GRAHAM MASTERTON

Wojownicy Nocy
Tom 2

(Przełożył: Radosław Kot)

SCAN-dal

12

Henry usiadł na łóżku i zwilżył językiem zaschnięte wargi. Słońce rzucało zygzakowate wzory na zmiętą pościel i na oprawną w ramki reprodukcję „Zapachu miłości” Chiristiny Nasser. Obmył dokładnie twarz. Dotykając dłońmi skóry zdziwił się, że jest tak gruba i szorstka, czuł się, jakby miał na twarzy gumowa maskę samego siebie.
Wrócił do sypialni i zapatrzył się na swe odbicie w lustrze. Wciąż był tym samym Henrym Watkinsem, co wczoraj wieczorem, tym samym człowiekiem, który wbijał wzrok w butelkę wódki i staczał sam ze sobą batalię, by nie zdjąć nakrętki i nie wlać w siebie stojącej przed nim w przedestylowanej postaci odwagi i pewności siebie. Znalazł jednak tej nocy inny rodzaj odwagi, nowe poczucie pewności siebie. Odwiedził upiorny sen Lemiiela F. Shapiro, walczył z najgorszym z możliwych wytworów wyobraźni. Stanął tej nocy twarzą w twarz z diabłem.
Wziął prysznic, mydląc się niespiesznie i dokładnie. Potem, owinięty w ręcznik, przeszedł do kuchni, by przygotować sobie kawę. W chwili, gdy nakładał ją łyżeczką do papierowego filtra, jak zaniepokojony szerszeń odezwał się brzęczyk przy drzwiach. Podszedł do wejścia. 
 - Kto tam? - Zawołał.
 - Porucznik Ortega. Pozwolisz, że wejdę?
Henry odczepił łańcuch i odblokował zamek. Ortega nosił dzisiaj błękitną moherową marynarkę i granatowe spodnie, o których kanty można by się pokaleczyć. Miał też lustrzane okulary, a z kieszeni na jego piersi sterczała złożona chusteczka.
 - Przechodziłem obok. Pomyślałem, że wpadnę i zobaczę, co u ciebie.
 - Tak? - Spytał nieco podejrzliwie Henry. Wpuścił Salvadora do salonu i zamknął drzwi. - Będziesz musiał wybaczyć mi mój strój.
Salvador omiótł pokój spojrzeniem, tak jakby szukał znaków, które mogłyby mu powiedzieć, jak Henry spędził wczorajszy wieczór.
 - Robię kawę - powiedział Henry. - Napijesz się?
 - Oczywiście, z przyjemnością.
Henry wrócił do sypialni i ubrał się szybko w koszulę z krótkimi rękawami i bananowe spodnie. Wrócił do salonu, rozczesując włosy.
 - Czy koroner miał już okazję zerknąć na stworzenie, które wykopaliście wczoraj na plaży?
 - Z tego, co wiem, testy zaczną się dopiero dzisiaj.
 - Podejrzewają chociaż, co to jest? Salvador uniósł lekko głowę.
 - Dlaczego tak mnie o to wypytujesz?
 - Jak wypytuję?
 - Spytałeś mnie, czy oni podejrzewają, co to jest, tak jakbyś sam doskonale to wiedział.
Henry zrobił zdziwioną minę.
 - Naprawdę? Nic takiego nie chciałem powiedzieć.
 - Taka była intonacja głosu - upierał się Salvador. Henry zatrzymał się w drzwiach kuchni. Nic już nie mówił. Salvador jednak, siedząc niewzruszenie z założonymi nogami, przyglądał mu się, gdy parzył kawę w sposób wskazujący dobitnie, że wciąż oczekuje odpowiedzi.
Henry podał mu kawę i usiadł naprzeciwko.
 - Cokolwiek to było, wyglądało, jakby wyrosło z jednego z tych węgorzy - rzekł Henry, starając się wymawiać słowa ze swobodą.
 - John Belli też jest o tym przekonany - przytaknął Salvador. - Najwyraźniej węgorz przyczaił się zagrzebany w piasku i zrzucił tam skórę. Jest jeszcze rzecz jasna problem znalezienia zwierzęcia, które miałoby taki właśnie cykl życiowy, i to mocno niepokoi Johna Belli. Zaczyna się zastanawiać, czy przypadkiem węgorze zaatakowały dziewczynę nie z zewnątrz, ale od środka, jako ledwo wyrośnięte larwy. Tego rodzaju dzieciaki mają często nienasycony apetyt na mamusię.
 - To niemożliwe - powiedział Henry. - Dziewczyna nie mogła zostać zapłodniona przez węgorza.
 - Oczywiście, niemożliwe. Niemniej, są ślady wskazujące jednoznacznie, że węgorze wyżerały jej brzuch od wewnątrz. Ślady zębów, na przykład i o ile twój żołądek jest dość mężny, by znieść nad ranem takie historie, wydaliny, które węgorze zostawiły w jamie brzusznej.
 - Dlaczego mi o tym opowiadasz? - Spytał Henry. Salvador przyjrzał mu się.
 - Ponieważ jesteś tym zainteresowany i odbierasz to wszystko tak, jakby było oczywiste. Ciągle zadaję sobie pytanie, dlaczego profesor Henry Watkins zapragnął zejść na plażę, by osobiście obejrzeć ślady. Co takiego profesor Watkins wie o tych stworzeniach, czym nie chce się podzielić ze swym przyjacielsko nastawionym sąsiadem-detektywem?
 - Po prostu byłem kiedyś żonaty z oceanografem - powiedział Henry. - Pozostał mi sentyment do wodnych żyjątek.
Salvador odstawił filiżankę z kawą.
 - Nie jestem głupcem, Henry. Chcę wiedzieć, dlaczego ty i tych dwoje okazujecie takie zainteresowanie postępami śledztwa.
Henry przeciągnął dłonią po wilgotnych włosach na karku. 
 - Ta istota... Co zamierzacie z nią zrobić, gdy już skończycie badania?
 - Tak jak ci powiedziałem, zostanie zabrana do laboratoriów Scrippsa i poddana testom biologicznym.
 - Zamierzacie to zabić? Salvador zamrugał oczami.
 - Skąd wiesz, że to wciąż żyje?
 - Założyłem, że żyje. Nie mówiłeś, że zdechło.
 - Chciałbyś, żeby zdechło, co?
Henry nie odpowiedział.
- Salvador przechylił się ku niemu i powtórzył:
 - Chciałbyś, żeby to zdechło. Tam, na plaży, błagałeś mnie, bym to zabił. „Zabij to, zabij to”, wciąż tak powtarzałeś. „To nasienie diabła”. Nie sądzisz, że jesteś mi winien teraz parę wyjaśnień? Nasienie diabła?
 - Byłem... Bardziej niż zmęczony - powiedział Henry. - Wiesz, za dużo Martini, więcej niż wynosi moja dawka. Po prostu moja fantazja wymknęła się spod kontroli.
Salvador z wolna pokręcił głową. Henry spostrzegł, jak krótko przycięte były jego paznokcie.
 - Sądzę, że nie byłeś pijany, Henry. Pewien jestem, że nie była pijana panna Sczaniecka. A ona mówiła to samo. „Zabij to, to nasienie diabła”. No więc, co chcieliście oboje w ten sposób powiedzieć?
 - Nasienie diabła to tylko chwyt retoryczny. Oboje pamiętaliśmy, co te stworzenia zrobiły dziewczynie. Oboje czuliśmy obrzydzenie. Chcieliśmy, by to zabito, tak jak każdy chciałby zastrzelić wściekłego psa, który zagryzł dziecko.
Salvador rozparł się na kanapie, zakładając ręce za głowę.
 - Słabiutko, Henry. Naprawdę. Nie należysz, do ludzi szermujących retoryką, nauczono cię precyzyjnego wyrażania swych myśli. Jeśli powiedziałeś: nasienie diabła, to musiało ci chodzić właśnie o to. Wiec chcę, żebyś dokładnie wyjaśnił, co to miało znaczyć. Powiedziałeś to głośno. Wykrzyczałeś to. Nie chcesz o tym teraz mówić?
 - I tak w to nie uwierzysz, Salvadorze.
 - Spróbuj.
Henry wstał i podszedł do okna. Odciągnął zasłony i zapatrzył się na ocean. Znów był lśniący. Zmarszczki, które postarzały go o świcie, zniknęły.
 - Jest pewne podanie sprzed wieków - zaczął wreszcie. - Mówi ono, że gdy diabeł chce się rozmnożyć, przychodzi w nocy do młodej kobiety i zapładnia ją we śnie. Z diabelskiej spermy wyrastają węgorze. Zjadają matkę i uciekają w świat. Zagrzebują się w ziemi lub znikają w jakiejś dziurze i rosną.
 - A ty wierzysz, że to, co odkryliśmy na plaży, to był właśnie diabeł... Rozwijający się diabeł?
Henry nie odpowiedział. Patrzył wciąż na morze.
 - Kto opowiedział ci tę legendę?
 - Znalazłem ją. Szukałem wyjaśnienia i znalazłem właśnie to.
 - I uwierzyłeś?
 - Tego bym nie powiedział. Nie odrzuciłem go jednak. Jak dotąd jest to jedyne wyjaśnienie, które pasuje do faktów.
 - Diabły...? - Salvador uśmiechnął się niedowierzająco.
 - A jak myślisz? Tylko Belli i ludzie od Scrippsa mogliby powiedzieć nam coś innego. Salvador wstał, wygładzając dłonią kanty spodni.
 - No cóż. Wygląda na to, że dałeś mi do myślenia, nawet bardzo. Masz tutaj tę wzmiankę o diable? Chciałbym obejrzeć.
 - Przykro mi. To była książka z biblioteki uniwersyteckiej - skłamał Henry.
 - Wystarczy mi tytuł.
Henry podszedł i protekcjonalnie poklepał Salvadora po ramieniu.
 - Uciekł mi akurat. Sprawdzę jutro i przedzwonię do ciebie.
 - Dobrze by było, gdyby uniwersytet mógł zrobić dla mnie fotokopię - zaproponował Salvador.
 - Dolar pięćdziesiąt za stronę - rzekł Henry, otwierając mu drzwi.
 - Myślę, że budżet policji zniesie taki wydatek. - Salvador zawahał się w drzwiach. - Zdołaliśmy zidentyfikować tę dziewczynę - powiedział.
 - Naprawdę?
 - Nazywała się Sylvia Stoner. Miała dwadzieścia dwa lata, była fotomodelką. Przyjechała z Houston w Teksasie.
 - Wiecie, co robiła w południowej Kalifornii?
 - Tak. Była na wakacjach u przyjaciół w San Diego. - Salvador wyjął swój notatnik, poślinił palec i szybko przerzucił kartki.
 - Była z nimi przez parę miesięcy, potem zniknęła. Nie zawiadomili policji, bo sądzili, że po prostu gdzieś się szwenda. Z tego, co mówili, była to dość rozrywkowa dziewczyna.
 - Ale jej koniec nie był wesoły - zauważył Henry. Gdy Salvador opuszczał notatnik, Henry zdołał kątem oka uchwycić zapisane w nim, podkreślone podwójnie słowo „Esbjerg” i część adresu, zaczynającego się od „Market”. Salvador zamknął szybko notes i Henry nie dostrzegł już niczego więcej.
 - Czy przekażesz to wszystko prasie i telewizji? - Spytał.
 - Jeszcze nie. Przynajmniej dopóki nic dowiemy się czegoś więcej o tym stworzeniu. Gdybyśmy podali do publicznej wiadomości to, co na razie wiemy, wyszlibyśmy wszyscy na wariatów. Dość już się z nas nabijali w zeszłym miesiącu, gdy wyszła sprawa Ramireza.
 - Pamiętam - uśmiechnął się Henry. - Nalot na burdel.
 - Nie przypominaj mi tego - Salvador machnął ręką i odszedł ścieżką w dół.
Henry zaniknął drzwi i rzucił się do półki z książkami po spis telefonów San Diego. Wziął go do kuchni, zaparzył sobie jeszcze kawy i otworzył książkę. Przesuwał palec po tuzinach Espinozów i Esmeraldów, aż w końcu, u góry strony, dostrzegł interesujące go nazwisko. „Esbjerg K., Market Street 603”. Było jeszcze dwóch Esbjergów, lecz jeden mieszkał przy Czterdziestej Czwartej, tuż obok Cmentarza Świętego Krzyża, a drugi na Gamma pod trzydziestym dziewiątym.
Podniósł słuchawkę i wybrał numer Gila Millera w Solana.
Gil wrócił tego ranka do swego ciała i stwierdził, że matka potrząsa nim, powtarzając:
 - Gil? Gil? Co z tobą? Otworzył oczy, zamrugał i ziewnął.
 - W porządku, w porządku. O co chodzi?
 - Budzę cię już od wieków. Ojciec chce, byś pomógł mu rozładować furgon. Myślałam, że zachorowałeś albo co.
Gil usiadł. Bolała go głowa, mocno i w sposób, jakiego jeszcze nie doświadczył. Czuł się, jakby ktoś ujął jego głowę w dłonie i ściskał ją silnie. Spojrzał na zegarek. Nie chodził.
 - Która godzina? - Spytał matkę, która odsuwała story.
 - Kwadrans po szóstej. Zrobię ci śniadanie, a ty idź i pomóż ojcu.
Gil odrzucił prześcieradła i wstał. Jego sypialnia była mała, lecz słoneczna, z dużym południowym oknem i drugim o wiele mniejszym, wychodzącym na wschód. Ściany pomalowane były na jasnożółto. Nad łóżkiem wisiała tablica z proporczykami szkolnymi, wizerunkami lamborghini i maserati, pocztówkami od przyjaciół oraz plakatem z Karen Velez, króliczkiem „Playboya” z 1984 roku.
Pani Miller zeszła na dół, Gil tymczasem ubrał się w czyste szorty, wczorajszy znoszony drelich i pomarańczową koszulkę Padres. Przechodząc przez kuchnię nalał sobie dużą szklankę soku grejpfrutowego i wypił ją trzema łykami.
Phil Miller ustawiał skrzynki z warzywami na zapleczu.
 - Dobrze spałeś? - Spytał syna. - Trzeba wyładować dziesięć kontenerów sałaty.
Gil wspiął się na platformę furgonetki i zabrał do noszenia skrzynek. Wciąż myślał o śnie, z którego dopiero co wrócił, o Susan, która została uwięziona i w jakiś dziwny sposób pozostała w sennej zmorze. Wszystko to teraz, w świetle dnia, wydawało się odległe i tak dziwaczne, że aż nie mógł uwierzyć, iż zdarzyło się naprawdę.
 - Nic nie mówisz - odezwał się po chwili ojciec. - Myślę o czymś, to wszystko - odparł, podając mu opakowanie rzodkiewek.
Phil Miller spojrzał uważnie na syna.
- Czy jest to coś, o czym ojciec powinien wiedzieć?
Gil pokręcił głową. Jak mógł mu wyjaśnić, że jeszcze parę godzin temu był Tebulotem, Opiekunem Maszyny, że zabijał dziwne istoty atakujące w ulewnym deszczu, w zamku, którego nie ma? Jak miał mu wyjaśnić, że martwi się o dziewczynę, której senna postać została wzięta do niewoli przez niedorosłego diabła? Ojciec orientował się biegle w wahaniach cen produktów spożywczych i wynikach rozgrywek baseballowych, potrafił ogarnąć myślą obejrzany w telewizji odcinek serialu, to wszystko jednak, co zdarzyło się w nocy, musiało przekraczać jego możliwości pojmowania.
 - Nie jesteś chory? - Dopytywał się ojciec.
 - Nie, nie. W porządku. Słuchaj, czy będziesz mnie dziś potrzebował w sklepie?
 - Miałem nadzieję, że pomożesz mi przy kasie. - A jeśli załatwię do tego Lisę? 
 - Jeśli załatwisz do tego Lisę, to proszę.
Lisa Dalwick była szkolną koleżanką Gila, a jej ojciec jednym z najlepszych i cieszących się największym powodzeniem w okolicy pośredników handlu nieruchomościami, Nie aprobował znajomości córki z Gilem; dla Lisy jednak Gil był ukochanym słoneczkiem i Dalwick-senior nic na to nie mógł poradzić.
Gil pojechał do Lisy zaraz po śniadaniu i obiecał jej wspólne pływanie przez całe popołudnie, jeśli pomoże w sklepiku. Zgodziła się. Była miła, drobna i często odwracano się na jej widok. Tylko że w ustach nosiła więcej klamer i drutów, niż spinało most nad Coronado Bay.
Uporawszy się z problemem kasy, Gil pognał do Del Mar Heights i zaparkował przed domem Susan. Wbiegł na stromy podjazd i zadzwonił do drzwi. Czekał, przestępując z nogi na nogę.
Po dłuższej chwili pojawił się dziadek Susan.
 - Czy jest Susan?
Starszy pan pokręcił głową. W ręce trzymał złożony egzemplarz „National Enquirer”.
 - Jest w szpitalu - powiedział - Zabrali ją z godzinę temu.
Gil poczuł dreszcz strachu i gniotący ciężar w żołądku, jakby napił się rtęci.
 - W szpitalu? Zachorowała?
 - Nie wiadomo - odpowiedział staruszek. - Nie mogą tego ustalić. Nie obudziła się po prostu rano. Oddycha, ciśnienie krwi i reszta jest w porządku. Wygląda na to, że zapadła w śpiączkę.
 - Boże, to straszne - odrzekł Gil myśląc: jak to dobrze, że ten starszy pan nie wie, jak straszne.
 - Wzięli ją do... hmm... kliniki Soledad Park. - Dziadek Susan zdjął okulary i przyjrzał się Gilowi załzawionymi, szeroko rozstawionymi oczami. - Powiedzieli, że wszyscy jej przyjaciele będą mile widziani. Wiesz, o co chodzi? Znajomy głos może wytrącić ze śpiączki.
 - Jasne - Gil dotknął ramienia starszego pana. - Zadzwonię tam i sprawdzę godziny wizyt. Bardzo mi przykro, że tak się stało. Czy możemy pozostać w kontakcie? Będę mógł zadzwonić i spytać jeszcze, co się z nią dzieje?
Dziadek Susan przytaknął.
 - Zapraszamy. Czy mogę wiedzieć, jak się nazywasz?
 - Gil. Gil Miller. - Omal nie powiedział: Tebulot. Zanim dotarł do domku Henry'ego, była już prawie jedenasta. Przycisnął brzęczyk. Henry otworzył drzwi. Wyraźnie ulżyło mu, gdy zobaczył Gila.
 - Dzwoniłem do ciebie. Twoja matka powiedziała, że wyszedłeś.
 - Byłem u Susan.
 - L..?
Gil rozłożył ręce.
 - Jest już w szpitalu. Dziadkowie nie mogli dobudzić jej rano i wezwali doktora. O ile wiem, wszystko z nią w porządku. Żyje i jej funkcje życiowe utrzymują się w normie. Wpadła tylko w stan śpiączki. Jej osobowość nie wróciła, a to znaczy, że diabeł trzyma ją wciąż jako zakładniczkę.
