Nie zapytałeś nawet jak mam na imię

   W zamierzchłej przyszłości, na kamiennym półwyspie istniało miasto leżące o jakieś dwa dni drogi od miejsca, gdzie kiedyś wznosiły się Ateny. 
   Półwysep wyglądał jak palec, spuchnięty w stawie, a potem zwężający się i wskazujący błękitne morze. Wzdłuż jego grzbietu rosły aromatyczne sosny, o kształcie Otwartych parasolek, kaktusy, cyprysy, winogrona i drzewa oliwne nakrapiane mchami jak koronka pleśnią. Tam, gdzie półwysep się kończył, jakby na paznokciu tego palca, wyrosło małe miasto – państwo, zwane Tolan. Jego mieszkańcy zwali je Miejscem Doskonałym. 
   Ludzie, którzy mieszkali w Tolan, w swej wysoce zorganizowanej społeczności, uważali siebie za szczęśliwców. Sądzili, że są bezpieczni od szalejących po zrujnowanym świecie jak wiatry po wybuchu, wojen. Ominęły ich najgorsze fizyczne deformacje, spowodowane przez Kataklizm. Lecz ich umysły, bardziej wrażliwe niż ciała, nie mogły pozostać nietknięte przez to, co się zdarzyło. 
   Gdy patrzyło się nań z oddali, Tolan wyglądało jak zabawka. Każdy szczegół sprawiał wrażenie sztucznego, od miniaturowych pałaców po maleńkie, otoczone murami winnice. Sami ludzie; świadomi kruchości swego przetrwania, poruszali się jak lalki. 
   Nie było w Tolan takich dwóch domów, które by stały na tym samym poziomie. Uniemożliwiała to schodkowatość opadających ku morzu wzgórz. Dachy jednych były na poziomie skrawków trawy przed innymi. Ich białe ściany schodziły w dół, ku wodzie pomiędzy głazami i krzakami, odwracając się od siebie jak skłóceni członkowie rodziny. Obcy, przybywający ze zniszczonej, pozostałej części świata, jadąc na mule przez góry; natknąłby się najpierw na dom Nefriki. Stał on na szczycie pochyłości, na najdalszym skraju miasta. 
   Tam żył Nefriki ze swoją siostrą Antariadą. 
   Nefriki i Antarida żyli z dala od miasta i od siebie nawzajem. 
   Nefriki był silnym, młodym mężczyzną; wspaniale umięśnionym, z głową okoloną masą złotych włosów, tworzących jakby lwią grzywę. Jego przystojną twarz o regularnych rysach, niebieskich oczach i silnie zarysowanej szczęce, okalała rzadka, złota broda. 
   Nefriki prawie zawsze się uśmiechał, nawet gdy był zły. A zły był prawie zawsze. Jego zadaniem było zabijanie ludzi. 
   Antarida, jego siostra, była osobą innego pokroju. Jej ruchy były Tyleż ociężałe; co jego pełne napięcia. Miała jasną skórę, a jej ciemne brwi i rzęsy okalały intensywnie zielone źrenice o odcieniu, który można zobaczyć jedynie w oczach kota. Miała smukłą postać o drobnych piersiach i wąskich biodrach. Goliła głowę, tak że w wieku dwudziestu jeden lat przypominała zarówno embrion jak i wiekowego starca. Jej obowiązkiem było zajmowanie się zmarłymi. 
   Żeby bronić się przed technicznym barbarzyństwem, które zapanowało nad resztą planety, mieszkańcy Tolan stworzyli bardzo sztywny system społeczny. Każda rodzina zajmowała niezmienną pozycję od najniżej znajdującego się w tej hierarchii poławiacza wodorostów aż po najwyższych urzędników, tak doskonałych i subtelnych, że zabronione im było oglądanie własnych ekskrementów. Praw w Tolan było wiele i wszyscy je znali. Wiedza, że za jakiekolwiek przewinienie grozi kara śmierci, zazwyczaj niesłychanie wyostrza pamięć. Przetrwanie zależało od posłuszeństwa w stosunku do prawa. 
   Utopiści z Tolan stworzyli coś, co nazwali Miejscem Doskonałym, ale przy tym zabili radość. 
   Purytanizm i zmysłowość przeplatały się tam jak dwa pędy winorośli niszczące się nawzajem. Chociaż mężczyźni mieli absolutną władzę nad kobietami, pod osłoną nocy pozwalali się znieważać przez nie na wszelkie możliwe sposoby. Czczono kłamstwa, kastracja była czymś powszechnym, a w sadyzmie widziano piękno. 
   Sławiono czystość moralną, a praktykowano każdą możliwą perwersję. Do smutku, który i tak stanowi główny składnik ludzkiego życia, Tolan dodało swoje własne supernieszczęście o imieniu utopia. I właśnie dzięki takim sposobom społeczności sprzed Kataklizmy udało się przetrwać. 
   Czasami przybywali tu uchodźcy ze zrujnowanego świata, wędrujący po opadającym grzbiecie półwyspu. Niekiedy do zatoki Spetsai wpływały małe łodzie chcąc przybić do brzegu w porcie Tolan. 
   Antarida zajmowała się zmarłymi. To do niej śmieciarze przynosili ciała tych, których zabił jej brat. Antarida skrapiała miłośnie swoją gołą czaszkę perfumami i zakładała czysty, biały welon. Potem delikatnymi dłońmi, igrającymi palcami, czyściła ciała nieżywych wrogów. Jej ręce i palce wędrowały we wszystkie, .nawet najbardziej intymne zakątki ich ciał, szperając, dotykając i muskając. Włosy trupów były myte, a miejsca, z których wyrastały z ciała, nasączane woskiem dzikich pszczół, zamieszkujących półwysep. Potem ciała były palone poniżej miejsca, w którym gromadzono odchody kobiet tolańskich. 
