oblegają Biały Dom?
- Kazał im pan ufać ludziom, a nie strzelać do nich. Chodźmy, panie prezydencie. Czekają na nas na dole.
- Chcę z nimi porozmawiać.
- Co?!
- Chcę porozmawiać z Milicją Wolności.
- O, nie. Nie chce pan.
- Charlie, jesteś moim szefem sztabu, a nie cenzorem myśli. Znajdź Johna Burke’a i powiedz mu, że idę do parku. - Burkę był przełożonym agentów chroniących prezydenta.
- Do parku? Jezu, Mark, życie ci zbrzydło? Jeśli już koniecznie chcesz być dla nich tarczą strzelniczą, to przynajmniej zrób to tutaj, gdzie sytuacja jest mniej więcej pod kontrolą.
- To nie wystarczy.
- Wystarczy. Codziennie składają tysiąc żądań widzenia się z tobą, więc niech im będzie: jutro zafundujemy im cholerny szok, wybierając trzech szczęśliwców. Sprowadzimy ich do sali konferencyjnej i pozwolimy pobluzgać na ciebie przez pół godziny, a wtedy może przestaniesz upierać się przy wierze w rozsądek naszego społeczeństwa i spokojnie wrócimy do pracy.
- Charlie...
- Obudź się! To ci sami ludzie, którzy wysyłają z kartkami świątecznymi zdjęcia swoich dzieci ubranych w panterki i ściskających karabinki półautomatyczne. Nie będą cię słuchać.
- W takim razie ja wysłucham ich - odparł Breland. - Znajdź Burke’a. Załatwię to teraz.
- Panie prezydencie, po co ten pośpiech? Będą tu i jutro, i pojutrze, i po...
- Charlie... - przerwał mu Breland ostrzegawczym tonem. Zrezygnowany Paugh rozłożył ręce.
- Świetnie. Niech Burkę się z panem kłóci.
- Właśnie. Aha, Charlie, nie mieszajmy do tego poczekalni dodał Breland, mając na myśli kilka pokoików w Zachodnim Skrzydle, zajętych przez dziennikarzy. - Nie chcę, żeby ktoś zrobił z tego aferę w mediach.
Paugh skrzywił się na samą myśl.
- Proszę mi wierzyć, że zrobię wszystko, żeby tak się nie stało.
Nie było szansy na to, że Johna Burkę’a zadowolą środki bezpieczeństwa, jakie przedsięwzięto dla ochrony prezydenta. Breland uparł się, że wejdzie do Parku Lafayette’a choćby i bez obstawy, toteż Burkę chcąc nie chcąc musiał spróbować w miarę możliwości wywiązać się z zadania.
Uprzedził snajperów-łuczników pełniących służbę na dachu i podwoił liczebność patroli przy północnym ogrodzeniu. W sam środek obozowiska wysłał tuzin specjalistów od psychologii tłumu, by na bieżąco monitorowali nastroje protestujących. Wreszcie wybrał sześciu najlepiej przeszkolonych w walce wręcz ochroniarzy nocnej zmiany i uformował z nich eskortę. Zapachniało średniowieczem, gdy orszak Brelanda, złożony z osiłków zbrojnych w kije przewyższające ich długością niemal o głowę, wyruszył w kierunku parku.
Demonstracja dobiegała właśnie końca i tłum powoli rozlewał się po pobliskich uliczkach. W obozie pozostało tylko kilkuset mieszkań-
ców, rozbijających namioty, rozwijających śpiwory i kończących wieczorne porządki. Mimo to Breland i jego eskorta zostali niemal natychmiast zauważeni przez wartownika stojącego na skraju parku.
- Tu Południowy Jeden, mamy towarzystwo - zawołał młodzieniec. - To Breland, naczelny tchórz - zameldował, po czym powtórzył meldunek do mikrofonu sprzężonego ze słuchawkami.
Breland skręcił i skierował się w stronę strażnika, który wszczął alarm. Nie czekało go zbyt miłe powitanie.
- Czego pan tu szuka?
- Czy ktoś tu dowodzi, synu?
- Pułkownik Harris jest dowódcą warty.
Nazwisko i twarz pojawiły się w raporcie Secret Sendce na temat Milicji Wolności.
- Może być. Gdzie mogę ją znaleźć?
- Nie może pan. Już zawiadomiłem kwaterę główną. Jeśli pułkownik zechce z panem rozmawiać, przyjdzie tu. Na jej miejscu nie robiłbym sobie kłopotu.
- Gdyby to od ciebie zależało, synu, pewnie zostałbyś dowódcą warty.
W tym momencie wokół rozmawiających zgromadził się już spory tłum. Ochroniarze Brelanda nie pozwolili ciekawskim podejść zbyt blisko, ale zewsząd rozlegały się wrogie pomruki i kpiące uwagi. Breland przestał je zauważyć, wypatrując pułkownik Harris ponad ramieniem wartownika. Wreszcie ją dostrzegł - zbliżała się w asyście kilku barczystych młodzieńców. Ominął strażnika i wyszedł jej na spotkanie.
- Pułkownik Harris.
Kobieta skinęła głową, ale nie zasalutowała i nie podała mu ręki.
- Panie prezydencie, zaskakuje mnie pan.
- To dopiero początek.
- A może i koniec. Chciałabym móc powiedzieć, że wszyscy moi towarzysze szanują urząd, nawet jeśli nie szanują człowieka, który go zajmuje. Prawda jest jednak taka, że ta różnica niemal się zaciera, kiedy krzywdy przekraczają pewne granice. Czego pan sobie życzy?
- Chcę zrozumieć, dlaczego zrezygnowaliście z normalnego życia, żeby tu tkwić. A także, j eśli pani pozwoli, pomóc wam zrozumieć, dlaczego ja zrezygnowałem ze swojego życia, żeby tkwić tam - odparł, wskazując kciukiem na ogrodzenie i widoczny za nim zarys Białego Domu.
- A ile tak naprawdę musi pan rozumieć, kiedy ktoś pana atakuje? - spytał mężczyzna stojący po prawej.
Breland odwrócił się i odnalazł wzrokiem wymizerowaną twarz faceta o rzednących, ciemnych włosach, zaczesanych do tyłu nad szerokim czołem.
- Atakuje?
- Właśnie tak, do diabła. Odbiera mi pan możliwość chronienia rodziny, mojej żonie - poczucie bezpieczeństwa, gdy pracuje do późna i samotnie musi dojść do samochodu, mojemu synowi prawo do obrony przed kidnaperami-homoseksualistami i handlarzami narkotyków. Przez pana jesteśmy bezbronni we własnych domach, więc lepiej niech pan przyjmie do wiadomości, że to jest atak. Atak na rodzinę i na Konstytucję, a w konsekwencji atak na mnie.
Przemowa spotkała się z gorącymi okrzykami poparcia i gromkimi oklaskami.
- Dobrześ mu nagadał - krzyknął ktoś z tyłu. Breland przekrzywił głowę.
- Pan się nazywa...?
- Larry Dillard. Może pan powiedzieć psom gończym z Izby Skarbowej, że znajdą mnie w Cross Plains, w stanie Wisconsin.
- Nie wierzę w karanie ludzi za szczerość, panie Dillard. Czy mogę zadać panu kilka pytań?
Dillard wzruszył ramionami, choć wyraźnie nie był zachwycony tym pomysłem.
- Jasne.
- Czy pańska rodzina ma się dobrze? Wszyscy zdrowi, mam nadzieję?
- O ile mi wiadomo. Córka jest tu, ze mną, a synowie zostali z żoną.
- To dobrze. Miło mi to słyszeć - powiedział Breland ze szczerością, która chyba nie przekonała większości zgromadzonych. A czy może pan powiedzieć mi coś więcej o tych przestępstwach i o tym, jaka jest w nich moja rola?
- Uważaj, Larry, on zastawia na ciebie pułapkę... Dillard nie zwrócił uwagi na ostrzeżenie.
- Przestępstwa? Jakim cudem chce pan coś zrozumieć, skoro nawet pan nie słucha? Nie powiedziałem, że jesteśmy ofiarami. To pan dąży do tego, żebyśmy nimi zostali. Moja żona waży pięćdziesiąt osiem kilogramów. Jakim sposobem ma się obronić przed gwał-
cicielem pańskiej postury? A jak mój syn ma wrócić bezpiecznie do domu, jeśli muzułmański gang w szkole wybierze go na swą kolejną ofiarę?
- Pańska żona zawsze nosiła przy sobie broń?
- I raz w miesiącu ćwiczyła celność na strzelnicy.
- A pański syn chodził z pistoletem do szkoły?
Dillard zesztywniał, ale duch buntu zwyciężył w nim nad dyskrecją.
- Zgadza się, do cholery. Chodził, dopóki jeden z tych pańskich gestapowskich oddziałów nie zmienił kampusu w strefę wolną od Konstytucji.
- A czy noszenie broni do szkoły nie jest niezgodne z prawem?
- Podobnie jak napad, ale to jakoś nie powstrzymało tych przeklętych muzułmanów przed posłaniem jednego z przyjaciół Kena na trzy tygodnie do szpitala.
- I dlatego zamierzał pan nauczyć syna, jak łamać prawo?
- Kiedy prawo jest złe... kiedy jest sprzeczne z Konstytucją, to obowiązek obywatela.
- Rozumiem - rzekł Breland, kiwając głową. - I wolał pan sytuację, kiedy gwałciciel i gang nosili broń, tak jak pańska żona i syn? spytał. - Uważał pan, że taki wyścig zbrojeń daje im większą szansę na bezpieczny powrót do domu?
- A jaki mieliśmy wybór? - wtrąciła stojąca obok kobieta. Nie wychodzić z domu? Spodziewać się, że policjanci nas obronią, skoro sami twierdzą, że to nie ich sprawa? Sformować własny gang? A może uważa pan, że kobiety same powinny kłaść się przed gwałcicielami? Takie ma pan wyobrażenie o kulturalnym społeczeństwie?
- Skąd przyszło to pani do głowy? - spytał Breland. - I dlaczego pani sądzi, że obchodzą mnie wyłącznie zabójstwa, a nie inne rodzaje przestępstw?
- A czy możemy uważać inaczej? - odezwał się Dillard. - Najwyraźniej nie interesują pana przestępstwa, którym zapobiegają nasze pistolety. Gdyby było inaczej, nie odbierałby nam pan broni.
- Panie Dillard, pozwoli pan, że będę sam mówił za siebie. Jak mi wiadomo, według niektórych opracowań, broń w rękach uczciwych ludzi pozwala zapobiec dwóm milionom przestępstw rocznie. Kiedy rozmawiałem o tym z dyrektorem FBI, powiedział, że on określiłby tę liczbę raczej na pięćset lub sześćset tysięcy...
- Dzięki czemu łatwiej panu zignorować los ofiar - zawołał ktoś z dalszych rzędów.
- Chwileczkę, to nie fair - odezwał się inny głos. - Może im więcej przestępstw, tym lepiej dla niego? Rozbroi nas, a wtedy przyjdziemy błagać rząd o pomoc i ochronę. To miasto uwielbia takie zależności.
Breland odwrócił się, szukając wzrokiem mówcy.
- Dlaczego wolicie wymyślać za mnie odpowiedzi, zamiast słuchać, co mam do powiedzenia? Skoro już postanowiliście mi nie wierzyć, to po co w ogóle tu jesteście? - Odwrócił się i napotkał wzrok pani pułkownik. - Właśnie miałem powiedzieć, że jeśli chcecie liczyć zbrodnie, którym zapobiegła wasza broń, to powinniście też wziąć pod uwagę te, na które pozwoliła.
- Nonsens - prychnęła niska kobieta stojąca u boku pułkownik Harris. - Pistolety nie czynią z ludzi bandytów. To myślenie magiczne. Moi bracia i ja wychowaliśmy się z bronią. Tak samo wychowuję z mężem nasze dzieci. I jakoś nie ma między nami żądnych krwi morderców. Może pan to wyjaśnić?
- Talent rodziców. Czujność w sprawie alkoholu i narkotyków. Lekka ręka wobec dzieci. Dobre słowo. Kontrola nad własnym życiem i zadowolenie z niego. No i niemała doza szczęścia - odparł Breland. - Ale darujmy sobie tę naiwną wiarę. To nie przypadek, że ludzie sięgająpo broń, kiedy chcą mieć większy posłuch. A w takim razie nie istnieje różnica między łamiącymi prawo a stojącymi na jego straży.
Na te słowa rysy pułkownik Harris stwardniały - i nie tylko jej.
- Cóż, to wiele nam wyjaśnia - rzekł Dillard. - Pan nie dostrzega różnicy między mordercami a ludźmi takimi jak my. Myślę, że teraz rozumiemy pana o wiele lepiej.
Prezydent skrzywił się.
- Tego nie powiedziałem. Dajmy sobie spokój z udawaniem; przecież nie występujemy przed publicznością. Ci ludzie i tak są po pańskiej stronie - dodał, zataczając ramionami szeroki łuk. - Czy nie możemy zdobyć się na odrobinę szczerości? Czy mamy do czynienia z bandytą przystawiającym lufę do głowy uczciwego obywatela, czy też jest akurat odwrotnie, zawsze chodzi o to samo: o przewagę, o dźwignię, o kontrolę.
- Ja zaliczam siebie do uczciwych - odezwał się brzuchaty mężczyzna z olbrzymią strzelbą. - I chcę tylko mieć święty spokój.
- Czyli chce pan, żeby świat był poukładany według pańskich zasad, a to właśnie jest kontrola. Przecież to nie żaden sekret, o którym nie wypada mówić - stwierdził Breland. - Pistolety są jak ar-
mie: istnieją tylko dwa powody, dla których kieruje sieje przeciwko komuś...
- Przymus i odstraszanie - dokończyła pułkownik Harris.
- Tak. Kiedy trzeba wbić gwóźdź, używa się młotka. Kiedy chce się zmusić kogoś do uległości, chwyta się za broń.
- Zaraz, zaraz - zawołała drobna kobieta o długich, prostych włosach. - Robi pan z tego Bóg wie jak poważną sprawę. A co ze strzelectwem? Ze skeetem i z trapem? Co z odtwarzaniem scen historycznych? Co z myślistwem? Broń to zabawa. Czy jest tu ktoś, kto nie poczuł dreszczyku, kiedy pierwszy raz strzelił?
- Poczułem jeszcze większy, kiedy pierwszy raz trafiłem w to, w co celowałem - rzucił ktoś kpiąco. Pełen zrozumienia śmiech rozładował narastające napięcie.
- Dzięki za odrobinę szczerości - powiedział Breland. - Chciałbym, żebyście mi pomogli pojąć pewną rzecz. Co tak naprawdę straciliście, że tak bardzo zależy wam na powrocie do czasów, gdy nie było jeszcze Detonatora? Z raportów FBI wynika, że przestępczość wcale nie wzrosła...
- Nie czytałem tych raportów - rzekł Dillard. - Słyszałem za to o dwu-, trzy-, czteroosobowych, a czasem nawet liczniejszych grupach bandziorów działających wspólnie. Włamują się do domów, okradają ludzi przy bankomatach, wciągają kobiety do samochodów...
- To prawda - przyznał Breland, wprawiając swojego rozmówcę w osłupienie. - „Przestępczość zespołowa”. Tak to nazwali specjaliści z FBI. Rzeczywiście, notujemy wzrost przestępczości zespołowej i wcale nie jest mi to obojętne. Nie wiem tylko jakie rozwiązanie mogłoby pomóc...
- Może zespół pana Smitha i pana Wessona?
Ku zaskoczeniu Brelanda, to pułkownik Harris, spoglądająca spod zmarszczonych brwi na Dillarda, przechwyciła tę retoryczną piłeczkę.
- Prawda jest taka, że prezydent ma rację - powiedziała. W pewnych sytuacjach nawet broń nie pomoże. Czy jąmasz, czy nie, niewiele zdziałasz przeciwko takiemu „zespołowi”. Co więcej, widok spluwy w twojej dłoni może sprawić, że napastnicy strzelą pierwsi.
Dillard splunął nerwowo.
- Do diabła, pani pułkownik, proszę nie pomagać temu faszyście.
- Nie pomagam. Ale nie mogę zaprzeczyć rzeczom oczywistym. A skoro już o tym mowa... - dodała, spoglądając na Brelanda. -
Kiedy FBI nie podało statystyk za zeszły rok do publicznej wiadomości w zwyczajowym terminie, wielu z nas uważało, że wie, co jest grane: były tak złe, że Biuro szukało sposobu na ich poprawienie.
Breland zacisnął usta i powoli pokręcił głową.
- Odwrotnie. Rzecz w tym, że liczby są aż za dobre. Chociaż niektórzy przestępcy zmienili taktykę, zanotowano spadek liczby zabójstw o czternaście procent, gwałtów, co najmniej o dziesięć, rozbojów prawie o dwadzieścia, a napadów z broniąw ręku o jedną trzecią, przy czym większość z nich dotyczyła sektora handlowego...
- Przecież to czysta propaganda - stwierdził z niesmakiem Dillard.
- Nie, to dobre nowiny - odparował Breland. - To znaczy, że możemy mieć nadzieję na to, iż Amerykanie staną się równie cywilizowanym ludem jak mieszkańcy Europy, uprzemysłowionej Azji czy Kanady. To znaczy, że znaleźliśmy sposób na zmianę zasad gry i utrudniliśmy życie przestępcom, przez co niektórym z nich odechciało się działać. To znaczy, że Detonator i Zagłuszacz ocaliły mniej więcej sto tysięcy waszych rodaków.
- Więc dlaczego nie ogłaszacie statystyk? - spytała Harris. Dlaczego media milczą?
- Dlatego, że nie pozwoliłem FBI publikować danych aż do chwili, kiedy wyniki będą absolutnie niepodważalne. Wiem, że niektórzy odnieśliby się do nich bardzo sceptycznie, więc nie zamierzam pomagać im we wmawianiu sobie, że liczby zostały spreparowane.
- Ja na przykład nie wierzę w nie ani trochę - wtrącił poirytowany młodzieniec. - To jedno wielkie kłamstwo, po prostu pańska strategia na reelekcję: naszczać na nas i powiedzieć, że to deszcz...
- Dosyć, szeregowy Terrell - przerwała mu ostro Harris.
- Co?
- Rozmawiasz z prezydentem Stanów Zjednoczonych. Jesteś mu winien szacunek.
- Szacunek? To jakiś obłęd. Nie wierzę własnym uszom. Mam okazywać szacunek tchórzowi i zdrajcy? Ten człowiek wyciął serce Drugiej Poprawce, a dowódca warty wdzięczy się do niego. Rzygać mi się chce.
- Żandarmi, odprowadzić szeregowego Terrella do galerii...
- Nie, nie trzeba - odezwał się Breland i zrobił krok naprzód. Chcę z nim porozmawiać. Jak się pan nazywa?
- Steve Terrell - odpowiedział młody mężczyzna z buntowniczym błyskiem w oczach.
Breland skinął głową.
- Nie znasz faktów, Stevie Terrellu. Ta technologia powstała w sektorze prywatnym. Do jej wynalezienia nie przyczynił się ani jeden cent z waszych podatków i nikt w Waszyngtonie nie spodziewał się takiego prezentu. Wszystko to jest zasługą ludzi, którzy zrozumieli coś, czego sam nie chce pan głośno powiedzieć: że większość z nas nie ma ochoty żyć między rewolwerowcami.
- Założę się, że większość posiadaczy broni też nie ma na to ochoty - dorzucił ktoś cicho.
- A teraz ci ludzie mają własną broń - ciągnął Breland. - Taką, przy której pański winchester jest zabytkiem nadającym się do muzeum, lub co najwyżej dość drogą maczugą. Wszystko się zmienia. Karta Praw nie gwarantowała panu wieczystej przewagi technologicznej prochu strzelniczego i gwintowanej lufy.
- Za to cholernie wyraźnie gwarantowała mi prawo do posiadania broni, żebym mógł sprzątnąć każdego faszystowskiego zdrajcę, który spróbuje mi ją odebrać.
- I po to pan tu przyjechał, panie Terrell? Szuka pan drugiej szansy?
- Przyjechałem bronić Konstytucji przed jej wrogami, i to nie tylko tymi z zewnątrz. Pan też miał się tym zajmować.
- I zajmowałem się - odparł Breland. - Gdybyśmy byli, jak to pan mówi, faszystami, dopracowalibyśmy tę technologię, zebrali flotę niewykrywalnych śmigłowców i czarnych furgonetek, a potem w ciągu jednej nocy rozbrajali całe miasta...
- A gdybyście byli patriotami, jak pan Bóg przykazał, posłalibyście tę waszą technologię na samo dno Jeziora Górnego.
- Mamy rozbroić pańskiego sąsiada, ale pana nie? - spytał Breland, przekrzywiając głowę. - Cóż za interesujący przykład dwutorowego myślenia. Na pańskie nieszczęście, Sąd Najwyższy jest innego zdania.
Terrell spojrzał na niego wilkiem.
- Ta decyzja była wynikiem transakcji między możnymi tego kraju, którzy nigdy nie chcieli, żeby prości ludzie mieli własną broń.
- Stanowczo za mocno ulegasz podszeptom fantazji graniczącej z manią prześladowczą, Stevie Terrellu - stwierdził oskarżycielskim tonem Breland, po czym odwrócił się w stronę pani pułkownik. - Nie rozbroiłem was. Nadal dysponujecie bronią na własnej
ziemi, jeśli taki jest wybór wasz i waszych rodzin. Nadal możecie polować. Nadal możecie odwiedzać strzelnice i kluby sportowe. Jeżeli żyjecie, pracujecie i spędzacie wolny czas na pustkowiach naszego kontynentu, nadal możecie prowadzić samotne życie mieszkańców pogranicza. Nie odebrano wam tych praw. Ale opuszczając wasze posiadłości i przybywając do wiosek, miasteczek i miast, gdzie mieszka większość z nas, przekonacie się z czasem, że coraz mniej jest miejsc, w których wasza broń jest potrzebna lub choćby mile widziana. Wtedy będziecie musieli podjąć decyzję. Czy odwrócicie się do nas plecami i będziecie się trzymać z daleka? Czy dołączycie do nas i zaakceptujecie nasze zasady? A może spróbujecie przeforsować własne, sięgając po broń? Nad tym właśnie się zastanawiam, gdy patrzę na was z tamtych okien: jakiego dokonacie wyboru. Powoli rozejrzał się dokoła, próbując odczytać coś z nieprzeniknionych i słabo widocznych w mroku twarzy. - A kiedy już go dokonacie, pewnie nie zabawicie tu dłużej.
- A pan nie zabawi długo tam - krzyknął ktoś wesoło z ciemności.
- Zapewne - zgodził się Breland. - I wiem, że nie będziecie za mną tęsknić. Ale dokądkolwiek stąd odejdziemy, czeka nas życie w świecie, którzy sami wykreujemy dokonując wyborów. Możecie uczynić go światem jednostek działających wyłącznie we własnym interesie. Możecie też podjąć przemyślane ryzyko: dołączyć do nas i spróbować życia w społeczeństwie.
- Kolektywistyczny bełkot.
- Nie. To się nazywa praca zespołowa - odparował Breland. Wiem, ile można osiągnąć dzięki niej. Żałuję, że wy nie wiecie. Nie uważam, żeby ludzie zostali stworzeni do życia w samotności i strachu przed sobą nawzajem. Moim zdaniem najlepiej spisujemy się wtedy, gdy zapominamy o lęku i działamy razem... choć to prawda, że drapieżniki czają się wokół i niektórzy z nas mogą w tej grze stracić.
- Zgłasza się pan na ochotnika?
- Jeśli tak będzie trzeba - rzekł Breland. - Do czego dojdzie, jeżeli będziemy myśleć wyłącznie o sobie? Myślmy szerzej. Kant nazwał to imperatywem moralnym: działaj w myśl takich zasad, które z powodzeniem mogłyby stać się uniwersalnym prawem. Czy chcecie żyć w świecie, w którym dziesięć miliardów ludzi podąża waszym śladem? Oto prawdziwa próba. Oto, do czego sprowadza się nasz wybór. I to właśnie chciałem wam powiedzieć, choć nie wie-
działem o tym aż do tej chwili. Bądźcie pewni swojego wyboru. Prezydent odszukał wzrokiem pułkownik Harris i uśmiechnął się lekko. - Dziękuję, że zechcieliście mnie wysłuchać. - Kobieta skinęła głową, a Breland odwrócił się.
Jak było do przewidzenia, w tłumie znaleźli się tacy, którzy nie zamierzali pozwolić, by do niego należało ostatnie słowo. Niewielka grupa krzykaczy odprowadziła go poza granice parku, skandując zaczepne hasła spoza kręgu ochroniarzy z Secret Service.
Jednemu z młodych mężczyzn nie wystarczyło miotanie obelg. Gdy prezydent był tuż obok bramy, chłopak ruszył do ataku, ściskając w obu dłoniach kamienie wielkości pięści.
- Myślisz, że jesteś bezpieczny?! Nic z tego! - krzyknął z odległości dziesięciu metrów, po czym rzucił kamieniem.
W tym momencie jeden z agentów stał już w pozycji obronnej i celnym uderzeniem kija odbił pocisk, który nie czyniąc nikomu krzywdy uderzył w stalową siatkę ogrodzenia. W tej samej chwili drugi agent rzucił się w stronę napastnika z kijem wystawionym do przodu na podobieństwo lancy. Zadawszy młodzieńcowi jeden cios w brzuch, ochroniarz natychmiast powrócił do szyku, by zamknąć krąg ciał wokół prezydenta.
Breland nie zobaczył nic więcej - otoczony przez agentów przecisnął się przez bramkę i szybkim krokiem ruszył dalej. Charles Paugh wyszedł mu na spotkanie i powitał tonem dziwnie podobnym do tego, którym czyniono prezydentowi wyrzuty po drugiej stronie ogrodzenia.