Henry milczał przez chwilę. Potem przytaknął powoli i usiadł.
 - Wszystko, na co możemy liczyć, to że przetrzyma ją żywą do zmroku - odezwał się ponuro.
 - Chciałbym wiedzieć, gdzie. Zabrał ją na tę pustynię ze snu, ale gdzie potem?
 - Może do innego snu. Zawsze znajdzie się ktoś, kto śpi za dnia. Pracownicy trzeciej zmiany, personel nocnych klubów, prostytutki.
 - Następne pytanie: jak znajdziemy sen, w którym jest przetrzymywana?
 - Nie wiem. Musi być jakiś sposób. Z pewnością prawdziwi Wojownicy Nocy mieli jakiś system wykrywania diabła w ludzkich snach. Koniec końców, ile snów dzieje się jednej nocy? Ile milionów? Życia nie starczy, by sprawdzić wszystkie, nawet gdybyś był tak wyczulony jak jest Samena.
 - Cieszę się, że powiedziałeś „jest”, a nie „była”.
 - No i musimy pilnie porozmawiać ze Springerem, prawda? - ciągnął Henry. - Uważam, że powinniśmy pojechać do niego i sprawdzić, czy jest w domu. Jest jeszcze jedna sprawa, którą chciałbym się zająć. Dziś rano odwiedził mnie porucznik Ortega. Jak zwykle był wścibski i węszył, tym razem jednak ja wyciągnąłem z niego więcej, niż on ze mnie. Sprawdzili już, kim była znaleziona na plaży dziewczyna. I dowiedziałem się, gdzie w San Diego mieszkają jej przyjaciele. Pojedziemy tam po rozmowie ze Springerem. Mam przeczucie, że mogą powiedzieć nam więcej niż policji. Ostatecznie my wiemy, o co w tym wszystkim chodzi.
 - Mów za siebie - mruknął smętnie Gil. - Ja czuję się bezradny i zagubiony jak suseł na dnie ciemnej dziury.
Henry podszedł do biurka, wziął z najwyższej szuflady portfel i przeliczył pieniądze. Potem wepchnął go do kieszeni spodni.
 - Boję się o Susan - rzekł. - Mam wrażenie, że zawaliłem całą sprawę. Nie powinniśmy wchodzić do tego budynku i zaczynać strzelaniny.
 - Niczego nie zawaliłeś. Nie jesteś szefem ani niańką żółtodziobów. Jesteś starszy, w dodatku jesteś profesorem i dlatego czujesz się odpowiedzialny za wszystko, co robimy. To nie tak. Cokolwiek postanawiamy, postanawiamy razem i wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za to, co się stało, włączając Susan.
 - No, dobrze, pewnie masz rację. Ale nie poprawia mi to samopoczucia.
Pojechali mustangiem Gila na Camino del Mar. Zaparkowali po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko domu Springera, podeszli i zapukali do drzwi. Czekali dość długo, potem znów zapukali. Nikt nie otwierał. Szarpali klamkę, lecz drzwi były zamknięte. Samochody mijały ich z hałasem, Ponad ich głowami żeglowały powoli na północny wschód dwa balony na ogrzane powietrze.
 - Wygląda na to, że Springer zostawił nas samych - podsumował Gil.
 - Możliwe, że od początku planował coś takiego. Nie trenować nas, tylko od razu wrzucić na głęboką wodę. Pływaj albo toń.
Odstąpili od domu i skierowali się piątą międzystanową na południe, do San Diego. Jak zwykle, autostrada zapchana była samochodami.
 - Nie pijesz już? - zapytał Gil, gdy mijali Mission Bay. Henry wzruszył ramionami.
 - Nie podejmowałem w tej sprawie żadnej decyzji, ale ostatnio nic nie piłem.
 - Powinno tak zostać. Wolę, gdy jesteś trzeźwy.
 - Ja mam wrażenie, że na trzeźwo jestem nudny - odpowiedział Henry. - Bóg jeden wie, jak będę w stanie prowadzić zajęcia z filozofii bez tego starego towarzysza, który dodaje płynności wymowie. Czy wiesz, jaka to tortura wyjaśniać „Jednostki” Strawsona i wyciągać przesłanki z filozofii języka przed tuzinem dwudziestolatków? Nawet, gdy jesteś lekko zalany?
 - A jakie to przesłanki wynikają z filozofii języka? - spytał Gil wyprzedzając wielki ciągnik Toysa.
 - Cóż, podstawowy zarzut krytyki pod jej adresem to zaniedbanie tradycyjnych, zasadniczych problemów głównego nurtu filozofii - wyjaśnił Henry. - Tak naprawdę, pytania, na które usiłuje odpowiedzieć filozofia języka, są nie tyle nawet trywialne, co dotyczą zupełnie fikcyjnych problemów.
Umilkł i ze wzburzonymi pędem włosami popatrzył na Gila.
 - Ale ty nie chcesz słuchać o tym wszystkim, prawda? Gil uśmiechnął się i pokręcił głową.
 - Uwielbiani słuchać, jak ludzie mówią o tym, co ich pasjonuje. Nawet, jeśli nic z tego nie rozumiem. Musiałbyś posłuchać mojego staruszka, jak opowiada o oszustwach w cenach detalicznych i przepisach, które mają temu zapobiegać. Nie zrozumiałbyś więcej, niż ja z filozofii. Ale on jest dość skomplikowanym i lekko pomylonym człowiekiem.
 - Dobrze ci się układa z rodzicami? - zapytał Henry.
 - Jasne. Chociaż nie zamierzam po ukończeniu szkoły przejąć sklepu.
 - Po tym, co już przeszliśmy, życie żadnego z nas nie będzie już nigdy takie samo. Trudno w nocy strzelać do widm tych mnichów, a za dnia sprzedawać ser.
Skręcili z piątej międzystanowej przy wylocie Tecolote Road i autostradą Pacyfiku wjechali do San Diego. Ulice były rozgrzane, zakurzone i zatłoczone. Przy krawężniku tkwił czarny mężczyzna w brudnej, hawajskiej koszuli i z desperacją podnosił dłoń z wystawionym kciukiem, licząc na podwiezienie.
 - Zastanawiam się - powiedział Henry - biorąc pod uwagę wszystkie czynniki socjologiczne, ilość czarnych wobec ilości białych, lokalną historię przestępczości, postawy polityczne i tak dalej: jakie jest matematyczne prawdopodobieństwo, że ktokolwiek zaproponuje temu biedakowi podwiezienie?
 - Miewasz dziwne pomysły, Henry.
Jechali wzdłuż zatoki, mijając doki rybackie i żaglowiec „Star of India”. Tuż przed Seaport Village skręcili w lewo, w Market Street. Numer 600 znajdował się na rogu Kettner Street. Numerem 603 był wąski, pokryty płatami odpadającego tynku budynek, na parterze którego mieścił się sklep z używanymi częściami samochodowymi - zanikający relikt starego San Diego. Gil zawrócił mustanga i zaparkował przed sklepem.
Z wnętrza sklepu zalatywało smarami, spalinami i potem. Za ladą siedział szczupły, młody człowiek z najeżonymi blond włosami, w zapuszczonych dżinsach i brudnej koszulce. Słuchał Bruce'a Springsteena i czytał „Aquamana” Otoczony był całym swym bogactwem niczym arabski złodziej: przekładnie, kolumny kierownicy, bloki silników. Z sufitu zwieszały się kierownice i tłumiki, a zapaćkaną smarami szklaną szafkę uzupełniały boczne lusterka i ozdobne dekle.
- Czym mogę służyć, panowie? - zapytał, rzucając komiks pod ladę.
 - Oby pan mógł - powiedział Henry. - Szukamy kogoś, kto nosi nazwisko Esbjerg.
 - Tommy'ego czy Ericki?
 - Wszystko jedno. Obojga. Jesteśmy przyjaciółmi Sylvii.
- A... - kiwnął głową młodzieniec. - Świeć, Panie, nad jej duszą.
 - Tak - rzekł Henry. - Nami też to wstrząsnęło. Rozejrzał się po sklepie. Sprzedawca podążał za jego spojrzeniem z ledwo skrywanym zainteresowaniem.
 - Co do tego mustanga na zewnątrz - oznajmił - mam prawie nowy zestaw czterech antracyto-stalowych, profilowanych kół. Wasz mustang będzie wyglądał jak wóz za milion dolarów. I będzie lepiej trzymał się nawierzchni. Jak klajster.
Henry pokręcił głową.
 - Chcemy tylko porozmawiać z Esbjergami. To wszystko.
 - No cóż, tu ich nie ma. Wyjechali w nocy, tuż po tym, jak kręciły się tu gliny. Wzięli wszystko, czego trzeba na biwaku. Nie powiedzieli, gdzie jadą ani kiedy wrócą. Przypuszczam, że mogli pojechać do Yosemite, nawet może do Mazamy nad Crater Lake.
 - To bardzo niedobrze - skrzywił się Henry. - Miałem nadzieję, że porozmawiamy z nimi o Sylvii.
 - Niby o czym?
 - No, nie widzieliśmy jej od jakiegoś czasu. Gliny nie chcą nam nic powiedzieć. Zastanawialiśmy się, co się właściwie stało. Wyjechała na wakacje, a następne, co o niej usłyszeliśmy, to że nie żyje.
Młodzieniec parsknął z pogardą i wygiął się na oparciu krzesła, by wyciągnąć z tylnej kieszeni dżinsów dwie owocowe ciągutki. Rozwinął je, opakowania rzucił przez ramię za siebie i wpakował cukierki do ust.
 - Czy była tutaj w przeddzień śmierci? - spytał Henry. Młodzieniec z pełnymi ustami potrząsnął głową.
 - A możesz nam powiedzieć, gdzie była? - nalegał Henry.
 - Jasne, że mogę. Ale nie mam ochoty.
 - Czemu? Jesteśmy jej przyjaciółmi.
 - O? Skąd?
 - Z Houston.
 - Houston, co? To pewnie wiecie, do jakiej szkoły tam chodziła? I wiecie oczywiście, przy jakiej ulicy mieszkała i co jej tatuś robił dla chleba?
Henry milczał. Sprzedawca roześmiał się, pożuł głośno przez chwilę i powiedział:
 - Od chwili, gdy tu weszliście, wiedziałem, czego chcecie.
 - Nie jesteśmy z policji, jeśli o to ci chodzi. Nie jesteśmy też prywatnymi detektywami. Mamy po prostu swój interes w ustaleniu, co się z nią stało. Widzisz, mamy powody sądzić, że jedno z naszych przyjaciół jest w niebezpieczeństwie za sprawą tej samej osoby, która jest odpowiedzialna za śmierć Sylvii.
Młodzieniec przeżuwał przez chwilę w zamyśleniu.
 - Na ile wycenilibyście te koła? - spytał w końcu. - Chodzi o obecną cenę rynkową.
Henry nie był głupcem.
 - Co powiesz na setkę? - spytał. Młody człowiek pokręcił głową.
 - Są warte dwieście pięćdziesiąt. To najniższa możliwa cena.
 - Dwieście - targował się Henry.
 - Dwieście pięćdziesiąt.
Henry sięgnął do portfela, odliczył jedną setkę, dwie pięćdziesiątki, trzy dziesiątki i samotną jednodolarówkę. Uzupełnił ją garścią ćwierćdolarówek i dziesiątek. Młodzieniec zgarnął pieniądze przez ladę i ułożył w zgrabne stosiki, odsuwając kantem dłoni bilon od banknotów.
 - Sylvia przyjechała tu z Houston jakieś trzy miesiące temu. Powiedziała, że pokłóciła się na dobre z rodzicami o szkołę, branie koki i innych takich towarów. Tommy i Ericka zawsze lubili proste życie, więc poprosili ją, by została. Zwłaszcza Tommy miękł na jej widok. Wiecie, to był naprawdę wystrzałowy kociak.
 - Wiemy, jak wyglądała - wtrącił Gil. Młodzieniec przerwał na chwilę, jakby urażony. Potem odezwał się znowu, przeliczając w trakcie ostatki drobnych i układając je w kupki po dolarze.
 - Wkrótce potem Sylvia spotkała jakiegoś chłopaka. Na jednym z tych przedstawień rockowych, które robią w Planetarium. I oboje wyjechali na weekend do Meksyku. Nie wiemy, co tam robiła, nie chciała o tym mówić. Nigdy już więcej nie widziałem tego chłopaka, z którym chodziła. I była potem jakaś dziwna, tak jakby, jak to się mówi, zdarzyło się jej religijne odnowienie.
 - Objawienie - poprawił Henry.
 - Właśnie, objawienie.
 - I to wszystko? - spytał Henry. - Pojechała na weekend do Meksyku i wróciła jakaś dziwna?
 - To nie było warte dwustu pięćdziesięciu brudasów - stwierdził Gil tonem, w którym zawarte było o wiele więcej groźby, niż zdarzyło mu się kiedykolwiek.
Młodzieniec spojrzał na niego w niezbyt sympatyczny sposób.
 - Wszystko, co wiem o Meksyku, to że pojechała tam do miejscowości zwanej San Hipolito. Znacie ją? A tam spotkała jakiegoś innego chłopaka, innego niż ten, z którym wyjechała. A dalej nie wiem, podobno doszło do jakiejś kłótni. Nie mówiła o tym zbyt jasno. Przez cały czas była kompletnie naćpana i trudno było wyczuć, co tu jest prawdą, a co nie. Gadała, co tylko się dało, o tym, jak jej ojciec brał udział w jednej z tajnych wypraw wahadłowca i takie tam bzdury.
 - To wszystko, co wiesz? - powtórzył Henry. - Słuchaj, potrzebujemy wszystkiego, absolutnie wszystkiego. Nawet, jeśli brzmi to zupełnie głupio.
Młody człowiek wzruszył ramionami.
 - Była tu parę miesięcy, ale ciągle wracała do tematu Meksyku. Cały czas miała okropne sny, że jest w ciąży. Miała ciągle skurcze żołądka, lecz kiedy Ericka mówiła jej, żeby poszła do doktora, to nie chciała, tłumaczyła się, że i tak cały czas jest na haju. Bała się, że doktor odstawiłby ją od towaru.
 - Wróciła do Meksyku?
 - O ile wiem, to nie. Wyleciała jednak stąd na parę dni przed tym, jak znaleziono ją martwą, a przez te dni mogła być wszędzie. Meksyk, Los Angeles, kto wie? Zawsze jeździła tam, gdzie akurat miała ochotę.
 - A co z policją? Powiedzieliście coś z tego policji? O tej wycieczce do Meksyku i o snach?
 - Nie. Mówiłem im, że przez cały czas była tutaj, i tyle. Nie mówię nic ludziom, przynajmniej nie za darmo. Muszę z czegoś żyć.
- Jasne, że musisz - powiedział Henry. - Szkoda, że nie przyjmujesz kart kredytowych. Kupiłbym te koła, chociaż mi na diabła potrzebne.
Wyszli ze sklepu i wsiedli do mustanga Gila.
 - Co o tym sądzisz? - zapytał Gil. - Mam wrażenie, że Sylvia mogła zajść w ciążę, gdy była w Meksyku.
 - Myślę dokładnie to samo - zgodził się Henry. Spojrzał na zegarek. - Jest dopiero parę minut po dwunastej. Jeżeli nie będzie zatoru na granicy, zdążymy obrócić do San
Hipolito i z powrotem w pięć godzin. To tylko siedemdziesiąt mil na południowy wschód od Tijuany, tuż za Ojos Negros.
 - Wolałbym mieć pewność, że zdążymy na czas, by poszukać Susan tej nocy.
 - To nie ma znaczenia, gdzie będziemy, Gil. Nasze senne postaci mogą podróżować o wiele szybciej niż ziemskie ciała. Nawet, gdybyśmy zostali na noc w Tijuanie, będziemy mogli przedostać się stamtąd do domu Springera. W dodatku omijając kontrolę graniczną.
 - Okay - zgodził się Gil. - Wracajmy do domu. Muszę powiedzieć rodzicom, że będę później. Potem weźmiemy paszporty, żarcie na drogę i pojedziemy prosto do Meksyku.
Zapalił silnik i skierował mustanga z powrotem autostradą Pacyfiku i potem piątą międzystanową. Henry przyglądał się siedzącemu przy kierownicy Gilowi i mijanym, wysuszonym słońcem wzgórzom. Zrozumiał, że nigdy dotąd nie pracowało mu się z nikim tak dobrze, jak z Gilem i Susan. Trzydziestoletnia różnica wieku nie była żadną przeszkodą. Pracowali jak jedna osoba, ich myśli i działania były świetnie ze sobą zgrane, tak że nie trzeba było żadnych dodatkowych, zbytecznych słów.
Te wszystkie lata nauczania filozofii sprawiły, że jego sposób widzenia młodych ludzi, ich myślenia i zachowań był wąski, ograniczony i wypaczony. Nigdy nie miał okazji zaobserwować w praktyce, jak bystry i wszechstronny może być umysł młodego człowieka i tok jego myśli. Aż do teraz jedyną okazję do kontaktu z kimkolwiek poniżej czterdziestki, mogły stanowić co najwyżej zażarte kłótnie o Heideggera czy Kierkegaarda. Stawiając czoło mniej abstrakcyjnym problemom, okazywali się szybcy, twórczy i zdolni do podejmowania ważnych decyzji.
 - Wiesz co? Wydaje mi się, że powinienem mieć dzieci - powiedział, gdy przemknęli przez wiadukt łączący się z autostradą kontynentalną.
 - Naprawdę? - Gil obrócił się. - Co cię skłoniło do tej refleksji?
 - Wejście w podeszły wiek, jak sądzę.
 - Przecież w nocy nie jesteś stary, prawda?
 - Stary? Jeżeli ma nam się przydarzyć więcej takich nocy, jak ta ostatnia, to nie doczekam starości.
Gil ujął go na chwilę za ramię.
 - Jesteś Kasyxem. Strażnikiem Mocy. Nie wolno ci o tym zapomnieć.
 - A jak niby mógłbym to zrobić? - spytał Henry.

13

 - Mieliśmy w tym roku wiele trzęsień ziemi - mówił beznamiętnie ksiądz. Jego słownictwo było bez zarzutu, nie miał jednak dość praktyki w posługiwaniu się angielskim, by właściwie akcentować słowa w zdaniu. - Ziemia otworzyła się tu i tu. Tutaj runęła ściana kościoła. A tu, widzicie, straciliśmy cały rząd domów. Czworo ludzi zostało rannych. Jeden zginął. Chcecie zobaczyć jego grób? Henry wachlował się rondem panamy, by ochłodzić trochę twarz. Obok niego Gil paradował jedynie w drelichowych, przyciętych szortach. Jego twarz wystawiona była ciągle na żar popołudniowego słońca i czoło spływało mu potem.