   Dla tych, którzy urodzili się w Miejscu Doskonałym ostatni obrządek był inny. Oni także, gdy życie ich opuściło, byli oddawani w ręce Antaridy. To jej palce, po raz ostatni, naruszały ich intymność. Rodowitych Tolańczyków oddawano wodzie. Ich ciała, obmyte i uperfumowane przy użyciu całego kunsztu Antaridy, zabierane były w miejsce przy brzegu, specjalnie przeznaczone dla tego celu. 
   Parę stóp poniżej czystej tafli wody zatoki zbudowana była półka skalna, do niej odchodzący przymocowywany był za pomocą żelaznych łańcuchów. Żałobnicy mogli stać na brzegu i patrzeć. Nagie ciała jakby kiwały lubieżne do żyjących swymi rozwartymi członkami. W zatoce nie było przypływów, bo nie było już Księżyca wędrującego po niebie, zniszczonego w czasie Kataklizmu. Martwi zdawali się poruszać tylko w rytm małych, kołyszących je fal, delikatnych jak palce Antaridy. 
   Ławice małych rybek szybko niszczyły niewinność trupa. Ryby, lśniące jak igiełki falowały podobne tkaninie. Wkrótce ci, którzy niedawno jeszcze żyli, byli nie do rozpoznania. 
   W czasie gdy w Tolan odbywał się jeden z takich pogrzebów, niedaleko, w miejscu gdzie kiedyś stało starożytne miasto Ateny, rozgrywano jedną z wielu małych wojen. Resztka ludzkiej rasy walczyła przeciwko wywodzącym się z niej wynalazcom. Grupa tych, którym udało się ujść z walki cało, skierowała się na południe. Dzień po dniu, uchodząc pogoni, zbliżali się do półwyspu, którego strażnikiem był Nefriki. 
   Czym była miłość lub co uchodziło za miłość w Miejscu Doskonałym? W niczym innym różnica miedzy bratem a siostrą nie zaznaczała się głębiej. Wszyscy mężczyźni pożądali Antaridy. Pożądali jej młodości i jasnego ciała, kruchej piękności jej czaszki, ale przede wszystkim pożądali jej rąk, pamiętających to, czego dotykały. Od najdostojniejszego do najmniej znaczącego, wszyscy mężczyźni i niektóre kobiety marzyli – nawet bardziej niż o śmierci – żeby znaleźć się w objęciach Antaridy. 
   A ona nie odmawiała wzdychającym swoich wdzięków. Nie można powiedzieć, żeby była kobietą zmysłową. Ale lubiła pokazywać się całkiem nago, być obślinianą i obłapianą. A ona leżała tylko nieruchomo, jak jedno z tych ciał, którymi się zajmowała. 
   Jej brat, z małej wieży wartowniczej, górującej nad ich domem, patrzył w dół przez otwór w dachu. Widział, jak wyciągniętą w tej samej pozie, w jakiej przymocowywano trupy podczas ich morskiego pogrzebu, leżała, a mężczyźni przychodzili, żeby ją posiąść. Widok ten sprawiał Nefriki melancholijną przyjemność. Wiedział – bo takie były obyczaje w Tolan – że podniesie to tylko prestiż jego siostry. 
   Czasami Antaridę odwiedzał mężczyzna, którego Nefriki bardzo się bał, Sędzia Ikanu. Ten człowiek o ciemnym obliczu był głównym przedstawicielem prawa w mieście i Nefriki był przed nim odpowiedzialny za swoją prace.. Ikanu podlegały rubieże miasta. Ikanu mógł zdjąć Nefriki z jego stanowiska, lub skazać go na śmierć za najbardziej błahe uchybienie prawu. 
   Twarz sędziego była pełna okrucieństwa. Jego łysa czaszka naznaczona żyłami, wyglądała jakby mózg był na wierzchu. Kiedy Ikanu złożył swoje brudne ciało na ciało siostry Nefriki, przed domem siedział, tuż przy drzwiach, jego dziki pies, pilnujący swego pana. Gdy ujrzał twarz Nefriki, wyglądającego przez otwór w dachu, wyskrzeczał „Pilnuj się!” głosem tak niskim i przerażającym, jak głos jego właściciela. Pies jadał mięso, jego pan poprzestawał na diecie składającej się z wina i drobnych owadów. 
   Czasami Nefriki pozwalał swoim myślom powrócić w przeszłość, do Etsimity, miłości jego wczesnej młodości. Etsimita stała wyżej od niego w hierarchii społecznej. Nie wolno im było się kochać. Gdyby ktoś dowiedział się o ich uczuciu, oboje – Nefriki i Etsimita – ponieśliby śmierć. Być może grożące im niebezpieczeństwo sprawiało, że ich namiętność była tym większa. Wtedy Nefriki zdolny był jeszcze do miłości. Jego dusze całkowicie podbiło uczucie. Pragnął tylko jednego, zawładnąć Etsimitą i oddać się jej we władanie aż po głąb swojej duszy. 