- Do przewidzenia. Najzupełniej do przewidzenia. Potrząśnij gniazdem szerszeni, a na pewno zaatakują. Mam nadzieję, że zaspokoił pan swojąciekawość, bo John Burkę będzie pewnie chciał wrzucić pana do worka i na miesiąc zamknąć w piwnicy.
- Wciąż uważam, że warto było spróbować - odparł Breland. Tyle że źle się to skończyło. - Nie mógł udawać, że atak nie zrobił na nim przygnębiającego wrażenia. - Idę na górę. Jeśli John ma ochotę dać mi klapsa, może to zrobić rano.
- Powiem mu. Tylko proszę, niech pan już nie podchodzi do okna, dobrze?
John Burkę nie usłuchał rady. Pół godziny później zadzwonił do prezydenta, prosząc o dziesięciominutowe spotkanie.
- Chcę panu pokazać coś, po czym, jak sądzę, będzie panu łatwiej zasnąć - powiedział.
- Macie tego faceta?
- Tak, napastnik jest pod kluczem.
- Dla mnie to wystarczy.
- Mam coś lepszego, panie prezydencie. Nie pożałuje pan. Breland ustąpił. Po chwili Burkę wychynął z windy, trzymając
w lewej dłoni kostkę z nagraniem.
- Do gabinetu? - spytał.
- Wszystko jedno.
Burkę ruszył przodem. Zajął miejsce na krześle stojącym najbliżej wiszącego ekranu i zestawu multimedialnego, kładąc sobie na kolanach sterownik urządzenia. Breland stanął obok swojego ulubionego, porządnie sfatygowanego, skórzanego fotela.
- Oto atak z kamery numer szesnaście - powiedział Burkę, gdy na ekranie pojawił się zamazany obraz. - Proszę obserwować lewy górny róg; tam pojawi się napastnik. O, proszę... teraz zatrzymuje się, żeby krzyknąć... a tu agent Frank Baines odbija kamień.
- Dobra robota - mruknął z uznaniem Breland.
- Powiem mu, że pan tak uważa. Będzie zadowolony; jest fanem Dodgersów. A teraz coś, czego już pan nie widział. Agent Toni Waters właśnie zaatakowała napastnika. Nie pobiegła za nim i nie zatrzymała tylko dlatego, że wydałem wyraźny rozkaz: najważniejszym zadaniem jest doprowadzenie pana z powrotem do Domu. Mężczyzna wziął więc nogi za pas i umknął, z niewielką pomocą kumpli. Jestem pewien, że znaleźlibyśmy go, bo znak barwiący pozostawiony przez kij przenika przez ubranie i wżera się głęboko w skórę...
- Chwileczkę... Jak to „znaleźlibyśmy”? Czy nie mówił pan, że go macie?
- Mówiłem. Oto widok z kamery numer osiemnaście, mniej więcej dziesięć minut później. To nasi ludzie, o tu, na dole, organizują grupę do przeszukania parku. A tu, u góry ekranu, widać coś, co chciałem panu pokazać.
Breland spojrzał z ukosa na ekran. Z parku wynurzyła się grupa sześciu ludzi. Widać było wyraźnie, żejedenznichjestprowadzony wbrew swojej woli.
- Czy to on?
- Tak jest. David Joseph Markham.
- To znaczy, że dopadli go pańscy ludzie w parku?
- Nie mieli okazji - odparł Burkę. - Milicja zrobiła to za nas. Areszt obywatelski. Oto dowódca nocnej warty i sierżant żandarmerii. Przekazują Markhama szefowi grupy naszych agentów.
- A niech mnie...
- Kiedy to zobaczyłem, pomyślałem, że widzieli nasze przygotowania do akcji i zrozumieli, że nie ukryją sprawcy w obozie, więc wolą go wydać. Potem jednak dostałem wiadomość od agenta z parku, że facet wcale nie zamierzał tu zostać. - Uciekał w stroną Liberty Avenue, krzycząc do swoich kolesiów, żeby powstrzymali pościg. Domyślam sią, że miał mniej przyjaciół niż mu się zdawało. Dopadli go na pomoc od fontanny.
- Nigdy bym nie przypuszczał - powiedział Breland, potrząsając głową. - Nie spodziewałbym się jakiejkolwiek pomocy z ich strony.
Burkę zatrzymał odtwarzanie na ostatniej klatce nagrania.
- Cóż, może dlatego pułkownik Harris napisała to, co napisała. Tylko niezupełnie rozumiem, co to miało znaczyć.
- O czym pan mówi?
- Kiedy przekazywała nam Markhama, dała agentowi wiadomość dla pana. - Burkę wyciągnął z kieszeni białą wizytówkę i zmrużył oczy patrząc na koślawe, odręczne pismo. - Napisała: „Dam szansę panu, Kantowi i społeczności. Mam nadzieję, że to coś więcej niż piękne słowa”. Zdaje się, że to jej podpis... - Burkę odłożył kartonik na pulpit sterujący i spojrzał na Brelanda. - Kim jest ten Kant?
Ale prezydent już go nie słuchał. Odwrócił się i wyglądał przez okno na park, choć gęste korony klonów zasłaniały mu widok.
- Ja też, pani pułkownik - powiedział miękko. - Ja też.
Breland siedział samotnie prawie przez godzinę, myśląc o Groverze Wilmanie. Próbował otrząsnąć się z szoku po przygodzie z Milicją Wolności. Teraz, gdy frustracja ustąpiła miejsca zmęczeniu i rezygnacji, wizyta w parku wydawała mu się wyjątkowo nierozsądnym posunięciem.
Gdy wreszcie postanowił wyjść z gabinetu, dotknął przelotnie wizytówki przyniesionej przez Burke’a. Zerknął na nią nieuważnie i już miał schować do kieszeni.
Jego wzrok padł jednak na wytłoczoną, srebrną literę „Q” ze strzałką skierowaną w prawo. Obok widniało nazwisko „Carol Westin Harris”, a poniżej adres sieciowy. Na odwrocie, pod tekstem, znajdowało się coś, co Burkę uznał za podpis - replika tajemniczego znaku w prawym dolnym narożniku wizytówki.
- Co u licha... Burkę! - krzyknął, ruszając ku drzwiom. Dotarł do nich w pełnym biegu. - Charlie!
Nie było odpowiedzi. Breland wrócił pospiesznie do zestawu multimedialnego i zasiadł w fotelu przed ekranem.
- Głos. Logowanie. Ochrona, posterunek numer jeden. - Obraz o niskiej rozdzielczości, przedstawiający młodego żołnierza korpusu Marines, siedzącego za biurkiem, pojawił się w prawej górnej ćwiartce ekranu. - Kto tam? Kapral Mackie? - spytał strażnika. Kto jest w tej chwili w Domu?
- Panie prezydencie, lista wchodzących jest dostępna z każdego stanowiska, na kanale trzydziestym. Przesyłam kopię.
Lista osób przebywających w Białym Domu zapełniła połowę ekranu.
- Cholera, nie to. Tylko personel, pion kierowniczy. Gdzie jest Charlie Paugh?
- Wyszedł, sir.
- A Burkę?
- Służbę przejął kapitan Milton, sir.
- A pani Tallman? Do diabła, sam wysłałem ją do domu, miała gości na kolacji. Czy jest ktoś jeszcze w administracyjnym? Albo w bibliotece? I która jest godzina?
- Mamy technika obrazu w administracyjnym i nikogo w bibliotece. Jest druga dziesięć, sir.
Breland niecierpliwie machnął ręką.
- Głos. Zamknij i wyczyść - polecił. - Głos. Wyszukiwarka sieciowa. Cudzysłów. Futurianie. Zamknąć cudzysłów - dodał po chwili zastanowienia.
Po dwudziestu minutach intensywnego mielenia danych system wyrzucił adresy zespołu kabaretowego, tria syntezatorowego, dwóch grup fanów science-fiction (Nowych Futurianów i Nowych Oryginalnych Futunanów), nieżyjącego pisarza (ale nie Sturgeona, o którym wspominał Wendell Schrock), stron poświęconych dwóm powieściom, filmowi 2-D, przygodowej grze wideo oraz serii komiksów o superbohaterach, lecz żaden z nich nie został skojarzony z symbolem litery „Q” ze strzałką.
Ten z kolei pojawiał się na kilku stronach poświęconych Sturgeonowi, tuż obok wzruszających cytatów na temat miłości, rozsądku i światowego pokoju. Nigdzie jednak nie było śladów Schrocka ani Harris, ani też najmniejszej wzmianki o Sojuszu Na Rzecz Humanistycznej Przyszłości, co wprawiło Brelanda w konsternację. Nawet
potężne narzędzia sieciowe, w które wyposażyło prezydenta Narodowe Biuro Informacji (NIO), nie potrafiły znaleźć związku między Wendellem Schrockiem a Carol Westin Harris.
Do diabła z etykietą, pomyślał Breland i wywołał połączenie ze Schrockiem. Przebicie się przez system rejestracji wiadomości i zmuszenie telefonu analityka, by zadzwonił, wymagało użycia kolejnej zabawki z arsenału NIO.
- Co się dzieje? Kto mówi? - spytał sennie Schrock.
- Musimy porozmawiać, Wendell - powiedział Breland. - Głos. Przekaz wideo.
- Pan prezydent... - W głosie Schrocka pojawiła się nuta zaskoczenia.
Breland przystawił wizytówkę Harris do obiektywu.
- Dziś wieczorem wyświadczono mi nieoczekiwaną przysługę... - zaczął.
- Tak, słyszałem - przerwał mu Schrock.
- Co? Jak to słyszałeś? Jakim cudem?
- W parku zainstalowano co najmniej trzy minikamery, panie prezydencie. To był przebój wieczornych wiadomości.
- Sukinsyny...
W tym momencie na ekranie ściennym pojawił się wizerunek rozczochranego Schrocka.
- Wyszło całkiem nieźle, sir. Słyszałem o wszystkim od Carol, w sieci.
- Zatem ona jest jedną z was. Czy to było to, o czym kiedyś rozmawialiśmy? Pomoc, której miałem się spodziewać?
- Nie, sir. Po prostu miał pan diabelne szczęście.
Breland spuścił wzrok, potrząsnął głową i znowu popatrzył na ekran.
- Wendell, będę bardzo wdzięczny za wyjaśnienie. Kim jesteście? Wiesz, że nie ma sposobu, żeby wpisać do wyszukiwarki ten wasz cholerny znaczek?
Schrock zaśmiał się cicho.
- Trzeba wiedzieć jak. No dobrze, oto wyjaśnienie. Nie ma żadnej świętej księgi, z której mógłbym cytować, więc musi panu wystarczyć Ewangelia według Wendella. Najpierw powiem jak było, a potem wyjaśnię, co się zmieniło w ciągu ostatnich dwóch dni. Otóż Futurianie narodzili się w sieci i nie mogą bez niej istnieć. W sieci spotkali się założyciele i do dziś jest ona medium, przez które kontaktują się ze sobą członkowie Sojuszu. Stało się tak dlatego, że sieć
przeważnie tonie w bagnie ignorancji, dezinformacji, wrogości, szarlataństwa, propagandy, pseudonauki, racjonalizacji i pospolitej głupoty. Futurianie poczuli się rozczarowani tym stanem rzeczy. Naszym zdaniem można sięgnąć nieco wyżej i wymagać nieco więcej od siebie i innych.
- Wspominałeś o tym po ostatnim spotkaniu. Schrock skinął głową.
- Uważamy, że w każdym człowieku tli się iskra rozumu, a w jej w blasku można dostrzec zarys ludzkiej wspólnoty i drogi ku wspólnej przyszłości.
- Możliwe, że ukradnę ci tę sentencję.
- Proszę bardzo. Kto chce należeć do Sojuszu, nie musi wierzyć w A lub nie-A. Wystarczy, że zna racjonalną metodę dokonania wyboru między jednym a drugim. Być Futurianinem znaczy zadawać następne pytanie, mieć otwarty umysł, sprawdzać nowe idee... szczególnie te gładkie i wygodne, które łatwo przedostają się przez barierę logicznego myślenia. Żywimy irracjonalną wiarę w potęgą rozumu. Uczucia mogą zaprowadzić nas dalej, ale rozum uniesie nas wyżej, dlatego staramy się popierać go wszelkimi sposobami.
- Ilu was jest?
- Niewielu. Kilka milionów świadomych członków. A także, licząc optymistycznie, parę miliardów nieświadomych, takich jak pan.
- Międzynarodowa...
- Oczywiście. To niezrealizowana obietnica sieci: ponadpaństwowa społeczność wykształconych ludzi, dążących ku szlachetnym celom, w tym także ku poznaniu prawdy. Cywilizowany Nowy Porządek Świata, w którym nie zabija się ludzi za to, że wierzą w coś innego, lecz edukuje się ich i uczy się od nich wielu rzeczy, zalecając wzajemną tolerancję.
- Widzę w tym niemałą dawkę idealizmu.
- Idealizm jest naszym rumakiem - przyznał Schrock - ale to rozum jest jeźdźcem. I tak oto dochodzimy do dzisiejszego wieczoru...
- Mówiłeś, że coś się zmieniło. Schrock kiwnął głową.
- Niektórzy z nas... wielu z nas, jak sądzę... zajmują się od dłuższego czasu kwestią rozbrojenia. Wydarzenia ostatnich dwóch dni zelektryzowały Sojusz w sposób, jakiego nie doświadczyłem nigdy dotąd. Spotykamy się niemal nieustannie od chwili, gdy zamordowano senatora Wilmana. W pewnym momencie zauważyłem, że jed-
nocześnie załogowało się trzydzieści tysięcy ludzi. I stało się coś, czego się nie spodziewałem: uformowaliśmy komitet. Zaczynamy zorganizowaną akcję poparcia dla pana i Umysłu przeciw Szaleństwu. Mamy już tysiące ochotników.
- Co chcecie robić?
- Stawiać opór tym, którzy chcą pana pogrążyć i powstrzymać rozbrojenie, tym, którzy myślą, że utrata jednego przywileju to zbyt wygórowana cena za pokój. Ci ludzie działają od miesięcy i wiemy, że są dobrze zorganizowani: mówią jednym głosem, wykrzykując te swoje głupie, choć mądrze brzmiące apele. Nie dyskutują, tylko uprawiają propagandę. I świetnie im wychodzi docieranie z tym wszystkim do publiczności. Chcemy postawić na rozum przeciwko propagandzie. Zarówno w świecie realnym, jak i wirtualnym istnieje mnóstwo miejsc, w których ludzie rozmawią jąze sobą: chat roomy, wiece, kluby czytelnicze, grupy dyskusyjne, bary czy ławki parkowe. I my tam będziemy. Sprawimy, że wszędzie dotrze nasz cierpliwy głos domagający się rozsądku.
- Zazdroszczę ci optymizmu, Wendell. Przyznaję, że sam z trudem go w sobie odnajduję.
- Proszę się nie poddawać, sir - zaapelował żarliwie Schrock. - Nigdy jeszcze nie byłem bardziej dumny z mojego prezydenta niż w chwili, kiedy patrzyłem, jak wchodzi pan w ten tłum zaledwie czterdzieści osiem godzin po śmierci przyjaciela. Tego wieczoru zmienił pan czyjeś zdanie. Jutro zmienimy dziesięć kolejnych, a następnego dnia setkę. Niech pan podtrzymuje tę iskrę rozumu, a my tchniemy w nią życie.
Walizkowy zagłuszacz zadebiutował na Targach Elektroniki Użytkowej w Las Vegas. Toshiba zaprezentowała zgrabny, trzyelementowy system złożony z zasilanej sieciowo podstawy przeznaczonej do użytku domowego, jej odpowiednika w wersji samochodowej oraz ośmiokilogramowej teczki z samym zagłuszaczem, zdolnym do godzinnej pracy o niewielkim zasięgu lub do wygenerowania trzech impulsów dalekiego zasięgu. Jej nabywcami mieli być szefowie firm, toteż pięciocyfrowa cena nie zmniejszyła popytu. Koncern Safeco zaprezentował Bezpieczny Szlak - cywilną wersję plecaka typu Suppresor, używanego przez policję w dwudziestu ośmiu krajach, a także Wartownika - przystawkę do produkowanego wcześniej, modularnego systemu obronnego dla domu.
Absolutnym przebojem Targów była jednak Srebrna Tarcza firmy Celestial - najprostszy zagłuszacz domowy. Zbudowana z niezbyt wyrafinowanych podzespołów, Srebrna Tarcza miała rozmiary niewielkiego stolika i wagę małej lodówki. W trybie pracy ciągłej pożerała mniej więcej tyle mocy, ile grzejnik oporowy. Oferowano ją w cenie dobrego telewizora, z atrakcyjnym opakowaniem i obudową przypominającą sprzęt gospodarstwa domowego lub mebel. Wstępne zamówienia biły wszelkie rekordy, tak że po sześciu tygodniach firma Celestial sprzedała całą swoją roczną produkcję, a Goldstein wyruszył do Azji w poszukiwaniu wolnych mocy produkcyjnych.
Nagłe pojawienie się „urządzeń Hortona” na rynku wywołało błyskawiczną reakcję Kongresu, który podjął próbę zdławienia tego procesu w zarodku. Ustawa „O równości prawa do samoobrony”, autorstwa senatora HapaNeely’ego, była śmiałą próbą unieszkodliwienia prywatnych zagłuszaczy poprzez ograniczenie zasięgu ich działania do trzydziestu metrów lub najbliższej granicy posesji. Projekt przeszedł z zapasem głosów blokującym prawo veta, ale prawnicy Arsenału Tarczy Życia pogrzebali go, nim nabrał mocy urzędo - wej.
- Jeżeli autorzy tego aktu prawnego zechcą publicznie zademonstrować, iż powszechnie używana broń palna ma zasięg zaledwie trzydziestu metrów i respektuje granice posesji - powiedział główny radca firmy, stojąc na schodach sądu - to powód chętnie wycofa zażalenie. W przeciwnym razie liczymy, że sąd obnaży bezsens nowej ustawy.
Sąd Dystryktu stanął na wysokości zadania, ale Kongres natychmiast zabrał się do pracy. Tym razem przypuścił trójstronny atak, wykorzystując do swoich celów federalny aparat biurokratyczny.
Komitet Izby zlecił Federalnej Komisji Handlu dokonanie analizy „kwestii zdrowotnych” dotyczących długotrwałego narażenia dzieci i kobiet ciężarnych na działanie pola zagłuszacza. Senat polecił Federalnemu Ministerstwu Lotnictwa i Federalnej Komisji Komunikacji, by przeprowadziły wspólne śledztwo w sprawie katastrofy maszyny VentureStar w Dallas. Miało ono ustalić, czyjej przyczyną nie była interferencja wywołana przez zagłuszacze portu kosmicznego. W Ministerstwie Żywności i Leków złożono zapytanie o wyniki badań nad domniemanym negatywnym wpływem urządzeń Hortona na mikroprocesory wbudowane w implanty medyczne, prowadzącym niekiedy do śmierci pacjentów.
Każdy z tych zarzutów był naciągany, jeśli nie wręcz fałszywy. Razem jednak mogły wywołać nie tylko długie miesiące „złej prasy”, ale także całą serię lokalnych akcji prawodawczych, od upomnień po całkowite zakazy stosowania zagłuszaczy.
Wszystko to było elementem wojny percepcyjnej, toczącej się wszędzie tam, gdzie można kształtować opinię publiczną. Pod koniec roku wydawało się już jednak, iż wynik walki jest przesądzony. Nie doszło do rewolucji przeciwko rządowi, a klasa średnia nie wszczęła wojny domowej.
Zamiast tego dokonała się ewolucja w podejściu ludzi nie tylko do samej broni, ale i całego problemu przemocy. Oburzenie i sprzeciw społeczny zajęły miejsce zwykłego cynizmu, który do tej pory pozwalał Amerykanom tolerować brutalność przestępców, traktować ją jako zło konieczne i zbywać wzruszeniem ramion.
- Teraz, gdy w końcu zrozumieliśmy, że jesteśmy chorzy, wjaki sposób poznamy, że nasz stan się poprawia? - pytał bohater przebojowej sztuki zatytułowanej Izolatka.
Z czasem pojawiła się odpowiedź.
Po raz pierwszy w historii liczba handlarzy bronią dysponujących licencją federalną była niższa niż liczba doradców kryzysowych Narodowej Służby Zdrowia. Sprzedawcy detaliczni stali się gatunkiem zagrożonym - w ciągu jednego roku zamknięto co trzeci sklep, a wiele z pozostałych trwało na rynku wyłącznie przez upór właścicieli, przynosząc im straty. System objazdowych targów broni dogorywał, bo sprzedających było więcej niż kupujących, a ceny spadały w dramatycznym tempie.
Producenci sprzętu i amunicji mieli się niewiele lepiej - fala fuzji, przejęć i bankructw znacząco przerzedziła ich szeregi, a i tak nikt nie był pewien, ilu zdoła przetrwać na kurczącym się rynku. Remington-Colt czterokrotnie dokonał zwolnień grupowych. Firma-matka zarządzająca Winchesterem sprzedała go niemieckiemu koncernowi produkującemu narzędzia, bardziej zainteresowanemu samymi fabrykami niż tym, co w nich wytwarzano.
W odpowiedzi na stale malejącą liczbę przestępstw z użyciem broni palnej władze stanu Massachusetts zniosły większość praw dopuszczających posługiwanie się nią, a dodały przepis uznający za przestępstwo uszkodzenie lub dezaktywację urządzeń Hortona. W ciągu miesiąca podobne uregulowania wprowadziło kolejnych trzydzieści pięć stanów.
Zwykli obywatele również zauważyli regres przestępczości. Millennium Media, największy z anglojęzycznych koncernów medialnych, usunął z pakietu Wszystko dla Domu kanał Świadek Zbrodni, motywując tę zmianę spadkiem oglądalności. Specjalnością tego pasma były całodobowe przekazy na żywo z miejsc zbrodni i relacje z pościgów policyjnych, zbierane z sześciu kontynentów. W jego miejsce pojawiła się Cudowna Planeta, kanał turystyki wirtualnej firmowany przez National Geographic.
Nie był to koniec kłopotów Świadka Zbrodni. Zarząd kanału obciął o jedną trzecią budżet transmisji i wprowadził system „deja vu” - dwunastogodzinnych powtórek. Jednak i to nie wystarczyło. Dwa miesiące później, po wycofaniu się głównego reklamodawcy, Świadek Zbrodni zaczął wieść mamą egzystencję jako kanał subskrypcyjny, a po kolejnych sześciu tygodniach zbankrutował.
Tym głównym reklamodawcąbył gigant rynku wynajmu nieruchomości, Halstead Homes, reklamujący swoje luksusowe lokale hasłem „Śpij spokojnie - twój dom to Halstead Home”. Wobec spadku zainteresowania ofertą prezes firmy ogłosiła zmianę strategii. Odtąd Halstead miał być „luksusową i wygodną alternatywą dla klasy średniej”.
- Nie można sprzedawać tego, co ludzie już mają - wyjaśniła w wywiadzie dla „Wall Street Journal”. - Musimy zaproponować coś więcej niż bezpieczeństwo, jeśli chcemy przyciągnąć klientów.
Czy wszystkie te wydarzenia istotnie były ze sobą powiązane, tak jak się wydawało, pozostawało kwestią dyskusyjną. Dyskusje jednak nie mogły powstrzymać ludzi przed patrzeniem z nadzieją w przyszłość.
Z pewnością istniało jeszcze wiele miejsc niebezpiecznych i ludzi, którym nie można było ufać. Nie brakowało jednak chętnych do poszukiwania takich sposobów zmierzenia się z rzeczywistością, by uciekanie się^do użycia broni nie było konieczne.
Często cytowano słowa „błękitnej ninja” z Nowego Jorku, detektyw sierżant Jan Flynn: „Być uzbrojonym to nie to samo, co być bezpiecznym, a być nieuzbrojonym to nie to samo, co być bezrad - nym”. Drobna, błękitnooka Flynn stała się symbolem nowych czasów, niestrudzenie demonstrując tę prawdę w studiach i audytoriach północno-wschodnich stanów. Setki szkół przyjęły Wprowadzenie do Samoobrony - podręcznik wydany przez nowojorską policję -
prawie jak biblię, według której nauczano na nowo organizowanych kursach dla dorosłych.
Władze Pensylwanii posunęły się jeszcze dalej, wprowadzając do programu szkolnego dla dzieci od lat pięciu do piętnastu nie tylko elementy samoobrony, ale także „technik panowania nad gniewem”. Zajęcia, podczas których pozwalano malcom wykrzyczeć się i walczyć pałkami z gąbki, prowadzono na wzór udanych programów pilotażowych z Youngstown w stanie Ohio i z Baltimore, gdzie liczba aktów przemocy z udziałem nieletnich spadła o dziesięć procent.
W Los Angeles charyzmatyczny przywódca Bractwa Islamskiego ogłosił, że Allah błogosławi mężów i ojców, dając im „antidotum na pustkę, esencję wspólnoty i klucz do prawości”. Ostrzegając, że „bezczynne dłonie” mężczyzny, który nie ożenił się jeszcze w wieku lat dwudziestu trzech, stanowią niebezpieczeństwo dla niego samego i dla społeczności, Benjamin Muhammad obwieścił, że Bractwo zacznie aranżować małżeństwa nawet piętnastoletnich chłopców i czternastoletnich dziewcząt.
- Tylko wtedy, gdy znamy swoje miejsce, możemy odnaleźć swoją drogę - stwierdził przywódca podczas zbiorowego ślubu pierwszych dwudziestu jeden par połączonych przez swatki. - Miłość nas cywilizuje, małżeństwo dopełnia, a wiara wznosi na wyżyny.
W Atlancie stowarzyszenie kościołów Południowych Baptystów stworzyło zespół pastorów-mediatorów. Wyznaczono im zadanie przeciwdziałania tak zwanej ulicznej sprawiedliwości. Uzbrojeni jedynie w składane stołki i autorytet koloratki, mediatorzy zażegnywali konflikty tam, gdzie się rodziły - na rogach ulic, na podwórkach i werandach. Kompromisy, które wypracowali, pieczętowano uściskiem ręki i położeniem dłoni na Biblii, a na ich straży stały oczekiwania świadków przysięgi.