Do San Hipolito dojechali pylistą drogą wijącą się u podnóża Sierra de Juarez. Niebo było ciemnoniebieskie jak skoncentrowany roztwór siarczanu miedzi i absolutnie bezchmurne. San Hipolito było jedną z tych miejscowości, przez które można przejechać wcale ich nie zauważając: dwa rzędy domów z suszonych na słońcu cegieł, mały kościółek w piaskowym kolorze, brama farmy i cała kolekcja pordzewiałych baniek na mleko. Ponad wzgórzami unosił się monotonny jęk dzwonu, co w nieprzyjemny sposób przypomniało Henry'emu ostatnią noc.
Kiedy zbliżali się do wioski, stwierdzili, że ziemia wokół niej pokryta jest głębokimi pęknięciami i szczelinami. Na północny zachód od miejscowości pękło i osunęło się w połowie wzgórze. Głębokie rozpadliny przecinały nawet główną szosę. W niektórych miejscach asfalt przypominał wręcz satelitarną fotografię delty Missisipi. A teraz okazało się, że runęła również jedna ze szczytowych ścian kościoła. Przy stercie kamienia stały nietracące nadziei taczki, musiały jednak odczekać do końca sjesty, by zostać ponownie zaprzężone do pracy na chwałę Bożą.
Ksiądz był niski, ale mocno zbudowany, z dużą głową i świdrującymi oczami. Jego właściwą parafią, jak wyjaśnił, było Ojos Negros, urodził się jednak w San Hipolito i tutejsi ludzie znają go od małego.
 - Szukamy naszej przyjaciółki, amerykańskiej dziewczyny, Sylvii Stoner - powiedział Henry. - Słyszeliśmy, że mogła tędy przejeżdżać. Z miesiąc temu, może wcześniej.
 - Wejdźcie. - Ksiądz poprowadził ich przez dziedziniec, na którym piekły się w słonecznym skwarze kamienne krzyże i bezokie anioły, przez ciężkie dębowe drzwi, aż do samego kościoła. W poprzek nawy padał wprawdzie przez wyrwę w murze romb słonecznego blasku, było tu jednak o wiele chłodniej. Z ulgą usiedli w jednej z wytartych do połysku ław.
 - Nie wiem, czy komukolwiek uda się ustalić, co się właściwie stało - zaczął ksiądz.
 - Naprawdę? - spytał Gil, rozglądając się wokoło i widząc okno z witrażem, prosty ołtarz, konfesjonał w odosobnieniu.
 - Nie zrozumcie tego źle - odpowiedział ksiądz. Zakaszlał i odchrząknął. - Wszystko zostało należycie opisane w raporcie dla władz kościelnych i dla policji w Ensenada...
 - Co takiego? - zainteresował się Henry.
 - Przyjechaliście w sprawie dziewczyny, prawda? - Krzaczaste brwi księdza zbiegły się nad jego nosem.
 - Tak, Sylvii Stoner. Pięknej blondynki. Wokół kostki nosiła zawsze srebrny łańcuszek.
 - I nie wiecie, co się tutaj stało Henry pokręcił głową.
 - Może nam ksiądz powie.
 - Cóż... Jeśli jeszcze tego nie wiecie...
 - Ojcze - wtrącił Henry. - Te informacje mają dla nas najwyższą wagę. Nasza przyjaciółka jest w poważnym niebezpieczeństwie. Możliwe, że ma to coś wspólnego z tym, co zdarzyło się w San Hipolito, cokolwiek to było.
 - Mam nadzieję, że nikomu to nie zaszkodzi, gdy wam powiem - powiedział ksiądz, nadal niezdecydowany.
 - Z pewnością nikomu to nie pomoże, jeśli ksiądz nie powie - zaznaczył Gil.
 - Niech będzie. Chodźcie ze mną.
Przeszli na tę stronę kościoła, gdzie runęła ściana. Ziemia otworzyła się tu, tworząc niemal piętnastostopową szczelinę. Zygzakowate pęknięcie ciągnęło się od środka podwórza aż do pierwszych ław we wnętrzu. Wyglądało na to, że część rozpadliny przechodziła przez krypty - sześć czy siedem stóp ściany wyłożonych było połyskliwymi terakotowymi kafelkami, lśniącymi czernią.
 - Wiecie, oczywiście, jak silne były te trzęsienia ziemi - powiedział ksiądz, stając na skraju szczeliny. - Czuliście je pewnie w San Diego.
 - Nie mamy pojęcia - zaprzeczył Henry.
 - No, ostatnie nie były już tak częste ani tak potężne. Ale wtedy, gdy runęła ta ściana, wstrząs był naprawdę silny, ponad trzy stopnie. Zawaliło się wiele domów i zabudowań w całym okręgu. Kiedy poczułem to w moim domu w Ojos Negros, miałem dziwne uczucie, że stało się coś strasznego, uczucie na tyle silne, że zaraz tu zatelefonowałem.
 - Nie ma takiej szkody, której nie można by naprawić - stwierdził Henry osłaniając oczy, by wyjrzeć z kościoła. - Kilka wywrotek cementu powinno załatwić sprawę.
Ksiądz zatarł nerwowo dłonie.
 - Obawiam się, że na to, co stało się tutaj, nie pomoże cały cement świata. W tej piwniczce spoczywała skrzynka. Długa, drewniana skrzynka, rzeźbiona i zapieczętowana. Aż do trzęsienia ziemi ukryta była pod powierzchnią gruntu, pod trzycalową żelazną płytą i posadzką tak, że nie można było odróżnić tego miejsca od innych fragmentów podłogi kościoła. Lecz gdy ziemia zadrżała, żelazna płyta pękła na pół. Kościelny Estovar przybiegł do kościoła najszybciej jak mógł. Ale było już za późno. Płyta była pęknięta, pieczęci zniszczone, a szkatuła pusta.
 - Powiedz mi, ojcze, co było w tej skrzynce? - cicho odezwał się Henry.
Ksiądz przestał wykręcać sobie palce i zamiast tego zaczął koniuszkami palców przesuwać nerwowo po rękawie. Henry zapytał jeszcze ciszej:
 - Czy to był Yaomauitl? Ksiądz spojrzał na nich.
 - Wiecie o Yaomauitlu?
 - Jesteśmy Wojownikami Nocy - powiedział Henry. - Gdy słońce zachodzi, ja staję się Kasyxem, a on Tebulotem.
Natychmiast, bez dalszych pytań lub jakichkolwiek ceremonii, ksiądz ukląkł na jedno kolano i złapał rękę Henry'ego. Potem ujął jeszcze rękę Gila i obie ucałował. Tak płynnie i szybko, jakby odmawiał swój codzienny różaniec, powiedział:
 - Legendy zawsze utrzymywały, że jeśli Yaomauitl zostanie uwolniony, powrócą Wojownicy Nocy. A ja nigdy w to nie wierzyłem... - Spojrzał na nich, blask słońca tworzył wokół ich głów jakby aureole. - Odrodziliście we mnie nadzieję. To cud - dodał drżącym z przejęcia głosem.
 - Aż tacy cudowni, to nie jesteśmy - mruknął Gil. - Dopiero zeszłej nocy zaczęliśmy trening.
Ksiądz wstał i objął ich obu ramionami.
 - Wiem, że nas obronicie. Bogu niech będą dzięki.
 - Ojcze, powiedz nam coś jeszcze o Yaomauitlu - poprosił Henry. - Od dawna był tu pogrzebany?
 - Od 1687 roku. Doszło do tego po sennej bitwie, w której, jak mówią, zginęło sześćdziesięciu najlepszych Wojowników Nocy. Został umieszczony w skrzyni z wiązowego drewna, przez które zło nie może przeniknąć pod żadna postacią. Opatrzono je odciskami dziewięciu świętych pieczęci Boga. Potem na jego grób została opuszczona żelazna sztaba, którą pobłogosławiło dziewięciu księży, kreśląc na niej dziewięćdziesiąt dziewięć razy znak krzyża święconą woda. Kościół w San Hipolito został wybudowany dokładnie nad grobem, by jeszcze bardziej uświęcić to miejsce. Yaomauitl spoczywał tu przez cały czas - aż został uwolniony przez to trzęsienie ziemi.
 - Czy wie ksiądz, jak on wygląda? - spytał Henry.
 - Chodźcie ze mną. Mam rycinę z pogrzebu Yaomauitla. Przedstawia diabła całkiem dokładnie. Ukazuje również dziewięć pieczęci i Wojowników Nocy, którzy go w końcu ujęli.
Wyszli z kościoła i przez rozgrzane podwórka na tyłach dotarli do małego domku z wypalanej na słońcu gliny, któremu cienia dostarczały karłowate drzewka. Na werandzie jakaś Meksykanka czyściła roztworem spirytusowym lampy oliwne, usuwając z nich pozostałości po owadach. W milczeniu i zdumieniu patrzyła, jak ksiądz wprowadza Gila i Henry'ego do wnętrza.
 - Maria jest podobna do większości ludzi w San Hipolito - wyjaśnił ksiądz. - Nie od razu przekonuje się do obcych.
 - Nie wytłumaczył nam ksiądz, co to wszystko ma wspólnego z Sylvią - powiedział Gil.
 - Cóż... - Ksiądz wprowadził ich do saloniku. - To dlatego, że zanim przejdę do konkluzji, musicie zrozumieć całą sprawę. Niełatwo wyjaśnić fakty. Brak pewnej i solidnej wiedzy na ten temat. Wszystko wskazuje jednak, że moja opinia jest prawdziwa, i muszę powiedzieć, że mon-seńor Del Parral z Ensenada też się do niej przychyla.
W domu panował chłód i wyczuwało się stęchliznę. Meble były proste: krzesła wyplatane sitowiem i drewniane sofy. Na białych ścianach wisiały jaskrawe i bardzo naiwnie wyobrażone sceny biblijne - Józef i jego wielokolorowy płaszcz, Mojżesz w sitowiu, Pięta. Podłogę wyłożono ciemnobrązowym drewnem, przy palenisku stał kosz z eukaliptusowymi brewionami.
Henry i Gil czekali parę minut, podczas gdy ksiądz oddalił się do swego pokoju. Wrócił z czerwoną tekturową teczką, którą położył na stole pośrodku pokoju i otworzył. Wewnątrz znajdowały się arkusze grubego papieru do szkicowania, pożółkłego po brzegach i mocno już wyblakłego, zadrukowanego jednak najprecyzyjniejszą drewnianą matrycą, jaką Henry kiedykolwiek widział. Ryciny przypominały „Jeźdźców Apokalipsy” Durera, i chociaż nie dorównywały bogactwem szczegółów, dość dokładnie ukazywały diabła Yaomauitla uwięzionego w skrzynce z wiązowego drewna.
 - Ile to ma lat? - zapytał cicho Gil.
 - Sama odbitka stosunkowo niewiele, około stu. Jednak drzeworyt, z którego to odbito, a który znajduje się teraz w Muzeum Sztuki Religijnej w Mexico City, datowany jest na rok 1687. Autorem był jezuita Paolo Placido.
Gil i Henry oglądali odbitkę z rosnącym z wolna przerażeniem. Przedstawiała długą skrzynkę w kształcie trumny, zdobioną bogato fantastycznymi ornamentami bluszczu, jemioły i innych świętych roślin oraz twarzami aniołów i świętych. Była właśnie opuszczana za pomocą pasów do umocnionej kamiennymi płytami szczeliny ziemi. Wokół stało kilkudziesięciu ludzi, spośród których wielu nosiło ozdobne stroje i skrzydlate hełmy. Obaj rozpoznali pierwowzór zbroi Tebulota i broń, która przy tej, jaką teraz dysponował, wydawała się prymitywna, lecz wówczas musiała jawić się najpotężniejszą maszyną, jaką ktokolwiek był w stanie wyśnić.
Najgorsze jednak było wyobrażenie Yaomauitla. Wysoki, z ciemnymi skośnymi oczami, które nawet po trzystu latach zachowały lśniącą w nich złośliwość. Ciało miał chrząstkowate, z wystającymi żebrami i groteskowym pasem biodrowym, z którego zwieszał się długi, żylasty penis. Dłonie i stopy kończyły się zakrzywionymi szponami. Mogły za jednym zamachem wyłupić oko.
Henry i Gil rozpoznali diabła bez trudu. Był tu starszy, pokryty bitewnymi bliznami, lecz niewątpliwie był to ojciec istoty trzymającej w niewoli Susan - chłopca, który na ułamek sekundy odsłonił przed nimi swe prawdziwe ciało i szaloną duszę.
 - Tak - mruknął Henry, oddając księdzu arkusz.
 - Rozpoznajecie go?
 - Widzieliśmy jedno z jego dzieci, jeżeli można to tak nazwać - przytaknął Gil.
Ksiądz popatrzył na wydruk z wyrazem lęku na twarzy.
 - A zatem już się zaczęło. Choroba się rozszerza.
 - Tak, ojcze - powiedział Henry. - Tak właśnie zginęła Sylvia Stoner.
Ksiądz spojrzał na niego.
 - Wojownicy Nocy - wyszeptał z czcią. - Możecie mi nie wierzyć, lecz miałem sen, że przybędziecie. Powiedziane jest w „De Daemonialitate”, że Wojownicy Nocy powstaną, ilekroć pojawi się diabeł w którejkolwiek ze swych postaci. I oto jesteście. Wybaczcie mi, że nie reaguję na ten fakt zdziwieniem.
 - To lepiej - uśmiechnął się Henry, ściskając ramię księdza. Możliwe, że w jego dłoni było wciąż jeszcze coś z mocy Ashapoli, bowiem ksiądz rzuciwszy na nią okiem uśmiechnął się uśmiechem człowieka, któremu przywrócono wiarę.
 - A teraz - powiedział ksiądz - pragniecie wiedzieć, co wspólnego miał Yaomauitl z waszą przyjaciółką Sylvią Stoner. Opowiem, ile sam wiem, a potem zaprowadzę was do Ludovica, jedynej osoby we wsi, która spotkała Yaomauitla po tym, jak wydostał się ze skrzynki. Chcecie może wina? - spytał. - Mamy tu własne winnice. Nie mogę wam obiecać, że będzie równie łagodne jak to z Napa Valley, lecz działa dość odświeżająco.
Nalał każdemu z nich po szklance ciemnoczerwonego, słodkiego wina, pachnącego mocno owocami. Potem usiadł i zaczął opowieść.
 - Wasza przyjaciółka Sylvia i jej towarzysz przybyli tu w ostatni weekend lutego. To pamiętam. Przyjechali furgonem, takim z napędem na cztery koła, i powiedzieli, że spędzają wakacje podróżując wzdłuż Zatoki Kalifornijskiej. Pytali mnie, czy nie znam miejsca, gdzie mogliby zatrzymać się na parę dni, a ja skierowałem ich do seńory Rosario. Jej dwaj synowie wyjechali do pracy w Ameryce, a mąż umarł, ma wiec w domu sporo wolnych pokoi.
 - Jak wyglądał jej towarzysz? - spytał Henry.
 - No cóż, mogę powiedzieć, że wyglądał jak tenisista, który rzucił treningi. Niezbyt wysoki, kręcone włosy, przystojny, lecz wyjątkowo nieporządny. Nieogolony, wygniecione ubranie...
 - Zapamiętał ksiądz jego nazwisko?
 - Zwracała się do niego tylko „kochanie”. - Ksiądz pokręcił głową. - Przyszli do kościoła robić zdjęcia i rozmawiali, aż nazbyt głośno, o tym, jak zamierzają spędzić te wakacje.
 - Co ksiądz chce przez to powiedzieć?
 - Że tak naprawdę nie byli na wakacjach. Tak jak kilku Amerykanów przed nimi, przyjechali, ponieważ słyszeli, że wieśniacy uprawiają tu nie tylko winorośl.
 - Czyli...?
 - Tak, moi przyjaciele. Marihuana. Smak znany między koneserami jako „San Juarez - Raj Numer Jeden”. Bardzo trudna do zdobycia i bardzo droga. A niewielu Amerykanów wie, że rośnie ona na wzgórzach wokół San Hipolito.
Ani Henry, ani Gil nie powiedzieli nic, by skomentować wyraźną dumę w słowach księdza. Ten jednak upił wina i uśmiechnął się do nich sponad szklanki.
 - Jesteście zdziwieni, że wybaczam im tutaj handel j narkotykami. Cóż, nie wybaczam, ale przymykam na to oczy. W San Hipolito nie ma skąd brać pieniędzy, przyjaciele. Większość ziem jest kamienista i jałowa, zwykłe uprawy i hodowla nie przynoszą wielkich zysków. Bez „San Juarez - Raj Numer Jeden” ta wioska musiałaby umrzeć. Ludzie, którzy tu żyją, straciliby cały majątek, a kościół popadłby w ruinę. Zmuszony jestem dokonywać wyboru między handlem, który narusza prawa ustanowione przez człowieka, a ubóstwem i cierpieniem, które naruszyłoby prawa boskie.
 - A zatem Sylvia i jej chłopak przyjechali po trawkę? - spytał Henry.
 - Oczywiście. Nie ma żadnego innego powodu, by nawet najbardziej ekscentryczny amerykański turysta zostawał w San Hipolito choć kilka minut.
 - I co stało się później? - spytał Gil. Ksiądz rozłożył ręce.
 - Byli tu przez dwa dni, może trzy, a z plotek, które do mnie dochodzą, wiem, że rozmawiali z rodziną Perezów o kupnie marihuany wartej dwa tysiące dolarów. Pierwszej jakości. Perez oczywiście przeciągał sprawę, by dostać więcej, a Sylvia i jej towarzysz dzwonili nieustannie do Ameryki, próbując zdobyć więcej zamówień.
Przerwał na chwilę, potem odezwał się tonem już bardziej poważnym.
 - A potem nadszedł dzień trzęsienia ziemi. Grunt pękał, wszyscy uciekli z wioski na pola, bojąc się, że domy runą im na głowy. Gdy wrócili, zobaczyli, że rozpadła się ściana kościoła i że Yaomauitl uciekł. Wysłali psy i mężczyzn ze strzelbami, lecz nigdzie nie było ani śladu diabła.
 - Sylvia i jej towarzysz zostali w wiosce?
Ksiądz przytaknął.
 - Byli tu jeszcze przez jedną noc i jeden dzień. W noc po tym, jak Yaomauitl uciekł, seńora Rosario słyszała ich w sypialni na górze. Wyglądało to na kłótnię, a przynajmniej kłóciła się dziewczyna. Seńora Rosario nie rozpoznała tego drugiego głosu. Był to głos mężczyzny, chropawy i głośny, brzmiał tak, jakby dochodził naraz zewsząd. Powiedziała, że wzbudził w niej strach. Nie trwało to długo, kłótnia skończyła się zupełnie nagle, a potem, cóż, seńora Rosario nie słucha zwykle takich rzeczy, lecz dobiegło ją, jak Sylvia i jej towarzysz poszli do łóżka. Było to głośne jak gwałt Słyszała stłumione krzyki Sylvii, jakby miała usta zakryte dłonią czy poduszką. Słyszała, jak mężczyzna ją przeklina, wciąż tym samym, chropawym głosem. I słyszała, rzecz jasna, jak trzęsie się rama łóżka, zupełnie jakby chcieli rozwalić je na kawałki. Rano poszła na górę i powiedziała im, że muszą się wynieść.