   Spotykać się mogli tylko, gdy ciemność panowała nad światem. Pewnej nocy, kiedy gwiazd nie zakrywały chmury, spotkali się na brzegu morza i spacerowali boso, trzymając sil za ręce. Rozmawiali cicho i poważnie o rzeczach, o których mówią zwykle kochankowie – rozmowy te były pełne uczucia, lecz Nefriki potem, w świetle poranka nie mógł ich odtworzyć, choć bardzo się starał. 
   Etsimitę przepełniało szczęście i piękno tej chwili. Podkasawszy swoją długą spódnicę weszła do wody; którą srebrzył blask Drogi Mlecznej. Zawołała do Nefriki, żeby poszedł za nią. 
   O niczym innym nie marzył. Ale nie zdążył. Przed Etsmitą wyrósł nagle ciemny kształt i wciągnął ją pod fale. Krzycząc, rzucił się jej na ratunek. 
   Gdy wypłynęła, morze wokół poczerwieniało od krwi. Obie jej nogi ucięte były prawie na wysokości kolan. Cięcie było czyste. To nie rekin rzucił się na nią, ale machina wojenna, która zdryfowała daleko ze swego kursu, przeklęty produkt zniszczonego świata. 
   Etsimita umarła, zanim Nefriki doniósł ją do domu. Jego siostra zasklepiła rany na jej nogach – kikutach i przeszła do obrządków pogrzebowych dochodząc swymi zręcznymi rękami, pilnymi palcami do każdego miejsca martwego ciała. Potem, ponieważ Etsimita pogwałciła nienaruszalne prawa swojego społeczeństwa, to co z niej pozostało, zostało złożone w dole na odchody. Wtedy w Nefriki zaszła jakaś zmiana. 
   Te wspomnienia wróciły do niego, gdy siedząc w swej wartowni, przyglądał się leżącemu poniżej ciału siostry. Ale nagle pierzchły na dźwięk kamienia spadającego gdzieś w górach, tak daleko, że tylko jego ucho zdolne było to wychwycić. 
   Nefriki natychmiast był gotów znowu stać na straży swojej społeczności. Ześlizgnął się na ziemię, wziął swój długi łuk i kołczan pełen strzał, który stał oparty o drzwi, a potem ruszył w stronę gęstych krzaków, które mogły go ukryć. Wspinając się po głazach, szybko znalazł się na grzbiecie półwyspu. Na wprost niego coś się poruszało. Pomiędzy rozpiętymi jak parasole sosnami zobaczył grupę mężczyzn. Wysoko, ponad ich głowami, wytresowane przez Inamu złowieszcze ptaki krążyły, skrzecząc do wrogów swymi sztucznymi głosami: 
„Oddalcie się, oddalcie się”. 
   W mieście byli też inni strażnicy, których Nefriki mógł przywołać. Przy kołczanie tkwiła piszczałka, której przenikliwy dźwięk wezwałby ich, ale Nefriki był tak pewien siebie, że podobna myśl nawet nie powstała mu w głowie. Podniecony, oczekiwał na moment, kiedy będzie mógł zabijać. 
   W ostatnich latach na górskie łańcuchy Grecji powróciły lwy i wilki. Nefriki poruszał się nie mniej cicho ciż one. Kiedy posuwał się naprzód, widział jak w jego stronę zbliża się grupa pięciu mężczyzn. Jako pierwszy szedł zwiadowca skradający się z ogromną ostrożnością – trudniej było śledzić wzrokiem jego ruchy niż czterech pozostałych, podążających za nim. Jeden z tamtych był oczywiście dowódcą. Jechał na czymś w rodzaju maszyny z nogami, która skrzypiała cicho poruszając się naprzód. Pozostali trzej ciągnęli za nim z zawziętością i cierpliwością podwładnych. Rozsądnym posunięciem było zabicie dowódcy jako pierwszego. 
   Był to dumny mężczyzna. Rozglądał się arogancko, a jego ogolony podbródek wysunięty był mocno do przodu. Zauważył już, wyglądające jak zabawka, Doskonałe Miejsce. Głowę zakrywał mu hełm z maską, prawdopodobnie mającą chronić go przed szkodliwym promieniowaniem, które ciągle jeszcze obecne było w powietrzu. Przez jedno ramię przewieszony miał karabin. 
   Nad jego głową i nad sosnami kołowały złowróżbne ptaki, krzyczące wciąż swoje „Oddalcie się, oddalcie się”. 
   Nefriki oparł się jedną ze swych silnych rąk o skałę, napiął mięśnie i czekał bez ruchu aż zwiadowca minie go o parę jardów. Wtedy założył strzałę na łuk. Uniósł się nieco i z całych sił naciągnął cięciwę. 
   Mały oddział zasłoniły na chwilę kaktusy. Gdy pojawił się znowu, Nefriki wypuścił strzałę. Gnała do swego celu wydając wściekły, znamionujący jej siłę, dźwięk. Przeszła przez cienki metal osłaniający pierś dowódcy i skonała między jego żebrami. 
   Mężczyzna umierał nie wydawszy jęku. Najwyraźniej był człowiekiem nie znającym wahań. Trafiony strzałą, nie namyślając się, spadł ze swojego pojazdu. Jego głowa uderzyła o ziemię, a z ust popłynęła mu krew wpływając pod hełm. 
   Nefriki wypuścił drugą strzałę i pobiegł do przodu nie sprawdzając, czy osiągnęła swój cel. Kiedy przemykał się między głazami, zarzucił łuk na ramię i wyciągnął krótki miecz.. Ruszył na spotkanie z resztą wrogów.  