Tak we wspólnotach budziło się sumienie, a w sumieniach poczucie wspólnoty.
Jednak bez względu na to, ile było przykładów zbiorowego „nawrócenia”, przemiana polegała przede wszystkim na indywidualnych aktach odwagi i zaangażowania. Większość z nich dokonywała się całkowicie prywatnie, bez świadków i bez celebry. Niektóre jednak stawały się faktami publicznie znanymi, a ich wpływ wykraczał znacznie poza sferę „dobrego przykładu”.
Pięćdziesięcioośmioletnia wdowa i babcia, Marge Winkins, dyrektorka oddziału banku w Rochester w stanie Nowy Jork, obudziła się pewnej nocy słysząc dźwięk tłuczonego szkła w wynajętej drugiej połówce bliźniaka, zajętej przez sześćdziesięciosześcioletnią, emerytowaną nauczycielkę chorą na zapalenie stawów. Niepokojąc się o lokatorkę, Marge ruszyła na rekonesans, uzbrojona w puszką sprayu na osy i indiańską pałkę.
Udało jej się zaskoczyć dwóch nieletnich intruzów, uzbrojonych w noże. Obaj trafili do szpitala - jeden z porządnie posiniaczonymi genitaliami, a drugi oślepiony trucizną i krwawiący z rany od uderzenia pałką tuż nad uchem, które wywołało również wstrząs mózgu.
- Rzeczywiście, zaskoczyła ich pani, ale dlaczego nie zadzwoniła pani najpierw pod dziewięćset jedenaście? - pytali wszyscy dziennikarze, gdy Marge zaczęła pojawiać się w telewizji.
- Dlatego, że to ja byłam na miejscu - odpowiadała. - Przecież każdy z was zrobiłby to samo dla przyjaciela, prawda?
Idol muzyki pop, Kip Knight, gitarzysta solowy kwintetu „Mach 5”, zrujnował własny image szatańskiego playboya, umieszczając wideo-spowiedź na stronie internetowej zespołu.
- Jestem pijakiem - oznajmił. - A gdy sobie wypiję, paskudne gówno, które mnie wypełnia, wylewa się na zewnątrz. Biłem i raniłem każdą kobietę, na której mi zależało. Wiele z tych, na których mi nie zależało - wszystkie te chętne dziewczyny, którym skinienie głowy menadżera otworzyło drogę za kulisy i do naszego hotelu traktowałem tak samo.
Nie powiem wam, dlaczego tak było i skąd brała się we mnie ta wściekłość, ale chcę przeprosić te kobiety - Dove, Paulę, Norię, Sam, Mackie i całą resztę - za to, że nie potrafiłem inaczej sobie z nią radzić, że je wykorzystałem, tylko dlatego że jestem Kipem Knightem, a one dobrze wiedziały, że całe tabuny dziewczyn chętnie zajęłyby ich miejsce. Nie powinienem był tego robić. Na świętego Piotra, żałuję, że tak się stało.
I chcę coś powiedzieć wam, facetom. To będzie krotkami nieskomplikowana mowa, ale słuchajcie uważnie, bo to ważne: spośród wszystkich głupstw, które popełniamy, największym jest podniesienie ręki na kogoś, kto nas kocha. Bez względu na to, jaki macie problem, jakie gnębią was demony, jakiej napiliście się trucizny, nie róbcie tego, co ja - nie odrzucajcie tego daru. Znajdźcie inny sposób. Właśnie to muszę teraz zrobić - znaleźć inny sposób.
Odzew na ten apel był tak niezwykły, że Knight wespół z trzema innymi sławami założył Inny Sposób - „grupę nie-wsparcia” dla mężczyzn nadużywających przemocy.
Jednak nikt nie wprawił w zdumienie większej rzeszy ludzi, nie wzbudził tak silnych emocji i nie stał się symbolem zachodzących przemian w takim stopniu, jak znany komentator Herbert Rogers. Jego słynny program Funhouse wywierał niemal równie wielki wpływ na oblicze przemysłu rozrywkowego, jak na tłumy widzów, którzy dwa razy w tygodniu wysłuchiwali jego opinii.
- Ci z was, którzy pamiętajądwudziesty wiek, wiedzą, że zajmuję się masową rozrywką od czasów, gdy „kino” oznaczało projektor i płaski ekran, a „wideo” kojarzono z taśmą VHS i dziewiętnastocalowym ekranem - powiedział ponuro Rogers rozpoczynając specjalne wydanie swojego programu, zatytułowane Nagrody Publiczności. W tamtych czasach pozwalałem na to, żeby obrazy morderstw popełnianych na dziesiątkach tysięcy istot ludzkich spokojnie przepływały przez moje oczy i myśli. Z moich kalkulacji wynika, że widziałem więcej miejsc zbrodni niż którykolwiek detektyw, więcej walk niż żołnierz zawodowy i więcej zwłok niż niejeden patolog.
Ze wstydem wspominam, ile razy namawiałem was, byście płacili komuś za wciskanie tych samych brutalnych obrazów w wasze myśli. Znacznie bardziej jednak martwi mnie to, że z biegiem lat stałem się tak obojętny na przemoc, iż najczęściej w sali projekcyjnej obserwowałem tryskającą krew i padające ciała... ze znudzeniem.
Wzruszeniem ramion zbywałem skargi, jakoby przemysł filmowy zmienił zabijanie w sport, któremu nie brakuje widzów. Żyjemy w świecie przemocy, mówiłem sobie, a te filmy są tylko odbiciem rzeczywistości.
Odrzucałem też zarzuty, jakoby kino akcji było jedynie pożywką dla paranoicznych snów o potędze i pornografią przemocy. Te filmy są kreskówkami, mówiłem sobie, przecież nikt nie bierze ich poważnie.
Kręciłem głową słysząc, jakoby ćwiartowanie i zabijanie mężczyzn dla rozrywki było produktem rozpustnego seksizmu. Mówiłem sobie, że prawdziwym seksizmem jest sprzedawanie biletów, by ludzie mogli popatrzeć na gołe piersi młodych aktorek.
Myliłem się. Myliłem się od początku do końca.
Magia kina polega na tym, że niejako „zawieszamy” naszą niewiarę. Innymi słowy, oszukujemy samych siebie, wmawiając sobie, że to, co widzimy i słyszymy, jest prawdziwe. I wychodzi nam to całkiem nieźle. Wychodzi tak dobrze, że nigdy nie udaje nam się do końca
wyrzucić z pamięci raz obejrzanych obrazów. Kiedy wieczorem zastanawiam się, czy na pewno zamknąłem drzwi do domu, to nie rzeczywistość mojego życia każe mi wyskoczyć z łóżka i sprawdzić dwa razy - to demony z tysiąca horrorów i dreszczowców o szalonych seryjnych mordercach, wiecznie żywe w głębi mojego umysłu.
Lubimy słuchać opowieści, które potwierdzą jąnaszą wizję świata, ale jakimś sposobem wszystko stanęło na głowie i teraz oczekujemy, że rzeczywistość stanie się podobna do fikcji. A prawda jest taka, że już na długo przed pojawieniem się Detonatora większość policjantów przez całą swą karierę ani razu nie strzeliła do podejrzanego, nie mówiąc już o zabiciu kogokolwiek. Czy w katalogu hitów kinowych znajdziemy ślad takiej rzeczywistości?
Wielu z nas wierzy, że żyjemy w niebezpiecznym miejscu i w niebezpiecznych czasach. Jednak prawda jest taka, że dotyczy to tylko nielicznych. Ilu prawdziwych ludzi pobito, zasztyletowano, podpalono, wysadzono w powietrze lub zastrzelono w tym roku na waszych oczach? A ilu wyimaginowanych? A teraz pomyślcie o tym, ile trupów widzieliście dzięki oddawaniu się przez całe życie tak zwanej rozrywce.
Dlaczego pozwoliliśmy, by prawda utonęła w kłamstwie? Dlaczego zadajemy gwałt własnym zmysłom i zatruwamy własną wrażliwość? Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale wiem, że czas z tym skończyć. To tylko uzależnienie od adrenaliny, nic więcej.
A zatem dość. Poddam się detoksykacji. Rezygnuję z mocnych wrażeń. Widziałem już dość wojen, zamachów i śmierci, które liczą się tylko dlatego, że łączą stronę drugą scenariusza ze stroną czwartą. Dość gangów, gangsterów, bezlitosnych terrorystów i szalonych, seryjnych morderców.
Chcę wreszcie usłyszeć o scenarzystach i reżyserach, którzy wiedzą cokolwiek o całej reszcie naszego życia - o tych chwilach, które naprawdę wypełniają nasze dni i które dowodzą, że być człowiekiem to doświadczenie wspaniałe, zaskakujące, tragiczne i paradoksalne. Oto mój wybór: od tej chwili chcę być połączony z życiem, a nie oderwany od śmierci. V
Jeśli pragniecie tego samego, spotkacie się tu ze mną w następnym programie.
Nie wszyscy widzowie pragnęli - wskaźniki oglądalności zdecydowanie spadły, a poczta Rogersa pełna była skarg na „cenzurę”, „paternalizm”, a nawet „faszyzm kulturowy”. Kiedy jednak najbardziej zniechęceni opuścili szeregi publiczności, oceny programu
Funhouse zaczęły systematycznie rosnąć, osiągając szybko poprzedni poziom, a nawet go przekraczając. Teraz w korespondencji Rogersa pełno było pochwał dla jego „nieprzeciętnej wrażliwości” i aprobaty dla „epidemii zdrowego rozsądku”.
Mimo to na przeciwnym biegunie niż Jan Flynn i Herbert Rogers żyli ci, którzy zgodę na nowy porządek uważali za zdradę i bezwzględnie przeciwstawiali się jego wprowadzeniu. Na razie siedzieli cicho, ale wkrótce mieli dać znać o sobie.
- Płaci pan gotówką?
Jeffrey Horton bez słowa skinął głową i rzucił sześć banknotów dwudziestodolarowych na taśmociąg kasy. Zaskoczenie młodego sprzedawcy nie było dla niego nowością. Nawet w najmniejszych dziurach - a Horton starał się unikać innych miejscowości - płacenie gotówką za zakupy warte więcej niż kilka dolarów uważano w najlepszym razie za przejaw ekscentryzmu. Odkąd karty debetowe zabezpieczone czytnikiem linii papilarnych kciuka stały się podstawowym środkiem płatniczym, kurczący się rynek zakupów gotówkowych należał do drobnych oszustów podatkowych, zbuntowanych obrazoburców, ukrywających się dłużników, złodziejaszków i oryginałów wszelkiej maści.
Horton nie miał nic przeciwko takiemu zaszufladkowaniu. Zresztą obfita broda, która nie do poznania zmieniła kształt jego twarzy, oraz niemodne, długie włosy sprzyjały takim skojarzeniom. Przekonał się, że niepokojący wygląd gwarantował mu swoistą prywatność: ludzie przyglądali mu się nieufnie i nie mieli specjalnej ochoty, by podejść bliżej i porozmawiać.
Poza tym raczej nie miał wyboru. Płacenie gotówką było jedynym sposobem na ucieczkę przed sławą. Niemal niewidoczny w cyfrowych rejestrach transakcji, które dokumentowały życie większości ludzi z zatrważającą dokładnością, przemierzał północne stany niczym duch, pozostawiając możliwie najmniej śladów swojej bytności. Nie używał już komercyjnych środków transportu ani publicznych miejsc noclegu. Jego Nomad - furgon z przedziałem mieszkalnym - zaspokajał obie potrzeby w bardziej dyskretny sposób. Dzięki niemu mógł całymi tygodniami nie ujawniać swej tożsamości i miesiącami nie słyszeć własnego imienia.
To prawda, że okresowe wypłaty gotówki natychmiast zdradzały miejsce pobytu Hortona każdemu, kto miał dostęp do rejestrów
bankowych. Jednak zajmował się tym zawsze na chwilę przed wyruszeniem w dalszą drogę, po uzupełnieniu zapasów, gdy zamierzał dotrzeć w nowe, ustronne miejsce, oddalone niekiedy nawet o pięćset kilometrów w dowolnym kierunku. Zatrzymywał się tam tak długo, aż ktoś naruszył jego prywatność lub wyczerpały się zasoby gotówki. Wtedy powracał do miasta i cała procedura zaczynała się od nowa.
Raz zdarzyło się, że został obrabowany przez typa, który zauważył gruby plik banknotów w rękach Hortona i podążył za nim do puszczy. Trzy razy natknął się na niedźwiedzia, a ostatni taki incydent sprawił, że zapragnął mieć pod ręką strzelbę: trzystupięćdziesięciokilogramowy baribal zaatakował wóz naukowca, rozdarł plandekę i zmasakrował zapasowe koło przytwierdzone do tylnych drzwi. Horton nie liczył już, ile razy przepędzali go strażnicy leśni, choć zdarzało się to zdecydowanie rzadziej, odkąd kupił sobie dwustumilimetrowy, autokorelujący teleskop.
Jednak żadne z tych niebezpieczeństw nie wyglądało tak groźnie, jak perspektywa powrotu do dawnego życia. Nawet w najgorsze dni nie zmieniał zdania i nie próbował nawet rozważać tej opcji. Wóz stał się dla niego przytulnym domem; szczególnie teraz, kiedy znowu wziął się do pracy.
Teleskop dał mu bowiem coś więcej, niż tylko wymówkę, dlaczego znalazł się tutaj. Pozwolił mu na powrót do świata nauki, i to w wygodny sposób - stając się wyzwaniem dla umysłu i zajęciem dla rąk. Horton wciąż uczył się czegoś nowego o gwiazdach i o instrumencie, którego używał, ale potrafił już wykorzystać czystość północnego nieba do wypatrywania komet i liczenia meteorów.
Poza tym miał swoje książki - zapasy beletrystyki i nie tylko, na których przeżywanie zawsze brakowało mu czasu - a także gitarę akustyczną Martina o stalowych strunach, na której nigdy przedtem nie grywał w natłoku innych zajęć. Gdy brakowało mu brzmienia ludzkiego głosu, odbierał przekazy z platformy Netcom 9 lub kanadyjskiego satelity CBC-West. Mógł też użyć anonimizatora i włączyć się do sieciowej pogawędki. Kiedy zaś zatęsknił za bliższym kontaktem z drugim człowiekiem - do burdelu dla kierowców ciężarówek nigdy nie było daleko.
Choć nie mógłby uczciwie przyznać, że jest zupełnie szczęśliwy, miał dość chęci życia, by wstać rano z łóżka i wystarczający spokój ducha, by bez trudu zasnąć o zmroku.
I wtedy nadeszła wiadomość, która przewróciła wszystko do góry nogami.
1
Komunikator Hortona cały czas był skonfigurowany tak, by automatycznie przekładać wszelkie transmisje na v-mail i wyrzucać wszystkie te, które nie były oznaczone jako priorytetowe. Ludzi, którzy znali klucz priorytetu Hortona, nie było wielu - Lee, rodzina, Karl Brohier, biuro handlowe Terabyte, prawnik, księgowy, osobisty bibliotekarz z DataSearchu... Alarm dla wiadomości priorytetowych i tak zresztą był wyłączony. Horton odczytywał je co kilka dni, zwykle w środku nocy. Sprawdzał wtedy kolejkę oczekujących przekazów; na niektóre odpowiadał, inne archiwizował, a resztę kasował.
Wiadomość oznaczona jako USGOV/DEPSKARB-BARDZO PILNE-DO.JHORTON oczekiwała w kolejce dwa dni, zanim została odczytana. Była podwójnie kodowana, raz jako „Osobista” i raz jako „Tajna”. Oba zabezpieczenia ustąpiły bez problemu, ujawniając krótki, ale przejmujący przekaz wideo.
- Doktorze Horton, tu agent Keith Havens z Zespołu Ochrony Specjalnej przy Secret Service. Proszę o natychmiastowy kontakt. Doktor Karl Brohier jest poważnie chory i koniecznie chce się z panem spotkać. Mam zorganizować panu transport do ośrodka, w którym jest leczony.
Horton spróbował najpierw wywołać Brohiera, ale udało mu się tylko odebrać spersonalizowaną wiadomość:
- Jeffrey, takie już moje szczęście, że kiedy wreszcie postanawiasz skontaktować się ze mną, akurat jestem niedysponowany. Cóż, to pewnie zapłata za to, że od paru miesięcy zachowujesz się jak pustelnik. Nalej sobie kieliszek wina. Oddzwonię, zanim wypijesz.
Brzmiało to jak wiadomość zarejestrowana dość dawno temu, toteż Horton raczej nie wierzył w obietnicę Brohiera. Powrócił do nagrania Havensa i kliknął ikonę „Bezpiecznego połączenia”.
- Doktor Horton... - Havens miał na sobie oliwkową koszulkę, a jego wojskowa fryzura była wyraźnie rozczochrana. Widać było, że spał. - Dzięki Bogu. Gdzie pan jest?
- WWisconsin.
- Najbliższe miasto?
- Eee... GrandView.
Havens spojrzał w bok i zmrużył oczy, jakby zerkał na drugi monitor.
- Rejon Cheąuamegon?
- Tak.
- Ma pan sprawny pojazd?
- Tak. Wóz kempingowy.
- Bardzo dobrze. - Havens znowu patrzył na Hortona. - Pod Hayward, przy drodze numer dwadzieścia siedem, jest cywilne lotnisko. Moi ludzie mogą tam być za dwie godziny. Przedstawią się hasłem „Candyland”.
- Jak nazwa gry?
- Jak nazwa gry.
- Będą tam. Havens skinął głową.
- Doktorze Horton, stawka jest bardzo wysoka. Sprawy osobiste odłóżmy na bok. Bardzo ważne dla bezpieczeństwa kraju jest, żeby spotkał się pan z doktorem Brohierem. Usilnie proszę, żeby starał się pan nie zwracać na siebie uwagi, dopóki jest pan sam. Proszę nie opuszczać samochodu, póki nie nawiążemy kontaktu. Za kilka godzin pozna pan odpowiedzi na wszystkie swoje pytania.
To była perfekcyjnie zorganizowana pułapka. Niepokój odebrał Jeffreyowi Hortonowi precyzję myśli - uczony ani przez chwilę nie wątpił w autentyczność wiadomości. Choć sam Brohier nigdy o tym nie wspominał, Horton wiedział od Lee, że niemłody już naukowiec ma powiększone serce i że został „połknięty przez Waszyngton” po udanych testach Zagłuszacza.
Dlatego też ani nowiny, ani źródło ich pochodzenia, nie wzbudziły w nim podejrzeń - zwłaszcza że klucze zabezpieczające wiadomość zachowały się dokładnie tak, jak powinny. Kiedy więc parę minut po zachodzie słońca ciemnoniebieska terenówka pojawiła się na trawiastym parkingu przy lotnisku, Horton spojrzał na nią z nadzieją. A gdy dwaj mężczyźni o żołnierskich fryzurach i czujnych oczach wyłonili się z niej i ruszyli w jego kierunku, poczuł ulgę.
- Dzień dobry, doktorze Horton - powitał go starszy, pochylając się nisko, by zajrzeć do środka przez uchylone okienko. - Jesteśmy pańską eskortą do Candylandu. Mam na imię George.
W tym momencie Horton po raz pierwszy i jedyny poczuł lekkie ukłucie niepewności.
- Spodziewałem się raczej śmigłowca, czy czegoś w tym rodzaju.
- Jest w drodze. W Grissom nie mieliśmy nic odpowiedniego na tutejsze warunki, więc czekamy na C-12 ze Scott. Udało się panu wybrać stan, w którym nie dysponujemy imponującymiŁśrodkami.
- Przykro mi.
- Nie ma sprawy. Jest pan gotów do drogi?
Horton poklepał miękką, sportową torbę leżącą na siedzeniu obok.
- To wszystko, czego mi trzeba.
- Doskonale. - George uniósł kciuk w kierunku swego towarzysza. - To jest agent Loomis. On i jeszcze jeden agent odprowadzą pański samochód, żeby miał go pan pod ręką opuszczając Candyland. Jeśli zechce pan poczekać ze mną w moim wozie, będą mogli zrobić swoje. Czeka ich długa jazda.
- Naturalnie - odparł Horton. Wysiadł z samochodu z torbą w dłoni i oddał kluczyki Loomisowi. - Papiery są w kieszeni na drzwiach. Aha, proszę uważać... hamulec ręczny się zacina.
- Będziemy ostrożni - zapewnił Loomis, po czym skinął głową bardziej do swego partnera, niż do Hortona, i wdrapał się na siedzenie.
To, co stało się w ciągu kilku następnych sekund, Horton odtwarzał sobie później bez końca w pamięci. Kiedy zmierzał w stronę drzwi pasażera terenówki, Loomis wycofał furgon, jakby zamierzał odjechać, ale w ostatniej chwili zahamował ostro tuż za drugim pojazdem, zasłaniając widok od strony drogi.
- Prędko, doktorze, mamy towarzystwo - rzucił George, popychając Hortona naprzód. Ten nie opierał się, sądząc, że agenci próbują go chronić. Drzwi się otworzyły i czyjeś ręce wynurzyły się z ciemności, by wciągnąć go do środka. Leżąc na plecach na podłodze samochodu, Horton spojrzał w górę na twarz człowieka, który przedstawił mu się jako Keith Havens.
- Zmiana planów, doktorze - powiedział mężczyzna, pryskając mu w twarz gorzko smakującym aerozolem.
Horton poczuł, że otacza go mrok i cisza.
Zmysły Jeffreya Hortona budziły się pojedynczo. Z początku to, co mu sygnalizowały, pogłębiało tylko dezorientację. A kiedy wreszcie sygnały stały się dość silne, by uznał je za prawdziwe, jego otumaniony umysł miał kłopot z ich interpretacją.
Horton odnosił wrażenie, że nie ma kończyn. Słyszał nieustanny ryk, przerywany zgrzytaniem i tłuczeniem. Czuł, że jakaś siła miota nim w ciasnej, zamkniętej przestrzeni, pełnej twardych nieregularnych powierzchni. Zapachy spalonego oleju i pleśni atakowały Jego nozdrza. Twarz sprawiała wrażenie zamarzniętej i pozbawionej
ust. Znajdował się w ciemności, ale światło nie było daleko. Słyszał głosy, ale słowa nie układały się w sensowną całość.
Wreszcie usłyszał dźwięk, który udało mu się rozpoznać - odgłos otwieranych i zamykanych z hukiem drzwi samochodu.
I jeszcze coś, co nie było ciszą, ale mogło za nią uchodzić po dawce hałasu, jaką mu zafundowano.
Znowu trzasnęły drzwi, tym razem nieco bliżej.
Nagła powódź światła - ktoś zdarł okrywający go koc.
Słodkie, świeże powietrze.
Wreszcie zrozumiał: leżał na boku w bagażniku samochodu, z nadgarstkami i kostkami skrępowanymi taśmą.
- Doktor Horton. Niezbyt tu wygodnie, jak sądzę.
Znajomy głos. Zerkając z ukosa spod uniesionej klapy bagażnika, Horton rozpoznał twarz mówiącego. Nawet gdyby nie był zbyt zaskoczony, by wykrztusić choć słowo, taśma zakrywająca mu usta nie pozwoliłaby mu na odpowiedź.
- Wyciągnijcie go.
Dwaj mężczyźni podeszli bliżej, chwycili Hortona pod łokcie i ustawili na ziemi. Nogi odmówiły mu posłuszeństwa; upadłby, gdyby nie podparły go silne ramiona.
- Pora przedstawić się jak należy - rzekł człowiek, którego v-mail wywołał tę lawinę wydarzeń. - Pułkownik Robert Wilkins, dowódca regionalny Ludowej Armii Sprawiedliwości. A pan, doktorze Horton, jest jeńcem wojennym.
Dopiero teraz Horton zidentyfikował dźwięk, który odbierał nieświadomie od chwili, gdy otworzyły się drzwi samochodu - przerywany stukot ognia z broni parnej, dochodzący zza drzew.

24. Od dzikusa do naukowca
Wojna nie jest normalnym stanem ludzkiej rodziny na wyższym etapie jej rozwoju, lecz zwykłym reliktem barbarzyństwa, który trwa mimo przemiany naszej rasy - od dzikusa do naukowca.
Elizabeth Cady Stanton

Zdjęto taśmę krępującą kostki i kolana Jeffreya Hortona, na czas marszu przez leśny obóz Armii Ludowej Sprawiedliwości po-
zostawiając tę na nadgarstkach i ustach. Pułkownik Wilkins milczał po drodze, pozwalając, by głęboki niepokój Hortona ewoluował się powoli w stronę paniki.
Mijali stanowiska zakamuflowanych pojazdów - terenówek, pikapów, jednego hummera i dwóch furgonetek - ukryte pod ochronną siatką na skraju lasu. Co najmniej trzy wozy wyposażono w stanowiska karabinów maszynowych. W innych maski silników przykrywały płyty pancerne, a drzwi i tylne klapy lżejsze osłony kuloodporne.
Odgłosy strzałów dochodziły ze strzelnicy o sześciu stanowiskach, urządzonej na stromej przecince zakończonej wałem ziemnym. W pobliżu Horton dostrzegł między drzewami praktyczny tor strzelniczy, wyposażony w ruchome tarcze w kształcie ludzkich sylwetek.
Jednak także poza strzelnicami na każdym kroku było widać broń. Każdy dorosły mężczyzna był uzbrojony, zwykle w karabin i pistolet. Większość broni długiej stanowiły Colty AR-15 i inne, wojskowe karabinki półautomatyczne, choć co najmniej raz Horton zauważył najprawdziwszy karabin szturmowy. Tylko kilku starszych członków Armii dysponowało przestarzałymi sztucerami, a pewien krótkonogi, pękaty facet dźwigał karabinek Winchestera.