 - Chłopak Sylvii był wciąż z nią? - spytał Henry. - Pomimo tego, co dało się słyszeć w nocy?
 - Szybki pan jest, panie Watkins - powiedział ksiądz. - Tak, jej towarzysz był z nią nadal. Ale gdy opuścili dom seńory Rosario, by odjechać do Ameryki, popełnił jeden błąd. Jeden poważny błąd.
 - Co to było, ojcze?
 - Chodźcie, Pora, byśmy porozmawiali z Ludovico. Dopili wino i ksiądz poprowadził ich na drugą stronę ulicy.
Wskazał im wielki, odosobniony dom seńory Rosario, obrosły bluszczem i otoczony wysokim murem. Zbudowany jak wszystkie, z suszonej na słońcu cegły, znajdował się na samym końcu jednego z dwóch szeregów budowli tworzących wioskę. Sjesta już wprawdzie minęła, lecz nie było widać nikogo, prócz małego grubego chłopca bawiącego się w kurzu i chudego, sparszywiałego psa, kręcącego się wokół jednego z domów. Ksiądz odgonił sprzed twarzy muchę i wskazał miejsce przy ulicy, blisko zaparkowanego mustanga Gila.
W ocienionych drzwiach siedział tam starzec z zasuszoną w zmarszczkach twarzą oraz oczami białymi i pustymi jak ugotowane na twardo jajka. Miał na sobie świeżo wyprasowany garnitur z jasnobeżowego płótna, wyczyszczone do połysku buty - widać to było pomimo pokrywającej je cieniutkiej warstewki kurzu. Dłonie złożył na lśniącej, mosiężnej rączce swej laski.
 - To jest Ludovico - powiedział ksiądz. - Ludovico, ci dwaj dżentelmeni to moi przyjaciele, bliscy przyjaciele z El Norte. Chciałbym ci ich przedstawić.
Ludovico na ślepo podał dłoń Henry'emu i Gilowi.
 - Czego oni tu szukają, zwłaszcza jeśli są twoimi przyjaciółmi, ojcze? - zapytał.
 - Pytali o dziewczynę, która tu była. Amerykankę. Dziewczynę, która była tu, gdy trzęsienie ziemi zniszczyło kościół.
Ludovico zwilżył pomarańczowe wargi.
 - Mówisz, że ktoś przyjechał, żeby o nią spytać, ojcze?
 - Tak, Ludovico, właśnie tak.
 - Czy mogę uwierzyć tym dwóm, ojcze? Wyczuwam wokół nich coś niezwykłego. Wyczuwam coś w rodzaju elektryczności.
 - Ma pan rację - uśmiechnął się Henry. - Czy czuje pan coś jeszcze?
Starzec dotknął swej twarzy, jakby chciał się upewnić, czy jeszcze ją ma.
 - Wiele dziwnych rzeczy. Dziwnych powinności, dziwnych ambicji. Wyczuwam też niebezpieczeństwo.
 - Czy wyczuł pan coś w dniu, kiedy trzęsienie ziemi zniszczyło kościół? - spytał Henry.
 - Nie, wtedy nie - powiedział Ludovico. - Ale następnego dnia, gdy wyjeżdżali, tak. Widzicie, mijali mnie kilka razy dziennie, gdy wcześniej byli w wiosce, tak że całkiem dobrze ich poznałem. Ich głosy, kroki, szelest ich ubrań.
 - I...? - spytał Gil, gdy starzec się zawahał.
 - I popełnili błąd, przechodząc obok mnie, gdy wyjeżdżali. Słyszałem ich oboje całkiem dobrze. I wyczułem coś dziwnego, coś, czego nigdy więcej nie chciałbym spotkać. Dziewczyna była ta sama, co do tego nie ma wątpliwości. Może nie duszą, lecz ciałem z pewnością. Mężczyzna jednak był zupełnie inny. Ludzie mówili mi, że wyglądał tak samo. Ale gdy mnie mijał, usłyszałem, jak twarda skóra trze o twardą skórę. Usłyszałem zgrzyt ostrych pazurów na drodze. Usłyszałem świszczący oddech i jakiś straszliwy szelest, który napełnił mnie strachem. A najgorsze było to, że poczułem śmiertelny chłód, tak jakby ktoś na chwilę otworzył mi tuż przed nosem lodówkę. Nie ma co do tego wątpliwości. Cokolwiek inni widzieli swoimi oczami, ja wiem, że tego popołudnia przeszedł obok mnie diabeł.
Henry odwrócił się do Gila. Dalsza rozmowa była niepotrzebna. Klocki układanki zostały dopasowane, a oni dowiedzieli się jeszcze czegoś o swym Śmiertelnym Wrogu - czegoś, czego Springer im nie powiedział lub czego nie wiedział. Ostatecznie wspomniał, że nawet Ashapola nie jest w stanie przewidzieć poczynań szatana.
To „coś” to informacja, że Yaomauitl może przybierać postać ludzką i to wystarczająco udaną, by oszukać każdego, kto go zobaczy. Tylko ci, którzy nie posługiwali się wzrokiem, mogli go wyczuć i nie ulec pozorom. Tylko niewidomy potrafił rozpoznać demona.
 - Zatem Yaomauitl uciekł z San Hipolito pod postacią chłopaka Sylvii - rzekł Henry. - A jedyną zbrodnią Sylvii było to, że przyjechała do San Hipolito w poszukiwaniu trawki najwyższej jakości.
 - No i że przyjechała w złym czasie, czego żałuję - dodał ksiądz. - Lecz gdyby jej tutaj nie było, znalazłby się ktoś inny. Yaomauitl nie jest wybredny.
 - Czy udało się wam ustalić, co stało się z chłopakiem? - spytał Gil.
 - W tej jednej sprawie nie alarmowaliśmy policji. Was również prosimy o nieprzekazywanie tej informacji żadnej instytucji, która byłaby zobowiązana prawem do działania. Wywołałoby to jedynie podejrzenia i niepokój, a może nawet doprowadziłoby do pomyłkowego aresztowania. Rozumiecie, Victor Perez kłócił się sporo z Sylvią i jej towarzyszem o cenę tej marihuany i ktoś mógłby wysnuć z tego wnioski co do motywu zbrodni.
 - Znaleźliście jego zwłoki?
 - Tak.
 - I jesteście pewni, że to zrobił Yaomauitl?
 - Żadna ludzka istota nie jest w stanie zabić człowieka w ten sposób, moi przyjaciele.
Henry nic nie powiedział. Chciał jednak wiedzieć, w jaki sposób diabeł zgładził towarzysza podróży Sylvii. Ksiądz podziękował Ludovicowi i uścisnęli sobie wszyscy ręce. Potem poprowadził ich na koniec wioski, aż do bocznej uliczki schodzącej kamienistą nawierzchnią ku winnicy. Przeszli obok wygrzewających się w słońcu winorośli, ich stopy chrzęściły na wyschniętej ziemi, od czasu do czasu przelatywały obok nich z brzękiem owady.
 - Nie ruszaliśmy go jeszcze - rzucił przez ramię ksiądz. - Nikt tu nie dotknie jego szczątków, wierzą, że zawarte w nich jest zło. Nie sądzę, by było to mądre. Ale gdyby ktoś zaczął pytać o niego, chciałbym pokazać, że Victor Perez naprawdę nie mógł go zabić, podobnie zresztą jak nikt inny z tej wioski.
Doszli do granic winnicy. Wzdłuż jej niżej położonego krańca ciągnął się przez około pół mili płot z żerdzi, wysoki na sześć, siedem stóp i na jakieś piętnaście stóp odległy od uprawy. Gdzieś w połowie tej odległości leżał spory wysuszony stos czegoś, co wyglądało jak gniazdo szerszeni Podeszli do tego zaniepokojeni, podejrzewając oszustwo. Nawet bliższe oględziny nie wyjaśniały, czym mogło to być naprawdę. Jakaś wysuszona, poskręcana i poznaczona ścięgnami tkanka z paroma ciemnokasztanowatymi liszajami na boku. Nie kojarzyła się Henry'emu ani Gilowi z niczym, co dotąd widzieli.
Henry popatrzył niepewnie na księdza. Ten jednak skinął by obeszli to coś z drugiej strony.
Pośrodku wysuszonej skóry dawała się rozróżnić zniekształcona twarz mężczyzny z mocno, jak u noworodka, zaciśniętymi oczami i nosem rozgniecionym w trudną do rozpoznania narośl. Dolna szczęka odciągnięta była ku dołowi przez pięć wepchniętych doń pokręconych grud, które musiały być niegdyś palcami.
Ksiądz przeżegnał się.
 - Znaleziono go tu trzy dni po odjeździe Syłvii i jej towarzysza z San Hipolito. Yaomauitl mógł ukryć jego szczątki, rzecz jasna, lecz sądzę, że zostawił je tu jako przestrogę. - Obejrzał się ku górom. - Wiecie teraz, jak wygląda człowiek, który stracił co do kropli wilgoć swego ciała. Pomimo naszej durny, niewiele znaczymy.
Weszli z powrotem pod górę. Tej nocy mieli stawić czoło ledwo wyrosłej istocie, która była zdolna uczynić z człowiekiem to, co właśnie ujrzeli. Gil jako jedyny obejrzał się na szczątki. Chciał dobrze zapamiętać ten obraz. Był w stanie dodać mu pewności, sprawić, że nie zawaha się, gdy przyjdzie do pociągnięcia za spust maszyny.
Ksiądz zaprosił ich jeszcze na wino, lecz robiło się już późno, a oni chcieli jak najszybciej wrócić do San Diego.
 - Będę się za was modlił - powiedział ksiądz. Gil zapalił mustanga.
 - Dziękujemy, ojcze. Doceniamy twoje modlitwy - odparł Henry.
 - Jeszcze jedno - dodał ksiądz. - Zaczekajcie tu chwilę.
Pospieszył do swego domu. Gil i Henry siedzieli w milczeniu, czekając na jego powrót. Obaj myśleli o wyschniętych szczątkach przyjaciela Sylvii. I obaj rozmyślali o Śmiertelnym Wrogu Yaomauitlu; o tym, jak spoglądał na nich z odbitki drzeworytu pochodzącego sprzed tak wielu lat. Sam drzeworyt był dowodem na żywotność absolutnego zła. Zło może zostać uwięzione, może zostać wygnane, lecz nigdy nie może zostać zniszczone.
Ksiądz wrócił zadyszany. Wręczył Henry'emu brązowy, filcowy woreczek, zawiązany wystrzępionym sznurkiem.
 - Weźcie to - powiedział. - To jest dziewięć pieczęci, które Wojownicy Nocy odcisnęli na wiązowej skrzynce, by powstrzymać Yaomauitla od wyrwania się na wolność. Zostały przywiezione do Meksyku przez jezuitów, którzy usłyszeli, jakie spustoszenie sieje diabeł w Nowym Świecie. Są bezcenne, moi przyjaciele. Strzeżcie ich dobrze.
Henry rozwiązał sznurek. Wewnątrz znalazł dziewięć papierowych zawiniątek. Wziął jedno. Ksiądz przyglądał się z niepokojem, jak Henry kładzie pieczęć na dłoni. Wyglądała jak kropla czarnego, zaschniętego laku, która zastygła na kawałku materiału.
 - Znaleziono je w Jerozolimie - wyjaśnił ksiądz. - W foku dziewięćsetnym. Mówi się, że są to kawałki szat dziewięciu z dwunastu uczniów, po jednym od każdego, ucięte z rąbków ich płaszczy w noc Ostatniej Wieczerzy. Trzech brakuje: z szat Judasza, Piotra i Jana.
Henry dotknął pieczęci koniuszkiem palca i odwrócił ją.
 - Co się stało z tymi trzema?
 - Tego nikt nie wie. Mówi się jednak, że gdyby ktoś był w stanie zebrać razem wszystkie dwanaście, mógłby na zawsze wygnać diabła.
 - A może Bóg ma pozostałe trzy... - powiedział Henry. - Może nie chce, byśmy wygnali diabła na zawsze. Może trzeba nam od czasu do czasu przypominać o uosobieniu zła, tak byśmy nauczyli się cenić uosobienie dobra.
 - Powinien pan nosić sutannę - uśmiechnął się ksiądz. Henry zawinął pieczęć w papier i wrzucił ją z powrotem do woreczka.
 - Sądzę, że w jakiś szczególny sposób już to robię.
Przejechali przez góry San Juarez. Słońce świeciło im teraz w twarze tak, że trzeba było opuścić przesłony na przednią szybę. Dojechali do autostrady meksykańskiej numer jeden i z Ensenada skierowali się na północ, do Tijuany. Gdy dotarli do granicy, było już ciemno. Musieli odczekać godzinę, nim ich przepuszczono. W końcu znaleźli się na piątej międzystanowej i ruszyli w kierunku Del Mar i Solana Beach.
 - Te pieczęcie - zaczął Gil. - Co o nich sądzisz?
 - Pewnie falsyfikaty. Miałeś kiedyś do czynienia z relikwiami? Gdyby zebrać razem wszystkie kawałki tak zwanego prawdziwego krzyża, to utworzyłyby krucyfiks równie wysoki jak wieżowiec Searsa. A co do fragmentów szaty Jezusa, czy sądzisz, że naprawdę miał On cały magazyn tunik?
 - Ale wierzysz w Yaomauitla?
 - Czy wierzę? Nie wiem, co o tym myśleć. Wiem, że jest coś okropnego, że coś rozbija się po okolicy i że zabiło Sylvię oraz jej przyjaciela. Ale nie podchodźmy do tego aż tak naiwnie. Nie wyciągajmy przedwcześnie wniosków. Springer raz nas nabrał i może to zrobić znowu.
 - Naprawdę nikomu nie wierzysz, co?
 - Nic z tych rzeczy. Wierzę tobie, wierzę Susan, czasem zdarza się nawet, że wierzę sam sobie. Nie sądź, że jestem cyniczny. Im więcej widzę, tym silniejsza jest moja wiara. Wierzę w Wojowników Nocy i w zadanie, które mają do wykonania. Wierzę w nich bez zastrzeżeń. Ale jeśli nawet akceptuję te nadprzyrodzone rzeczy, które zostały mi dokładnie przedstawione wraz z dowodem istnienia, to czemu niby powinienem w ten sam sposób wierzyć w inne; te, których dotąd mi nie udowodniono? Owszem, ułatwiłoby nam z pewnością życie, gdybyśmy przyjęli za prawdę wszystko, co powiedział nam ten ksiądz. Ale jeżeli nie mówił prawdy? Albo przemilczał jeden czy dwa zasadnicze fakty? Przypuśćmy, że kłamał, by ochronić prawdziwego mordercę? Przypuśćmy w końcu, że to wszystko, o czym opowiadał, wcale się nie zdarzyło, że bujał nas od początku do końca...
 - Henry, w toku rozumowania trzeba przyjąć jakieś pewniki, inaczej nie dojdzie się do niczego.
 - Owszem, masz rację - zgodził się Henry. - Ale nie przyjmujmy od razu wszystkiego bez zastanowienia, opierając się wyłącznie na pozorach. Szczególnie, gdy chodzi o księży i o tych, którzy mienią się być wysłannikami Boga.
Dojechali do domku Henry'ego. Gil zatrzymał wóz naprzeciwko.
 - Mam pomysł - rzucił Henry. - Czemu nie miałbyś zadzwonić do swoich starych i powiedzieć im, że zostajesz na noc u przyjaciół? Nikt mi tu zwykle nie przeszkadza, więc szansa, że ktoś tu zajrzy i stwierdzi, że zapadliśmy w śpiączkę jest niewielka.
 - Niezły pomysł.
Henry otworzył drzwi i sięgnął do kontaktu.
 - Telefon jest za kanapą. Gdy skończysz, wyskoczymy jeszcze i zjemy po jajku fu-jung na drogę.
Rozbłysło światło. Był tutaj, czy raczej była, jako że tego wieczoru nosiła prosty biały strój przypominający suknię, a jej twarz wydawała się gładsza niż zwykle. Siedziała na ulubionym fotelu Henry'ego czekając. Wydawało się, że już od wielu godzin.
 - Proszę, proszę - powiedziała. - Powrót Wojowników Nocy.
Henry był zupełnie zaskoczony.
 - Myślałem, że już cię więcej nie zobaczę, Springer.
 - Nigdy? A czemu tak sądziłeś?
 - A czemu, u licha, sprawiłaś, że tak pomyślałem? - odgryzł się Henry. - Zostawiłaś nas ostatniej nocy, opuściłaś nas w jakimś zakazanym śnie, uwikłanych w sam środek awantury, na dodatek bez mocy! Przez ciebie Same-na została uwięziona i teraz ten diabeł z plaży trzyma ją jako zakładniczkę. Wiedziałaś o tym, prawda? Od początku wiedziałaś, że staniemy tam twarzą w twarz z diabłem. To znaczy okłamałaś nas, wybierając jednego z patologów, który pracował przy tym diable i, rzecz jasna, musiał mieć sen z nim w roli głównej. - No więc popatrz teraz, co się porobiło!
Springer wysłuchała tego wszystkiego cierpliwie, z dłońmi złożonymi jak do modlitwy.
 - Czy to wszystko, co masz do powiedzenia?
 - Może być więcej. Zależy, na ile sensownie brzmią twoje tłumaczenia.
 - Moje wytłumaczenie jest bardzo proste. - Wstała z fotela i bez wysiłku poszybowała ku Henry'emu i Gilowi. - Proszę, Gil. Zadzwoń do swoich rodziców. Woleliby mieć pewność, że jesteś bezpieczny. To dobry pomysł, byście razem spędzili tu noc.
 - No więc? - domagał się odpowiedzi Henry. Springer uśmiechnęła się. Pomimo aseksualnego wyglądu była naprawdę bardzo atrakcyjna. Miała w sobie piękno niedostępne istotom ludzkim. Bez skazy, blada, idealna.
 - Przyznaję, że was oszukałam i wpuściłam do snu pana Shapiro z pełną świadomością, iż spotkacie tam istotę z plaży. Nie powiedziałam wam o tym, by nie ogarnął was przedwcześnie strach. Przekonaliście się, jak sądzę, że jesteście w stanie całkiem dobrze poradzić sobie z diabłem, który wciąż jeszcze jest tylko embrionem, czymś zbliżonym do niedorosłej postaci kangura, przechodzącego z macicy do torby. Biolodzy nazywają to stadium rozwoju joey.
 - Może i bylibyśmy w stanie to pokonać, ale nie ostrzegłaś nas i dałaś za mało energii - zaprotestował Henry.