   „Oddalcie się” – krzyczały ptaki. Jeden z pozostałych przy życiu żołnierzy był zbyt przerażony, żeby strzelać. Drugi wymierzył swą samonastawną broń i wypalił. Sosna nad głową Nefriki wystrzeliła językami ognia. Nefriki ciął mieczem odrąbując prawe ramię mężczyzny. Pozostały przy życiu człowiek odwrócił się i zaczął uciekać. Dysząc ciężko Nefriki podniósł solidny, owalny kamień i cisnął nim za oddalającym się w dół wzgórza wrogiem. Usłyszał tępy dźwięk kamienia uderzającego w kość, a zarazem potem świst kuli przecinającej powietrze. To wracał zwiadowca. 
   Ponieważ zwiadowca strzelał bez przerwy, zdradzał tym swoją pozycję. Tym razem nie chodziło już o to, żeby atakować od tyłu i cicho, w zabawie wziął więc udział krótki miecz, którego skrwawione ostrze weszło gładko tuż nad żebrami zwiadowcy. Gdy ten upadł w pył drogi i umarł. Nefriki odwrócił się, żeby skończyć z mężczyzną, któremu wcześniej odrąbał rękę. Uśmiechał się. 
   Pomiędzy trupami stała maszyna, załadowana z tyłu ładunkami. Gdy Nefriki podszedł do niej odezwała się łagodnym głosem: 
– Panie, będę ci służyć. Jestem stworzona do służenia. Nie niszcz mnie tak; jak zniszczyłeś tych ludzi. Mogę dla ciebie pracować przez wszystkie dni twojego życia. 
   Nefriki, nie odpowiadając, podszedł ostrożnie, żeby ją obejrzeć. Maszyna pomalowana była na matowy zielony kolor. Jej cztery nogi o wielu złączach kończyły się powyżej korpusu. Mogła się podnosić lub zniżać, upodabniając się do mniejszego lub większego zwierzęcia. W jej kwadratowej głowie obok oczu mieściły się wyloty dwóch karabinów. Były one wymierzone prosto w Nefriki w oczekiwaniu na jego odpowiedź. 
   W ułamku sekundy wymierzył jej potężne kopnięcie, trafiając maszynę w podbródek. Przez moment myślał, że złamał nogę, albo co najmniej palce, ale jego siła i sandały ochroniły go. Kiedy ból przeszedł, zobaczył, że zablokował głowę maszyny pod takim kątem, że jej karabiny były już bezużyteczne. 
   Przeniósł uwagę na znajdujący się z tyłu ładunek. Leżała tam przymocowana, zawinięta w folię, nieruchoma i jak przypuszczał, nieżywa, piękna dziewczyna. Gdy Nefriki stał, przyglądając się jej, otworzyła oczy i spojrzała na niego. Uśmiech zamarł mu na twarzy i Nefriki zaczął szarpać swoją złocistą brodę. 
   Potem zerwał paski, którymi dziewczyna była przymocowana, zdjął ją delikatnie z maszyny i postawił na ziemię. Podtrzymywał ją w pionowej pozycji obejmując jedną ręką w pasie. Potem zepchnął maszynę ze wzgórza, w kierunku odległego morza. 
   Usta dziewczyny poruszyły się: 
– Oszczędź mnie – powiedziała, a z jej ust nie wydobył się nawet cień pary. 
   Usłyszeli strzały oddane w niewielkiej odległości. To nadchodzili inni strażnicy, wołając Nefriki po imieniu. Nie odpowiedział. Na wpół niosąc, na wpół ciągnąc owiniętą w folię dziewczynę, kierował się w kierunku płytkiej jaskini, której nie znał nikt poza nim. Wejście do niej zasłaniały gęste krzaki. Wgramolił się do środka wciągając dziewczynę za sobą. Leżeli obok siebie, dopóki krzyki pogoni nie ucichły, a szarość następująca po zachodzie słońca nie zlała się z szarością skał. Przez cały fen czas przyglądał się srebrnej twarzy swojej towarzyszki. 
   Kiedy, wokół zapanował już spokój, Nefriki zaczął odwijać dziewczynę – najpierw delikatnie, potem coraz gwałtowniej, bo folia opierała się jego szarpnięciom. Kiedy była już wolna, wydała głębokie westchnienie i przeciągnęła się, podnosząc ręce ponad głową tak, że jej tunika odsłoniła uda. Włosy dziewczyny były ciemne i spadały prosto na ramiona. Była szczupła, a właściwie bardzo chuda. Połączenia jej ramion lekko zaskrzypiały, gdy podnosiła ręce do góry. Nefriki czuł, jak przechodzi przez nią niesłychanie delikatne drżenie i zrozumiał, że jej serce jest z plastyku. Leżał przestraszony. Oto był wróg, wyklęty przez Doskonałe Miejsce. Sztuczna istota. Kobieta nie będąca przedstawicielką rodzaju ludzkiego, ale stanowiąca jednocześnie ucieleśnienie kobiecości. 
   Leżąc czuł dotyk jej ciała. Silniki pracujące wewnątrz powodowały, że syntetyczna skóra była ciepła. Tak łatwo mógł ją zabić. 
– Dziękuje ci, żeś mnie uratował – powiedziała. – Nie musisz się mnie obawiać. Nie byłabym w stanie się obronić; gdybyś zechciał mnie zniszczyć. 
– Wszyscy mężczyźni są moimi zdobywcami, wiem to – w jej głosie słychać było cień żalu. 
– Mężczyźni, których zabiłem byli twoimi. przyjaciółmi... 