W sumie Horton naliczył co najmniej dwudziestu sześciu uzbrojonych mężczyzn i ponad tuzin kobiet. Słyszał też głosy dzieci, ale najmłodszą osobą, jaką spotkał, był dwunaste - lub trzynastoletni chłopiec, rzecz jasna uzbrojony. Horton zaliczył go do mężczyzn.
Obozowisko tworzyły dwa długie budynki - zapewne baraki mieszkalne, namiot kuchenny otoczony ławkami z przepołowionych pni, umywalnia oraz rządek przenośnych toalet, pomalowanych ochronną, zieloną farbą. Baraki były stare i przypominały Hortonowi pozostałość po zaniedbanym biwaku. Obóz letni dla niedzielnych żołnierzyków, pomyślał.
W pewnej odległości od zabudowań ustawiono dwie względnie nowe, stalowe budy, przed którymi stali strażnicy. Wszystkie obiekty znajdowały się pod drzewami, żeby nie było ich widać z powietrza.
Obozowisko otaczał system okopów, a w jego wnętrzu przygotowano lisie nory - pojedyncze stanowiska strzeleckie, i sześć ziemianek zamkniętych ciężkimi metalowymi klapami. Właśnie do jednej z nich prowadzono teraz Hortona.
Wilkins otworzył stalowy właz i odwrócił się do jeńca.
- Czasem bywa tu trochę duszno, a ja nie chcę, żeby udławił się pan wymiocinami - powiedział i jednym szybkim ruchem zdarł pas szerokiej taśmy zakrywający usta Hortona.
Plaster pociągnął za sobą kępki zarostu i pasma naskórka. Horton stracił oddech pod wpływem nagłego bólu i w tym momencie strażnicy wepchnęli go do ziemianki. Niezręcznie okręcił się dwa razy wokół własnej osi, zanim wylądował twarzą w cuchnącej brei rozmokłych wiórów i błota. Drzwi zamknęły się z hukiem, a on znowu znalazł się w mroku.
Kiedy wrócili po niego, na zewnątrz było niemal równie ciemno jak w ziemiance. Chłodne powietrze nocy wdarło się do środka przez otwarty właz, uświadamiając Hortonowi upokarzający smród jego ciała - już wiele godzin temu przegrał walkę z samym sobą i popuścił w spodnie.
- Wyciągnijcie go - rozległ się głos na górze. Kilka rąk sięgnęło w dół, by ująć Hortona pod pachy i wydobyć na powierzchnię.
- Strasznie cuchnie, pułkowniku. Żal mi tego, kto następny wejdzie do Schronu Szóstego.
Horton odwrócił głowę, szukając Wilkinsa. Odnalazł go, gdy pułkownik znowu się odezwał:
- Umyjcie go i przyprowadźcie do domu mężczyzn. - Wilkins nie zwracał uwagi na wściekłe spojrzenie więźnia. - A potem spalcie jego ubranie.
Walka z tyloma krzepkimi ramionami nie miała sensu. Zdarto z Hortona wszystko, co miał na sobie, ustawiono go pod drzewem i zlano kilkoma wiadrami lodowatej wody. Potem, nagi, mokry i roztrzęsiony, pod eskortą pomaszerował do jednego z baraków.
W świetle trzech żarówek zwisających z belek stropowych zobaczył długi rząd dwupiętrowych łóżek, biurko z komunikatorem, pusty stojak na karabiny i milczący półokrąg czekających na niego mężczyzn. Pośrodku, z nieprzeniknioną twarzą, stał Wilkins.
- Vincent, podaj panu doktorowi ręcznik - powiedział pułkownik. Łysiejący facet stojący na prawym skraju półokręgu przyniósł
kawałek płótna wielkości kuchennej ścierki. Nadal drżąc z zimna, Horton zaczął wycierać mokre włosy i ramiona. Bezskutecznie próbował zapomnieć o swojej nagości. Wilkins, który przyglądał mu się bez emocji, zdawał się czytać w jego myślach - uniósł dłoń, by dać sygnał stojącemu za nim mężczyźnie.
- Ubranie dla doktora Hortona - polecił.
„Ubranie” okazało się czymś w rodzaju kombinezonu więziennego w kolorze jaskrawopomarańczowym, ale Horton był wdzięczny i za to. Był też zdziwiony takimi względami. Spodziewał się raczej, że dalej będą go trzymać na baczność, nagiego i przemarzniętego do kości; z pewnością takie traktowanie zalecano w podręczniku wojny psychologicznej, z którego Wilkins uczył się swojego fachu.
- Wiecie, że doktor Horton i ja mamy wspólnych znajomych? spytał pułkownik, spoglądając na swoich kompanów. - A czy pan o tym wie, doktorze?
- Jaki mały ten świat - odpowiedział Horton, wzruszając ramionami. Nie chciał dać się sprowokować do zadawania pytań.
- Teraz nazywa się Pamela Bonaventure, ale to nazwisko po mężu. Prawda, Jeffreyu? Kiedy zdobywała medal olimpijski w strzelectwie, występowała jako Pamela Horton.
Słysząc imię siostry w ustach Wilkinsa, Horton poczuł się nieswojo.
- Skąd pan ją zna?
- W przeciwieństwie do ciebie, Jeffreyu, Pamela się nie ukrywa. Nasze drogi skrzyżowały się na mistrzostwach kraju w strzelaniu z pistoletu NTSA. Świetnie sobie radziła, jeśli wziąć pod uwagę, że używała weissa-cushinga dopiero od kilku miesięcy.
Uczucie przykrości zmieniło się w podszyty niepokojem gniew.
- Jak to?... Szpiegujecie ją?!
- Nie. Po prostu zjedliśmy razem lunch po turnieju.
- Pan?
- Dlaczego nie? A potem poszliśmy na strzelnicę i zmarnowaliśmy wspólnie parę tuzinów kul - dodał pułkownik i zaśmiał się. Obawiam się, że miała nade mną zdecydowaną przewagę: cele, na’ których ćwiczę na co dzień, są wielkości ludzkiej głowy.
- Jeżeli próbuje mi pan powiedzieć, że jesteście w stanie dobrać się do mojej rodziny...
- „Dobrać się do rodziny”? Ależ skąd, doktorze Horton. Pan mnie źle zrozumiał. Po prostu chciałem dać panu do zrozumienia, że sporo o panu wiemy. Na przykład to, że cała pańska rodzina para się strzelectwem. Wiemy dużo o Pameli. Wiemy też, że wraz z ojcem jesteście dożywotnimi członkami NAR.
Horton nie zamierzał wyprowadzać Wilkinsa z błędu.
- A jakie to ma znaczenie? I co to ma wspólnego z faktem, że się tu znalazłem?
- Jesteśmy skłonni uwierzyć, że był pan tylko nieświadomym uczestnikiem wielkiej zdrady Brelanda - odparł mężczyzna siedzący po lewej. Miał krzywy nos i znaczek z flagą amerykańską wpięty w brudną, żółtą koszulkę. Prawa ręka drżała mu nerwowo. - Jeśli więc powie nam pan, że nie wiedział, co miało się stać z pańskim wynalazkiem, nie będziemy zaprzeczać.
- I wtedy będę mógł odejść?
- I wtedy przyłączy się pan do nas - poprawił go Wilkins. Pomoże nam pan naprawić błędy.
- Niby jak?
- Proszę nam zdradzić sekrety Detonatora i Zagłuszacza. Resztą zajmiemy się sami.
- Sekrety Detonatora - powtórzył wolno Horton.
- Tak - odezwał się drugi mężczyzna. - Powie nam pan, jak ekranować broń i jak wykryć pole Zagłuszacza, zanim znajdzie się w jego zasięgu.
- I które materiały wybuchowe są odporne na jego działanie dorzucił trzeci, a po nim ożywili się pozostali.
- Maksymalny zasięg.
- Które z nowych satelitów są wyposażone w Detonatory.
- Czego żołnierze sił ONZ mająużywać zamiast prochu strzelniczego...
- Nie ma żadnych sekretów - przerwał im Horton.
- Słucham? - spytał Wilkins.
- Nie ma sekretów. Wszystko ujawniłem, niczego nie zataiłem. Dane są w pakiecie opublikowanym w sieci.
- A co z Zagłuszaczem?
- Nie pracowałem nad tym projektem - zaprotestował Horton i zmarszczył brwi. - Ale on nie może zbytnio się różnić; to tylko ulepszona wersja Detonatora. Działa na te same związki zawierające azotany. Pewnie wykorzystuje tę samą krzywą tłumienia. Elektronika musi być wrażliwa na impuls elektromagnetyczny, podobnie jak w Detonatorze, waszym komunikatorze i w większości wynalazków naszej cywilizacji... bo bomby atomowej chyba nie macie, co? Raczej nie.
- Nie mówi nam pan niczego, czego nie moglibyśmy znaleźć w „Popular Science” - stwierdził typ z krzywym nosem, patrząc na niego spode łba.
- Nie rozumiecie? Przecież właśnie o to chodzi - powiedział Horton. - Nie ma nic ponad to, co opublikowano w „Popular Science”.
Ujawniłem wszystko, żeby każdy dysponował tą samą wiedzą. Nie chciałem, żeby przepadła albo pozostała w rękach ludzi, którym podoba się status quo. Jeśli to oznacza, że znowu jestem na waszej liście zdrajców...
Horton wzruszył ramionami z obojętnością, której bynajmniej nie czuł. Jeżeli jego życie zależało od tego, czy będzie przydatny, to raczej mógł pożegnać się z nadzieją.
- Jeśli nie próbuje pan opierać się rządom tyranów, którzy rozbrajają i zniewalają naród, to jest pan zdrajcą. - Mówca splunął z pogardą.
- Najpierw ich rozbroiłem. To nie wystarczy?
- Nie, do diabła! - odpowiedział zwięźle jeden z mężczyzn. Broń dawała nam szansę w walce z uciskiem. Oni mogą zafundować sobie nową, stać ich na to. Mająprzewagę, choćby liczebną, kontrolują media, kasę oraz naród baranów potulnie ssących państwowy cycek. Musimy mieć broń, doktorze, żeby ich złamać. I musimy być jej pewni, jeżeli kiedykolwiek mamy odzyskać wolność.
- Nie można ekranować broni. Nigdy też nie znaleźliśmy sposobu na zdalne wykrycie pola Detonatora. Jeśli więc oczekujecie ode mnie takich informacji, to popełniliście błąd przywożąc mnie tutaj.
- Jeżeli popełniliśmy błąd, to go naprawimy - rzekł Wilkins. Ale czy jest pan absolutnie pewien, że nic dla nas nie ma?
Pytanie zabrzmiało dość złowieszczo, więc Horton nerwowo grzebał w pamięci szukając kości, którą mógłby im rzucić.
- Mogę wam tylko powiedzieć, że nie musicie się martwić o satelity. Zasięg zmienia się wraz z kwadratem dostarczonej mocy, czyli dokładnie tak, jak napisano w instrukcji obsługi. Dlatego tak łatwo skonstruować małą jednostkę, ale nie da się zmontować takiej, która działałaby z orbity. (
- Nawet jeśli będzie zasilana przez reaktor jądrowy?
- Przez taki, jakie budujemy na ziemi... być może. Ale nie przez taki, jakie wysyłamy w kosmos.
- Ale gdyby istniało źródło zasilania, instalacja mogłaby działać?
Horton odwrócił głowę w stronę, z której padło pytanie.
- Przecież właśnie o to chodzi, że nie ma takiego źródła. Pytający spojrzał na Wilkinsa z niesmakiem i pogardą.
- Jak możemy wierzyć w to, co on mówi? Albo nie j est wystarczająco wtajemniczony, żeby wiedzieć o Różowym, albo jest wtajemniczony tak dalece, że pójdzie w zaparte.
Horton również popatrzył na Wilkinsa.
- O czym on mówi?
- DARPA od dwudziestu lat dysponuje w pełni sprawnym, deuterowym mikroreaktorem termojądrowym - odparł powoli pułkownik.
- To nonsens. Intemetowa plotka.
- Niekoniecznie. Zbudowano go dla potrzeb samolotów szpiegowskich dalekiego zasiągu typu Shark i Falcon. Projekt Różowy Bębenek. Teraz mają je już wszędzie: w najważniejszych instalacjach rządowych, w stacjach radiowych i wszędzie tam, gdzie będą potrzebne, gdy zaczną się wyłączenia prądu. Można wykryć Różowego zwykłym, staromodnym radiem z modulacją amplitudową. W promieniu kilku mil odbiera się zakłócenia na częstotliwości tysiąca dwustu czterdziestu kiloherców.
- Jakie znowu wyłączenia?
- To część federalnej strategii pacyfikacyjnej na wypadek nieposłuszeństwa obywatelskiego.
Horton doszedł do wniosku, że rozmowa nagle zboczyła na zupełnie surrealistyczne tory.
- Bierzecie te nowinki z wiadomości telewizyjnych czy z komiksów waszych dzieci? - spytał, pozwalając, by pogarda na chwilę zatriumfowała nad ostrożnością.
Wilkins nie wyglądał na obrażonego.
- Nawet kogoś o pańskiej inteligencji i osiągnięciach można trzymać w niewiedzy i poddawać działaniu propagandy. Nasi wrogowie mają dużą wprawę w kontrolowaniu i zwodzeniu umysłów. Pomożemy panu przejrzeć na oczy, doktorze Horton, a kiedy już odzyska pan wzrok, nie wątpię, że użyje pan swojego talentu w walce o naszą słuszną sprawę.
- Jestem więc jeńcem wojennym czy rekrutem?
- A kim woli pan być? - spytał Wilkins. Wstał, dając sygnał, że audiencja skończona. - Podamy panu fakty, absolutnie prawdziwe, a pan dokona wyboru.
Zanim wyprowadzono go z baraku, Horton zdążył spojrzeć na zegar komunikatora. Znając godzinę, musiał tylko popatrzeć choć przez kilka sekund na otwarte niebo, by obliczyć, jak daleko został wywieziony i w jakim kierunku. Obroty sfer niebieskich mogły wiele zdradzić temu, kto potrafił je odczytać.
Niestety, obawa żołnierzy Armii przed szpiegowaniem z powietrza pokrzyżowała jego plany. Gęsta kopuła listowia, pod którą ukryto
obozowisko, pozwoliła mu tylko na przelotne spojrzenie na wąski skrawek nocnego nieba w drodze do Schronu Szóstego.
Horton wybłagał jeszcze wizytę w latrynie, nim sprowadzono go pod ziemią, ale uzyskał tylko tyle, że mógł spojrzeć w metalowe lustro. Wyglądał mizernie i zdumiewająco staro.
- Doktora Brohiera też tu macie? - spytał w drodze do ciasnej ziemianki. - Trzymacie go w jednej z tych dziur?
- Nawet gdybym wiedział, nie mógłbym panu powiedzieć odparł uprzejmie jeden ze strażników, otwierając właz.
Ręce więźnia pozostały nieskrępowane, co było aktem równie wielkiej łaski, jak to, że schron wysypano świeżymi trocinami.
Horton zapadł w sen słuchając dalekich głosów, wyśpiewujących hymny na chwałę bożą.
Monica Frances nie mogła uwierzyć własnym oczom. Tygodniowemu raportowi na temat poczynań doktora Jeflreya Hortona nadano zaledwie standardowy priorytet, choć jego zawartość mogła okazać się prawdziwą bombą. Wyłączyła komunikator i pobiegła korytarzem Sekcji Siódmej na poszukiwanie autora raportu. Nie wystarczyło jej wysłanie Benholdowi Tustinowi stosownej wiadomości; musiała osobiście zionąć mu ogniem w twarz.
Znalazła go w, jaskini” - pozbawionej okien siedzibie działu serwisu technicznego i jego ultratajnych narzędzi do zbierania informacji. Siedział tam z jednym z archiwistów Techserwu, a wyraz jego twarzy dopowiedział jej całą resztę: Tustin wiedział już, jak poważny był problem, i miał nadzieję rozwiązać go, zanim sprawa dotrze do przełożonej. r
- Co się stało? - spytała. - Miał pan utrzymywać kontakt. To było bezpośrednie i jasne polecenie prezydenta.
- Nie wiem, co się stało. Po prostu nie dostajemy odpowiedzi na sygnał wywoławczy.
- Co mamy w rejestrach?
- Zerowa aktywność na kontach jego komunikatora. Karta kredytowa została użyta kilka godzin temu w Evanston.
- Chicago! Przecież odkąd go śledzimy, nie zbliżył się nawet do miasta większego niż Fergus Falls.
- Wiem o tym - przyznał ponuro Tustin.
- Czy to możliwe, że odkrył pluskwy?
- Raczej nie.
- Znaleźliście w rejestrach coś jeszcze?
- Tylko historię namiarów GPS na oba transpondery. Ślad komunikatora urywa się w Eau Claire, półtora dnia temu. Wóz przestał nadawać mniej więcej przed szesnastoma godzinami, w pobliżu Iron River na Półwyspie Upper. Możliwe, że to dwa punkty na tej samej trasie.
- Zatem furgon pojechał do Michigan, a karta debetowa została w Illinois?
- Przypuszczalnie wóz został sprzedany...
- W celu sfinansowania przemożnego apetytu na chicagowską pizzę z nadzieniem, jak sądzę? Dlaczego nie przyszedł pan z tym do mnie wcześniej?
- Nie wiemy nawet, czy naprawdę mamy problem. Frances spojrzała na archiwistę.
- Proszę sprawdzić, czy transakcja w Evanston była autoryzowana odciskiem kciuka.
Chwilę później technik miał już odpowiedź.
- To była transakcja bezkontaktowa. Zakup benzyny i myjnia na automatycznej stacji.
- Moim zdaniem jednak mamy problem, panie Tustin. Ile czasu minęło?
Tustin spojrzał na zegarek.
- Mniej więcej czterdzieści cztery godziny. Monica potrząsnęła głową.
- Lepiej złóżmy wizytę dyrektorowi.
Jacob Hilger, dyrektor Agencji Wywiadu Obrony (DIA) studiował mapkę i historię kolejnych wydarzeń, zestawioną przez Monice Frances.
- Od pierwszego dnia była to czysto rutynowa operacja, zgadza się? - Najzupełniej - odparł Tustin. - Biały Dom nie interesował się nią ani razu. Nie dostaliśmy też polecenia, żeby zmniejszyć dystans do obiektu. Nie wiem nawet, czy ktokolwiek poza panią Frances czytywał nasze raporty.
- Co pani na to? - spytał Hilger, zerkając na szefową projektu.
- To prawda. Zanim zlokalizowaliśmy i oznakowaliśmy doktora Hortona, doktor Brohier miał już sprawny prototyp Zagłuszacza i wprowadził w sprawę doktora Bennington-Hastingsa. Polecenia
jednak nie odwołano, więc na wszelki wypadek wciąż śledziliśmy Hortona.
- Jak?
- Pluskwy w globalnych systemach pozycyjnych wozu i komunikatora doktora Hortona. Nasi ludzie podmienili czarną skrzynkę w furgonie i podrzucili spreparowany komunikator. Co dziesiąte połączenie generowało dla nas raport o położeniu obiektów. Mogliśmy też w każdej chwili wywołać oba transpondery, żeby dokonać namiaru w czasie rzeczywistym.
- Tak długo, jak systemy nośne miały zasilanie - uzupełnił Tustin.
- Czy mieliśmy już przerwy w dopływie danych?
- Jedną. Dotyczyła wozu i trwała mniej więcej siedem godzin. Ale tego samego dnia Horton korzystał z pomocy drogowej i płacił rachunek za wstawienie nowego alternatora.
Hilger pokręcił głową i skrzywił się.
- Tym razem scenariusz jest inny.
- Zgadza się, sir - przytaknęła Frances. - Sądzę, że ktoś go porwał.
- Też tak myślę. Czy mamy już kogoś w polu?
- Trzy zespoły: jeden w Chicago, drugi w drodze na Półwysep, a trzeci jedzie do ostatniego znanego miejsca pobytu doktora Hortona, na pomocy stanu Wisconsin. - Frances spojrzała na zegarek. Właśnie powinien tam dotrzeć.
- Nie znajdą tam Hortona - mruknął Hilger.
- Zapewne nie, ale może trafią na coś, co poprowadzi nas we właściwym kierunku. - Na początek przydałoby się odnaleźć auto. Kto koordynuje działania na miejscu?
- Kapitan Whalen i straż leśna z Chequamegon.
- A na wodzie?
- Słucham?
Hilger przejechał palcem po linii brzegowej Jeziora Górnego, należącej do stanu Wisconsin.
- Proszę spojrzeć, gdzie był. To wrota Atlantyku; ani jednego punktu kontrolnego w drodze, na przykład, do Europy, Afryki czy Południowej Ameryki. Doktor Horton mógł trafić na pokład każdej łajby większej od „Bostońskiego Wielorybnika”, wypływającej w ciągu ostatnich dwóch dni z dowolnej przystani w tym rejonie. A potem mógł przesiąść się na dowolną inną jednostkę.
- Albo na wodnopłat - zasugerował Tustin.
- Proszę wypluć te słowa. Będzie wystarczająco ciężko, jeśli nadal jest na wodzie. Trzeba zawiadomić Straż Przybrzeżną. Niech wyślą kogoś do Soo Locks, żeby zakorkować tę butelkę. A tymczasem spytajmy służby patrolowe, jak wyglądał ostatnio ruch na jeziorze. - Hilger westchnął ciężko. - Lato nad Wielkimi Jeziorami. Możliwe, że trzeba będzie zaangażować całą sekcję.
Pierwsze raporty nadeszły o północy. Obraz, który się z nich wyłonił, zmusił niezadowolonego Jacoba Hilgera do zjawienia się u bram Białego Domu. Kiedy okazał identyfikator przed skanerem i pokazał się ochronie, skierowano go do sali ćwiczeń we Wschodnim Skrzydle. Breland wyposażył dawne biuro w zestaw Nautiłusa, bieżnię i maszynę do wiosłowania.
Zanim Hilger dotarł do siłowni, minął jeszcze dwa posterunki Secret Service i przywitał się z Szefem Sztabu, Charlesem Paughem.
- Zostawiłeś Amandę samą z dzieciakiem, Jacobie? - spytał wesoło Paugh. - Co u Gavina?
- Rośnie jak chwast - odpowiedział Hilger. - Czy ty w ogóle bywasz w domu, Charlie?
- A po co? Mam tu szafkę pod schodami, łóżko i własną latarkę, a do tego wiem, gdzie trzymają resztki z oficjalnych obiadów. Jesteśmy na miejscu. Tędy.
Zastali prezydenta siedzącego na ławeczce. Ocierał pot niedużym ręcznikiem. Jego szara bluza z napisem „Philadelphia Phillies” była przemoczona niemal po pas.
- Panowie, czy któryś z was zauważył, że po czterdziestce człowiek jest dwa razy bardziej zmachany, gdy wykona o połowę mniej ćwiczeń niż dawniej? - spytał Breland, wycierając kark. - Nie mam pojęcia, jakim cudem Ryan i Spahn mogli grać tak długo.
- Nie wiem, kim są Ryan i Spahn - powiedział Paugh. - Czy któryś z nich dobrze rzucał za trzy punkty z wyskoku?
- Poganin - stwierdził prezydent. - Jacob, co masz dla mnie?
- Jeffrey Horton zniknął. Wygląda na to, że został uprowadzony.
Breland upuścił ręcznik na podłogę.
- Do diabła... Jak to się stało?
- Powiem, ile wiem, ale to znacznie mniej niż chcielibyśmy wiedzieć - wyjaśnił Hilger. - Dwa dni temu doktor Horton odbył
szyfrowaną rozmowę z kimś, komu udało się podłączyć pod jeden z naszych adresów. Nie wiemy, kto to był i co zostało powiedziane, ale wszystko wskazuje na to, że zaraz po tym doktor spakował się i pojechał na lotnisko w Hayward. Coś się tam wydarzyło.
- Skąd to wiecie?
- Od tego miejsca komunikator Hortona i jego wóz kempingowy nadają osobno, przemieszczając się dwadzieścia pięć kilometrów na południe, drogą numer pięćdziesiąt trzy, w kierunku Eau Claire.
- Dwa samochody.
- Prawdopodobnie, ale nie sposób stwierdzić, czy Horton jechał którymś z nich. Trop komunikatora urywa się w pobliżu Chippewa Falls. Trop furgonu prowadzi dalej, na wschód od Wausau, a potem znowu na pomoc, do stanu Michigan.
- Wausau? Zdaje się, że to niedaleko od Tigerton, prawda? wtrącił Paugh.
- Tak, zauważyliśmy.
- Tigerton? - spytał Breland.
- Dawna siedziba Pospolitego Ruszenia - wyjaśnił Hilger. Gdyby ta grupa nadal istniała, zdecydowanie znalazłaby się na liście podejrzanych.
- A czy mamy pewność, że nie istnieje?
- No cóż, JATF wie to lepiej ode mnie - odparł ostrożnie Hilger. - Wiadomo tylko, że wóz został porzucony na drodze gruntowej na skraju Lasów Ottawskich. Był gruntownie splądrowany, kiedy ktoś próbował zniszczyć go ładunkiem zapalającym. Dym przyciągnął uwagę strażnika leśnego; tylko dlatego dowiedzieliśmy się o wszystkim tak szybko.
- Ładunkiem? Nie zapałką wrzuconą do zbiornika z paliwem?
- Nie. Wojskową flarą magnezową, wyposażoną w zapalnik czasowy lub lont, by sprawca zdążył wziąć nogi za pas. Musieliśmy odczytać numer z tylnej osi, żeby zidentyfikować wóz jako należący do Hortona.
- Jezu - mruknął Breland.
- Muszę wiedzieć jak daleko możemy posunąć się w działaniu - powiedział Hilger. - Nie mamy ani doświadczenia, ani wystarczającej władzy, by prowadzić śledztwo kryminalne, choć oczywiście jesteśmy gotowi wesprzeć którąś z agencji wywiadowczych. Ktoś jednak musi przejąć tę robotę.