 - Byliśmy zupełnie wypruci - dodał Gil z przejęciem. - Nic nie mogliśmy zrobić. Musieliśmy decydować, czy zabić się bez sensu, czy wracać tu w miarę bezpiecznie, zostawiając tam Susan. Fajny wybór.
 - Cóż, żałuję tego - powiedziała Springer. - Lecz nawet ja nie mogę być w dwóch miejscach naraz, niezależnie od tego, ile mam różnych twarzy. Musiałam was opuścić, ponieważ odnalazłam jeszcze jednego z potomków Wojowników Nocy i było sprawą nadzwyczaj pilną, by zwerbować go jak najszybciej. Przyłączy się do was już tej nocy. Nazywa się Xaxxa. Jeździec Gromu.
 - Jaki ma sens werbowanie nowego Wojownika Nocy, jeśli kosztuje cię to utratę innego, którego już miałaś? - spytał gorzko Henry.
 - Jestem twoim trenerem, Kasyxie, a nie twoją niańką - powiedziała Springer z nutą uszczypliwości w głosie. - Oczekuję po całej waszej trójce, że będziecie umieli poradzić sobie sami w każdym upiornym śnie i że dacie radę pokonać to stworzenie.
 - Czegokolwiek oczekujesz, Springer, pozostaje faktem, że już ci nie wierzę - oświadczył Henry.
 - Ani ja - dodał Gil.
Springer zastanowiła się nad tym przez chwilę.
 - Czy wzięliście pod uwagę, że zasadniczym warunkiem tego, byście mogli wykonać zadanie, jest uwierzenie mi?
 - Zasadniczym nie. Byłem Wojownikiem Nocy tylko przez jedną noc, lecz odnoszę wrażenie, że jest to coś, co znacznie nas obu przerasta - powiedział Henry.
Springer przytaknęła.
- W takim razie dajcie mi sposobność, bym przekonała was o mojej prawdomówności. Wyruszycie tej nocy z Xaxxą i uratujecie Samenę ze szponów szatana. Wprowadzę was we właściwy sen i tym razem powiem wam wcześniej, kim jest osoba śpiąca.
 - Nie będzie to znów nasz przyjaciel, masochista Lemuel Shapiro? - zapytał Henry.
 - Nie - odpowiedziała Springer. - To stworzenie zostało dziś przewiezione z biura koronera do laboratoriów Scrippsa. Autorem waszego snu musi być ktoś, kto tam pracuje. Najpewniej będzie to doktor Caulfield. Henry popatrzył na Springer z niedowierzaniem.
 - Doktor Andrea Caulfield?
 - Znasz ją? - zdziwiła się Springer.
 - No chyba. Przez cztery lata była moją żoną. A teraz chcesz, bym wchodził w jej sny?
Gil klepnął Henry'ego w ramię.
 - Kto wie, Henry, może staniesz twarzą w twarz ze sobą jako wyśnionym przez nią potworem!

14

Spać poszli o wpół do jedenastej, zaraz po pospiesznej kolacji, którą Gil przyniósł z „Chung King Loh”.
Gil zadowolony był z pozostania na noc u Henry'ego. Czuł się swobodniej; nie przeszkadzała mu nawet świadomość, że jednym z powodów, dla których Henry tak nalegał, było pragnienie, by ktoś, w razie czego, odebrał mu kieliszek. Walka z alkoholizmem szła mu ciężko. Żałował nawet, że przyjął poczęstunek księdza. Powiedział Gilowi: „Gdy wypijesz pierwszego, to odmówić następnego jest dziesięć razy trudniej”.
Springer zostawiła ich z obietnicą, że spotkają się w domu przy Camino del Mar o jedenastej. Nie chciała nic powiedzieć o zadaniach na zbliżającą się noc, milczała na temat nowego Wojownika Nocy, Xaxxy. Nie raczyła nawet wyjaśnić, co to takiego Jeździec Gromu.
 - Sami wszystko zobaczycie - stwierdziła.
W mroku swoich pokoi Henry i Gil wymówili inwokacje, które miały wyzwolić ich senne osobowości z ziemskich ciał.
Teraz, gdy oblicze świata skryte jest w ciemności, pozwól nam przenieść się na miejsce spotkania orężnie i w zbroi, i pozwól nam pożywić się mocą, która przeznaczona jest do rozszczepiania ciemności, rozpędzania wszystkich mrocznych sił, rozpraszania zła wszelkiego. Niech się stanie.
Zamknęli oczy. Poczuli ogarniającą ich falę snu równie niepowstrzymaną, jak Pacyfik pożerający przypływem plażę. Wznieśli się, milczący i przezroczyści, zostawiając w domu swe ciała i pożeglowali ponad Del Mar. Pogrążone w mroku miasto okrywała powłoka chmur, noc była ciemniejsza niż poprzednia. Drogę wskazywała im tylko poświata ruchu ulicznego w okolicy domu, w którym powinna czekać na nich Springer.
Przeniknęli przez dach i zsunęli się do pokoju na piętrze.
Springer czekała zgodnie z obietnicą. Wyglądała jeszcze bardziej kobieco niż po południu. Zaczesała swe włosy w fantazyjne fale; miała na sobie białą, sięgającą kolan suknię z szerokimi ramionami oraz luźnym stanem, pod którą nosiła jedynie pasek podtrzymujący białe pończochy.
 - Wcześnie jesteście - stwierdziła z zadowoleniem. - To da wam czas na poznanie się z nowym Wojownikiem, Xaxxą.
Odwróciła się i wypchnęła do przodu wysokiego, dobrze zbudowanego czarnego chłopaka, ubranego jedynie w błękitne szorty. Krótko przycięte włosy podkreślały solidną budowę jego karku. Twarz miał płaską, krótkonosą i równie fotogeniczną jak Muhammad Ali. Mimo atletycznej, proporcjonalnej budowy, w kącikach jego ust czaiło się wyraźne, choć ostrożnie wyrażane poczucie humoru. Poczucie zdające się przeczyć mniemaniu, że każdy, kto jest tak właśnie zbudowany, musi być śmiertelnie poważny i tępy.
 - Xaxxa - przedstawiła go Springer. - Xaxxo, oto Kasyx, Strażnik Mocy i Tebulot, Opiekun Maszyny.
 - Nie powiedziałaś mi, że oni są biali - zdziwił się Xaxxa.
 - Nie mówiłam ci też, że są czarni.
 - No, owszem. Ale po nazwie Wojownicy Nocy skłonny byłem przypuszczać, że wszyscy oni musieli zawsze być czarni.
- Wojownicy Nocy byli biali - powiedział Henry i zaraz tego pożałował.
 - Czy to ma znaczenie - spytał Gil - że jesteśmy biali?
 - To zależy - rzekł Xaxxa. - To całkowicie zależy od waszego nastawienia. To znaczy, jeśli uważacie, że skoro jesteście biali, to możecie wydawać mi rozkazy, to wybijcie to sobie z głowy. I możecie też zapomnieć o całej tej hecy z Wojownikami Nocy. Mój ojciec był w Wietnamie i uwierzcie mi, nie zaznał tam niczego prócz trzech lat dołowania przez białych. Zawsze mi powtarzał, bym nie przyłączał się nigdy do żadnej imprezy, gdzie rządzą biali, bo choćbym nawet był geniuszem, to i tak będę sprzątał kible.
 - A jesteś geniuszem? - zainteresował się Henry.
 - Nie. Ale tak by było.
 - A jak się nazywasz naprawdę? Jakie masz imię prócz miana Wojownika Nocy?
 - Lloyd Curran.
 - Ja jestem Henry, a to Gil. Ja jestem nauczycielem, Gil studentem i żaden z nas też nie jest geniuszem. Jedno, co mogę ci powiedzieć, to że Wojownicy Nocy nie tworzą typowej armii. Nie mamy oficerów ani stopni. Pracujemy razem niezależnie od wieku i doświadczenia, a teraz, skoro się do nas przyłączyłeś, również od koloru skóry. Czym się zajmujesz, Lloyd?
 - Uczę się fotografii - powiedział podejrzliwy jeszcze Lloyd.
Henry nie miał pojęcia, jakiego sposobu użyła Springer, by oczarować rekruta i przekonać go, by wstąpił na służbę do Ashapoli, lecz widać było, że chłopak spodziewał się czegoś zupełnie innego. Z pewnością nie chudego syna sklepikarza z Solana Beach ani profesora filozofii z krostowatą twarzą i w przykrótkiej piżamie.
 - Springer wspomniała, że jesteś Jeźdźcem Gromu - wtrącił Gil. - Próbowałeś już swej umiejętności?
 - Poniekąd - odrzekł Lloyd. - Mógłbyś nam pokazać? - spytał Henry. Springer podeszła do Henry'ego i dotknęła jego ramienia.
 - Gdybyś się naładował, każdy z was mógłby pokazać drugiemu, co potrafi.
Henry uklęknął, a Gil i Lloyd opadli na kolana tuż za nim. Springer wyrecytowała słowa, które miały przemienić ich w Wojowników Nocy. Trzy złote aureole zajaśniały nad ich głowami. Gdy znikły, wszyscy wstali.
Karmazynowa zbroja Kasyxa potrzaskiwała silniejszym niż poprzednio ładunkiem statycznej energii.
 - Tym razem dałam ci maksymalny ładunek - powiedziała Springer. - Musisz wesprzeć nią dwóch potężnych towarzyszy broni, a zatem będziesz jej sporo potrzebował. Ostatnim razem dostałeś jej mniej tylko dlatego, iż nie oczekiwałam tak zażartej walki. Zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że niedoświadczony Strażnik Mocy doprowadzi do przypadkowego wyładowania, które zabija nie tylko jego i innych Wojowników, lecz samego śniącego.
Kasyx położył dłoń na ramieniu Tebulota. Broń rozśpiewała się natychmiast wszystkimi obwodami, jej złocista skala rozgorzała na całej długości. Zwrócił się teraz do Xaxxy.
Xaxxa wyglądał na jeszcze lepiej umięśnionego i rozwiniętego. Głowę chronił mu kopulasty hełm. Biały, lśniący i strzelający iskrami srebrnego światła wyglądał, jakby pokryty był płatkami chromu. Wokół okapu hełmu ciągnęła się łukowata, metalowa osłona, na której skupiły się dziesiątki drobnych, kolorowych światełek.
Jego naramienniki również były białe. Przypominały nachodzące na siebie łuski smoczej skóry. Tors miał nagi. Poza tym jego strój ograniczał się do ciasnej opaski na biodrach, wykonanej najwyraźniej z tej samej materii, co hełm. Ona także lśniła i strzelała iskrami. Podtrzymywały ją cienkie rzemienie opasujące go w biodrach i skórzany pasek wciśnięty pomiędzy muskularne pośladki. Białe buty na jego nogach zdobione były drobnymi wzorami z wtłoczony-mi weń kawałkami srebra i miedzi. Wzory te przypominały Kasyxowi mikroobwody.
 - Kluczem do zdolności Xaxxy są buty - powiedziała Springer. - Gdy tylko go naładujesz, pokaże nam, co potrafi.
Kasyx położył dłoń na ramieniu Xaxxy. Ten przyglądał mu się uważnie w trakcie przelewania mocy Ashapoli.
 - Czy zawsze będę zależny od twojej mocy? - spytał Kasyxa.
Kasyx przytaknął.
 - Tak jak ja, z kolei, muszę polegać na bogu-bogów Springera - Ashapoli. My, Wojownicy Nocy, jesteśmy zależni od siebie nawzajem, chłopcze.
Ciało Xaxxy nabrało już mocy, metaliczne wzory na jego butach zalśniły i roziskrzyły się.
 - Dość - powiedziała w końcu Springer i Kasyx odjął dłoń.
Springer podeszła do Xaxxy i opuściła biały ochraniacz hełmu na twarz Wojownika. Na wysokości jego policzków pojawił się ekran czystej energii, wyglądający z zewnątrz jak lustro. Ktokolwiek stanąłby naprzeciw Xaxxy z wrogimi zamiarami, widziałby tylko swą własną twarz.
 - A teraz uważajcie - powiedziała Springer. - Udam, że atakuję Xaxxę. On będzie się bronił, a potem sam mnie zaatakuje.
Springer ustawiła się naprzeciw Xaxxy w typowej pozycji do ataku - ugięte kolana, uniesione ręce. Xaxxa również przykucnął, odsuwając się od niej po przekątnej, otwartymi dłońmi zakreślając koła w powietrzu.
Napięcie doszło szczytu.
Potem Springer rzuciła się w kierunku Xaxxy, machając rękami w jakimś superskomplikowanym kung-fu. Wówczas jednak rozległo się „wiiioołłłfff!” i Xaxxa prześliznął się bokiem po dwustopowej szerokości pasie czystej energii.
Następnie złocisty pas zakręcił wyjąc i z wysokim piskiem przemknął przez pokój, zwijając się po drodze w korkociąg, Xaxxa zaś przemknął po nim z wielką szybkością jak na desce surfingowej, rozpędzonej do dwustu mil na godzinę. Na szczycie pętli zawisł głową w dół, po czym w ułamku sekundy runął na Springer, doprowadzając pas energii do jej pleców. Musnął ją w symulowanym ciosie, zanim jeszcze zdołała się obrócić.
Xaxxa pozwolił zniknąć smudze energii i stanął nieruchomo. Uniósł wizjer i uśmiechnął się.
 - To jest coś! - stwierdził Kasyx. Był wyraźnie pod wrażeniem.
Tebulot był rozgoryczony i bliski zawiści.
 - A ja mam targać ze sobą tę cholerną maszynerię i patrzeć spokojnie, jak on sobie biega!
Springer dotknęła czoła każdego z nich.
 - Każdy z Wojowników Nocy ma jakiś zakres obowiązków. Jest was niewielu, lecz jesteście jednością.
 - No dobrze - powiedział Kasyx. - Czy nie czas już wyruszyć po Samenę?
 - Tak - odparła Springer.
 - Do czyjego snu? - spytał Kasyx, patrząc znacząco na Springer.
 - Twojej byłej żony. Niestety. Ze wszystkich pracowników Scrippsa ona daje najwyraźniejsze odbicie. Czuła się wieczorem bardzo zmęczona, położyła się już o wpół do dziesiątej i teraz śpi twardo.
 - Idziemy do snu jego żony? - spytał Xaxxa. Springer przytaknęła.
 - Powiedziałaś, że będziemy chodzić do snów zarówno czarnych, jak i białych. Dlaczego pierwszy sen, do którego zajrzę, ma być snem białej?
 - Będziesz się świetnie bawił - uspokoił go Tebulot. - Biali śnią zwykle o białych, nadarzy ci się niejedna okazja, żeby stuknąć jakiegoś palanta.
 - Próbujesz być dowcipny - warknął Xaxxa.
 - A ty co? - podjął zaczepkę Tebulot. - Zawrót, pętla, fikołek i zamiast łba mam stołek? Gdyby cię to interesowało, to ta broń strzela także do tyłu.
 - Dupa z rączką - odgryzł się Xaxxa.
 - Na miłość boską, Xaxxo, przestań zachowywać się jak błazen! - zawołał Kasyx.
 - Błazen?! - głos Xaxxy wszedł na wysokie rejestry. - A ten co tu robi?
 - To profesor filozofii - wyjaśnił Tebulot. - To znaczy, za dnia. W nocy to Kasyx, twój strażnik energii, którego potrzebujesz, tak jak potrzebujesz mnie, a ja ciebie. Ruszajmy po Samenę.
Xaxxa umilkł. Tebulot zdał sobie sprawę, że tak naprawdę, nowo przybyły wszedł w rolę agresywnego czarnucha, ponieważ był po prostu zdenerwowany, podniecony, niepewny sytuacji i swej pozycji, podobnie jak on wczoraj. Sporo mu zresztą zostało z tego „wczoraj”. Dostrzegł siłę i wytrzymałość Xaxxy połączone z poczuciem humoru. Te cechy mogły uczynić go kimś, na kim można polegać w kryzysowej sytuacji.
Cała trójka Wojowników Nocy zebrała się w środku pokoju i złapała za ręce. Na twarzy Xaxxy nie było ani cienia urazy, gdy łączył swe dłonie z dłońmi Kasyxa i Tebulota, jedynie ciekawość, ekscytacja i trochę starannie ukrywanego strachu. Unieśli się, przeniknęli przez sufit, przez krokwie strychu, przez gonty... i wlecieli w noc. Na wysokości ponad stu stóp zwrócili się na południe. Tym razem Springer nie musiała ich prowadzić do domu śniącego. Kasyx znał adres aż za dobrze.
 - Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że to nie jest prawdziwe - wyszeptał Xaxxa.
 - Podobnie jak ja - rzekł Tebulot.
 - Coś jak Piotruś Pan, nie? To prawdziwy lot. Szkoda, że nie mogę zabrać mojego Pentaxa. Ale bym teraz zrobił zdjęcia!
Lecieli nad łukiem wybrzeża do La Jolla usadowionej tuż nad zatoką. Skręcili w głąb lądu, gdy tylko dotarli do brzegów zatoki, przemieszczając się teraz nad rozświetlonymi balkonami i wytwornymi restauracjami Prospect Street. Nad Pearl Street opuścili się spiralą aż do niewielkiego, schludnego, pobielanego domu z hiszpańskimi łukami. Volkswagen rabbit Andrei stał dokładnie na środku wymiecionego czysto podjazdu.
Przeniknąwszy przez dachówki, dostali się w końcu do głównej sypialni. Andrea leżała na wznak na podwójnym, hiszpańskim, rzeźbionym łożu, z włosami na wałkach i owiniętą wokół ud jasnozieloną nocną koszulą. Obok niej leżało na stoliku tanie wydanie „Świata planktonu” Hardy'ego, tuż obok stał pucharek mrożonego kremu i mały budzik Cartier, który kiedyś należał do Henry'ego. W pokoju unosił się zapach perfum „Estee Lauder”, który przyprawił Henry'ego o lekki wstrząs. Podobnie zresztą jak widok Andrei w stroju nocnym. Od czasu ich rozwodu widywał ją zawsze kompletnie ubraną, wytworną i elegancką, prawie urzędową. Ujrzeć ją teraz w czasie snu to było aż nadto, by obudzić nieprzyjemne wspomnienia z czterech lat ich małżeństwa.
 - Twoja eks? - wyszeptał Xaxxa. - Nieźle się prezentuje, jeśli wybaczysz mi taką uwagę.
Kasyx spojrzał na niego z zainteresowaniem. Sam też ostatecznie nie miał złego zdania o jej prezencji. Jednak spojrzenie na jej urodę zniekształcone zostało rozgoryczeniem i perypetiami z rozwodem, tak że gdyby ktoś poprosił go o namalowanie portretu Andrei, powstałaby maszkara gorsza od Yaomauitla.
 - Ruszajmy do jej snu. Co z tobą, Xaxxo? Jesteś gotowy?