– Mężczyźni, których zabiłeś... – pozwoliła tym słowom pobrzmieć przez chwile, po czym dodała. – Dla nich byłam tylko rzeczą. Mówiłam ci; nie musisz się bać. 
– Bać się ciebie? Jak mógłbym się ciebie obawiać? Przecież widziałaś; jak sobie poradziłem z mężczyznami, którzy byli z tobą. 
   Kiedy nie odpowiadała, dodał: 
– Nie boję się niczego. 
   Uniósł się i oparłszy na łokciu, spojrzał w dół na jej twarz. Milczała nadal. 
   Gniewnie dorzucił: 
– A czym ty w ogóle jesteś? Sztucznym stworzeniem. Nie rozumiesz nawet tego, co do ciebie mówię. 
– Tak, jestem sztuczna. Jestem domowym androidem, zaprojektowanym, żeby zaspokajać maską potrzeby dotykania. Zabawką. – Było w jej głosie coś, czego nie rozumiał. 
   Tym razem to on nie odpowiedział. 
– Stosunki miedzy kobietami i mężczyznami są tak złe, że mężczyźni musieli wymyślać mnie, żeby uniknąć prawdziwych kontaktów międzyludzkich – dodała. 
– Czy możliwe jest mieć z tobą... prawdziwy kontakt? 
   Android z lekką kokieterią powiedział. 
– To już ty musisz ocenić. I zależy to od twojego charakteru. 
– Wyjdźmy stąd, chciałbym ci się przyjrzeć. I nie próbuj uciekać – powiedział tonem, któremu usiłował nadać władcze, męskie brzmienie. 
   Wyszła za nim z jaskini i stanęła w swobodnej pozie, z oczami zwróconymi ku morzu, mamroczącemu daleko w dole. Jej doskonale ukształtowana, anonimowa twarz przybrała zamyślony wyraz. Nefriki chwycił ją za nadgarstki. 
– Rozbierz się. 
– Chciałbyś zobaczyć mnie nagą? Wyglądam tak jak prawdziwa kobieta. Oczywiście rozbiorę się, jeżeli sobie tego życzysz, ale najpierw odpowiedz mi na para pytań dotyczących ciebie. 
– Dlaczego chcesz coś o mnie wiedzieć? 
– To nas zbliży. A może boisz się tego? Powiedz, jak ci na imię. 
– Nefriki, jestem strażnikiem tego miejsca. Widziałaś jakim dobrym jestem strażnikiem. Zabijam tych, którzy zbliżą się do Tolan. Jestem silniejszy i bardziej okrutny niż ktokolwiek inny w mieście. Mogę mieć każdą kobieta, jaką tylko zechce. Wszystkie marzą, żeby się ze mną kochać. 
   Android odezwał się łagodnym głosem. 
– Ja także chciałabym kochać się z tobą, Nefriki. Ale najpierw powiedz mi kim jesteś. 
– Powiedziałem ci już. Jestem strażnikiem i najsilniejszym mężczyzną w Tolan. To jest Miejsce Doskonałe. Każdy tutaj boi się mnie i szanuję. Ostatnio zabiłem górskiego lwa gołymi rękami. 
   Usiadła, a jej twarz była ledwie widoczna w ogarniającym wszystko mroku. 
– To wszystko przechwałki, Nefriki... Ale co znajduje się pod nimi. Powiedz mi, kim jest prawdziwy mężczyzna siedzący w tobie, i wtedy będziemy mogli się kochać. 
   Kucnął obok niej i gniewnie parsknął śmiechem. 
– A czy to taki przywilej kochać się z maszyną? Też coś, wszystkie kobiety z Tolan pragną tylko tego i żadna nie pyta kim jestem naprawdę. 
– Być może boją się pytać? A może boją się poznać prawda? Czy wiesz, że istnieje garstka mądrych ludzi, którzy uważają, że Kataklizm nadszedł, ponieważ rządzący światem mężczyźni cierpieli na wspólny ich płci strach przed kobietami i leki, że są kobietami? Musieli dowodzić swojej męskości, choćby nawet mieli zniszczyć planetę. A władzę dostali od ludzi, którzy myśleli tak samo jak oni. Kobiety wiedzą różne rzeczy. 
– A co takiego wiedzą kobiety, czego nie wiedzą mężczyźni? 
– Wiedzą, że mężczyźni pożądają ich ciał, ale boją się umysłów. 
– Bzdury. Jesteś obłąkaną maszyną. 
   Pochyliła się bliżej ku niemu. 
– Zanim odkryjesz jak bardzo potrafię być ludzka, Nefriki, wyjaw mi swoje najgłębsze sekrety, najbardziej skryte prawdy, powiedz mi, kim jest twoje najprawdziwsze ja... Nie pytam, żeby zdobyć nad tobą władze, ale żeby cię wyzwolić.  
   Zbliżył się, wziął ją w ramiona i brutalnie zaczął całować w usta. 
– Widzisz, nie czuje przed tobą leku – roześmiał się. – A może to ty opowiesz mi swoje sekrety, jeżeli je w ogóle masz? 
   Położyła palec na ustach. 
– Zdradza ci mój największy sekret. Jest tak wielki, że uznasz go za błahy. Jestem jedynie lustrem. Mogę tylko odbijać mężczyzn mojego życia. Tak mnie zaprogramowano jako maszyna, ale mogę ci powiedzieć coś więcej . Odkryłam, że wiele kobiet rodzaju ludzkiego to także lustra. Same się w nie zamieniły. Ze strachu. 