Breland spojrzał na Paugha.
- Jaki mamy wybór? FBI?
- Według obowiązujących zasad rzeczywiście powinniśmy zwrócić się do Biura - zgodził się szef sztabu. - Tylko że działanie FBI regulują całe tomy przepisów, a to oznacza słabe tempo. Co jest stawką w tej sprawie? Życie Hortona czy bezpieczeństwo kraju? Jaki pożytek mają porywacze z takiego więźnia? Ile on wie?
- Niewiele - odparł Hilger. - Na własne życzenie już od dłuższego czasu jest poza obiegiem. Poza tym większość materiałów dotyczących Detonatora już została odtajniona, dzięki ludziom z Terabyte. Moim zdaniem zagrożenie dla kraju jest znikome.
- Ale czy ci, którzy uprowadzili Hortona, wiedzą o tym? - spytał Breland.
- Możliwe. Znali przecież jego osobisty adres i kody priorytetów; potrafili też podpiąć się pod rządowy kanał łączności. I w tym właśnie dostrzegam zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego: ktokolwiek dokonał porwania, musiał uzyskać pomoc od użytkownika wewnętrznej sieci łączności Pentagonu. To wystarczający powód, żeby nie odpuszczać.
- Życie doktora Hortona jest wystarczającym powodem - rzucił ostro Breland. - Możliwe, że nie uprowadzono go dla pozyskania informacji. Nie brakuje ludzi, którzy myślą tylko o zemście.
- Kto chce się mścić, zabija ofiarę w okrutny sposób i pozostawia ją w widocznym miejscu - stwierdził ponuro Paugh.
- Kto wie, czy do tego nie dojdzie - odparował Breland. - Jakie jeszcze mamy opcje, Charlie?
- Wywiad Wojskowy mógłby zająć się sprawą ze względu na spenetrowanie tajnej sieci łączności. Z tego samego powodu można zaprząc do pracy CIA, o ile będziemy udawać, że mamy do czynienia z wrogiem zewnętrznym.
- A gdyby to był twój brat, albo syn, i zależałoby ci przede wszystkim na odnalezieniu go i bezpiecznym odstawieniu do domu?
Paugh i Hilger wymienili spojrzenia.
- Starałbym się działać jak najdyskretniej, żeby nie spłoszyć porywaczy - powiedział po chwili Hilger. - Bez rozgłosu i z minimalnym zaangażowaniem służb wywiadowczych i stróżów prawa. Na przykład... Oddział Trzynasty, drużyna antyterrorystyczna Dowództwa Sił Specjalnych. Udostępniłbym jej dane z Wywiadu Obrony, CIA i NSA. Całkiem możliwe, że lista prawdopodobnych podejrzanych już jest gotowa.
- Czego trzeba, żeby ruszyli do akcji?
- Generał Stepak może zająć się koordynacją - odparł Paugh. Podlegają mu wszystkie organizacje, z których pomocy chcemy skorzystać, z wyjątkiem Firmy, ale i to da się przeskoczyć.
- Doskonale. Jeśli muszę coś podpisać, przygotujcie papiery.
- Tym możemy zą jąć się później.
- Mam pytanie...-zaczął Hilger.
- Słucham..
- Czy powinniśmy zawiadomić doktora Brohiera? Czy ktokolwiek z Terabyte powinien zostać wtajemniczony?
- Gdzie jest teraz doktor Brohier? - spytał Breland.
- W Maryland, u Arona Goldsteina. Pracuje w jego posiadłości. W tym stanie powinien raczej leżeć w szpitalu, ale nie chce o tym słyszeć. - Hilger uśmiechnął się smutno. - Pan Goldstein zamienił dwa pokoje w najdalszym skrzydle rezydencji w oddział intensywnej terapii. Przez całą dobę siedzi tam zespół lekarzy, w tym kardiolog. O ile mi wiadomo, doktor Brohier nie ma pojęcia o ich obecności, ani też o tym, że pod jego łóżkiem znajduje się komplet biomonitorów.
- Sądzę, że chciałby wiedzieć o Hortonie.
- A po co mu ta informacja? - spytał Paugh. - Czyżby coś do mnie nie dotarło? Chyba możemy go wtajemniczyć, kiedy będzie po wszystkim? Oszczędzimy mu nerwów.
Breland nie był zachwycony, ale nie oponował.
- W takim razie pójdę obudzić generała Stepaka.
Świt pozwolił Jeffreyowi Hortonowi wreszcie rozejrzeć się po celi. Wcześniej zbadał ją już rękami, ale tylko oczy mogły dać prawdziwy obraz.
Łagodny blask światła dziennego wlewał się przez trzy otwory strzelnicze, pełniące jednocześnie funkcję wywietrzników. Przewód kominowy o średnicy pięści zapewniał ciąg. Ze stalowego stożka tworzącego sklepienie sterczały haczyki, zapewne służące do wieszania butelek z wodą, latarń i zapasów. Spod klapy zwisały trzy stopnie drabinki łańcuchowej.
Ściany poniżej metalowej kopuły uformowano z czarnej ziemi, przetykanej obciętymi szpadlem kikutami korzeni. Schron Szósty był na tyle głęboki, że otwory strzelnicze znajdowały się na wysokości barków dorosłej osoby, i na tyle szeroki, by wokół nóg strzelca pomieściła się cztero - lub pięcioosobowa rodzina.
1
Obecność schronów w samym sercu obozu powiedziała Hortonowi bardzo wiele o poglądach tych, którzy je wybudowali. Wilkins i jego żołnierze najwyraźniej byli przekonani, że kiedy ich siedziba zostanie odkryta, zostaną zaatakowani z miażdżącą siłą. Horton wątpił, czy dostrzegali inną możliwość. A jeśli rzeczywiście doszłoby do szturmu, kapitulacja nie wchodziła w grę: obrońcy byli gotowi posłać swoje rodziny do ziemianek i bić się do ostatniej kropli krwi.
Takie miały być zasady walki, do której się sposobili. Dla tych ludzi wojna już się zaczęła - wojna ze światem, którego Horton właśnie się wyrzekł.
Więzień zrozumiał, że może albo przyłączyć się do rewolucji, albo bronić swojego świata, przy czym cena za dokonanie niewłaściwego wyboru może być straszliwie wysoka.
Strażnicy, którzy przyszli po niego wczesnym rankiem, pozwolili mu nie tylko skorzystać z latryny, ale i wziąć prysznic, zanim doprowadzili do jadalni, gdzie dostał ostatnią porcję jajecznicy z mięsem, zeskrobaną z dna olbrzymiego rondla. Był to dla niego pierwszy posiłek od chwili, gdy przegryzł coś czekając w samochodzie na lotnisku, czyli od dwóch dni - a może trzech? Jadł łapczywie, ledwie czując smak tego, co wkładał do ust, i popijając obficie butelkowaną wodą, aż poczuł w skurczonym żołądku nieprzyjemny ucisk.
Nie miał nic do powiedzenia kobietom i dzieciom kończącym właśnie posiłek, a i one nie kwapiły się do rozmowy. Ich nieśmiałe, ciche pogawędki były tak banalne, że Horton boleśniej niż dotąd odczuł swój status - outsidera i pariasa.
Dopiero gdy pułkownik Wilkins zjawił się w jadalni i zasiadł na ławce po prawej, Horton poczuł, że atmosfera nieco się ociepliła.
- Lepiej się pan czuje z pełnym brzuchem? - Niemal jak człowiek cywilizowany - przyznał Horton. - Dziękuję - dodał po chwili wahania.
- Powinien pan dziękować Jean - odparł Wilkins, wskazując na kobietę o szerokich biodrach, która siedziała naprzeciwko i w milczeniu sączyła kawę. - Menu w Cafe Biwak jest skromne, ale Jean jakimś sposobem potrafi przemienić zwykłe w niezwykłe, nawet gdy pozwalamy jej użyć tylko jednego garnka i rondla.
Kobieta zarumieniła się, słysząc pochwałę, ale jej rysy stwardniały, gdy Horton spojrzał na nią i otworzył usta, by podziękować.
- Przede wszystkim trzeba było podziękować Stwórcy, nie mnie.

Wilkins zaśmiał się lekko.
- Zapomniałeś o modlitwie, Jeffreyu? Takie rzeczy nie uchodzą płazem przy stole Jean.
- Obawiam się, że wyszedłem z wprawy.
- Możemy temu zaradzić. Już po śniadaniu?
- Tak.
- Przejdźmy się więc.
Wilkins odesłał dwóch mężczyzn, którzy przez cały czas pilnowali Hortona, i bez pośpiechu poprowadził jeńca na wschód, grzbietem lesistego pagórka.
- Podobno pytał pan o doktora Brohiera?
- Chcę wiedzieć, czy i jego uwięziliście. I czy nic mu nie jest.
- Na pierwsze pytanie mogę odpowiedzieć ze znacznie większą pewnością niż na drugie. Nie, nie mamy tu doktora Brohiera. Jego wiek, socjalistyczne poglądy i nieuleczalny ateizm sprawiają, że nie jest dla nas atrakcyjny.
- W takim razie proszę mi wytłumaczyć skąd wiedzieliście, że nie wyda się wasze kłamstwo o jego chorobie. Przecież gdybym połączył się najpierw z Karlem, a nie z wami...
- Pańskie sygnały były odpowiednio kierowane przez satelitę. To prosta sztuczka, wystarczy wzbogacić adres o wirus. Nie miał pan żadnej szansy skontaktować się z kimkolwiek, prócz komunikatora z nagranymi plikami dźwiękowymi, usytuowanego znacznie bliżej gór Skalistych niż gór Smoky.
- To znaczy, że Karl jest zdrów i cały?
- Nie wiem - przyznał Wilkins. - Straciliśmy go z oczu jakieś osiem tygodni temu. Może pan nam powie, gdzie jest? Wtedy będziemy mogli sprawdzić, jak się miewa.
- Nie mam pojęcia, gdzie teraz przebywa.
- Ach tak. Czy studiował pan historię, doktorze Horton?
- Tylko na tyle, by spełnić wymagania programowe z nauk społecznych.
Wilkins w zamyśleniu skinął głową.
- Obawiam się więc, że jest pan absolutnie typowym Amerykaninem, radośnie niedouczonym. Poważnie traktowany przedmiot historii zniknął ze szkół za sprawą feministek i czarnych rasistów, którzy stwierdzili, że niczego się nie nauczymy studiując dzieje martwych białych ludzi. Zapewne zafundowano panu Naukę o współczesnym świecie lub podobną dawkę równie przyjemnej, wielokulturowej papki.
- SS-201. Współczesne problemy stosunków międzynarodowych.
- Tam „współczesne” oznacza „za życia nastoletniego studenta”. Widzi pan, oni nie chcą, żeby ludzie cokolwiek rozumieli. To, co nam oferują, to nie edukacja, tylko programowanie. Można sprzedawać zepsute owoce, jeśli nie pozwoli się kupującym pamiętać, jak smakują świeże.
- Brakuje mi kontekstu.
- Otóż każde ludobójstwo w dwudziestym wieku było poprzedzone próbą przejęcia kontroli nad rynkiem broni. Każdy reżim totalitarny dwudziestego wieku chciał mieć monopol na broń. Historia uczy nas, że wszelkie rządy mają wrodzoną skłonność do tyranii, a także tego, że jedyną nadzieją wolnych ludzi na stawienie im oporu jest naturalne prawo do posiadania i noszenia broni. To jedyny powód, dla którego do Konstytucji dodano Drugą Poprawkę. Nie po to, żeby myśliwi mogli uprawiać swoje hobby, a bogacze zatrzymać swoją własność. Nie po to nawet, by kobiety mogły przeciwstawić się gwałcicielom, a mężczyźni bronić swoich rodzin przed drapieżnikami ludzkimi i zwierzęcymi. Nie. Potrzebujemy broni po to, żeby władza bała się nas. A jeśli zapomni się bać, zapomni, co trzysta milionów sztuk broni w rękach siedemdziesięciu milionów patriotów może zrobić z policją, która nie chroni, z sędziami, którzy nie karzą, prawodawcami, którzy ustalają zasady dla wszystkich, tylko nie dla siebie, i z żołnierzami, którzy wykonują sprzeczne z Konstytucją rozkazy - to mamy moralny obowiązek odświeżyć im pamięć.
- „Drzewo wolności...”
- ... „trzeba zrosić od czasu do czasu krwią patriotów i tyranów”. - Wilkins zatrzymał się i podwinął rękaw, odsłaniając tatuaż na ramieniu, przedstawiający drzewo o czerwonych korzeniach. Doktorze Horton, te słowa powinny były zostać wpisane do Konstytucji, a może i do samej Drugiej Poprawki. Ojcowie Założyciele przegapili szansę ostatecznego uściślenia swoich intencji. Ale ci, którzy zgłębiają historię, wiedzą, że Druga Poprawka została pomyślana jako „guzik autodestrukcji” dla władz centralnych. Niestety, pan jest odpowiedzialny za przecięcie zasilających go kabli.
- To nie fair - odparował Horton. - Detonator został wynaleziony przypadkiem. Nie pracowaliśmy nad rozbrojeniem. Nie pracowaliśmy nawet dla rządu. Odkrycia to zdarzenia losowe. Gdybyśmy sami nie dokonali tego wynalazku, zrobiłby to ktoś inny, i to już wkrótce.

- Nie krytykuję pańskiej postawy jako badacza, doktorze. Mam jednak zastrzeżenia do pańskiej postawy jako obywatela. Proszę sobie wyobrazić, jak potężnym narzędziem dla demokracji byłby Detonator, gdyby znalazł się w rękach patriotycznych milicji. Gdyby tylko rząd ośmielił się poszczuć na nas swoją armię, moglibyśmy odesłać ją do domu rozbrojoną, pokonaną i zdemoralizowaną. I nikt nie wiedziałby, jak to się stało. - Wilkins uśmiechnął się tęsknie do własnych myśli. - Och, żeby tak zobaczyć to na własne oczy...
Po chwili pokręcił głową.
- Ale żeby oddać urządzenie Waszyngtonowi? Nie, to tragiczny błąd. I dopóki nie spróbuje go pan naprawić, będzie pan współodpowiedzialnym za tyranię, która wkrótce nastąpi. Teraz władza już nie musi się bać.
- Dałem Detonator wszystkim - powiedział Horton. - Karl uczynił to samo z Zagłuszaczem. I tak powinno być: bez monopoli, bez nierównowagi sił, bez tajnych broni.
- Jestem pewien, że tego pan oczekiwał. Niestety, nie pojął pan sensu tego podstępu. Został pan zdradzony.
- O czym pan mówi?
- Federalni nie wycofali z użytku ani jednego modelu broni. Każdy żołnierz jak zawsze spędza większość czasu na ćwiczeniach ze swoim M-16. Zbrojownia w Lakę City, Missouri, ma się doskonale. Każda większa jednostka policji wciąż ma w swoim składzie gestapowski oddział uzbrojony w AR-15. - Pułkownik znowu zatrzymał się i odwrócił w stronę Hortona. - Dlaczego narażaliby się na takie koszty i niewygody, gdyby dziesiątki tysięcy Detonatorów i Zagłuszaczy poupychanych w szafach, piwnicach, bagażnikach i teczkach miały uczynić karabiny bezużytecznymi?
- Inercja. Przyzwyczajenie. Ostrożność zawodowa. Szok nowości. Naciski polityczne producentów, z którymi podpisano kontrakty na dostawy broni...
- Nie dostrzega pan najbardziej oczywistego wyjaśnienia.
- To znaczy?
- Rząd dał ludziom Detonator, jakby to był szczeniak, który ma dorosnąć, zostać przyjacielem dzieciaków i pilnować domów. Problem jednak w tym, że władza najpierw nauczyła go leżeć na komendę, więc nie jest dla niej groźny.
Horton spojrzał z ukosa na dowódcę oddziału.
- Przykro mi, ale nie nadążam.
- Zatrzymali swoje spluwy, bo wiedzą, że będą mogli ich użyć. Dali nam urządzenia Hortona, bo wiedzą, że mogą je wyłączyć w dowolnym momencie. I zrobią to, gdy tylko oddamy im ostami pistolet. Przecież nie pozwoliliby, żebyśmy ich rozbroili, doktorze Horton. Nigdy w życiu.
- Sądzi pan, że w cywilnych Detonatorach umieszczono jakieś zdalnie sterowane obwody? Tajne urządzenia samoniszczące?
- To jedyne logiczne wyjaśnienie. Umieszczono je nie tylko w cywilnych modelach. Na szczęście, podczas wojny broń przechodzi niekiedy z rąk do rąk.
- Niewierze.
- Ten obwód tam jest, doktorze Horton. A pan go dla nas znajdzie... jeśli jeszcze pan nie wie, gdzie go szukać.
Wilkins ruszył dalej, na pozór nie zwracając uwagi na to, czy Horton idzie za nim. Fizyk rozejrzał się szybko, sprawdzając, czy ktoś ich obserwuje. Nie zauważył nikogo, i pomyślał przełomie o ucieczce w las. Ale nie, na to było jeszcze zbyt wcześnie. Nie miał zapasów ani nawet pojęcia gdzie się znajduje, a co za tym idzie - realnej szansy na udaną ucieczkę. Zwłaszcza, że miał na sobie jaskrawopomarańczowy kombinezon. Po chwili ruszył więc truchtem, by dogonić Wilkinsa.
- Pułkowniku, to jest po prostu niemożliwe. Aurum Industries produkuje te systemy. Nie wierzę, żeby Aron Goldstein mógł brać udział w tak szalonym przedsięwzięciu.
- Dlaczego nie? Zamożne elity zawsze popierały ograniczenie prawa do posiadania broni. Kiedy jest się właścicielem fabryk i banków, ma się armię i policję do ochrony, a przy tym wszelkie powody, by rozbroić biedotę i niewiele zamożniejszych niewolników na etatach. Bogaci rządzą, doktorze Horton. - Pułkownik parsknął pogardliwie. - A poza tym... Żyd sprzedający towar po kosztach! Czy potrzebuje pan więcej dowodów?
- Aron jest filantropem, na miłość boską! Wierzy, że karabiny są narzędziem przemocy, a nie wyzwolenia. I nie bez powodu.
- Dowód na to, w co naprawdę wierzy, jest zapisany gdzieś w obwodach sterujących każdego Detonatora i Zagłuszacza, które sprzedaje.
- Z całą pewnością. I z całą pewnością wiem, że jest pan w błędzie. - Horton poczuł, że zalewa go fala gniewu. - Macie tu jeden?
- Detonator? Naturalnie. „Znaj swego wroga”, jak mówi Księga. Proszę za mną. Oto, co chciałem panu pokazać.

Poirytowany Horton westchnął i ruszył za Wilkinsem przez zwarty gąszcz krzewów. Na przeciwnym końcu niewidzialnej ścieżki grunt urywał się nagle, przechodząc w stromy stok, prowadzący do kamienistego parowu przeciętego płytkim strumieniem. Dalej widać było kolejne wzniesienia; niektóre porastał las, inne były nagie jak skarpa, na której stanęli. Wilkins wcisnął się w szczelinę między pniem hikory a wielkim zaokrąglonym głazem sterczącym z ziemi.
- Równie dobrze mógł mi pan wysłać pocztówkę - stwierdził Horton. - Nie mam pojęcia, na co patrzę.
- Wiem o tym - odparł Wilkins i zatoczył ręką łuk, wskazując na rozległą panoramę. - Wszystko to wyglądało tak samo, zanim pojawił się człowiek. Nie ma tu śladu ludzkiej ręki. Zdaje pan sobie sprawę, jaka to rzadkość?
- Ach, więc jest pan obrońcą przyrody? Nie zgadłbym, że taka jest pańska motywacja.
- Jeśli tylko zechce pan spojrzeć odpowiednio, będzie to dla pana wielka lekcja...
- Na razie przychodzi mi do głowy tylko „patrz pod nogi”.
- Esencjąprzyrody jest wolność. Nie ma tu statutów, ordynacji ani paktów, formularzy, list ani podatków. Człowiek w swojej pierwotnej postaci również jest wolny. Oto jakie są nasze prawa, Jeffreyu: boska gwarancja, że mamy swoje miejsce w Jego dziele stworzenia i niezbędne narzędzia, żebyśmy mogli wypełnić swoją rolę w Jego planie. Tego właśnie miała bronić Konstytucja: prawa wolnych chrześcijan, mężczyzn i kobiet do podążania za własną wiarą i sumieniem. Żadnych praw, prócz Jego świętego prawa. Żadnej władzy ponad Jego prawdą. Zeszliśmy z kursu i nasz lud, nasz naród, znalazł się w ciemności. My jednak znaleźliśmy drogę powrotną i poprowadzimy nią pozostarych. Żyjemy w Świetle, Jeffreyu... w Świetle Jego miłości. Musisz wybrać, czy i ty chcesz w nim żyć, czy może wolisz powrócić do ciemności. Musisz podjąć decyzję, w którą stronę powiedzie twoja ścieżka.
Czy była to groźba, czy tylko płomienna retoryka prawdziwie wierzącego? Horton nie był pewien, ale też nie miało to większego znaczenia. I tak podjął już decyzję.
- Powiedział pan, że macie w obozie Detonator?
- I Detonator, i Zagłuszacz. Unieszkodliwione, rzecz jasna.
- Rzucę na nie okiem. Sprawdzę, czy jest w nich ten zdalnie sterowany element, ale niech jedno pozostanie jasne: spodziewam się dowieść, że jest pan w błędzie.
Wilkins uśmiechnął się pobłażliwie.
- A jeżeli przekona się pan, że jest inaczej? Pogodzi się pan z prawdą?
- Zapewniam, że mój umysł jest co najmniej równie otwarty jak pański, pułkowniku.
- Czyżby? Przekonamy się.
Mark Breland poinstruował generała Stepaka, żeby trzy razy dziennie informował go o postępach w śledztwie - o ósmej rano, o czternastej i o dwudziestej. Trudno jednak mu było wytrzymać z dala od Pokoju Operacyjnego, z którego Stepak kierował poszukiwaniami Jeffreya Hortona.
Inne zajęcia nie były na tyle atrakcyjne, by bez reszty pochłonąć uwagę Brelanda - wstępna rozmowa z przywódcami Kongresu na temat budżetu, cotygodniowa telekonferencja z kierownictwem partii na temat jesiennej kampanii, ceremonia dla prezydenckich stypendystów w Ogrodzie Różanym, prywatny lunch z Aimee Rochet oraz mecz softballowy na Południowym Trawniku, z odchodzącymi ze służby studentami-ochotnikami.
Jednak z tego wszystkiego tylko lunch mógł zostać odwołany bez większych komplikacji. Breland skorzystał z tej możliwości, wykupując się pocałunkiem, przeprosinami i obietnicą. Zyskaną w ten sposób godzinę przeznaczył na wizytę w Pokoju Operacyjnym, który zwykle pustawy - teraz stał się tętniącym życiem centrum dowodzenia.
Ponad tuzin specjalistów z wywiadu obsługiwało stanowiska komunikacyjne, a szerokie grono oficerów najrozmaitszych służb zaglądało im przez ramię, tłoczyła się przy stołach operacyjnych i od czasu do czasu dyskutowało ze Stepakiem.
- Jakieś postępy, generale? - spytał Breland, dołączając do sekretarza obrony, stojącego przy mapie z oficerem łącznikowym z wydziału krajowego CIA.
Stepak odwrócił się zaskoczony.
- Dzień dobry, panie prezydencie. Przepraszam, nie widziałem, jak pan wchodził.
- To moja wina. Chciałem wejść bez fanfar. - Breland spojrzał ponad ramieniem Stepaka na szczupłego mężczyznę o czujnych oczach. - Pan Thorn, prawda?
- Tak jest. Właśnie informowałem generała Stepaka o siłach zaangażowanych w akcję.
- Proszę kontynuować. Thorn skinął głową.
- W tej chwili mamy osiem maszyn Global Hawk nad stanami Wisconsin, Illinois, Minnesota, Indiana i Michigan oraz nad południowo-środkową częścią Kanady. Satelita Keyhole-15 został repozycjonowany, tak by w jego zasięgu znalazł się interesujący nas obszar. Koncentrujemy uwagę na znanych grupach antyrządowych, operujących w tym regionie, korzystając z informacji dostarczonych przez Połączoną Grupę Antyterrorystyczną. Pozwalamy jednak operatorom na szersze działania, bo możemy mieć do czynienia z zupełnie nową organizacją.
- Czy mamy choć domniemane namiary na poszukiwanego?
- Nie w czasie rzeczywistym, ale analityk z NSA dokopał się w archiwach do paru zdjęć satelitarnych. Jest na nich wóz kempingowy Hortona przy lotnisku w Hayward, a także - dziewięćdziesiąt minut później - na drodze stanowej numer pięćdziesiąt trzy, w towarzystwie samochodu terenowego. Później straciliśmy je z oczu pod cumulostratusem rozciągającym się od Eau Claire po Sioux Falls. Mamy za to dokładny profil podczerwony terenówki. Jeśli jeszcze ją zobaczymy, powinniśmy ją rozpoznać.
- A co z poszukiwaniami na Jeziorze Górnym?
- Zajęła się tym Straż Przybrzeżna - odparł Stepak. - Brakuje jej ludzi, więc dołożyliśmy oddział UDT-12 oraz Czwartą i Szóstą Drużynę Fok. Są na wodzie, w czteroosobowych łodziach. Pożyczyliśmy też od Kanadyjczyków trzy helikoptery wodne. Na razie jednak nic to nie dało. Mam przeczucie, że przeciwnik działa na naszym terenie i że Horton jest w pobliżu. Problem w tym, że z każdą godziną pojęcie „w pobliżu” staje się coraz szersze.
Breland spojrzał na drugi kraniec pokoju i zauważył Monikę Frances.
- Jak to się stało, Rolandzie? DIA miała utrzymywać kontakt z Jeffreyem. Osobiście wydałem Hilgerowi taki rozkaz.