 - Wypijaj swoją czarę goryczy - mruknął Xaxxa. Kasyx uniósł obie ręce i wyrysował w mroku pokoju drżący, niebieski ośmiokąt światła. Potem wsunął weń dłonie i rozciągnął jak kurtynę na boki. Z wolna pojawiała się jasno oświetlona scena, żaden jednak promyk nie wpadł do pokoju. Skinął na Tebulota i Xaxxę, by stanęli tuż obok niego, po czym uniósł ośmiokąt nad głową. Ściskali sobie ręce, gdy blask opadł na nich, a oni sami przenieśli się niespiesznie do snu Andrei.
 - O rany - westchnął Xaxxa.
W chwili gdy ośmiokąt dotknął podłogi, poczuli, że znajdują się na pylistym, gorącym i wystawionym na promienie słońca placu, najwyraźniej gdzieś w północnej Afryce, w jakimś mieście. Mógł to być Marakesz, mógł to być Tanger. Mozaikowa fontanna rozpryskiwała krople wody w prażącym wietrze, kołyszącym wierzchołkami palm nad białymi dachami. Słyszeli chrapliwe i gardłowe tremolo bambusowego chebaba. Słyszeli zgiełk pobliskiego targowiska. Przez plac przesuwały się postaci w białozielonych dżellabach i przypominających maski okularach przeciwsłonecznych. W powietrzu unosił się zapach gorąca, odór zastępujących kanalizację rynsztoków i woń pieczonego mięsa.
 - Czy to naprawdę sen? - zapytał Xaxxa rozglądając się wokół.
 - Tak - odpowiedział Kasyx. - A my jesteśmy jego częścią.
 - I w tym śnie mamy zamiar znaleźć tego diabelskiego osobnika?
 - Tak twierdziła Springer.
 - No, no...
Tebulot wskazał nagle na szerokie przejście pod łukami.
 - Czy to nie twoja żona?
Kasyx przycisnął dłoń do lewego boku hełmu i natychmiast przed jego oczami pojawiło się zbliżenie. Zdążył tylko zerknąć na kobietę, gdy znikała już w tłumie; kobietę w tropikalnym hełmie i białej tropikalnej bluzce. Nie dostrzegł jej twarzy, lecz zauważył zielone piórko na jej kasku. Zielony był zawsze ulubionym kolorem Andrei.
 - Pewnie masz rację - powiedział do Tebulota. - Chodźmy za nią i przypatrzmy się, dokąd zmierza. Pamiętajcie jednak, proszę, że to moja była żona.
Tebulot uśmiechnął się i skinął na Xaxxę. Razem, ramię w ramię, przeszli przez plac i zagłębili się w bramę, torując sobie łokciami drogę w tłumie Arabów. Żałosne zawodzenie chebaba brzmiało coraz głośniej, przyłączyły się do niego fletnie. Fletnie Pana z gór Atlasu, których muzyka mogła przenieść słuchacza w sen ponad sny. Tłum zgęstniał, musieli przepychać się przez wąską ulicę pełną przekupniów skrytych przed palącym słońcem południa pod pasiastymi markizami, sprzedających brązowe naczynia, miedziane dzbanki, wisiorki pięknej roboty i wzoru, skórzane buty, zawiłe uprzęże dla wielbłądów, ptaki w klatkach oraz słodycze z łuskanymi migdałami i końskimi muchami.
Na samym końcu ulicy dostrzegli białą kobietę znikającą w drzwiach jednego ze sklepów. Podążyli za nią, opędzając się przy tym przez cały czas od ciemnoskórych dzieci, które kłębiły się wkoło nich, żebrząc o pieniądze. Na drzwiach sklepu widniał arabski napis, ze środka dobiegała arabska muzyka z radia i zapach palonej w fajce żywicy kif.
 - To co, wchodzimy? - spytał Xaxxa. Tebulot przerzucił broń przez plecy.
 - A mamy jakiś wybór? Co ty na to, Kasyxie? Kasyx wzruszył ramionami.
 - Wolę po prostu być ostrożny. Nie mam pojęcia, co może zrobić moja była, gdy zobaczy, że bezczelnie plączę się po jej śnie.
 - Nie zdąży wiele zrobić, nim się obudzi - powiedział Xaxxa.
Kasyx podszedł ostrożnie do wejścia.
 - Jest tu kto? - zawołał głośno.
Wewnątrz było mroczno i gorąco, jeszcze mocniej pachniało żywicą. Ściany zdobiły dziesiątki mahoniowych szufladek, jak w staromodnej aptece, każda z nich opisana po arabsku. Z sufitu zwieszał się długi lep, na którym brzęczały, zmagając się z lepidłem, tuziny much. Niektóre miały białe główki i Kasyx zorientował się, że byli to ludzie, którzy zostali genetycznie przemieszani z owadami, w taki sam sposób jak naukowiec z filmu „Mucha”. Pamiętał, jak kiedyś późno wieczorem chciał obejrzeć ten film. Było to zaraz po powrocie z przyjęcia i Andrea wyłączyła mu telewizor. Mówiła, że film jest obrzydliwy i zaspokaja chłopięce marzenia. Może taki i był, lecz najwyraźniej dobrze go zapamiętała.
Rozejrzeli się po sklepie. Nie było w nim ani śladu białej kobiety. Tebulot podniósł z jednej z półek mosiężny dzwonek i zadzwonił. Prawie natychmiast otworzyły się drzwi w głębi sklepu. Stanęło w nich dwóch Arabów, obaj w czarnych okularach. Ubrani byli w pasiaste, białozielone dżellaby, jeden z nich nosił fez.
 - Szukamy białej kobiety, która tu weszła – powiedział Kasyx.
Arab w fezie pokręcił głową.
 - Żadna biała kobieta tutaj nie przechodziła, panie.
 - Przechodziła. Sam ją widziałem.
 - Żadnej białej kobiety, panie. Ale jest wiele białych kobiet w hotelu Delirium.
 - Szukam konkretnej białej kobiety. Tej, która śni ten sen - wyjaśnił Kasyx.
 - Nie, panie.
 - Tebulocie, Xaxxo, zajrzyjcie na tyły!
 - Nic, panie! Nie wolno ci tam zaglądać! - zawołał Arab w fezie, unosząc obie ręce.
 - Czemu? - spytał Kasyx.
 - Mektoub, tak jest napisane.
Tebulot zdjął z pleców broń i odciągnął dźwignię.
 - Przykro mi, chłopaki, ale to nie zostało napisane. Chodź, Xaxxo, zajrzymy tam.
Arab patrzył na nich z wrogością.
 - Eskun? Kim jesteście?
- Ta, która śni ten sen, wie, kim jesteśmy - oznajmił Kasyx.
Tebulot i Xaxxa otworzyli drzwi na zaplecze i przeszli znajdującym się za nimi korytarzem. Kasyx zatrzymał Arabów.
 - Zostańcie, gdzie jesteście - powiedział i ruszył za towarzyszami.
Tebulot dotarł już do dużego pokoju bez okien, oświetlonego jedynie małymi lampkami kinki, zwieszającymi się na różnej wysokości z sufitu. Przy ścianie, niemal zupełnie pogrążone w cieniu, stało łóżko posłane wełnianym kocem domowej roboty. Na nim leżała biała kobieta ubrana w workowate spodnie saruel ściągnięte na jedną stronę. Miała zamknięte oczy. Pomiędzy jej nogami klęczała skulona arabska prostytutka, pracując językiem ostro i pospiesznie jak kot. Tropikalny hełm białej kobiety leżał na drewnianym stole pośrodku pokoju, obok talerzy z jedzeniem - pieczonego jagnięcia z przyprawami, daktyli i kuskus.
W drugim końcu pokoju, na jasnej turkusowej poduszce, siedział chudy chłopiec i grał na pękatej arabskiej lutni zwanej gimbri. Muzyka była hipnotyczna, z nieustannie powracającymi i powtarzającymi się motywami, wciąż na nowo to samo glissando, narzucające rytm pospiesznym ruchom języka.
Teraz Kasyx wiedział, dlaczego Arabowie nie chcieli, by tu wszedł. Strzegli najgłębszego sekretu Andrei. Nic dziwnego, że ich małżeństwo było tak jałowe. Nic dziwnego, że przyszło mu zaznać czterech lat chłodu i odosobnienia. Zanim podjęła pracę u Scrippsa, pracowała przez dwa lata w Maroku. Tam właśnie musiała zaznać tych zakazanych rozkoszy, poznać satysfakcję, jaka z nich płynęła. Nigdy już o niej nie zapomniała.
 - Co robimy? - zapytał zażenowany Tebulot.
Kasyx nie zdążył odpowiedzieć. Biała kobieta na łóżku otworzyła oczy i spojrzała na nich. Natychmiast też pokój, łóżko, chłopiec i prostytutka złożyli się jak figurki w wycinanej książce dla dzieci, znikając im z oczu w prostokącie ciemności unoszonej wiatrem. Zamiast korytarza na zapleczu sklepu wokół nich, jak okiem sięgnąć, rozpościerała się pustynia.
 - Co się stało? - spytał Xaxxa.
 - Moja żona zdała sobie nagle sprawę, że tu jesteśmy - wyjaśnił Kasyx.
 - Twoja była żona - poprawił go Tebulot.
 - Tak, moja była. Choć, sądząc po tym, co właśnie widzieliśmy, nigdy nie była tak naprawdę moją żoną.
 - Nie bierz sobie tego za bardzo do serca - pocieszał Xaxxa.
 - Nie, spokojnie. Czuję się tylko zakłopotany. Osłonili oczy przed pulsującą jasnością pustyni, szukając jakiejś drogi. Wydmy ciągnęły się za wydmami, wokół rozciągały się jedynie owiewane przez wiatr wzgórza. Powietrze rozbrzmiewało charakterystycznym dla pustyni nieustającym brzęczeniem. Odgłos gorąca, wiatru wiejącego przez puste foggara - tajemnicze podziemne wodociągi zbudowane przez ludy żyjące na Saharze przed wiekami, nim biali imperialiści zaczęli przemierzać piaski.
Potem, jeden za drugim, zza odległego grzbietu wydmy wyłoniło się ze dwudziestu, trzydziestu jeźdźców. Ich kontury drgały w rozgrzanym powietrzu, wyglądali niczym sylwetki wycięte z czarnego papieru. Zatrzymali się na parę minut, a Kasyx przycisnął tymczasem dłoń do hełmu, by lepiej się im przyjrzeć.
- Nie mogę dostrzec ich twarzy - powiedział. - Są cali owinięci muślinem.
 - Uzbrojeni? - spytał Tebulot.
 - Coś jakby muszkiety. Trudno powiedzieć, co to za broń. Andrea nigdy nie lubiła takich rzeczy. Może to tylko atrapy.
W nienaturalny sposób wydmy między Wojownikami Nocy a jeźdźcami zaczęły się poruszać w dół, w górę, opadać i podnosić się jak obserwowana z boku karuzela. Za każdym ich ruchem grzbiet, na którym stali jeźdźcy, przybliżał się, choć ich konie nawet nie ruszyły kopytami. W bardzo krótkim czasie znaleźli się na piętnaście stóp od Wojowników, milczący, nieruchomi, z rękami na łękach siodeł i owiniętymi głowami.
- Allah akbar! - zawołał najwyższy z jeźdźców. - Nie ma boga nad Allaha, a Mahomet jest jego prorokiem!
Kasyx postąpił przez piasek, Tebulot i Xaxxa ruszyli za nim.
 - Szukamy dziewczyny - rzekł. W suchym powietrzu pustyni, powietrzu, które wciągnięte do nosa i gardła zamieniało się w papier ścierny, jego karmazynowa zbroja strzelała energią jeszcze głośniej niż zwykle.
 - Jesteście  niewiernymi  -  odpowiedział  jeździec. - Musimy doprowadzić was do granic pustyni, byście odeszli z tej ziemi.
 - Nie da rady - wtrącił Tebulot. - Przyszliśmy tu znaleźć naszą przyjaciółkę Samenę i nie odejdziemy bez niej.
Bez żadnych ostrzeżeń jeździec sięgnął między fałdy swej dżellaby i wydobył długie, zakrzywione ostrze.
 - Bismillah! - zawołał głosem chrapliwym jak okrzyk sokoła i wypuścił konia. Za nim dobyło mieczy dwudziestu innych jeźdźców, szczękając stalą o stal przy wysuwaniu ich z pochew. Zalśniły w pustynnym słońcu niczym kawałki eksplodującego szkła.
Tebulot uniósł maszynę i wystrzelił pojedynczą wiązkę energii. Rozległ się wracający echem przez pustynię trzask, jeździec zapłonął nagle kulą ognia. Nie zostało po nim nic, prócz smugi czarnego dymu rozwiewającej się w powietrzu. Jego koń zarżał, podniósł łeb i rozpadł się na tysiąc kawałków, które jak klocki rozsypały się po piasku.
 - Allah akbar! Allah akbar! - zakrzyknęli jeźdźcy i wypuścili swe konie na Wojowników Nocy. Tebulot nastawił jednak maszynę na ogień rozproszony i jedną salwą zamienił tuzin jeźdźców w płomienie. Xaxxa tym czasem ruszył na lśniącym pasie energii ku lewemu skrzydłu, opuszczając równocześnie ochronny wizjer. Wzniósł się łukiem na trzydzieści stóp w powietrze i runął na Arabów. Zginając nogi jak mistrz surfingu, całym ciałem utrzymując równowagę, przemknął nad nimi uderzając i trącając tak mocno, że siedmiu jeźdźców zostało zrzuconych z siodeł, zanim jeszcze zdołali zamachnąć się mieczami.
 - Wojownicy Nocy! - krzyknął głośno, zawracając na smudze energii i wykonując pętlę wysoko nad pustynią.
Zostało już tylko trzech jeźdźców, którzy szarpali właśnie cugle, zawracając konie do ucieczki. Xaxxa spadł na nich z szybkością odrzutowca i stuknął najbliższego tak, że wpadł na kompanów. Wszyscy trzej runęli na piasek z powiewającymi dżellabami i rozrzuconymi kończynami.
Tebulot metodycznie posłał każdemu ze strąconych jeźdźców po porcji energii. Szaty zapaliły się i postaci znikły. Wiatr rozwiał kłęby dymu po pustyni. Kasyx przeszedł po piasku, trącając od czasu do czasu stopą cegiełki pozostałe z koni. Z odległości setki jardów powoli przyżeglował 7, powrotem Xaxxa, lecąc sześć cali nad ziemią i wyrzucając w górę ręce jak mistrz bokserski.
 - Co to za gogusie? - spytał, stanąwszy obok Tebulota. - Nie powiesz mi, że to twoja żona ich wysłała.
 - Była żona - poprawił go Kasyx. - Nie, nie sądzę, że to ona. Jej odpowiedzią na nasze wtargnięcie do snu była ucieczka, ukrycie się. Ci jeźdźcy byli agresywni, gotowi skrócić nas o głowy. Zostali wysłani przez diabła, jeśli koniecznie chcesz wiedzieć. Mógł wykorzystać lokalny koloryt jej snu i pewien jestem, że on nim kierował.
 - A zatem jest gdzieś tutaj. Pytanie tylko gdzie... - zastanawiał się Tebulot.
 - Według mnie w tym arabskim mieście, z którego nas wywiało - odrzekł Kasyx. - Tam znajduje się centrum poczucia winy mojej byłej. Takie miejsce musi być nadzwyczaj atrakcyjne dla szatana.
 - Ale gdzie ono jest? - spytał Xaxxa. - Mogła przecież przestać o nim śnić, a wtedy już by go tu nie było.
Jednak, gdy tylko się odwrócili, ujrzeli miasto odległe ledwie o pół mili. Sama myśl o nim musiała przemieścić je w ich pobliże. Kasyx zdał sobie sprawę, że choć wszystko we śnie wydaje się być materialne, pozostaje przecież zawsze tylko wytworem wyobraźni, może być zatem przesuwane, zmieniane, włączane i wyłączane równie łatwo jak obraz z filmowego projektora. Tebulot popatrzył na niego w zdumieniu, lecz Kasyx rzucił jedynie:
 - Chodźmy, wciąż jeszcze mamy szansę.
Weszli do miasta szeroką bramą, w której tłoczyła się ciżba trędowatych żebraków potrząsających miseczkami w prośbie o jałmużnę. Znów zagłębili się w kręte uliczki, torując sobie drogę między dziećmi, handlarzami i przygarbionymi kreaturami w długich, wełnianych dżellabach; wcale nie musieli to być ludzie. Mieli już zacząć beznadziejne poszukiwania, gdy rozległ się wysoki, czysty głos, wołający:
 - Szukacie kogoś, panowie?
Spojrzeli w lewo. Między dwoma budynkami otwierała się wąska uliczka zaśmiecona potłuczonymi garnkami i wyrzuconą pościelą. U jej końca, na prowadzących do pomalowanych na zielono drzwi kamiennych schodach, stał przystojny chłopiec w prostej białej szacie i białym nakryciu głowy. Kiwał wyraźnie na nich.
Kasyx postąpił w jego kierunku.
 - Szukamy białej dziewczyny o imieniu Samena.
 - Jest tutaj - oznajmił chłopiec. Odwrócił się i zajrzał w uchylone drzwi, potem znów skinął.
- To może być pułapka - ostrzegł Tebulot.
 - Nie widzę innego wyjścia - powiedział Kasyx. Chodźcie. Jeśli nawet ktoś się tam przyczaił, zawsze możemy mu wypruć flaki - dodał z entuzjazmem Xaxxa.
 - Ten chłopak naprawdę uważa, że jesteśmy drużyną sportową - mruknął Tebulot.
Idąc gęsiego dotarli uliczką do schodów. Chłopiec otworzył im drzwi. Czuli silny zapach tanich perfum, którymi przesiąknięte były jego włosy i ubranie, ulubionych na Saharze „Bint es Sudan”. W domu było duszno i ponuro. Przez ozdobne okiennice nieliczne promyki słońca padały na niebieskożółtą mozaikę podłogi i na rozłożone pod ścianami zakurzone poduchy, na których siedziały jakieś postaci.
Jedną z nich rozpoznali natychmiast. Jej widok napełnił Kasyxa wielką ulgą. Była to Samena - oślepiona chwilowo i głucha, z rękami związanymi na plecach, ale cała i zdrowa. Pozostałe trzy postaci były im nieznane. Gruby Europejczyk, nieogolony, w brudnym białym garniturze, młodzieniec z twarzą skrytą pod muślinową zasłoną i starszy mężczyzna, szczupły i elegancki, który mógł być zarówno Marokańczykiem, jak i Europejczykiem. Nosił szytą na miarę marynarkę Savile Row i workowate spodnie saruel. Palił cienką fajkę z glinianym cybuchem, a worki pod jego oczami wskazywały, że właśnie wrócił ze snu ponad snami.
Kasyx wszedł do pokoju i stanął przed trzema mężczyznami.
 - Jestem Kasyx - oznajmił. - Przybyłem, by zażądać uwolnienia mojego towarzysza broni, Sameny. Który z was jest nasieniem Yaomauitla?