   Tego typu rozmowa wcale mu nie odpowiadała. Nic z tego nie rozumiał. A poza tym był głodny. 
   Zerwał się na równe nogi i polecił kobiecie – androidowi, żeby poszła za nim. Skierował się prawie niewidoczną ścieżką w kierunku swego domu. 
   Antaridy nie było. Dom był pusty, drzwi otwarte. O tej porze nocy na pewno spoczywała w łóżku jednego z małych pałaców Tolan, leżąc pod jakimś nekrofitą z wyższych sfer. 
   Zapalił lampa, przyniósł chleb i mętne tolańskie wino. Poczęstował nimi dziewczyna, która stojąc tuż przy drzwiach, śledziła jego poczynania zmrużonymi oczami. 
– Ja nie jem – odpowiedziała przyglądając mu się uważnie. 
– Wiec usiądź, gdy ja będę jadł. Denerwujesz mnie, gdy tak stoisz. 
   Podeszła do stołu, kołysząc biodrami. Została zaprojektowana, żeby sprawiać mężczyznom przyjemność każdym swoim ruchem, to było widać. Zastanawiał się, jak najłatwiej byłoby ją zabić. 
– Jakie sekrety chciałabyś poznać. Ja nie mam tajemnic. 
– Tak łatwo cię zranić, Nefriki – odpowiedziała łagodnie. – Można to poznać po tym, jak załamuje ci się głos pod koniec zdania. Uwielbiam to. 
– Takimi głupstwami nigdy nie zdobędziesz mojego serca – odpowiedział napychając sobie usta chlebem. 
– Ja nie chce twego serca, tylko twojej duszy. Przyprowadziłeś mnie do tego domu, żeby mi odkryć jeden ze swych sekretów. 
– Przyprowadziłem cię tutaj, bo chciałem coś zjeść. To jest mój dom, głupia gąsko, to wszystko. Mógłbym przetrącić ci ten twój plastykowy karczek. 
   Smutno pokręciła głową. Położyła obie race na stole i powiedziała: 
– O nie, przyprowadziłeś mnie tutaj, żeby pokazać mi, że żyjesz z kobietą. Czuje jej zapach w tym pokoju. Ale ty nigdy nie byłeś z nią w łóżku. Dlaczego mieszkasz z kobietą z którą nie sypiasz? 
   Walnął pięścią w stół. 
– Ponieważ ona jest moją siostrą. A może uważasz, że powinienem sypiać z własną siostrą? Cokolwiek dzieje się w tym zniszczonym świecie, za taką nieprzyzwoitość płaci się śmiercią. 
– Bo gdyby nie to... – powiedziała i pozwoliła słowom zawisnąć w powietrzu. 
   Pochylił głowę i jadł nie patrząc na nią, z ponurą miną wpychając sobie jedzenie do ust. 
   Wreszcie wstał, przeżuwając jeszcze ostatni kęs chleba. 
– Noc jest piękna. Chodźmy popływać. A potem zobaczymy co dalej. Chyba umiesz pływać? 
– Umiem, Nefriki. Umiem, podobnie jak inne kobiety, robić większość tych rzeczy, których mężczyźni oczekują. 
   Poprowadził ją w dół. Od czasu do czasu oglądał się, patrząc czy kobieta – android wciąż podąża za nim. Okazywała całkowite posłuszeństwo, ale nie ufał jej. 
   Jego obowiązkiem było ją zabić. Gdyby sędzia Ikanu odkrył, że darował życie intruzowi ze zniszczonego świata, Nefriki musiałby zginąć. Czuł wewnętrzny opór przed zrobieniem tego własnymi rękami. To stworzenie było potężną czarownicą, znającą mężczyzn w stopniu, który Nefriki uważał za niebezpieczny. Ale były inne sposoby na to, żeby się jej pozbyć. 
   Schodząc w dół w stronę brzegu minęli stojącą na stoku rezydencję Ikanu. Składała się ona z małych wież, w których tylko gdzieniegdzie widoczne były małe, kwadratowe okienka zaprojektowane tak, żeby nie wpuszczały do wnętrza światła słonecznego. Budynek przypominał kopiec mrówek. Gdy mężczyzna i kobieta – android mijali jego pochyły bok, w jednym z okien zobaczyli światło. Kiedy przechodzili jak najciszej koło frontowego wejścia, siedzący przy nim pies wydał groźny okrzyk „Pilnuj się”. 
   Ale przynajmniej tym razem Nefriki był zbyt zajęty swoim zadaniem; żeby czuć lęk przed głównym sędzią miasta. Skoczył w dół, na piasek a tuż za nim dziewczyna. 
   Na plaży noc była jakby jaśniejsza. Nad głowami śniły gwiazdy, a światło ich odbijało się w falach. Ciepła woda przy brzegu świeciła, jak pomalowana farbą luminescencyjną. Wzdłuż plaży przemykały robaczki świętojańskie, błyszczące jak miniaturowe żaróweczki. Nefriki zrzucił sandały, a potem, wahając się tylko przez moment, zdjął ubranie. Kobieta – android potulnie rozebrała się także. Stała przed nim zupełnie bezbronna, ze swym bezużytecznym biustem blisko jego piersi. Sam słyszał, że mówi zmienionym głosem: 
– Wejdź pierwsza do wody. Ja pójdę za tobą. 
   Minęło dużo czasu od nocy, gdy jego najukochańsza Etsimita zaryzykowała wejście do tej samej wody, żeby znaleźć w niej śmierć. Nefriki nigdy od tego czasu nie ośmielił się zanurzyć w kuszące fale. 