- Trudno utrzymać kontakt z kimś, kto sobie tego nie życzy odpowiedział Thorn, wyręczając generała. - Zwykle kończy się na tym, że trzeba zaufać technice, a nie ludziom. A wtedy, zanim informacja o kłopotach dojdzie do kogo trzeba, zwykle obiekt jest już poza zasięgiem.
Breland westchnął, marszcząc brwi.
- Może pora wymyślić jakieś osobiste urządzenie naprowadzające, umieszczane w ciele.
- Mamy na składzie, panie prezydencie. Tylko że użycie takich zabawek wymaga współpracy ze strony osoby śledzonej - odparł bez zająknienia Thorn. - Wersja połykana jest wydalana z organizmu po kilku godzinach. Wersja wszczepiana wymaga przeprowadzenia zabiegu i okresowego doładowania indukcyjnego.
- Zdaje się, że nie jestem całkiem na bieżąco z techniką szpiegowską.
- Wszystko, co można sobie wyobrazić, da się jakoś zrobić stwierdził uprzejmie Thorn. - Trzeba tylko mieć powód.
Przez dwa dni Jeflrey Horton cieszył się sytuacją, która - jak mu się wydawało - miała być okresem próbnym w szeregach Ludowej Armii Sprawiedliwości.
Choć nadal musiał nosić pomarańczowy kombinezon, czyniący z niego ruchomy cel, przydzielono mu pryczę w domu mężczyzn, dano prawo jadania razem z innymi pierwszego posiłku oraz pozwolono chodzić do umywalni i latryny bez eskorty. Uzyskał te przywileje za cenę spędzenia większości tych dwóch dni we wnętrzu dusznej, pozbawionej okien, metalowej szopy na analizowaniu komend kontrolnych układu logicznego jednego z nowszych Detonatorów firmy Sears i dość starego Zagłuszacza wyprodukowanego przez ADT.
W obu aparatach elementy generujące sygnał wyjściowy zostały zastąpione przez głównego technika armii Wilkinsa, Franka Schriera, prostymi wskaźnikami świetlnymi. Schrier przez cały czas dosłownie wisiał Hortonowi nad głową. Zarówno modyfikacje wprowadzone przez technika, jak i jego ciągła obecność dawały niewiele nadziei na użycie urządzeń przeciwko „gospodarzom”.
Jeszcze mniejszą nadzieję miał Horton na to, że pewnego dnia wyjdzie z zaimprowizowanego laboratorium zbrojny w niepodważalny dowód, który ostatecznie przekona Wilkinsa - lub jego samego.
Trzeba przyznać, że Horton miął do dyspozycji komplet najlepszych dostępnych narzędzi. Próbnikiem logicznym był CodeBreaker firmy PM Technologies, element podstawowego wyposażenia większości laboratoriów na świecie. Analizatorem diagnostycznym Zoftwerkz Mastermind, ukochane narzędzie pracy projektantów i złodziei kodów po obu stronach prawa. Jeśli chodzi o podstawową literaturę fachową, to nie była ona obca Hortonowi - miał mianowi-

cie do dyspozycji własny opis techniczny Detonatora, który upublicznił jakiś czas temu.
Ale i tak z zadaniem tego typu lepiej poradziliby sobie Gordie lub Lee. Oboje znali od podszewki nie tylko oryginalny projekt, ale także potrafiliby odczytać kody wprowadzane przez poszczególnych producentów, a w tym przypadku - odnaleźć anomalię w kodzie. Horton próbował tłumaczyć się brakiem doświadczenia, ale Schrier ostrzegł go, że Wilkins nie pozwoli na opieszałość.
- Jestem tu między innymi po to, żeby pilnować tempa pracy oświadczył. - Pułkownik zawsze działa według rozkładu zajęć i ten, kto zmusza go do wprowadzenia zmian, marnie na tym wychodzi.
- Badałeś już te systemy? Wiesz, czy to, czego mam szukać, naprawdę tu jest?
- Gdyby tamci byli na tyle głupi, żeby umieścić kod w takim miejscu, że nawet ja bym go zauważył, to nie potrzebowalibyśmy ciebie, prawda?
Pod koniec drugiego dnia Horton zauważył pierwsze oznaki zniecierpliwienia Wilkinsa. Pierwszego dnia pułkownik nie pojawił się ani razu. Nazajutrz odwiedził szopę aż trzykrotnie, by spytać o postępy. Podczas ostatniej wizyty usta miał gniewnie zaciśnięte, a rozmową zaszczycił jedynie Schriera. Nie był zachwycony, gdy usłyszał, że praca nad drugim aparatem, Zagłuszaczem, rozpoczęła się dopiero po południu.
- Jak długo jeszcze?-spytał.
- W tym tempie, pułkowniku, może i ze trzy dni. Detonator był skonstruowany przejrzyście i jasno. Tutaj znaleźliśmy pułapki logiczne i zdaje się, że upchnięto w obwody mnóstwo śmiecia.
Wilkins spojrzał na Hortona chłodno.
- Za dwadzieścia minut zaczynamy nabożeństwo. Spodziewam się was obu. Potem możecie wrócić do pracy. Przekonacie się, czy otrzymaliście błogosławieństwo, aby szybciej wykonać zadanie.
Horton słyszał zbiorowe śpiewy co noc, odkąd znalazł się w obozie, ale kazania i modły przewijające się między pieśniami nie docierały do głębin Schronu Szóstego. Dopiero pierwszego wieczoru „wolności” usłyszał coś niecoś. Postanowił się przekonać, jak dużą ma swobodę poczynań i celowo został w kwaterze, gdy rozpoczynało się nabożeństwo. Był to jednak zaledwie jeden z powodów, dla których wyruszył na nocny spacer po lesie.
Drugim, znacznie ważniejszym, była chęć sprawdzenia, czy strażnicy pilnujący obozowiska są o tej porze mniej czujni. W razie gdyby
natknął się na któregoś z ludzi Wilkinsa, zamierzał po prostu spacerować dalej. Skończyło się jednak na tym, że o mało nie został zastrzelony przez dwóch wartowników patrolujących okolicę, którym nie bardzo potrafił wyjaśnić przyczynę nocnej wędrówki.
- O tej porze, doktorze Horton, lepiej niech pan zostaje w strefie zielonej - poradził mu jeden z żołnierzy, ubrany w noktowizyjne gogle upodabniające go do owada. - Jeszcze dziesięć kroków i znalazłby się pan w strefie wolnego ostrzału.
- Zgubiłem się-jęknął niepewnie Horton.
- Proponuję nie powtarzać tego błędu, doktorze. Odprowadzimy pana z powrotem.
Wilkins nie skomentował tego wydarzenia, ale jego twarde spojrzenie i ostro sformułowane zaproszenie mówiły same za siebie. Fizyk postarał się więc być wśród pierwszych wiernych zbierających się wieczorem w domu kobiet.
Horton nie był w kościele od chwili, gdy w wieku lat czternastu postanowił pożegnać się z niezbyt żarliwym luteranizmem rodziców. Zdziwił się więc, że tyle melodii wciąż jeszcze brzmi dla jego uszu znajomo. Niektóre rozpoznawał, bo pożyczono je od niemieckich romantyków; inne były angielskimi melodiami ludowymi, które znał lepiej ze zgoła innych sytuacji, lecz wszystkie wzbudziły w nim niespodziewanie echa niedzielnych poranków z dzieciństwa.
Inaczej miała się rzecz ze słowami. W żadnym kościele Horton nie słyszał jeszcze pieśni Naprzód, żołnierze Chrystusa wzbogaconej o wersy poświęcone „męczennikom Waco” i „bohaterom Tigerton Dells”, ani Ballady o Gordonie Kahlu śpiewanej na melodię Oto Świat mego ojca. Jednak najbardziej przeraziło go to, jak groźnie brzmią wcale nie zmienione teksty pieśni - choćby tego hymnu, którego wygniecioną kopię ktoś mu podał widząc, że nie śpiewa z pozostałymi.
Powstańcie, żołnierze Chrystusa i nałóżcie zbroje, Bez słabości na ciele i na duszy swojej. Zwalczcie moc ciemności i zwyciężcie w boju...
Dawniej Horton odczytałby te słowa jako metaforę. Teraz jednak, w otoczeniu żołnierzy Ludowej Armii Sprawiedliwości, dostrzegając nie tylko bezgraniczną lojalność malującą się na ich twarzach, ale także broń, którą mieli przy sobie, wiedział, że to nie przenośnia. Poruszał więc ustami, nie wydobywając z siebie głosu.
Nabożeństwo trwało blisko dwie godziny. Kilkanaście osób pragnęło dać świadectwo i poprowadzić modlitwę. Horton zastanawiał się, czy to ze względu na jego osobę lub na fakt, że poprzedniego dnia nie pojawił się na sali. Czuł się tak, jakby ludzie Wilkinsa testowali go, spodziewając się, że potęga ich wiary sprawi cud nawrócenia i mając nadzieję, że Duch Święty nagle wypełni Hortona, który czym prędzej wyrzeknie się swoich naukowych grzechów. I choć nic nie wskazywało, że znajduje się w centrum uwagi, nie mógł oprzeć się wrażeniu, że wszyscy obecni doskonale zdają sobie sprawę z jego obecności - a szczególnie pułkownik Wilkins, który powstał właśnie, by poprowadzić ostatnie czytanie.
- Pan jest moją siłą - zaczął, patrząc Hortonowi w oczy. Grupa odpowiedziała z zapałem:
- Pan jest siłą mego życia; kogóż mam się lękać?
- Gdy moi wrogowie przyszli po mnie, zachwiali się i upadli.
- Pan jest siłą naszej rodziny; kogóż mamy się lękać?
- Moja głowa ponad mymi nieprzyjaciółmi.
- Pan jest siłą naszego plemienia; kogóż mamy się lękać?
- Królowie świata stanęli przeciw Panu i Jego pomazańcowi.
- Pan jest siłą naszego narodu; kogóż mamy się lękać?
- Zadamy im klęskę żelazem i rozbijemy niczym gliniane skorupy.
- Błogosławieni, którzy boją się Pana.
- Błogosławieni, którzy Jemu ufają, przed którym nic się nie ukryje i którego sądy prawdziwe są i sprawiedliwe - zakończył Wilkins. - Amen.
- Amen. Bogu niech będą dzięki - odpowiedzieli zgromadzeni. Horton drgnął mimowolnie i poczuł, że mimo upału panującego
w baraku dostał gęsiej skórki. Nie zwracając uwagi na otaczający go przyjazny gwar, ruszył w stronę wyjścia. Na zewnątrz odnalazł Schriera, chwycił za ramię i odciągnął od kobiety, z którą technik rozmawiał.
- Coś mi przyszło do głowy - powiedział. - Możliwe, że w obu jednostkach użyto tego samego kodu. Może po prostu przeprowadzimy test porównawczy na Zagłuszaczu, używając anomalii wykrytych w Detonatorze? Oszczędziłoby nam to badania kodu podstawowego.
- A jeśli ukryta komenda jest jego częścią?
- Nie jest - stwierdził twardo Horton. - Kod bazowy jest taki, jakim stworzyliśmy go w laboratorium. Jeśli coś rzeczywiście dodano, to zdecydowanie później.
- Taki jesteś pewien?
- Nie bardziej niż czegokolwiek innego - odparł Horton. Chodź. Mamy jeszcze parę godzin, zanim wyłączą światło.
Minęło ponad dwadzieścia lat, odkąd Roland Stepak zamienił kokpit na biurko, ale wciąż nie utracił podstawowego talentu pilota bojowego - umiejętności zapadania w „drzemkę mocy” albo „szybki sen” w dowolnym momencie i na dowolnie krótki czas. Czterogodzinna drzemka w jednej z urządzonych na japońską modłę kapsuł, przyległych do Pokoju Operacyjnego, wystarczyła, by powieki przestały mu ciążyć. Gorący prysznic pomógł pozbyć się uciążliwego bólu przemęczonych kończyn.
Udając się na spoczynek, Stepak pozostawił na stanowisku dowodzenia podpułkownika z Wywiadu Wojskowego, toteż zdziwił się, gdy na jego miejscu zastał Mortona Denby’ego z CIA.
- Zrobił sobie małą przerwę, generale. Znaleźliśmy waszego kreta w dziale łączności - powiedział Denby, podnosząc się z fotela.
- Rozumiem, że tam właśnie udał się podpułkownik Briggs? Denby skinął głową i usiadł na sąsiednim krześle.
- Kret jest jednym z nich. To cywilny technik z Korpusu Sygnałowego, przydzielony do centrum zarządzania ruchem GLOCOMNET. David Lukę Wickstrom, lat trzydzieści cztery. Wygląda na to, że zdołał dotrzeć do zastrzeżonych adresów i weryfikatorów kilku szefów Terabyte oraz załadować do sieci satelitarnej filtr przekierowujący połączenia.
- Trzeba było mnie obudzić - rzucił Stepak. - Gdzie on teraz jest?
- Rzecz w tym, że nie było powodu, żeby pana budzić. Wickstrom prysnął. Zapewne spłoszył się, gdy ochrona GLOCOMNETU zauważyła wirusa i zaczęła wyłączać satelity, żeby go wymazać. Wczoraj poszedł na zwolnienie, a tej nocy w jego bloku wybuchł pożar. To było podpalenie; zaczęło się od jego mieszkania.
- Niech no zgadnę: wojskowa flara magnezowa z zapalnikiem czasowym.
- Prawdopodobnie - przytaknął Denby. - Wywiad Wojskowy jest już na miejscu. Niewiele zostało do zbadania. FBI zajęło się otoczeniem Wickstroma. Starają się, bo chcą zmazać plamę, którą dali zezwalając na przyjęcie go do pracy. - Oficer cmoknął i pokrę-
cił głową. - To ponura sprawa, generale. Ogień zabił troje dzieci i zniszczył dobytek dwunastu rodzin.
- Czy ktoś widział Wickstroma?
- Nie. Osobiście nie stawiałbym na to, że pojawi się w pobliżu miejsca, gdzie trzymająHortona.
- Racja - zgodził się Stepak, marszcząc czoło. Rozsiadł się głębiej w fotelu. - Ale na pewno jest w kontakcie z grupą, a to oznacza, że oni już wiedzą, że my wiemy. Obawiam się, że to nie jest dobra wiadomość dla Jeffreya Hortona.

25. Pokój nigdy nie jest zły
Wojna nigdy nie jest dobra, a pokój nigdy nie jest zły.
Benjamin Franklin

Był późny ranek. Lekki deszcz, który padał od świtu, wreszcie przedostał się przez korony drzew i zaczął bębnić o dach stalowej budy ciężkimi kroplami. Dźwięk ten działał Jeffreyowi Hortonowi na nerwy, i tak naprężone do granic wytrzymałości stresem jenieckiej doli.
- Nic - powiedział Horton, odpychając się od stołu, na którym stały obok siebie Zagłuszacz i analizator. - Nic tu nie ma, zgadza się? Ty też niczego nie zauważyłeś, prawda?
- Nie było analogicznych obwodów... - zaczął Schrier.
- Oczekuję, że powiesz to Wilkinsowi.
- ... Ale to nie znaczy, że nic tu nie ma. Możliwe, że w Zagłuszaczu użyto innego kodu. Albo że się pomyliłeś i komenda może być ukryta w kodzie podstawowym.
- Albo że kłamię.
- Albo że kłamiesz - zgodził się Schrier. - Choć osobiście uważam, że jesteś za mądry na to, żeby łgać, kiedy łatwo możesz zostać nakryty. Za mądry, żeby nas lekceważyć.
- Nie jestem waszym wrogiem - zadeklarował Horton, potrząsając głową. - Chcę tylko wrócić do mojego życia. Ale jeśli Wilkins każe mi wybierać, może zrobić ze mnie wroga.
Schrier skrzywił się i nie odpowiedział. Horton westchnął ciężko.
- Co teraz?
- Szukaj dalej. Kto wie, ile nakładek mieści w sobie ten system? Z tego, co dotąd widzieliśmy, wynika, że to całkiem niezły śmietnik.
Horton przysunął się bliżej z krzesłem i zmęczonym głosem zaczął wyliczankę:
- Ele mele dudki...
Spędzili we dwóch jeszcze godzinę, zanim pułkownik Robert Wilkins z trzaskiem otworzył drzwi stalowej budy i wypełnił ościeżnicę swoją sylwetką.
- Meldować - rzucił krótko.
- Tak jest, sir, panie pułkowniku, sir - mruknął pod nosem Horton.
- Nic do zameldowania - powiedział Schrier, wstając. - Nie wykryliśmy w obu urządzeniach analogii, jeśli nie liczyć obwodów kontrolowanych standardowymi funkcjami.
- Nie masz mi nic więcej do pokazania po trzech dniach pracy? Dałeś się oszukać temu człowiekowi.
- Ależ skąd, mamy mnóstwo ciekawostek do pokazania - wtrącił Horton, stając za Schrierem. - Na przykład, mały portrecik szefa projektu w ADT, z rogami i zabawnym wąsikiem. Albo wyniki ostatnich dziesięciu gier między drużynami Texas a Texas A&M, numery trzech kobiet wątpliwej reputacji, ewentualnie pięćset słów z Pieśni o Starym Żeglarzu. - Wysunął się o krok przed technika, by stanąć twarzą w twarz z Wilkinsem. - Nie przegapiliśmy niczego: znaleźliśmy w kodzie miejsca, w których projektanci wstawili imiona swoich dzieci, słowa uwielbienia dla gwiazd porno albo ulubione cytaty z Cafoina i Hobbesa czy W zdrowiu. Ale nie natrafiliśmy na żaden przeklęty, tajny, zdalnie aktywowany rozkaz autodestrukcji, umieszczony tam ku przerażeniu pożal się Boże konspiratorów, bo po prostu go nie ma. Istnieje tylko w pańskiej paranoicznej wyobraźni. Zresztą nie, to nie paranoja... to pobożne życzenie. Niech mnie szlag, jeśli wiem dlaczego, ale pan naprawdę pragnie tej wojny.
- Wojna jest moralnym obowiązkiem, doktorze Horton, kiedy mamy do czynienia z amoralnym przeciwnikiem. Nie ma w niej nic z przyjemności.
Horton spojrzał na niego z pogardą.
- Wydaje się panu, że ma prawo oceniać, co jest moralne, a co nie? Że siedzi pan dość wysoko, by oceniać mnie? A patrzył pan ostatnio w lustro?
- A pan, doktorze? Nie podoba mi się ten wasz cały „marsz ku postępowi”. To wy, naukowcy, wymyśliliście cyklon-B, aborcję na życzenie, ewolucję, a teraz to. Nigdy nie liczycie się z kosztami. A ty, Jeffreyu Hortonie, osobiście zdradziłeś siedemdziesiąt milionów uczciwych, amerykańskich rodzin. Skazałeś dziesiątki tysięcy porządnych ludzi na śmierć z rąk zbirów i złodziei. Więc nie zgrywaj przede mną niewiniątka, doktorku. Jesteś tak samo winien, jak gdybyś zabił ich osobiście.
Niezmienna pewność siebie dowódcy milicji rozjuszyła Hortona, który zaatakował go potokiem gniewnych słów:
- Tak bardzo chcesz być bohaterem, że po drodze wymyślasz sobie wrogów! Jeśli życzysz sobie, żebym był jednym z nich, to proszę bardzo. Żałuję, że moje odkrycie kosztowało przyzwoitych ludzi, takich jak mój ojciec, utratę nieszkodliwego hobby. I boli mnie to, że niektórzy ucierpią, bo nie mogą bronić się przed napaścią. Ale też jestem cholernie dumny z tego, że popsułem szyki takim terrorystom jak ty. Jesteś samolubnym, małym człowieczkiem z głową pełną urojeń i cokolwiek zrobię, żeby pokrzyżować ci plany, będzie chwalebnym czynem dla dobra ludzkości. A twoja rewolucja i tak skończyłaby się katastrofą...
Jakiś fragment wypowiedzi Hortona musiał przebić się przez grubą skórę Wilkinsa i urazić jego dumę.
Pułkownik trzasnął otwartymi dłońmi w pierś uczonego, popychając go w stronę Schriera.
- Zdaje ci się, że coś osiągnąłeś? Myślisz, że nas rozbroiłeś? spytał, po czym odwrócił siei warknął w stronę moknących w mżawce wartowników: - Brać go!
Żołnierze chwycili Hortona pod ramiona i pociągnęli śladem Wilkinsa. Fizyk próbował utrzymać się na nogach i dotrzymać im kroku, a jednocześnie zapanować nad emocjami. Nie błagaj, pomyślał. Nie daj mu tej satysfakcji.
Wilkins długimi krokami poprowadził ich w stronę drugiej metalowej szopy, stojącej samotnie sto pięćdziesiąt metrów od głównego obozu.
- Związać i przytrzymać - polecił, schylając się ku zamkowi. W następnej sekundzie Horton leżał twarzą w trawie, a ciężki but
strażnika dociskał jego kark do ziemi. Wykręcono mu ręce i związano nadgarstki cienką, plastikową taśmą, wrzynającą się głęboko w skórę. Po chwili usłyszał skrzyp otwieranych drzwi.
- Wprowadzić - rozkazał Wilkins.
Wracając do pozycji pionowej, z bluzą i połową twarzy upapraną błotem i suchymi igłami, Horton z trudem powstrzymał się przed stawieniem oporu. Niespodziewanie przyszedł mu na myśl czterowiersz Matthew Halversona:
Kontrola jest złudzeniem,
Porządek - kłamstwem na pocieszenie.
Z chaosu, poprzez chaos,
W chaosu wpadamy strumienie...
Gdy przechodził przez drzwi, w budzie zapaliły się światła. Horton znalazł się w zbrojowni - na ścianach wisiała broń typu wojskowego, cięższa od karabinów i pistoletów noszonych przez milicję. Były tu karabinki samopowtarzalne, lekkie karabiny maszynowe, granatniki, czterdziestomilimetrowy moździerz, a nawet para pocisków przeciwlotniczych typu Stinger. Pod każdą ze ścian piętrzyły się dwie lub trzy warstwy skrzyń z amunicją.
Środkowa część podłogi była pusta, jeśli nie liczyć czterech kwadratowych, drewnianych płyt opatrzonych sznurowymi uchwytami. Wilkins stanął na jednej z nich i odwrócił się w stronę Hortona.
- Mówisz, że nas powstrzymałeś, a jednak każdy egzemplarz broni w tym arsenale jest w pełni sprawny. Bardzo mnie kusi, żeby ci to udowodnić, używając twojego galaretowatego ciała w charakterze ruchomego celu, ale gdybym to zrobił, nie poczułbyś tej wspaniałej ironii losu, której zaraz doświadczysz - oświadczył szyderczo pułkownik. Wezwał do szopy wartownika i wskazał na jedną z klap. - Przynieś pojemnik z Bunkra Drugiego.
- Tak jest, pułkowniku. - Żołnierz pociągnął za linkę, odsłaniając wykop i tunel wysokości dorosłego człowieka. Wytrenowanym ruchem wskoczył do wnętrza i po chwili się wynurzył, trzymając cylinder długości przedramienia o średnicy piłki tenisowej.
- Teraz jeden z aerozoli z Trzeciego - polecił Wilkins, przejmując cylinder z rąk wartownika. Podszedł do Hortona. - Widzisz, doktorku, jesteśmy doskonałymi strzelcami i bardzo rzadko nie trafiamy w to, w co mierzymy. Ale jeśli rzeczywiście zdołasz odebrać nam nasze precyzyjne narzędzia, nie myśl, że pozostaniemy bezbronni. Może już nie pamiętasz, ale benzyna jest doskonałym materiałem wybuchowym i tak się korzystnie składa, że jest powszechnie dostępna. - Strażnik wyszedł na powierzchnię, niosąc coś, co wy-

glądało na mały pojemnik ciśnieniowy. - A jeżeli trzeba będzie zacząć zabijać zdrajców szybciej niż można to zrobić pałką czy garotą, to... no cóż, użyjemy tego, co da nam Pan.
Pułkownik uniósł oliwkowozielony pojemnik na wysokość oczu Hortona, pozwalając mu przeczytać słowa i liczby wybite na bocznej ściance. Żołnierz stojący za nim zrobił to samo.
- Co to jest? - spytał Horton.
- Broń chemiczna i aerozole biologiczne nie wymagają użycia konwencjonalnych materiałów wybuchowych, doktorze Horton odparł Wilkins, uśmiechając się triumfalnie. - I co teraz?
Horton powoli oderwał wzrok od pojemnika i spojrzał na kanciastą twarz pułkownika.
- To znaczy, że moja praca jeszcze nie dobiegła końca i im szybciej do niej powrócę, tym lepiej - powiedział cicho.
- Ty sukin... Zabrać tego gnoja z moich oczu! - rozkazał Wilkins. Jego zimne okrucieństwo wreszcie objawiło się nienawistnym błyskiem w oczach. - Wrzucić to bydlę z powrotem do klatki. Prędzej, zanim rozerwę mu to pieprzone gardło!
- Tak jest!
Wartownicy bezceremonialnie wywlekli Hortona z budy. Odprowadzał go głos Wilkinsa, z każdym słowem coraz głośniejszy i wznoszący się coraz wyżej:
- Lepiej to sobie przemyśl! Przemyśl dokładnie, panie Zasrany-Genialny-Prezydencki-Bohaterze! To ty przecież zadecydujesz, której broni użyjemy, tej ze ścian, czy tej z bunkrów! Ty, Jeffteyu cholerny Hortonie, osobiście rozstrzygniesz, ilu ludzi zabijemy i jak straszliwa będzie ich śmierć. Pomyśl o tym, doktorku; pomyśl dobrze!
Ale gdy wartownicy wrzucali go do Schronu Szóstego i z hukiem zamykali właz, Hortonowi krążyła po głowie tylko jedna myśl: Mam cię. Nareszcie cię mam... Teraz wiem dokładnie, kim naprawdęjesteś...