Europejczyk odchrząknął oczyszczając gardło i uśmiechnął się przymilnie do Kasyxa.
 - Niezwykły z ciebie zuch, przyjacielu Kasyxie. Nie wiesz, że każde z dzieci Yaomauitla jest zawsze pilnie strzeżone przez ojca i że cokolwiek zrobisz dziecku, ojciec odpłaci ci za to po siedmiokroć?
 - Jesteśmy Wojownikami Nocy - powiedział Kasyx. - Nie znamy strachu przed Yaomauitlem ani niczym, co może on przedsięwziąć.
 - Przedstawiasz mi się w ten sposób jako bardzo niedoświadczony Wojownik Nocy, mój przyjacielu. Wojownik, który dobrze zna Yaomauitla, zachowałby o wiele więcej ostrożności niż ty. Obróć się, a sam zobaczysz.
 - Kasyxie - mruknął Tebulot.
W drzwiach, przez które weszli, a które teraz zostały zamknięte, stał przystojny młodzieniec, bawiąc się spoczywającymi w jego dłoni kluczami. Co gorsza, między drzwiami a Wojownikami Nocy stały cztery wysokie postaci w obcisłych, czarnych szatach z kapturami, spod których jarzyły się żółte, złe oczy, przypominające ślepia panter.
 - Czarni Afrowie pustyni - wyjaśnił tłusty Europejczyk z niejaką nonszalancją - są postaciami z arabskich złych snów; istotami, które najbardziej nawet zeuropeizowanych Marokańczyków potrafią obudzić w środku nocy, zlanych potem i roztrzęsionych.
Szczupły mężczyzna z fajką zaczął odmawiać zikr, magiczną frazę, którą należało powtarzać bez końca, a która ostatecznie wprowadzała palacza kif w magiczny trans. Afrowie ruszyli z miejsca, stawiając cicho stopy na mozaikowej podłodze. Gruby Europejczyk uśmiechnął się, poruszając głową do taktu wyliczanki palacza.
 - Afrowie zabijają swe ofiary wykręcając im głowy. Robią to tak długo, aż twarz znajdzie się na plecach. Zawsze można je rozpoznać po tym, że patrzą w niewłaściwą stronę.
 - Tebulocie - poradził Kasyx - przygotuj się, by ich zaatakować. Bądź szybki.
 - Daj mi trochę mocy - powiedział Tebulot i Kasyx ujął ramię Opiekuna Maszyny. Przez chwilę energia Ashapoli przeciekała w ciało Tebulota. Skala na broni rozjarzyła się złociście, a Tebulot odciągnął z wolna dźwignię, aż szczęknęła zablokowana w pozycji odbezpieczonej.
 - Szkoda to wielka, że młode pokolenie Wojowników Nocy zginie w ten właśnie sposób - uśmiechnął się tłusty Europejczyk. Wyciągnął z napoczętej paczki papierosa i drasnął zapałką o podeszwę buta, tak że zapłonęła z hałasem. - Cóż, zawsze największe szansę na przetrwanie ma ten, kto obciąża się najmniejszą ilością zasad i skrupułów.
 - Kaluakaluakalua! - wykrzyknął nagle szczupły mężczyzna wysokim, świdrującym głosem.
Afrowie rzucili się do przodu, przedzierając się z hałasem przez powietrze, jakby byli cieniami jakiejś przyczajonej w sąsiednim pokoju niewidzialnej istoty. Tebulot wysłał ku nim oślepiający fajerwerk eksplodujących iskier. Jeden z Afrów zaskrzeczał i runął na podłogę, a jego ciało rozpadło się na żużel i strzępki płótna. Xaxxa podniósł się płynnym ruchem z podłogi, unosząc stopy do poziomu głowy, potem zakręcił się wkoło jak śmigło. Stopami trącił drugiego z Afrów w tył głowy, łamiąc mu z trzaskiem kark. Żółtooka istota zwinęła się i upadła jak marionetka, której nagle odcięto sznurki.
Trzeci z Afrów rzucił się na Kasyxa, przytrzymując jego przedramiona niczym obcęgi. Kasyx usłyszał jęk zbroi, poczuł nadnaturalnie silne palce Afra na swoich mięśniach. Zaraz jednak wyzwolił kontrolowaną porcję energii, jego zbroja ożyła nagłe błękitnymi wężami. Afr zatrząsł się gwałtownie i osunął na kolana z dłońmi spalonymi i dymiącymi. Tebulot wystrzelił w niego z biodra, odrywając mu głowę od ramion. Rozpadła się na popiół, zostawiając kadłub osmalony niczym drzewo, które piorun pozbawił korony.
 - Bierzcie ostatniego! - zawołał Kasyx. Xaxxa prześliznął się po korkociągu lśniącej energii. Tebulot wycelował już swą broń, lecz ocalały Afr szybko przetoczył się za Samenę i uchwycił jej głowę.
 - Stać! - krzyknął Kasyx, gdy Afr zaczął wykręcać głowę dziewczyny.
Szczupły mężczyzna powiedział coś po arabsku i Afr znieruchomiał, z oczyma jarzącymi się jak lampki kinki.
Gruby Europejczyk pociągnął leniwie papierosa, potem wydmuchnął dym ustami i wciągnął go nosem.
 - Widzę, że nie jesteście gotowi poświęcić życia jednego z was, nawet jednego - powiedział. - To znacznie osłabia waszą siłę, nieprawdaż?
 - Tebulocie - Kasyx wydał polecenie - skieruj swą broń na tego w środku. Tego z przepaską na czole.
Tebulot wykonał polecenie.
 - Pełna moc? - spytał Kasyx.
 - Dziewięćdziesiąt procent - powiedział Tebulot. - Dość, by wymieść wszystko na linii strzału, choćby nawet było odległe o trzy kilometry. Włączając, oczywiście, naszego przyjaciela.
 - Xaxxo - ciągnął Kasyx, wskazując mu szczupłego mężczyznę z fajką i grubego Europejczyka.
 - Dostanę ich, nim zdążą mrugnąć. - Xaxxa ustawił się w pozycji boksera.
Kasyx podszedł do młodego Araba w zawoju.
 - Czy mogę rozmawiać bezpośrednio z tobą, nasienie Yaomauitla? - spytał. - Czy może nadal zamierzasz nalegać, byśmy korzystali z usług pośredników.
Młodzieniec uniósł nieco głowę. Za warstwami muślinu Kasyx dostrzegł skośne, przejmujące dreszczem oczy samego diabła.
 - Byliśmy w San Hipolito i widzieliśmy grób twego ojca - zaczął niepewnie Kasyx. - Wiemy, kim i czym jesteś, wiemy też, jak cię pokonać. Nim minie tydzień, osaczymy twego ojca Yaomauitla. I uwierz mi, że wróci on do tej samej skrzynki, w tej samej piwnicy. I tym razem zostanie tam na zawsze.
 - Jesteś przeklęty - rzekł młody Arab najzimniejszym głosem, jaki może istnieć. Jego oddech parował przez muślin, jakby pokój był chłodnią. - Jesteś psem Ashapoli, a mój ojciec i bracia zemszczą się na tobie.
 - Możesz sobie obiecywać, co ci się żywnie podoba - Kasyx usiłował nadać głosowi ton pewności siebie. Nie było to proste, bał się i wiedział, że podobnie boją się Tebulot i Xaxxa, choć na zewnątrz zachowują pozory nonszalancji. - Ale jeśli nie pozwolisz Samenie odejść teraz, w tej minucie, zamienimy cię w popiół. Umiemy spełnić to przyrzeczenie.
 - Niech będzie, moi przyjaciele - westchnął młody Arab. - Łukopalca zostanie uwolniona. Lecz ostrzegam was, czynicie poważny błąd. Nie na próżno mój ojciec znany jest jako Śmiertelny Wróg. Uwierz mi, zemścimy się na tobie i ból, jaki ci zadamy, prześcignie po tysiąckroć satysfakcję, jakiej zaznasz uwalniając ją. To ci obiecuję, Kasyxie, na wszystkie męki piekielne.
 - Uwolnijcie ją - powtórzył Kasyx. Tebulot podniósł broń do ramienia, by lepiej wycelować.
Młody Arab uniósł rękę dając znak Afrowi. Ten puścił natychmiast głowę Sameny i odstąpił. Młodzieniec powiedział coś szybko po arabsku do grubego Europejczyka, a ten przemówił do palacza kifu:
 - Dziewczyna ma zostać uwolniona, Afr zaś wrócić do świata poza snem.
Pakując papierosa między wargi, tłusty Europejczyk wstał z wysiłkiem i podszedł do Sameny. Wyjął z kieszeni ciężki, składany nóż, rozłożył ostrze i mrużąc jedno oko przed unoszącym się z papierosa dymem, przecinał powoli rzemienie krępujące nadgarstki Sameny. Potem rozciął jej opaskę na oczach i knebel. Przez cały ten czas Tebulot przesuwał broń z młodego Araba, skrytego szczelnie pod szatami, na człowieka z fajką. Samena otworzyła oczy i z niewyobrażalną ulgą spojrzała na Kasyxa i Tebulota.
 - Bogu niech będą dzięki! - odetchnęła.
 - Pozbądźmy się tego Afra, dobrze? - zwrócił się Kasyx do młodego Araba.
Młodzieniec skinął głową na szczupłego mężczyznę z fajką, a ten ponownie zaczął recytować zaklęcie. Afr rozwiał się jak dym, tak jakby nigdy nie istniał.
Kasyx podszedł do Sameny i pomógł jej wstać. Potem wycofał się do Tebulota i Xaxxy, przezornie otaczając po drodze Samenę ramieniem.
Wówczas poczuł, że podłoga drży i porusza się pod jego stopami. Wiedział, co to znaczy. Nadchodził poranek,
Andrea zaczynała się z wolna budzić. Północnoafrykański sen zapadnie się niedługo jak nierealne, wyobrażone origami, zostanie zapomniany na zawsze w powodzi zgiełku południowokalifornijskiego dnia.
 - Czas się stąd ruszać - powiedział Kasyx do Araba. Młodzieniec uniósł ręce nad głowę.
 - Zemsta będzie należeć do mnie. Mektoub, tak jest zapisane.
 - Mam do niego strzelić? - spytał Tebulot kątem ust. Kasyx przytaknął i równie cicho odpowiedział:
 - Wyrysuję teraz ośmiokąt. Poczekaj, aż będzie dokładnie nad naszymi głowami, potem wal. W ten sposób, jeśli spróbuje nam oddać, jeżeli jest w stanie to zrobić, wyjdziemy z tego snu, zanim zdąży zamierzyć się do ciosu.
Kasyx uniósł ramiona i zaczai tworzyć lśniący elektrycznością błękitny oktagon, który rozproszył ponurość pokoju. Jego światło odbijało się w wizjerze bojowego hełmu Xaxxy, spowijało Tebulota i Samenę w nienaturalny blask.
 - Gotów? - spytał Kasyx.
 - Jedna sprawa! - zawołał młody Arab, gdy Kasyx przygotowywał się już do opuszczenia ośmiokąta na ich głowy. Pozostało już bardzo niewiele czasu. Spoistość snu zaczynała się rwać. W jego równowagę wtrącały się drobiny innych wspomnień Andrei: blask promenad przy San Francisco Embarcadero, migawki z Paryża, lektury z Uniwersytetu Stanowego San Diego. Twarze, głosy, urywki muzyki. Podłoga marszczyła się jak powierzchnia wody, znów nasilił się dźwięk Fletni Pana ostrzegający, że nadchodzi poranek i że w całej zachodniej strefie czasowej rozpadają się miliony krajobrazów zawartych w snach śpiących ludzi, że znikają całe metropolie, że Atlantyda nocy zapada się znów w fale i opada na dno wspólnej nieświadomości.
Tebulot uniósł broń, celując w głowę młodzieńca.
 - Strzelaj, gdy powiem - mruknął Kasyx. Młodzieniec jednak odezwał się dziwnym, mocnym głosem:
 - Nie złamiesz reguł Wojowników Nocy, prawda, ef-fendi? Kodeks Wojowników Nocy nakazuje honorować umowy, a naszą umową było darowanie mi życia w zamian za waszą Łukopalcą.
Zwrócił się do drzwi pokoju i skinął na bladego, przystojnego chłopaka, który przywitał ich na początku. Wszedł, prowadząc przed sobą kobietę w tropikalnym hełmie, senną postać Andrei. W ręku trzymał wielki, zakrzywiony nóż. Uśmiechał się.
 - Jeśli spróbujecie mnie zabić, ta dama umrze również - oświadczył młodzieniec.
Kasyx zwrócił się do Tebulota, potem znów spojrzał na Araba.
 - Jeśli tylko ją tkniesz - ostrzegł - ten sen zapadnie się, i to z tobą w środku.
 - Tak, lecz przynajmniej zabiorę was ze sobą.
 - Ma nas - mruknął Xaxxa.
 - Twój czarny przyjaciel mówi prawdę - odezwał się Arab. - Masz to, po co przyszedłeś, Łukopalcą Samenę. Niech ci to wystarczy.
 - Jeśli tylko tkniesz tę kobietę... - powiedział Kasyx. Sen rozpadał się już na strzępy. Kasyx ujął szybko ręce towarzyszy i zainicjował powolne opuszczanie się ośmiokąta, by zabrać ich wreszcie do realnego świata. Ściana domu za Arabem zaczęła znikać, po chwili pojawiła się tam plaża, omiatany wiatrem brzeg, nad którym Andrea spędziła swe dzieciństwo.
Na ułamek sekundy, zanim jeszcze ośmiokąt opadł poniżej ich oczu i przesłonił widok snu, Kasyx ujrzał Araba odsuwającego muślinowe zasłony skrywające jego twarz. Na jeden mrożący krew w żyłach moment ujrzał straszną twarz niedorosłego syna Yaomauitla. Wyłupiaste, złe oczy, wystające kości policzkowe, chrząstki, półprzeźroczysta skóra i usta rozciągnięte dla ukazania dwóch rzędów wyrzynających się zębów.
Tebulot opadł na jedno kolano, gotów do oddania tego ostatniego strzału, który uzgodnił z Kasyxem. Wówczas jednak usłyszał wysoki, wyraźny krzyk Kasyxa:
 - Nie! Zostaw go, Tebulocie!
 - Henry! - krzyknęła błagalnie Andrea. - Henry, na miłość boską, nie zostawiaj mnie!
Potem ośmiokąt dotknął podłogi. Stali z powrotem w sypialni Andrei, cała czwórka, spoglądając na siebie w szoku, z bezradnością w oczach.
 - Nic nie mogłeś na to poradzić, Kasyxie - stwierdził Tebulot. - Uwierz mi, zrobiłeś wszystko, co się dało.
Kasyx spojrzał od razu na łóżko. Andrea spała jeszcze, mamrotała jednak coś przez sen kopiąc nogami.
 - To sukinsyn - westchnął Kasyx. - Sukinsyn!
 - Poczekaj - powiedziała Samena. - Ona się budzi.
 - Masz rację. Patrzcie - rzekł Tebulot. - Otwiera oczy. W porządku. Yaomauitl nie wziął więc w końcu nowej zakładniczki.
Kasyx stał nad łóżkiem Andrei i patrzył, jak z wolna wraca do rzeczywistości. Dla Andrei Wojownicy Nocy jawili się jedynie jako ulotne duchy o lekko zarysowanych w powietrzu konturach. Marszcząc brwi spojrzała na Kasyxa. Spróbowała skupić spojrzenie, lecz wówczas Kasyx odwrócił się łapiąc przyjaciół za ręce. Unieśli się przez dach domu i zniknęli jak blednące wspomnienia.
Świt już minął, gdy znaleźli się nad dachem domu przy Camino del Mar. Springer czekał na nich. Siedział zamyślony ze skrzyżowanymi nogami. Tym razem króciutko ostrzyżony, aż widać było guzy jego kanciastej czaszki, ubrany w prostą, białą szatę mnicha.
 - Przyprowadziliście Samenę z powrotem - ucieszył się Springer. - W porządku, Sameno?
 - Przestraszyli mnie, lecz nie tknęli - odparła drżącym głosem Samena. - Nie wiem, gdzie mnie trzymali. Zabrali mnie z pustyni w tym pierwszym śnie i zamknęli w czymś, jakby w pokoju z mgły. Siedziałam tam godzinami, a potem znów przyszli po mnie i wzięli gdzieś do Arabii.
 - Wygląda na to, że podczas dnia byłaś uwięziona we śnie kogoś ze zniszczonym mózgiem lub pogrążonego w śpiączce - stwierdził Springer. - Teraz jednak jesteś już wolna i Wojownicy Nocy są wreszcie we czwórkę.
 - Usiłowali dopaść Andreę, lecz nie wydaje mi się, by to zrobili - powiedział Kasyx. - Widziałem, jak się budziła. Wyglądała normalnie.
Springer zmarszczył brwi.
 - Widziałeś, jak porwał ją diabeł?
 - Tak - przytaknął Kasyx. - Ale jeśli by ją zatrzymał, to przecież nie obudziłaby się.  Spałaby jak  Samena.
 - Nie. Jest spora różnica między porwaniem czyjejś sennej osobowości, gdy znajduje się w jej własnym śnie, a taką sytuacją jak Sameny. W tym drugim wypadku, osobowość nie może wrócić do ciała. Lecz gdy chodzi o własny sen, wszystko wygląda za dnia normalnie, człowiek zachowuje się jak zwykle. Jedyna różnica polega na tym, że gdy kładzie się spać, senna osobowość pozostaje w mocy tej siły, która uwięziła ją poprzedniej nocy. Twoja była żona pozostaje na łasce diabła nie mniej niż Samena.
 - Powiedział, że będzie się na tobie mścić - przypomniał Xaxxa.
Kasyx spojrzał z niepokojem na Springera.
 - Jest jakiś sposób, by poznać za dnia, czy jej osobowość jest w mocy diabła?
 - Są sposoby. Czy możesz porozmawiać z nią rano?
 - Mogę spróbować.
 - Jeśli diabeł grozi ci zemstą, to nawet musisz. Yaomauitl znany jest od wieków z braku litości i okrucieństwa. Jego potomkowie są tacy sami. Uwierz mi, że gdy zaśnie w nocy, diabeł będzie dręczył ją lub nawet zabije, niszcząc zupełnie jej umysł. Ciało przeżyje, lecz wyobraźnia zgaśnie.
 - Jak mogę odróżnić, czy jest w jego mocy, czy nie?
 - Porozmawiaj z nią. Nieważne, jaką znajdziesz wymówkę. Rozmawiaj, o czym tylko zechcesz. Wystarczy, byś wtrącił: „Jakich jest siedem pytań Abrahela?”
 - A co to da? - spytał Kasyx. Springer położył mu dłoń na ramieniu.