   Stał na brzegu i oparłszy pieści o biodra patrzył, jak dziewczyna brnie posłusznie coraz głębiej. 
– Stój! – nie mógł znieść już tego dłużej. Woda sięgała po delikatne łopatki. Odwróciła się, żeby spojrzeć na niego. Nefriki parł w jej stronę, krzycząc coś niezrozumiale. 
   Złapał ją za ramie i wyciągnął na brzeg przedzierając się przez wodę. 
– To jest niebezpieczne – wykrztusił. – Niebezpieczne. W wodzie są machiny... 
   Upadli na piasek. Nefriki obejmował dziewczyna i całował ją gwałtownie. 
– Musisz mi wybaczyć, musisz mi wybaczyć. 
– Czy to odwaga pchnęła cię, żeby wyciągnąć mnie z wody? 
– Nie, nie – tulił twarz do jej syntetycznych włosów. – To był strach, nie chciałem cię stracić. Ofiarowałaś mi coś... 
   Oddychała głęboko. 
– Nie, zostaw mnie. Chciałeś mnie zabić. Pozbyć się mnie. 
   Starała się wyrwać, ale nie mogła. Nefriki przyciskał twarz do jej twarzy prawie dotykając ustami jej ust. Widziała ból w jego rysach. Czuła na szyi jego mokrą broda. 
– Posłuchaj kobieto, dałaś mi szanse mówienia o sobie prawdy. Nie mogłem jej przyjąć – bo moje życie wypełnione jest kłamstwami. Miałaś rację, wszyscy mężczyźni są kłamcami. Lecz teraz znowu cię mam. Trzymam cię i powiem ci prawdę, a ty jej wysłuchasz. 
   Odwróciła głowę w bok. 
– To śmierć tak cię podnieca, prawda?. Już jesteś gotowy znowu kłamać. 
– Powiem ci prawdę, ale tylko wtedy, jeżeli mi uwierzysz, jeżeli mnie spokojnie wysłuchasz; jeżeli zaakceptujesz to, co ci powiem. 
– Nie godzę się na żadne warunki – odpowiedziała. Możesz opowiedzieć mi to, co jak twierdzisz jest prawdą – wtedy ja ci powiem, czy można w to uwierzyć: Im bardziej będzie nienormalne to co wymyślisz, tym więcej zgadzać się będzie z koszmarną ludzką normalnością. Pojmujesz mnie, Nefriki, ty słabeuszu, ty głupcze. Zrozum to wreszcie, jedyne co ludzkość potrafi, to powtarzać koszmar i szaleństwo – szaleństwo narodzin i koszmar śmierci. A mężczyźni mają jeszcze swój lęk przed kobietami... Ten strach jest w każdym z was, ponieważ wszyscy macie te same chromosomy, ale jeden z nich dzielicie z rodem żeńskim. Mówię tu o mężczyznach Zachodu, tych którym stery wyrwały się z rąk, co sprowadziło na świat Kataklizm. Teraz Nefriki – mów, jeżeli musisz i wiedząc, że uwierzę ci tylko wtedy, gdy odsłonisz się jako nikczemnik. 
   Podczas gdy mówiła, udało jej się uwolnić i teraz klęczała nad nim. Trzymał ją kurczowo obiema rękami w pasie. Odezwał się niskim, zduszonym głosem. 
– A więc dobrze. Nikczemność, podłość. Jestem całkowicie zniszczony przez Tolan. Jego obyczaje, jego społeczeństwo. Nie mam nikogo, kogo bym kochał. Nawet do mojej siostry czuję nienawiść... I być może rzeczywiście pragnę ją zbezcześcić po jej śmierci... Tak, jestem mężczyzną. Zawsze muszę być twardy. Gdy te fale zniszczyły moją najmilszą, nie wolno mi było płakać. Muszę być twardy – i dla siebie i dla kobiet. To mnie zatruwa. Kobieta. O tak, nienawidzę ich, ich słabości... A ich siły nawet bardziej... 
   Kobieta – android otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale uciszył ją przyciskając usta do jej uda. 
– Nie mam wyjścia. A czyż ucieczka nie byłaby kobiecym rozwiązaniem? Jestem strażnikiem tego miejsca, mężczyzną między mężczyznami, tylko mężczyznami. Oczywiście, że nienawidzę kobiet i... tak, boję się ich... 
– Dlaczego się ich boisz? 
– Minęły lata... Żadnej nie dotknąłem... Miłość oznacza słabość, poddanie się. A prawdziwy mężczyzna, taki jak ja, musi być twardy. Miecz w dłoni, żadnych uczuć. Jeżeli tak bardzo chcesz, żebym ci powiedział, to dobrze, powiem ci, bo jesteś androidem. Nienawidzę kobiet, ponieważ im zazdroszczę. To wszystko. 
   Spojrzała na niego z góry, jej twarz była spokojna jak zwykle. Otworzyła usta, zawahała się i wreszcie powiedziała: 
– To przez tę nienawiść, wrodzoną seksualną nienawiść świat uległ zniszczeniu. Szaleństwo mężczyzn odrzucających prawdziwe uczucia doprowadziło do Kataklizmu. A kobiety ze strachu zmieniły się w lustra. 
   Nefriki nie słuchał. Mówił dalej. 