Aron Goldstein przyglądał się, jak elektrowóz Pennsylvania Railroad GG-1 wjeżdża na stację przy Broad Street, ciągnąc za sobą sznur sześciu purpurowo-białych wagonów pasażerskich: ósma czterdzieści z Newark. Nieco niżej, wzdłuż rzeki, sunął na północ długi, powolny pociąg towarowy, złożony głównie z wagonów krytych typu Erie & Lackawanna.
Na szerokim panelu wyświetlacza, który miał przed sobą, mógł podziwiać widok ze stanowiska maszynisty modelu GG-1. Kiedy skład zatrzymał się na kilka minut, by pozwolić na rozładowanie wagonu pocztowego, Goldstein dotknął sterownika, wywołując na ekranie obraz z lokomotywy towarowego numer jeden, zanim ten przejechał pod kamiennym łukiem. Tor biegł dalej przez dwa tunele i niedaleko zoo - jednego z najładniejszych elementów makiety, sprzyjającego medytacji i oderwaniu się myślą od innych spraw.
Zanim jednak pociąg towarowy dotarł do pierwszego tunelu, jedna z pielęgniarek - ubrana w uniform służby domowej, by móc bez przeszkód monitorować stan zdrowia gościa rezydencji - zakłóciła spokój sanktuarium przemysłowca.
- Panie Goldstein, doktor Brohier chce z panem rozmawiać.
- Dziękuję - odpowiedział Goldstein i zaczął zatrzymywać rozpędzone pociągi. - Jest w pracowni?
- Nie, jeszcze w łóżku. Goldstein zaczął się spieszyć.
- Mówił coś jeszcze?
- Tylko to, że jest zmęczony. Prawie nie ruszył śniadania.
- Poprośmy doktora Hubbsa - rzekł Goldstein. - Mój stary zrzęda już wystarczająco długo obywał się bez pomocy.
- Sprowadzę doktora.
Goldstein zastał Brohiera opartego na stercie poduszek. Wyłączony cyfrowy notatnik leżał obok na kocu. Uczony mętnym wzrokiem patrzył w stronę wschodniego okna.
- Co z tobą, Karl? - spytał łagodnie Goldstein, zbliżając się do łóżka. - Czyżby zbyt wiele wina we wczorajszej cielęcinie w marsali?
- O, Aron... Jesteś. O co pytałeś? Ach, o jedzenie. Nie, nie mam pretensji do twoich kucharzy. - Wysiłek włożony w tych kilka słów i w lekki półuśmiech sprawił, że Brohier na chwilę stracił oddech. Gdy próbował westchnąć głęboko, zaniósł się kaszlem. - Żadna część mojego ciała nie czuje się tak, jak powinna, a ja nawet nie mam siły przejmować się tym faktem. Gdybym był młodszy, podejrzewałbym może grypę. Choć w moim obecnym stanie, rzecz jasna, grypa zabiłaby mnie równie łatwo jak każda inna choroba.
- Poprosiłem doktora Hubbsa, żeby do ciebie zajrzał - powiedział Goldstein. - Mam nadzieję, że zachowasz się jak należy.
- Ech, ci cudotwórcy i ich panacea - mruknął pogardliwie Brohier. - Na entropię nie ma lekarstwa, Aronie.
Może i nie, ale też nie wymyślono jeszcze nic lepszego niż okresowe badanie geriatryczne u dobrego fachowca.
I tak wiem, co mi powie, i nie jest to nic ważnego - odparł Brohier. - Ale obiecują, że pozwolę, żeby mnie ostukał i obejrzał, jeśli natychmiast zmienimy temat.
- Naturalnie, Karl. - Goldstein przysiadł na brzegu łóżka. Pracowałeś? - spytał, kiwając głową w stroną notatnika.
- Próbowałem napisać list. Gdzie byłeś wczoraj wieczorem? Słyszałem helikopter.
- W Waszyngtonie. Kolejne nudne spotkanie.
- Tak, te spotkania... O, dziękuję. Przypomniałeś mi, co chciałem powiedzieć. Aronie...
- Słucham, Karl.
- Nie rób z Jeffreya administratora. I nie pozwól, żeby sam się tym zajął. Znajdź kogoś do pisania listów i prowadzenia spotkań. On musi pracować w laboratorium. Powinien słyszeć własny głos ponad szumami.
- W porządku, Karl.
- Właśnie z tym sobie nie radził. To dlatego odszedł, wiesz? lcę, żebyś pozostawił dla niego otwarte drzwi.
- Oczywiście. Tylko że... - Goldstein westchnął ciążko. - Karl, i wczorajsze spotkanie... właściwie nie powinienem ci mówić, ale
nie rozumiem, jak oni mogą wymagać tego ode mnie. Choć może właśnie dlatego ja sam nie wiedziałem o niczym aż do tej nocy...
- Przestań paplać, Aronie, bo zanim skończysz, może mnie już tu nie być.
Goldstein skinął głową przepraszająco.
- Karl, mam wieści o Jeffreyu. On... zaginął. Porwano go tydzień temu. Podobno to robota jakiejś miejscowej grupy terrorystycznej. Nie mamy wieści ani o nim, ani od niego.
Jedyną widoczną reakcją Brohiera było szybkie rozejrzenie się po pokoju.
- W porządku - rzekł po chwili.
- Tydzień to dość długi czas, jak na porwanie - ciągnął Goldstein, kręcąc głową. - Władze robią co mogą, ale... Karl, FBI nie daje nam wielkich nadziei.
- Jeffrey będzie cały i zdrowy.
- Oczywiście, wszyscy sobie tego życzymy - przytaknął Goldstein. - Po prostu pomyślałem, że moglibyśmy porozmawiać o tym, co zrobimy z Terabyte, jeśli Jeffrey z jakiegoś powodu nie wróci.
- Strata czasu i energii, czyli tego, na czym w tej chwili raczej mi zbywa. On wróci, Aronie - stwierdził Brohier. - Wie, gdzie jego miejsce - dodał. Zapadł się między poduszki, jakby chciał ukryć się pod nimi. - Twój przyjaciel lekarz już tu jest.
Goldstein obejrzał się i zobaczył w drzwiach doktora Hubbsa.
- Mam twoje słowo, Aronie? - spytał Brohier.
- Tak, Karl.
- Proszę, doktorze, niech pan zaczyna. To już ostatnia obietnica, której muszę dotrzymać.
Jeffrey Horton spędził samotnie ponad dobę w wilgotnym, klaustrofobicznym wnętrzu Schronu Szóstego. Nikt nie przyszedł, by sprawdzić, co robi czy wyprowadzić go do latryny. Nikt nie przyniósł mu jedzenia i picia. Nikt nie uchylił metalowej klapy, by choć przelotnym promieniem światła i odrobiną świeżego powietrza ulżyć niedoli więźnia.
Fizyk postanowił wykorzystać swoją samotność w możliwie najlepszy sposób: po godzinie od powrotu do ziemianki zaczął robić podkop.
Jedynym narzędziem, którym dysponował, był solidny, sięgający kostki but turystyczny o karbowanej podeszwie. Wprawdzie obuwie zabrano mu już pierwszego dnia, razem z ubraniem, ale zwrócono je - choć bez sznurowadeł - gdy rozpoczął okres próbny. Jakimś cudem prawy but nie zsunął się z nogi uczonego, gdy wartownicy ciągnęli go w stronę schronu. Horton nie miał pojęcia, gdzie się podział lewy, ale prawy dzielnie dotrzymał mu towarzystwa, gdy entuzjastycznie i bezceremonialnie wpychano go przez właz.
Odkąd zobaczył tunele w arsenale, Horton zastanawiał się, czy wszystkie zabudowania obozu są połączone podziemnymi korytarzami, nawet schrony - a może przede wszystkim schrony. Zamiast jednak szukać ukrytego wejścia do tunelu, którego mogło nie być, postanowił zająć się możliwie najprostszą drogą ucieczki - wydrążyć dziurę tuż pod krawędzią stalowego stożka tworzącego dach. Zaczął w najwyższym punkcie ściany, pod włazem, gdzie otwór byłby najtrudniejszy do zauważenia z zewnątrz. Pracując, starał się rozrzucać wykopaną ziemię w miarę równomiernie, rozprowadzając ją stopami.
Nawet tuż przy powierzchni ziemia była zbita i gliniasta. Wkrótce okazało się, że but lepiej nadaje się do skrobania niż do kopania,
choć i do tego nie był stworzony - bieżnik zatykał się już po kilku ruchach i dłużej trwało oczyszczenie go niż ponowne zapchanie. Po pewnym czasie Horton dał sobie spokój z wydłubywaniem gliny, przekonawszy się, że krawędź obcasa daje najlepsze przełożenie i że dwuręczny chwyt, którego wymagała ta technika, działa najwydajniej.
Jedyną zaletą buta było to, że pracował niemal bezszelestnie, bez względu na to, jak szybko i jak mocno Horton uderzał nim w ścianę - nawet wtedy, gdy przypadkiem zahaczył o dach. Po pewnym czasie okazało się jednak, że droga, którą wybrał fizyk, prowadzi donikąd: dach nie spoczywał bezpośrednio na ziemi, lecz na szczycie okrągłego stalowego kołnierza, wpuszczonego w grunt. Nie było mowy o szybkim i łatwym podkopie.
Nie zrażony tym, Horton zaczął kopać coraz niżej, aż wreszcie odnalazł dolną krawędź pierścienia. Wtedy znowu wziął się do kopania na boki, powoli tworząc coś, co od biedy można było nazwać tunelem. Pracował ciężko, aż po twarzy spływały mu strużki potu, a ramiona opadały ze zmęczenia - a nawet jeszcze potem. Odpoczywał tylko tyle, by wyrównać oddech, a potem zaczynał od nowa.
Z domu kobiet rozlegały się stłumione dźwięki hymnów, gdy Horton odkrył pierwsze korzenie. Im głębiej wcinał się w ścianę, tym były grubsze i gęściej zaplecione. Po pewnym czasie umęczone ręce nie były już w stanie ich obłamywać. Próbując nie myśleć o straconych siłach, fizyk wybrał inną część ściany i zaczął od początku.
Gdy pierwsze promienie porannego słońca pokazały się w otworach strzelniczych, tunel miał połowę długości ciała Hortona, zatem - według obliczeń - do powierzchni pozostało niespełna drugie tyle. To nie wystarczyło. Horton przysiadł na górce świeżo wykopanej ziemi, wyczerpany i zniechęcony, pewien, że za chwilę ktoś odkryje jego wysiłki, a tym samym uczyni je daremnymi.
A jednak nikt nie przyszedł. Kiedy wreszcie zrozumiał, że jeszcze ma szansę, zaatakował tunel ze zdwojoną energią. But już od dawna był nieprzydatny - w ciasnej przestrzeni kanału Horton darł i przerzucał ziemię gołymi rękami, próbując oszczędzać te paznokcie, których jeszcze nie złamał i nie oderwał. Pył pokrywał mu włosy i twarz, dusił przy każdym oddechu. Mimo to Horton nie przestawał pracować, aż dotknął palcami zewnętrznej krawędzi stożkowatego dachu. Wiedział, że teraz od powierzchni dzieli go już tylko kilka cali ziemi, którą mógł rozgarnąć w ciągu paru minut.
Zatrzymał się, żeby podjąć decyzję, czy próbować ucieczki za dnia, czy poczekać do zapadnięcia zmroku.
Jeżeli pozostawienie go w schronie było tylko wynikiem wybuchu gniewu Wilkinsa, mogli przyjść po niego w każdej chwili. Jeśli zaś była to skalkulowana na zimno próba złamania jego woli, najprawdopodobniej potrwa kilka dni.
Horton postanowił zaczekać.
Pomylił się. Przyszli po niego tuż przed obiadem.
Pułkownik Robert Wilkins przekrzywił głowę i spojrzał pytająco na Jeffreya Hortona, gdy wartownicy sadzali go na ławie z przepołowionego pnia.
- Co to ma znaczyć? - spytał, wskazując na brudne ubranie jeńca.
- Wykopał tunel, żeby uciec ze schronu, sir. Przywódca milicji cmoknął z dezaprobatą i pokręcił głową.
- Doprawdy, doktorze, powinien pan się domyślić... Patrząc Wilkinsowi w oczy, Horton nagle nabrał pewności, że
pułkownik nie jest zaskoczony.
- Macie czujniki w schronie.
- Tajemnica wojskowa.
- Chcieliście dać mi nadzieję, tylko po to, żeby ją odebrać...
- Doktorze Horton, kazałem pana zamknąć mając na względzie pańskie bezpieczeństwo. Sam pan stwarza dla siebie zagrożenie. Gdyby spróbował pan oddalić się od obozu nie mówiąc nikomu, najprawdopodobniej zostałby pan postrzelony. Zdarzyło się to panu kiedyś, doktorze Horton? A może widział pan kogoś trafionego standardowym pociskiem z NATO-wskiego karabinu szturmowego?
- Nie - przyznał cicho Horton.
- Proszę mi wierzyć, to coś, czego naprawdę chciałby pan uniknąć. - Wilkins spojrzał w stronę trzech mężczyzn stojących obok. Frank, jesteś gotów?
- Tak, pułkowniku.
- W takim razie zaczynajmy - powiedział i klepnął dłonią w ławę.
Schrier położył na niej komunikator Celestial 3000 i pakiet akumulatorów. Na obudowie urządzenia widać było znajomą rysę - bez wątpienia należało do Hortona.
- Dziękuję - rzekł pułkownik, nie ruszając się z miejsca. - Powiedz doktorowi Hortonowi, co zrobiłeś z jego komunikatorem.
- Usunąłem lokator GPS i wstawiłem w jego miejsce moduł pasywny. Tym sposobem procedura autodiagnostyczna nie wykryje różnicy, a do sieci nie powędruje żadna niepożądana informacja.
- To samo zrobiłeś ze wszystkimi naszymi komunikatorami, prawda?
- Tak jest. To nic wielkiego. Więcej czasu zabiera rozłożenie narzędzi niż sama robota. Ale proszę pamiętać, że już nie mamy pomocników na górze. Przeciwnik może namierzyć urządzenie metodą triangulacji, jeśli damy mu dość czasu.
Wilkins skinął głową.
- To wszystko, Frank. - powiedział, po czym zwrócił się do Hortona. - Ludzie nie zdają sobie sprawy z tego, że za każdym razem, kiedy używają komunikatora, powiadamiają władze o swojej pozycji. A wszystko przez tę głupią sukę z telefonem komórkowym, która dwadzieścia pięć lat temu zgubiła się podczas burzy śnieżnej i o mało nie zginęła... Za każdym razem, gdy zdarza się coś takiego, znajdzie się jakiś liberał, który dojdzie do wniosku, że za cenę utraty odrobinki naszej wolności możemy zapobiec podobnym nieszczęściom. Osobiście jednak, z pobudek filozoficznych, mam zastrzeżenia do zdradzania mojej pozycji każdemu, kto jest nią zainteresowany. Sądzę, że pan mnie rozumie.
- Jasne, że rozumiem, dlaczego akurat pan nie chce, by go zlokalizowano.
- Mam nadzieję, że nie żywi pan do mnie urazy za słowa wypowiedziane w gniewie, doktorze Horton? Zwłaszcza że posłałem po pana z czystej uprzejmości.
- Z uprzejmości?
- Tak jest. Właśnie dotarła do mnie wiadomość, że doktor Karl Brohier zmarł...
- Na dobry początek - rzucił zgryźliwie jeden ze strażników.
- Michael, nie bądź niedelikatny - zbeształ go Wilkins. - Doktor Horton i doktor Brohier byli przyjaciółmi.
- Dlaczego miałbym panu wierzyć? - spytał Horton. - Okłamał mnie pan już, żeby osiągnąć swój cel.
- Spodziewałem się po panu odrobiny sceptycyzmu. - Wilkins podniósł komunikator i wsunął akumulatory na miejsce. - Pozwolę panu zadzwonić do prezydenta i usłyszeć to z jego ust. A skoro już będziecie rozmawiać, sam przekażę mu kilka słów. - Położył urządzenie na dłoni i podał je Hortonowi.
Ręce fizyka pozostały na kolanach.
- To, że chce pan, żebym to zrobił, jest wystarczającym powodem do odmowy.
Wilkins wykonał gest wolną dłonią i dwaj mężczyźni stojący ze Schrierem zdjęli karabiny z ramion. Jeden z nich strzelił bez ostrzeżenia serią trzech kul, które gwizdnęły tuż nad głową Hortona i z hukiem wbiły się w pień drzewa stojącego kilkanaście metrów dalej.
- Proszę - powiedział Wilkins.
Czując nagłą suchość w ustach i kołatanie serca, Horton przyjął komunikator.
- Proszę o autoryzowane połączenie, żebyście obaj wiedzieli, z kim rozmawiacie.
- Dlaczego pan sądzi, że prezydent odbiera moje telefony?
- Odbiera - stwierdził Wilkins. - Założę się nawet, że w pańskiej książce znajdzie się jego adres.
- Naprawdę uważa pan, że jestem dla nich tyle wart, iż spełnią pańskie żądania?
- Po śmierci doktora Brohiera pańska wartość rynkowa znacząco wzrosła. Zresztą nie zamierzam prosić o wiele. A poza tym, czyż to nie odwieczna, liberalna mantra: „Jeśli tylko można ocalić jedno życie...”? Tym razem mogą ocalić pańskie.
Horton odstawił komunikator na ławkę i popchnął w stronę pułkownika.
- Nie, dziękuję. Cena jest zbyt wysoka. Niech pan sam zadzwoni do prezydenta. Ja nie zamierzam pomóc.
Wilkins zaatakował z kocią zręcznością. Horton nawet nie zauważył nadlatującej pięści. W jednej chwili siedzieli razem na ławie, a w następnej głowa jeńca odskoczyła pod ciosem, który rzucił go na ziemię. Oszołomiony naukowiec próbował podnieść się na rękach i kolanach, ale potężny kopniak Wilkinsa znowu go przewrócił.
- Myślisz, że jesteś zbyt cenny, żeby zrobić ci krzywdę? - ryknął pułkownik, stając nad Hortonem. - O to ci chodzi? Wyobrażasz sobie, że taki z ciebie skarb?! - Kolejny kopniak w brzuch był wystarczająco silny, by niemal poderwać więźnia z ziemi. Nie mogąc złapać oddechu, Horton próbował odturlać się w bok, by uniknąć następnego ciosu. Wilkins złapał go za prawą rękę i wygiął mu kciuk w stronę nadgarstka tak mocno, że jeniec nie wytrzymał i krzyknął z bólu.
- O, tak lepiej. Widzę, że zaczynasz rozumieć - powiedział Wilkins. Nie zwalniając morderczego uścisku przysiadł z powrotem na ławie. - Doktorze, jest wiele sposobów zadania ci bólu w taki
sposób, żebyś już po godzinie był zdolny do przyjęcia kolejnej dawki. Pozwoliłem ci w to wątpić, zakładając, że jako inteligentny człowiek poczułbyś się obrażony tak prymitywną taktyką, ale chyba jednak cię przeceniłem. W tej chwili nie wyglądasz mi nawet w połowie na tak bystrego, jakim malują cię w gazetach.
Każde słowo przychodziło Hortonowi z wysiłkiem.
- Czego ode mnie chcesz?
- Nie uważałeś, doktorku - powiedział Wilkins, zwiększając nacisk na kciuk. - Chcę wiedzieć, jak rozbroić Zagłuszacz. Chcę znać ten cholerny kod.
Horton wykrztusił odpowiedź przez zaciśnięte zęby:
- Nie... ma... żadnego... kodu.
- Twoja wiarygodność jest mocno wątpliwa, doktorku. Chcę spytać kogoś jeszcze. Kogoś, kto być może ceni twoje życie wyżej niż ty sam. - Wilkins puścił nagle dłoń Hortona i odszedł ku swoim. Pozostawił więźnia na ziemi, wijącego się z bólu. - Gaylord, ty się na tym znasz: czy ktoś już sprawdzał, jak długo amputowany kciuk może uruchamiać czytnik linii papilarnych w komunikatorze?
- Dłużej niż mogłoby się wydawać - odparł żołnierz. - Dziesięć do dwunastu godzin, jeśli zabezpieczy się go przed wyschnięciem.
Horton zdołał już podnieść się do pozycji siedzącej, ściskając w drugiej dłoni nadwerężony palec.
- Wyjaśnij mi coś: oczekujesz, że teraz będę bardziej skłonny do współpracy?
- Oczekuję, że zadziała w tobie ten sam instynkt samozachowawczy, który każe wam, złodziejom pistoletów, bać się życia pośród uzbrojonych obywateli - odparł Wilkins. - Ale skoro nie potrafisz tego pojąć, wyjaśnię ci sprawę w bardziej przystępny sposób. My jesteśmy łobuzami, a ty kujonem. Nic się nie zmieniło. Nadal jesteś w ogólniaku, a my wciąż jesteśmy górą. I jeśli chcę ci zabrać pieniądze na drugie śniadanie, to je zabiorę, do cholery. Jest tylko jedno pytanie: ile bólu chcesz doświadczyć, zanim mi je oddasz?
Horton podniósł się powoli i usiadł na ławce.
- Chcesz, żeby prezydent wiedział, że mnie masz, prawda? o to ci chodzi.
- Właśnie. Dzięki temu zyskam pewność, że będą mnie słuchać. Horton wolno skinął głową.
- Zdaje się, że nie mam nic do stracenia. - Westchnął ciężko i wskazał palcem na komunikator, leżący teraz w kępie trawy pod ławką. - Mogę podnieść?
- Ależ proszę.
Horton zrobił kilka niepewnych, ostrożnych kroków, a potem kucnął i mocno chwycił urządzenie zdrową dłonią. Krzywiąc się, zaczął wstawać. Bez trudu wsunął kciuk w zagłębienie czytnika.
- Książka osobista - polecił. - Otwórz katalog zastrzeżony. Przewiń do „Breland”. - Zerkając na swoich ciemiężycieli, dostrzegł na ich twarzach triumfujące uśmiechy. Rozluźnili się nieco, tak jak oczekiwał. Uniósł dłoń, jakby chciał nacisnąć klawisz.
Ale nie zrobił tego. Chwycił komunikator mocno obiema rękami i pozwolił, by nogi ugięły się pod nim. Dodając do ciężaru ciała resztę sił, która pozostała w mięśniach, uderzył urządzeniem o krawędź ławy. Poczuł rwący ból w kontuzjowanym kciuku, ale kawałki plastiku i metalu prysnęły na wszystkie strony. Drugi cios, zadany na klęczkach, strzaskał wnętrzności komunikatora i rozsypał je na ziemi.
Najbliżej stojący strażnik dopadł go, zanim dokończył dzieła zniszczenia. Impet uderzenia obalił jeńca na ziemię, a walka o to, co ściskał kurczowo w lewej dłoni, była krótka. Jednak nie miało to już znaczenia - największym elementem urządzenia, który pozostał nienaruszony, były akumulatory.
Leżąc na plecach i nie zwracając uwagi na ciężar żołnierza siedzącego na jego piersiach, Horton odszukał wzrokiem Wilkinsa i uśmiechnął się krzywo, widząc jego pełen niedowierzania wzrok.
- Do diabła z tobą - powiedział. - Nigdy nie szanowałem łobuzów.
Stłukli go niemal do nieprzytomności, a potem przywiązali twarzą do drzewa i naradzali się, co robić dalej. Próbował przysłuchiwać się dyskusji, ale strażnicy nie ułatwiali mu tego - gdy tylko przestawał jęczeć, by wychwycić ich słowa, któryś z nich znowu zaczynał bić.
Wreszcie pozostawili go na chwilę przy drzewie, by posilić się chlebem. Zapach jedzenia w wieczornym powietrzu sprawił Hortonowi niemal taki sam ból jak rany i stłuczenia. Pozostawili go przy drzewie także i wtedy, gdy poszli na nabożeństwo, by modlić się, śpiewać i zmywać z rąk krew wybielaczem ideologii.
Powrócili większą gromadą. Stanęli kręgiem wokół drzewa i patrzyli, jak jeden z nich przecina nylonowe linki. Potem Wilkins poprowadził wszystkich w las, o pięć minut marszu od obozu. Horton był pewien, że postanowili go zabić, ale prawda była znacznie gorsza.
Kiedy się zatrzymali, zmuszono go, by kląknął na nagiej ziemi i patrzył, jak czterej mężczyźni kopią przed nim płytki rów. Pozostali stanęli dokoła ramię przy ramieniu. Nawet dzieci, tulone w ramionach lub wyglądające ciekawie zza nóg rodziców, zachowywały nienaturalną ciszę.
- Wystarczy - odezwał się wreszcie Wilkins, wyjmując z kabury pistolet.
Horton prawie nie mógł oddychać. Silne ręce spoczywające na jego barkach powstrzymywały go przed ucieczką.
- Przyprowadzić pierwszego jeńca - rozkazał Wilkins.
Krąg otworzył się, a dwaj żołnierze wciągnęli do środka szczupłą kobietę i zmusili, by uklękła na przeciwnym krańcu rowu. Ręce związano jej na plecach, a usta zaklejono taśmą w taki sam sposób, jak Hortonowi pierwszego dnia. Krew spływająca z rany na skroni splamiła jej jasnobrązowy kombinezon na piersi. Horton nie znał tej kobiety, za to doskonale znał wszystkie oznaki strachu i niepewności, widoczne w jej błagalnym spojrzeniu.
- Co to ma znaczyć? - spytał. Za ciekawość ukarano go dźgnięciem lufą karabinu między żebra.
Wilkins uniósł karcąco lewą dłoń.
- Nie trzeba. Jestem pewien, że doktor Horton słucha z należytą uwagą - powiedział. - Jeffreyu, poznaj zastępcę szeryfa, Shannon Drayton. Ma dwadzieścia osiem lat i jest samotną matką dwojga dzieci. Już to samo stanowi wystarczającą obrazę boskiego prawa. Ale to nie wszystko: Shannon dorabia sobie jako egzekutor, pomagając tutejszym złodziejom w mundurach w konfiskowaniu własności i ograniczaniu wolności uczciwych obywateli. To oznacza, że jest zdrajcąi że zgodnie z prawem wojennym możemy rozstrzelać ją bez sądu.