– Jak mogę uciec od mojego więzienia? Nienawidzę siebie, pragnę... pragnę być kobietą. Oto masz moją przeklętą duszę, o którą prosiłaś. Masz ją i bierz za tyle, ile jest utarta. 
   Nefriki wybuchnął płaczem i upadł na piasek, w którym krył swoją twarz. 
– To wszystko, nadal jest grą, Nefriki. Nie ofiarowujesz mi swojej duszy, tylko jej pozór, nic więcej. Jesteś zarażony, nie umiesz powiedzieć prawdy – nie poznałbyś jej nawet, gdybyś ją zobaczył. Mogę stwierdzić, że w tym co, mówisz, jest jakieś ziarno szczerości, ale w większości to gra. Spowiadają się tylko ci, którzy oczekują, litości lub uznania. 
– Jesteś okrutna – powiedział nie podnosząc głowy. 
– Mówiłam ci, że jestem tylko lustrem. Narcyz nie potrzebuje żywej kobiety, tylko swego odbicia. Właśnie dlatego mężczyźni stworzyli takie istoty jak ja. Nie dałeś mi nic: Nie zapytałeś nawet, jak mi na imię. 
   Zaczęła odchodzić plażą pozostawiając Nefriki, pozostawiając Tolan, Miejsce Doskonałe. 
   Krzyknął w ślad za nią. 
– Chciałaś mojej duszy, przeklęta wiedźmo i ja ci ją dałem. Ofiaruj mi coś w zamian. 
   Piasek oświetliła nagle smuga światła i Nefriki zobaczył, że kobieta przystanęła. Odwrócił się, żeby sprawdzić skąd dochodzi światło. 
   Okrutny. sędzia, Ikanu, otworzył na oścież frontowe drzwi swego domu i stał w nich dzierżąc w dłoni miecz. Obok niego biegł jego wierny pies, wykrzykując swoje „Pilnuj się” chrapliwym głosem. W drzwiach domu Ikanu stała kobieta trzymając ponad głową pochodni. Nefriki zobaczył, że była to jego siostra. A więc chciała być świadkiem jego śmierci. 
   Przez chwilę Nefriki stał niezdecydowanie, przenosząc wzrok ze swojej siostry na sędziego i wreszcie na kobietę-androida. Pies minął swego pana i biegł skrzecząc swoim sztucznym głosem „Pilnuj się”. Za nim podążał Ikanu, teraz już groźnie wznosząc w górę swój miecz. Odziany był w suknię, która wlokła się po piasku, a jego gołą czaszkę zakrywała rozwiana peruka, która przekrzywiła się, podczas gdy sędzia parł z mozołem w kierunku Nefriki. 
   Z ust tego ostatniego wyrwał się nagle niespodziewany dźwięk. Śmiał się niepohamowanie. Postać Ikanu, na wpół mężczyzny, na pół kobiety w jednej chwili uświadomiła mu całe teatralne szaleństwo Tolan. Melodramat odgrywany przez Ikanu, nekrofilię Antaridy, wyniszczający styl życia, do którego zmusiło odosobnienie obleganego miasta. 
   A śmiejąc się Nefriki zobaczył; że i on sam żyje w świecie kłamstwa. Nie potrafi nawet pokazać spójnego obrazu samego siebie kobiecie – androidowi nie istniało nic trwałego, nic, w czym mógłby znaleźć oparcie. Jego życie emocjonalne zostało zamrożone. Śmiał się na myśl, że odgrywał swą rolę nawet o tym nie wiedząc. 
   Jego śmiech wzniósł się histerycznie i opadł w niskim zgrzytliwym dźwięku, bardzo przypominającym sztuczny głos psa. 
   Sędzia Ikanu usłyszawszy ten śmiech stanął, opuścił miecz i patrzył w zdziwieniu. Powoli jego obute w sandały nogi osuwały się po piasku. Tracąc równowagę upadł do tyłu. Jego pies skakał naokoło i lizał mu twarz, wołając cały czas „Pilnuj się, pilnuj się”. 
   Nefriki odwrócił się. Nikłe światło padające od drzwi domu Ikanu, gdzie Antarida wciąż stała jak skamieniała, oświetlało plecy oddalającej się kobiety – androida. Wyglądała tak, jakby ciemność miała ją lada chwila pochłonąć. 
   Biegnąc wzdłuż plaży wołał do niej 
– Chcę poznać twoje imię. Chcę dać ci coś rzeczywistego. 
   Nie odwracając się i nie przestając iść plażą odpowiedziała. 
– A czy posiadasz coś rzeczywistego? 
   Jej głos prawie nikł w szumie morza. Nefriki, biegnąc krzyczał dalej 
– Moją duszę. Czyż nie jej właśnie chciałaś? Ty nie posiadasz duszy. Pomóż mi odnaleźć moją, a wtedy może wszystko ułoży się lepiej. Dokąd idziesz? 
   Gdy nie odpowiedziała, zdesperowany krzyknął znowu: 
– Dlaczego miałbym chcieć iść z tobą? 
   Tym razem przystanęła i na wpół odwrócona odpowiedziała: 
– Zniszczony świat może przypominać piekło, ale być może właśnie piekło, nie Miejsce Doskonałe, jest odpowiednie dla ludzi. Przynajmniej piekło niczego nie udaje. Musisz wyrzucić z siebie kłamstwa, Nefriki. Jeżeli masz odwagę, żeby pójść ze mną, może pewnego dnia oczyścisz się całkowicie. 
– Nienawidzę cię – powiedział. 
   A potem wziął ją za rękę. 

Przełożyła Dorota Malinowska