Drayton mogła tylko jęknąć, ale jej przerażone oczy szukały zrozumienia i błagały o miłosierdzie. Co dziwne, nie próbowała uwolnić się z więzów - sprawiała wrażenie pozbawionej woli i siły.
- To szaleństwo... - zaczął Horton.
- Posłuchaj uważnie, Jeffreyu, bo moja oferta będzie aktualna przez bardzo krótki czas. Dam ci szansę na ocalenie życia Shannon...
- Jak możesz oczekiwać, że ktokolwiek pójdzie za tobą? Jesteś znacznie gorszym tyranem niż Breland mógłby się kiedykolwiek stać.
- ... i pozwolenie, by bezpiecznie wróciła do swoich dzieci. Skoro życie niewinnego człowieka tak wiele dla ciebie znaczy, dam
ci sposobność zadecydowania o nim. Powiedz mi wszystko to, czego nie chciałeś nam dotąd zdradzić, a wybaczę jej. - Wilkins uniósł pistolet i przystawił lufę do ciała kobiety.
- Pułkowniku... Robercie... na miłość boską... Wilkins przesunął rękę nieco wyżej.
- Masz rację. To byłoby nieludzkie. Rany brzucha są bolesne i zabijają bardzo powoli. Tak będzie lepiej. - Dowódca odsunął się o krok i wyprostował ramię, tak że lufa pistoletu znajdowała się o szerokość dłoni od ucha Shannon. - Mów, Jeffreyu.
- Nie rób tego...
- Nie powstrzymasz mnie. Powiedz, jak zablokować Zagłuszacz. Powiedz, j ak zneutralizować Detonator. Ja mam w ręku pistolet, a ty jej życie.
- Na miłość boską, tu są dzieci.
- To dobrze. Niech się uczą, jaka jest cena zdrady.
- To bezcelowe! Nie mogę dać ci tego, czego chcesz, bo to nie istnieje! To tylko twoje urojenie!
- Za to Shannon jest prawdziwa. Gdzie twoje współczucie dla niej, Jeffreyu? Oto masz wspaniałą okazję, by zapobiec jeszcze jednej śmierci zadanej bronią palną. No, ale twój czas dobiega końca. Kiedy oferta wygaśnie, zgaśnie też życie Shannon.
- Przecież nie chcesz tego zrobić - powiedział Horton, próbując uwierzyć we własne słowa. - I nie musisz. Nie istnieje żaden przeklęty kod! Poproś o coś, co mogę ci dać! Daj mi prawdziwy wybór...
- Zdaje się, że wiem, na czym polega twój problem, Jeffreyu. Ludziom na twoim poziomie po prostu brakuje wiary.
- Nie... nie rób tego! - zawołał błagalnie Horton. - Proszę cię... Wilkins!
Wilkins zdawał się nie słuchać. W ciągu kilku sekund z zimną krwią przegiął kobietę do przodu, naciskając nogą na jej plecy, wymierzył starannie i posłał kulę w podstawę czaszki zakładniczki.
Strzał zabrzmiał jak grzmot, a drzewa niemal natychmiast stłumiły echo. Coś ciepłego i mokrego przeleciało w powietrzu i ochlapało Hortonowi twarz. Poczuł, że robi mu się niedobrze. Cały dygotał. Zwłoki, które jeszcze przed chwilą były Shannon Drayton, zakołysały się i przechyliły przez krawędź wykopu.
Horton nie wierzył własnym uszom, gdy usłyszał wiwaty.
Łzy płynęły mu po twarzy, gdy Wilkins znowu zaszczycił go spojrzeniem.
- Ty draniu - szepnął fizyk. - Jesteś śmieciem, Wilkins. Chorym z nienawiści bandytą.
Na twarzy pułkownika nie było widać ani śladu emocji.
- W moim świecie to się nazywa „egzekucja w słusznej sprawie”. Ale to ty zamordowałeś tę kobietę, Jeffreyu. Ty dokonałeś wyboru. Ja tylko trzymałem za ciebie broń - Wilkins spojrzał w bok. - Wprowadzić drugiego.
- Nie! - krzyknął Horton. Na moment udało mu się wyrwać z rąk oprawców. Zdążył podnieść się i zrobić krok, nim mocny cios pod kolana przewrócił go twarzą w piach i krew, zaledwie kilka centymetrów od dołu, który stał się grobem.
- Ach, więc jednak ci zależy - stwierdził Wilkins, kucając nad nim. - Teraz już mi wierzysz. Może to ułatwi ci kolejną decyzję. Machnął ręką, przywołując strażników, którzy zawlekli Hortona z powrotem na miejsce i zmusili, by na kolanach patrzył na następnego zakładnika. - Jefireyu, oto Ray Macey. Jest rzeczoznawcą w urzędzie skarbowym naszego hrabstwa...
- Nie! - krzyknął znowu Horton. - Nie będę grał według twoich reguł. Nie możesz zrzucić na mnie odpowiedzialności za to, co dzieje się tu wyłącznie z twojej winy. To twój kult i twoje zbrodnie. Lepiej zabij mnie, bo jeśli tego nie zrobisz, będę najszczęśliwszym świadkiem, jakiego w życiu widziałeś - na twoim procesie! I waszym też! Wszystkich was, którzy stoicie i nie robicie nic, żeby go powstrzymać. Jesteście tchórzami i automatami, niezdolnymi do jakiegokolwiek samodzielnego ruchu...
Wilkins nie odpowiedział. Stanął za Rayem Maceyem i przyłożył lufę pistoletu do potylicy roztrzęsionego więźnia. Spojrzał buntowniczo na Hortona, jakby rozkazywał mu wzrokiem: „Wybieraj”.
Horton wziął głęboki wdech i bardzo powoli wypuścił powietrze. Kiedy otworzył oczy, był już na tyle spokojny, by wyrazić słowami myśli, które tłukły się w jego głowie.
- Naprawdę nie pojmujesz, jak małą władzę daje ci broń - powiedział. - Padłeś ofiarą własnej mitologii. Próbujesz używać pistoletu do kontrolowania ludzi, a on służy wyłącznie do zabijania.
- I wystarczy, dopóki nie pojawi się coś lepszego! - krzyknął ktoś z kręgu.
- Coś lepszego już się pojawiło - odparował Horton i spojrzał na Wilkinsa. - Ale nawet gdyby było inaczej, i tak byłbyś w błędzie. Jedyna moc, jaką dysponujesz, to moc zadawania śmierci, a to nic szczególnego. Mają każde żywe stworzenie, a nawet bezrozumne
siły natury. To nie wystarczy, żeby zmienić mnie w kogoś innego. Nie wystarczy, by zmienić mnie w ciebie. Nie mam tego, czego tak pragniesz, pułkowniku Wilkins. Nikt tego nie ma. Ale nawet gdybym miał, nie zdobyłbyś tego pistoletem. Nie będę się bał ani ciebie, ani tego, co zrobisz. Wiem, gdzie kończy się moja odpowiedzialność, a zaczyna twoja. Zabicie tej biednej kobiety obciąża ciebie, nie mnie. No, skieruj tę przeklętą lufę na mnie, żebym mógł po raz ostatni powiedzieć „idź do diabła” i skończyć tę grę. Wiem, że zabicie mnie sprawi ci znacznie większą przyjemność niż zabicie tego człowieka.
- Piękna mowa. I taka filozoficzna. Oto moja riposta - powiedział Wilkins i nacisnął spust...
I nic się nie stało.
Macey jęknął.
Wilkins zmarszczył brwi, wyjął magazynek i wyrzucił wadliwy pocisk, po czym znowu przycisnął lufę do czaszki mężczyzny. W zupełnej ciszy wszyscy zebrani usłyszeli tylko metaliczny szczęk opadającego kurka, nic więcej.
- Co jest, u diabła... - mruknął Wilkins.
W tym momencie Horton usłyszał szmer wirnika helikoptera, a kilka sekund później ryk wirującego powietrza. Potem rozległ się trzask pękających gałęzi, gdy obciążone na końcach liny przedarły się przez zielone sklepienie i komandosi z Sił Specjalnych zjechali po nich na ziemię.
- Utrzymać formację! - wrzasnął Wilkins. - Strzelcy na pierwszą linię, reszta do środka i na ziemię! Strzelać bez rozkazu!
Dyscyplina w Armii Ludowej Sprawiedliwości przetrwała tylko kilka sekund. Tyle czasu potrzeba było jej członkom na zrozumienie, że znaleźli się w polu działania Zagłuszacza i że broń ręczna po prostu nie będzie działać. Wtedy krąg się załamał, a żołnierze rozbiegli się na wszystkie strony, niczym owady spod odwróconego kamienia.
Wilkins wrzaskiem nakazał im walczyć, na co kilku co bardziej krewkich mężczyzn odpowiedziało dobyciem noży lub nałożeniem bagnetów na lufy karabinów. Horton zauważył jednak, że większość pobiegła ku swoim żonom i dzieciom, po czym razem z nimi wycofała się w stronę baraków. Inni zostali na miejscu, unosząc ręce do góry na znak kapitulacji.
Ci, którzy zdecydowali się atakować, mieli przed sobą stale rozrastający się oddział przeciwników, którzy nie tylko zsuwali się po
linach, ale także wyłaniali spomiędzy drzew ze wszystkich stron naraz. Komandosi byli uzbrojeni w kije i pistolety na sprężone powietrze; kijami władali z taką zręcznością, że broń palna właściwie nie była im potrzebna.
Krótka, gwałtowna walka miała się ku końcowi. Wilkins i Horton znaleźli się w pewnej chwili sami pośrodku chaosu - na twarzy pułkownika malowało się niedowierzanie, uczony zaś przyglądał mu się z zadowoleniem. Ich oczy spotkały się na moment i w ułamku sekundy obaj przypomnieli sobie to, co na chwilę uleciało im z pamięci.
Horton rzucił się na Wilkinsa. Jego atak został jednak odparty z żenującą łatwością, po czym pułkownik znieważył go znowu, nie zwracając na niego więcej uwagi. Gdy fizyk leżał na ziemi, z trudem łapiąc oddech, Wilkins puścił się sprintem między drzewa.
- Zatrzymajcie go! - wychrypiał Horton, wskazując ręką na uciekiniera.
Nikt go nie posłuchał. Horton klęknął i spróbował jeszcze raz:
- Proszę, posłuchajcie mnie! Nie pozwólcie mu dotrzeć do arsenału! Tam jest broń chemiczna! Zatrzymajcie go!
Tym razem jego głos zabrzmiał silniej, ale i tak nikt nie zareagował. Walczący zniknęli mu z oczu, a jedyny komandos w promieniu dwudziestu pięciu metrów był bardzo zajęty zaganianiem co najmniej tuzina jeńców.
Podpierając się szpadlem porzuconym na ziemi, Horton z trudem wstał i ruszył w pościg za Wilkinsem. Wciąż ciężko mu było oddychać i wiedział dobrze, że nie doścignie szybkonogiego pułkownika, ale nie miał wyboru - musiał spróbować. Potykał się w szybko zapadającym mroku o korzenie i kamienie, aż wreszcie upadł, nie przebywszy nawet dwudziestu kroków. Podniósł się jednak z ziemi i pobiegł dalej, nie zwracając uwagi na to, że ostrze łopaty rozorało mu przedramię.
Gdy wreszcie dostrzegł zarys szopy, Wilkins już dawno zniknął J mu z oczu. Upór fizyka sprawił jednak wreszcie, że ktoś zauważył jego wysiłki. Dwaj komandosi pojawili się jak spod ziemi. Jeden z nich kijem podciął Hortonowi nogi, a drugi wyrwał mu z rąk szpadel. Uczony bez słowa padł na trawę.
- Spokojnie, wasza wojenka już się skończyła...
- Żołnierzu, w tej budzie jest broń chemiczna i biologiczna - wysapał Horton. - Jeśli drzwi są otwarte, to znaczy, że milicja już ją ma.
Jeden z komandosów oświetlił jego twarz latarką.
- To zakładnik. Doktor Horton - powiedział zaskoczony.
- Zostań z nim, ja się tym zajmę - rzucił drugi i pobiegł ku szopie.
- Spróbuję załatwić ci wsparcie, Badger! - zawołał pierwszy i docisnął laryngofon. - Guziec do Władcy Lasu. Odebrałem paczkę. Powtarzam: odebrałem paczkę. Mamy nie zabezpieczony budynek w sekcji północno-zachodniej. Podejrzewamy obecność ładunków Charlie Bram
- Wchodzimy, Guziec. Zabierz stamtąd paczkę.
- Czyli pana, doktorze - wyjaśnił komandos. - Może pan chodzić? Przepraszam za ten atak; nie wiedzieliśmy, że to pan.
- Mogę - odpowiedział Horton. - Ale ten arsenał jest o wiele ważniejszy niż ja...
- Badger jest zwiadowcą Marines, doktorze - odparł żołnierz. - Poradzi sobie.
Zanim komandos eskortujący uwolnionego odnalazł dowódcę oddziału, bateria przenośnych reflektorów zmieniła wieczorny półmrok w jasny dzień. Dowódca spojrzał na Hortona i kazał mu usiąść, a potem wezwał lekarza. Ten z kolei przyjrzał się Hortonowi nieco uważniej, a potem wezwał noszowych.
- Jestem kapitan Sandecki z Zespołu Trzynastego, przydzielonego do 641. Brygady Taktycznej - przedstawił się dowódca, kucając i podając Hortonowi rękę. - Diabelnie kiepsko pan wygląda, doktorze. Przykro mi, że nie zdążyliśmy oszczędzić panu choć trochę trudnych przejść. No, ale teraz już po wszystkim. Powiem tylko, że przyjaciele ze wschodu będą bardzo zadowoleni, że nic się panu nie stało.
- Jak mnie znaleźliście?
- Dostaliśmy namiar z zapasowego lokatora, który DIA zainstalowała w pańskim komunikatorze. Wtedy Global Hawk z Minot odnalazł obóz i obserwował go w podczerwieni i na radarze, dopóki nie dotarliśmy na miejsce.
Horton skinął głową, choć prawie nic nie zrozumiał.
-,,Na miejsce”, kapitanie? A gdzie ja właściwie jestem, do cholery?
- Najbliższe miasto to Babbitt w stanie Minnesota, jakieś dziewięćdziesiąt kilometrów i sto lat na północ od Duluth.
Fizyk przez chwilę trawił informację.
- Czy może pan załatwić mi transport do Columbii w Południowej Karolinie?
- Jasne, o ile nie ma pan nic przeciwko temu, żebyśmy zahaczyli po drodze o najbliższy szpital wojskowy i hotel w Waszyngtonie. Kilka osób bardzo chce się z panem zobaczyć.
- Chcę tylko wrócić do domu - powiedział Horton. Sandecki uśmiechnął się wyrozumiale.
- Ma pan rodzinę w Columbii?
- Niespecjalnie... Nie w tej chwili - odrzekł Horton. Położył się na noszach i przymknął oczy. - Wygląda na to, że rozrzuciłem kawałki mojego życia w tylu miejscach, że nie jestem pewien, gdzie mój dom. Ale może uda mi się znowu je poskładać, jeśli dostanę drugą szansę. Nie wiem tylko, czy na nią zasługuję - dodał po chwili.
- Do licha, doktorze, a kto z nas zasługuje? Ale jakoś tak mi się zdaje, że wszyscy próbujemy dokonać tego samego: jak najlepiej wykorzystać drugą szansę - powiedział Sandecki i poklepał Hortona po ręku. - Pan i pańscy przyjaciele dali nam tę szansę. Jeśli istnieje na świecie jakaś sprawiedliwość... a dziś jestem skłonny wierzyć, że istnieje... to i pan dostanie swoją.

Część trzecia: Zabójca

Choć wąska, żużlowa ścieżka była najkrótszą drogą przez park kampusu, trasa z głównego kompleksu budynków Terabyte Corporation w Columbus do Laboratorium Technologii Pokojowych Fundacji Brohiera miała prawie kilometr.
Izolacja zapewniała dwudziestu trzem badaczom z PeaceTech, jak nazywano Laboratorium, przestrzeń niezbędną do zaawansowanych prac nad mechaniką fal H i inżynierią obronną. Spacer żużlową ścieżką dawał zaś dyrektorowi Terabyte, Jeffreyowi Hortonowi, powód i miejsce do spędzenia kilku minut w samotności oraz jedyną sposobność rozruszania się w ciągu dnia. Jeśli nie liczyć dni wyjątkowo niesprzyjającej pogody, uczony co najmniej raz dziennie odbywał wędrówkę między dwiema częściami kampusu.
Nie przejmował się tym, że kulał nieco i zawsze czuł lekki ból w nogach i prawym biodrze - pamiątkę po koszmarze sprzed niemal dwóch dziesięcioleci. Chodził tamtędy, chociaż kampus dysponował supernowoczesnym systemem komunikacyjnym, zdolnym przerzucić go w przestrzeń wirtualną wysokiej rozdzielczości z dowolnym pracownikiem Terabyte, od pracujących w sąsiednich biurach po tych z Aneksu w Nevadzie i z Modułu Produkcyjnego Substancji Zespolonych, orbitującego dwanaście tysięcy kilometrów nad Ziemią.
Robił to także dlatego że lubił lasy, dlatego że nie chciał poddawać się dyktatowi czasu lub bólu i dlatego że spacer stał się dla niego formą oczyszczającej umysł medytacji. Zawsze zostawiał komunikator w biurze, a jego współpracownicy wiedzieli, że nie należy przerywać mu wędrówki, nawet wtedy, gdy poświęcał na nią godzinę lub dłużej.
Jednak tego ranka Horton nie zamierzał przedłużać marszu. Wiadomość od Jordana Kilmera, członka grupy roboczej „Biofizyka”, była równie pilna, co intrygująca: „Dyrektorze, doszliśmy do nieoczekiwanych wyników w badaniach nad projektem TOCS. Proszę przyjść do laboratorium tak szybko, jak to możliwe, bym mógł wprowadzić pana w szczegóły i poprosić o radę. Do czasu naszej rozmowy zwalniam do domów pozostałych członków zespołu”.
TOCS, czyli Separator Śladowych Skażeń Organicznych, był następcą zmodyfikowanego przez Hortona Detonatora Mark V, przeznaczonego do dezaktywacji broni chemicznej. Celem nowego projektu było skonstruowanie analizatora-projektora, który powodowałby szybki rozkład trucizn pochłoniętych już przez żywy organizm. Nie rozwiązanym dotąd problemem systemu TOCS było skalibrowanie wybiórczości projektora w taki sposób, by niszczył wyłącznie toksyny, a nie ważne dla życia składniki o podobnej budowie. Śmiertelność wśród zwierząt doświadczalnych była tak wysoka, że Kilmer zyskał sobie przydomek „Killer” - Zabójca, a Biofizykę nazywano Kostnicą.
Horton znalazł Kilmera w Biofizyce 3, opustoszałym laboratorium o wysokich oknach - przepuszczających światło, ale z zewnątrz nieprzejrzystych. Testowany sprzęt znajdował się na sporym wózku, a klatkę z tuzinem świnek morskich ustawiono na laboratoryjnym stołku.
- Witaj, Jordan. Myślałem, że pracujesz w Dwójce - powiedział Horton.
- Dyrektorze... Chryste, jak się cieszę, że pan przyszedł. Wyniosłem wszystko z Dwójki i zamknąłem tutaj, gdy tylko zdałem sobie sprawę, co się dzieje - odparł Kilmer, prostując się.
- A co się dzieje?
- Wczoraj dodaliśmy do analizatora nowe inteligentne filtry długich molekuł. Troje ludzi pracowało nad nimi przez cztery miesiące. Chemia organiczna skrzyżowana z logiką Boole’a na wysokim poziomie...
- Pamiętam. Jakieś problemy?
- Niezupełnie. - Kilmer przeszedł na drugą stronę wózka ze sprzętem i gestem przywołał Hortona. - Proszę obserwować klatkę, a szczególnie tę dużą świnkę po prawej.
- Tę z prawie czarnym pyszczkiem?
- To z niej pobrałem próbkę - potwierdził Kilmer, uruchamiając analizator. Na wyświetlaczach urządzenia przez ponad dwie
minuty pojawiały się liczby i wykresy, po czym wszystko wróciło do normy. - System zablokował się na parametrach próbki i wybrał profil fali H. Teraz rozpocznę kurację.
- Zgoda.
Kilmer wcisnął blokadę bezpieczeństwa i przekręcił gałkę. Urządzenie zabrzęczało i w tym momencie świnka morska o czarnym pyszczku padła.
- Szybko poszło - stwierdził Horton. - Jest martwa?
- Kompletnie - potwierdził Kilmer.
Horton był nieco zaskoczony obojętnościąpozostałych zwierząt; nawet nie przerwały skubania sałaty. Jednak sam wynik próby nie odbiegał znacząco od tych, które były zmorą autorów projektu TOCS.
- Rozumiem, że tylko ta jedna została skażona? - spytał.
- Żadna nie została skażona - odparł Kilmer, wyłączając system.
Horton zmarszczył brwi.
- Więc jakiej próbki użyłeś?
- Kępki sierści z grzbietu.
Horton popatrzył na Kilmera, a potem na klatkę.
- Co się stało, Jordan? Wytłumacz mi.
- Jeden prosty błąd w dwudziestu sześciu miliardach bitów kodu: „Nie” tam, gdzie powinno być „I”. Analizator wybiera wzorzec DNA z próbki, zamiast go wykluczać, i wprowadza coś w rodzaju mutacji. Teraz pan rozumie, dlaczego musiałem zwinąć warsztat. Jeden mikroskopijny płatek czyjegoś naskórka wpada na tackę z próbką i...
- Twierdzisz, że możesz dostroić to urządzenie do dowolnego wzorca DNA?
- Tak.
- Na ile wybiórczo?
- Myślę, że nie odróżniłoby bliźniąt jednojajowych, ale w każdym innym przypadku... No cóż, wszystkie te świnki pochodzą z jednego miotu.
- Dobry Boże... - westchnął Horton. Ostrożnie zbliżył się do klatki i przyjrzał się jej z niedowierzaniem. - Tak więc teoretycznie mógłbyś wziąć na cel dowolny organizm...
- Nie teoretycznie - przerwał Kilmer, idąc za nim. - Właśnie to zrobiłem. A przedtem trzy razy rano i dwa razy wczoraj. Jeśli dostarczymy wystarczającą liczbę danych o DNA, zablokuje się na każdej istocie. Wystarczy kropla krwi, płatek naskórka, włos...
Stojąc po przeciwnych stronach klatki, długo wpatrywali się w martwą świnkę morską i jej nieświadome rodzeństwo.
- Narzędzie zbrodni doskonałej - odezwał się Horton chrapliwym głosem. - Marzenie zabójcy. Zabije tylko tę osobę, na którą jest nastawione, i nikogo innego na świecie...
- Teraz pan wie, dlaczego musiałem je zamknąć?
- Nie możesz tego zrobić, Jordan. Nie rozumiesz? - W głosie Hortona brzmiał gniew i strach. - Natura nie znosi tajemnic. Nie pozwoli ci na to, choćbyś nie wiem jak próbował.
Horton odwrócił się nagle i jego wzrok padł na mosiężną tablicę, wiszącą obok drzwi do laboratorium. Widniał na niej portret jego dawnego przyjaciela i mentora, fundatora PeaceTechu.
- I co teraz, Karl? - spytał zdesperowany. - Co teraz zrobimy?

Podziękowania

Każda praca o takiej objętości wiele zawdzięcza ludziom, których nazwiska nie pojawiają się na okładce. Na szczycie listy plasuje się niezastąpiony zespół specjalistów z dziedziny wydawniczej, a wśród nich agenci Russell Galen i Danny Baror, redaktorzy Tom Dupree i Pat Lobrutto z Bantam Spectra oraz Jane Johnson i Joy Camberlain z Harper Collins. Bez ich wkładu nigdy nie rozpoczęlibyśmy tej podróży i na pewno nie dotrwalibyśmy do jej końca.
Odtwórcy głównych ról rozsiani byli po dwunastu strefach czasowych, toteż niezbędny dla podtrzymania kontaktu i zapanowania nad całością był Internet. Okazał się też wspaniałym narzędziem badawczym. Sieć dała nam nieskrępowany dostęp do zaskakująco wielkiego zasobu informacji i opinii (niepełna bibliografia stron internetowych dostępna jest pod adresem http:/ /www.sff.net/people/K-Mac/trigger.htm). Zarazem, wśród rozmaitych internetowych grup dyskusyjnych (począwszy od rec.aviation.military, skończywszy na talk.politics.guns) znaleźliśmy zarówno międzynarodowy zespół ekspertów-ochotników, jak i wielowątkowy obraz niejednokrotnie sprzecznych zainteresowań i punktów widzenia.
Spośród osób, które zechciały wspomóc wiedzą autorów, wymienię Georgię Whidden z Institute for Advanced Study; dr. Ricka Langolfa; Daniela K. Jarrella; emerytowanego komandora USN Cole Pierce’a; Jeffa Crowella; podpułkownika Lesa Mathesona z US AF; Paula J. Adama; Roberta Browna; I Todda Ellnera; Scotta Rosenthala i Urbana Frederikssona. Nie są oni, rzecz I jasna, odpowiedzialni za wszelkie nadużycia ich uprzejmości i wiedzy faI chowej, ani za to, że któraś z ich rad nie została uwzględniona.
Wreszcie płynące z głębi serca podziękowania należą się tym, którzy byli najbliżej nas, naszym drogim przyjaciołom i rodzinie. To oni zapewnili nam pomoc i wszelkie wygody w trakcie długiego wykluwania się książki. Ich wkład w nasze trudy był - i jest - nieoceniony.
Michael P. Kube-McDowell