 - To pierwsze pytanie z Przesłuchania Demona, które zostało obmyślone przez katolickich inkwizytorów dla określenia, czy ktoś jest opętany przez szatana, czy nie. Jeśli jej osobowość jest w szponach potomka Yaomauitla, wówczas odpowie: „Siedem pytań Abrahela jest jego i tylko jego”. I odmówi dalszej rozmowy na ten temat.
 - A gdy odpowie inaczej?
 - Będziesz wiedział, że diabłu nie udało się jej uwięzić. Przesłuchanie Demona składa się z dwunastu pytań, każda opętana osoba musi na nie odpowiedzieć.
 - A jeżeli okaże się, że ją uwięził? Co wtedy?
 - Pozostaje kilka możliwości. Pozostawić ją na łasce diabła, co skończy się prawdopodobnie jej śmiercią. Poczekać do zmierzchu i wyruszyć na ratunek, tak jak po Samenę, lub też zabić potomka diabła, dopaść jego cielesną powłokę i zabić za dnia, tak by nie mógł już dłużej śnić, że ją porwał.
 - Diabeł znajduje się pod ochroną policji w laboratorium Scrippsa - wtrącił Tebulot. - Jak niby mielibyśmy tam się dostać i go zabić?
 - Nie wiem - powiedział Kasyx. - Ale spróbujemy, prawda? Słuchajcie, Tebulot śpi przecież u mnie. Możemy pojechać do laboratorium i sprawdzić, czy uda nam się dostać do diabła. Ty, Sameno, spróbujesz trochę odpocząć. Czeka cię ciężki dzień, gdy wrócisz do swego ciała i będziesz usiłowała przekonać dziadków i lekarzy, że masz się dobrze. Xaxxo, czy będę mógł przedzwonić do ciebie, gdybym cię potrzebował?
 - Kiedy tylko zechcesz - zgodził się Xaxxa.
Cała czwórka rozmawiała jeszcze przez chwilę, zanim najpierw Xaxxa, potem Tebulot, wylecieli z pokoju, by odpłynąć w światło dnia. Kasyx i Samena zatrzymali się na chwilę, obserwując Springera, krążącego w zamyśleniu po pokoju.
 - Właściwie nie miałam jeszcze okazji ci podziękować - stwierdziła Samena.
 - Za co? - zdziwił się Kasyx.
 - Za uratowanie mi życia. Ten diabeł groził, że żywcem mnie zje. Dosłownie, cal po calu.
 - Nie powinnaś wierzyć we wszystko, co mówi diabeł. Samena ujęła jego dłoń.
 - Bałam się, Kasyxie. Byłam pewna, że zrobi mi coś strasznego.
 - Rozmawiali z tobą?
 - Przez cały czas rozmawiali ze sobą, ze mną rzadko. Było ich przynajmniej trzech: ten grubas w brudnym garniturze, szczupły mężczyzna z fajką i Arab. Czasem pojawiało się ich więcej, nie wiem jednak, kim byli. Twarze mieli zamaskowane. Ten młody Arab rozmawiał z nimi w dziwnych językach. Z pewnością nie był to francuski, niemiecki ani włoski.
 - Żaden z nich cię nie dotknął? - Było to pytanie, które każdy ojciec zadałby swej córce po takiej napaści i oboje o tym wiedzieli.
Samena pokręciła głową.
 - Przeklinali mnie, przynajmniej kilku. Jeden próbował mnie dotknąć, ale młody Arab zabronił mu tego.
Kasyx zamyślił się.
 - Potrzebował cię po prostu. Nie jest jeszcze gotów, by nas pokonać. Nie jest jeszcze dość mocny. - Potarł dłonią szyję. - Ilu ich zdołałaś naliczyć?
 - Przynajmniej dziesięciu. Wszyscy byli tacy sami, owinięci w te woalki.
 - To znaczy, że przynajmniej dziesięć tych węgorzy zdołało zagrzebać się w piachu i przeżyć. Muszą tkwić tam nadal i rozwijać się - zauważył Springer.
 - W takim razie najlepiej będzie je wykopać - zdecydował Kasyx.
 - Nie zabijesz ich tak łatwo, nawet jeśli znajdziesz. Te istoty przez dziesięć tysięcy lat uczyły się sztuki przetrwania w każdych możliwych okolicznościach na przekór wszelkim przeciwnościom.
 - Znajdę jakiś sposób - powiedział Kasyx. - Wierz mi, Springer - znajdę jakiś sposób.

15

Samena posłała Kasyxowi ulotny pocałunek, żegnając się z kompanią nad dachami Del Mar. Miała wrócić wreszcie do swego ciała, po całym dniu niewoli u diabła. Henry natomiast spieszył do swej ziemskiej powłoki, chcąc jak najszybciej spotkać się z Andreą i sprawdzić, czy nie dostała się we władzę szatana.
Samena zawróciła w kierunku La Jolla i jak falujące widmo pognała ku uniwersytetowi. Szpital Sióstr Miłosierdzia, biały gmach otoczony cedrami libańskimi, górował nad autostradą, a w jego oknach odbijały się pobliskie wzgórza, niebo i przejeżdżające samochody. Samena czuła, jak przyzywa ją jej ciało, skryte gdzieś w szpitalu. Pozwoliła, by ten zew wskazał jej drogę przez dach, betonowe podłogi kolejnych kondygnacji, przewody elektryczne i wentylacyjne. W końcu znalazła się w izolatce na czwartym piętrze, gdzie spoczywała, pogrążona w śpiączce, podłączona do kroplówki z roztworem soli i elektronicznych czujników mierzących nieprzerwanie rytm jej serca, oddechu, ciśnienie krwi i impulsy krążące w mózgu.
Była dopiero szósta trzydzieści rano, lecz jej babka czuwała przy łóżku. Na stoliku obok stała do połowy opróżniona filiżanka z kawą - babka musiała spędzić w ten sposób całą noc. Ta zrzędliwa, irytująca kobieta, która całe swe życie zbudowała wokół telewizyjnych seriali, czuwała przy niej, modliła się za nią, od kiedy nie odzyskała przytomności.
Samena zawahała się przez chwilę. Scena była tak wzruszająca. Babka nie odzywała się wcale, siedziała tylko ze złączonymi dłońmi i oczami zaczerwienionymi od łez i zmęczenia.
Powoli, cicho i niezauważalnie, Samena wśliznęła się do ciała Susan. Czaszka zamknęła w sobie jej lotny umysł, znowu była sobą. Odczekała z zamkniętymi oczami, wczu-wając się w mięśnie, nerwy, w krew krążącą w żyłach i tętnicach, w przytłumione bicie serca. Wrażenie powrotu do fizycznego ciała, po tak długim bytowaniu jedynie w sennej postaci, było naprawdę niezwykłe. Zupełnie jak ubranie się w pięć płaszczy, sześć rękawiczek, podszyte futrem buty i grubą wełnianą maskę. Cała właściwa Same-nie zwinność i wrażliwość zniknęła. Wszystkie jej duchowe zdolności pogrzebane zostały pod ciśnieniem właściwej atmosfery i stłamszone ciążeniem.
Otworzyła oczy. Babka miała opuszczoną głowę i szeptała coś, co brzmiało jak „Ojcze nasz”. Susan spoglądała na nią przez chwilę, po czym wyciągnęła rękę.
 - Babciu?
Ta uniosła z wolna głowę. W pierwszej chwili nie uwierzyła, że Susan przemówiła. Potem złapała mocno jej rękę.
 - Susan - powiedziała z płaczem. - Bogu dzięki, Susan, że się obudziłaś! Siostro, obudziła się! Och, Susan, Bogu dzięki, Bogu dzięki!
Objęły się mocno, najmocniej jak tylko mogły i Susan również zapłakała, odreagowując strach, który wisiał nad nią przez cały dzień spędzony w rękach pomiotu Yaomauitla. Łkała tak, nie panując nad sobą. Trwało to aż do przyjścia lekarza, który zaordynował jej środki uspokajające. Podziałały dość szybko.
Doktor stanął przy jej łóżku i przyglądał się, jak ustaje jej płacz.
 - Przestraszyłaś nas trochę, młoda damo - zauważył. - Myśleliśmy już, że stracimy cię na dobre.
 - Byłam równie przestraszona jak wy - odrzekła Susan. Doktor uśmiechnął się niepewnie.
 - Niezbyt rozumiem, co chcesz przez to powiedzieć.
 - Tyle tylko, że też się bałam.
 - Byłaś nieprzytomna, moja droga. Nie mogłaś się bać. Susan zorientowała się, że sama niebezpiecznie skomplikowała sprawę.
 - Po prostu śniłam - powiedziała doktorowi. - Śniłam i bałam się we śnie.
 - Rozumiem. Jak Dorota w Krainie Oz.
 - Tak - powiedziała Susan, zauważając w myślach: Gdyby tylko wiedział pan, doktorze, jak blisko jest pan prawdy. - Dokładnie jak Dorota w Oz.
Kasyx wrócił do swego uśpionego ciała akurat na czas, by wyłączyć budzik. W powietrzu rozchodził się zapach świeżo parzonej kawy, co przypomniało mu, że Gil spędził noc w jego domku. Przeciągnął się, odrzucił nakrycie i wstał. Gila znalazł w salonie - wyjadał coś ze sporej miseczki i czytał gazetę.
 - A, wróciłeś - zauważył Gil. - W kuchni jest kawa. Właśnie ją zaparzyłem.
Henry nalał sobie gorącego, aromatycznego naparu i wrócił, usiadł po drugiej stronie stołu. Przez pewien czas nic nie mówił, patrzył tylko na czytającego Gila.
 - Co nowego w gazetach? - spytał w końcu.
 - Braves zrównali Padres z murawą.
 - To miłe.
Gil złożył gazetę i odrzucił ją na bok.
 - W Baja były dalsze trzęsienia ziemi. W Balboa Park znaleziono trupy dwóch pijaków. Wieloryb-zabójca Shamu dostał wzdęcia i zszedł.
 - Dzięki za szczegóły.
 - Cieszę się, że Samena wróciła - powiedział Gil. - I przykro mi z powodu twojej byłej żony.
 - Że też spośród wszystkich ludzi musiało wypaść akurat na nią. - Henry wzruszył ramionami. - Mam jednak zamiar iść do laboratorium, gdy tylko się ubiorę. Może nie została porwana przez diabła. To działo się w ostatnich sekundach snu.
 - To pytanie, które masz jej zadać... Sądzisz, że to zadziała?
 - Nie mam pojęcia. Ale co innego mogę zrobić? Gil milczał przez dłuższą chwilę.
 - Wiesz co, Henry - odezwał się w końcu. - To czyste wariactwo. Cała ta sprawa. Ty, ja i Susan, a teraz jeszcze ten Lloyd Curran - ryzykujemy życie i zdrowie, tak ciałem jak i duchem, tylko po to, by pokonać jakieś trzepnięte stworzenie, które pojawia się na dodatek tylko w snach. Nie wiesz przypadkiem, po jaką cholerę to ciągniemy?
 - Chcesz się wycofać? - spytał wprost Henry.
 - Tego nie powiedziałem.
 - Ja nie chcę się wycofać. Ta istota, z którą zmierzyliśmy się w nocy, to tylko jedna z dziesięciu, może tuzina. No i jest tylko żółtodziobem. Wyobraź sobie, jaką potęgą będzie rozporządzać, gdy wyrośnie. Będzie pakował się śpiącym ludziom do głów i przerabiał ich, by myśleli tak, jak on sobie zażyczy. Przesypiamy jedną trzecią naszego życia. To stworzenie i jego pobratymcy opanują jedną trzecią naszej egzystencji, a z czasem pewnie i pozostałe dwie trzecie - popatrzył twardo na Gila. - Gdzieś w okolicy, Gil, gdzieś niezbyt daleko, krąży sam Yaomauitl, który codziennie zapładnia nowe kobiety. Bóg jeden wie, ile znalazł takich do tej pory. Pomyśl tylko: każda kobieta to tuzin węgorzy, każdy węgorz stanie się za parę miesięcy w pełni wyrośniętym diabłem... policz sobie, ile potrzeba nam czasu, by tysiące diabłów zdominowały umysły wszystkich niemal ludzi w kraju? Powiem ci coś, Gil. To się niczym nie różni od zwykłej inwazji.
 - Ale dlaczego my? - upierał się Gil. - Tylko to chciałbym wiedzieć. Czemu akurat my mamy to powstrzymać?
Henry dokończył kawę. Spojrzał na Gila, potem odwrócił głowę do okna, ku morzu. Poranek był jasny, rześki i słoneczny.
- Pewnie dlatego, że gdzieś tam było zapisane, że to mamy być my. Co powiedział ten Arab w nocy? „Mektoub, tak jest zapisane”.
 - Naprawdę w to wierzysz? Myślałem, że filozofowie są odporni na takie rzeczy.
 - Chcesz usłyszeć długi wykład o determinacji i nieuchronności historycznej? - uśmiechnął się Henry.
Gil pokręcił głową.
 - Rzecz w tym, że niezależnie od tego, czy coś jest albo nie jest zapisane, nic nam do tego. Co my z tym mamy wspólnego?
 - Podwieziesz mnie do La Jolla? - przerwał Henry. - Możemy zacząć dzień od sprawdzenia, czy ta kreatura ma jakąkolwiek władzę nad Andreą.
Gil zerknął na zegarek.
 - Pozwól mi najpierw zadzwonić do rodziców. Potem, być może, podwiozę cię. Jeśli tak jest zapisane, to znaczy, że jest zapisane i nic na to nie możemy poradzić.
Do Instytutu Scrippsa dojechali tuż po dziewiątej. Na parkingu stały trzy wozy policyjne, co Henry uznał za zły znak. Mogły być kłopoty z podejściem do diabelskiego embriona. Gil zaparkował mustanga i wyskoczył nie otwierając drzwi. Henry siedział jeszcze przez chwilę, potem pospiesznie wysiadł w ten sam sposób, pokazując przy okazji kasztanowe skarpetki.
 - Hej! - pochwalił go Gil. - Rączy Henry znów w ataku! Weszli do Wydziału Biologii Morskiej. Klimatyzacja działała bez zarzutu - było chłodno i niemal zupełnie cicho. W odległym końcu hallu meksykański strażnik rozmawiał z nową recepcjonistką.
 - Nie chcą nawet myśleć o przeniesieniu przerwy na lunch - mówiła, powtarzając się. - Wiem na pewno. Nie chcą o tym nawet myśleć. Próbowałam, pytałam, ale nie chcą nawet o tym myśleć.
Henry i Gil odczekali parę minut, w końcu Henry chrząknął.
- Tak? - Zauważyła ich wyraźnie zdenerwowana wtrącaniem się recepcjonistka.
 - Chcielibyśmy zobaczyć się z doktor Andreą Caulfield - powiedział Henry.
 - Kogo mam zapowiedzieć?
 - Jej męża, jeśli to nie zrobi pani różnicy.
 - Byłego męża - wtrącił Gil i zarobił od Henry'ego szturchnięcie pod żebra.
Andrea przyszła po prawie dziesięciu minutach. Była w białym, laboratoryjnym fartuchu, z którego kieszeni wystawał rząd ołówków. Włosy przewiązała z tyłu zieloną wstążką.
 - Henry - odezwała się dziwnym nieco głosem.
 - Cześć, Andrea.
 - Co ty tu robisz? To dość dziwne.
 - Co w tym dziwnego?
 - Ja... - zaczęła, lecz przerwała. Henry wyczytał w jej oczach słowa, których nie wypowiedziała. Śniła tej nocy, a we śnie widziała Henry'ego w niezwykłej zbroi, z nieznajomym młodzieńcem, który teraz też stal przed nią między doniczkową roślinnością hallu Instytutu, prawdziwy i namacalny.
 - Chciałem się dowiedzieć, jak postępuje praca - powiedział Henry.
 - Praca? - spytała Andrea, wciąż jeszcze patrząc na nich nieprzytomnie.
 - Wasze badania... Nad istotą, którą wykopano na plaży.
 - Aaa, to? Czekamy jeszcze na parę rozstrzygających eksperymentów na elektroencefalografie, parę analiz skóry oraz krwi.
Henry schował ręce do kieszeni, starając się wyglądać na kogoś grzecznego i uprzejmego.
 - Zastanawiałem się, czy macie już jakieś wstępne założenia, hipotezy; czy doszliście do czegokolwiek?
 - Henry, wiesz dobrze, że nie pracuję w ten sposób, i słuchaj, czemu właściwie przychodzisz o ósmej rano i zadajesz dziwne pytania? I kto, u licha, przyszedł z tobą?
Henry obejrzał się na Gila, jakby w życiu nigdy go nie widział.
 - On?
 - Tak. Henry, ja... - pochyliła się trochę i spojrzała badawczo na Gila. - Przepraszam, jeśli zabrzmi to nieuprzejmie, ale czy nie spotkaliśmy się już kiedyś?
 - Jestem Gil Miller. Pani mąż, pani były mąż i ja znaleźliśmy ciało tej dziewczyny na plaży. - Wyciągnął rękę, którą Andrea uścisnęła z roztargnieniem.
 - Czy jest możliwe, byśmy rzucili okiem na to stworzenie? - spytał z nonszalancją Henry.
 - Rzucili okiem? Przykro mi, to nie wchodzi w rachubę. Strzeże go policja. Są tutaj, odkąd przywieziono to coś od koronera.
 - Nie chcą, by stała się temu jakaś krzywda?
 - Przykro mi, Henry. Nie pozwolę na to.
 - No, cóż. Pewnie tłukłem się tu na próżno.
 - Tak - zgodziła się wciąż oszołomiona Andrea. - Zapewne tak.
 - Ty, eee... nie wiesz może, kiedy policja puści wreszcie trochę farby?
 - Nie rozumiem, Henry, czemu zadajesz mi te dziwne pytania.
 - Masz rację, są dość szczególne - przyznał Henry, uśmiechając się nagłe. - Jak, na przykład, jakie jest siedem pytań Abrahela?
Andrea wpatrywała się w Henry'ego. Trwało to długo, ciągnęło się niemal minutami. Czuł, jak świat zwala mu się na głowę. Przez cały ten czas nie mrugnęła, jej oczy wbite były w niego, jakby chciała go prześwietlić promieniami rentgena. Oddawał jej spojrzenie, chociaż nie było to łatwe. W jej oczach było tyle siły, że ledwo powstrzymywał się, by nie spuścić wzroku, nie obrócić się i nie uciec w panice z tego budynku.
Gil wyczuł to narastające między nimi straszne napięcie. Podszedł bliżej, zachowując się w sposób właściwy raczej Tebulotowi niż Gilowi.
Wyczuwał zło, narastający chłód. Niezależnie od tego, czy Andrea odpowiedziałaby na pytanie, czy nie, wiedział już, że diabeł był tu obecny, że ją opętał.
 - Ja... - zaczęła Andrea. Głos miała niski, gruby i napuszony, jakby jej gardło zaległ zmarznięty w grudy śnieg. - Ja...
Henry spróbował się uśmiechnąć, twarz jednak mu stężała.
 - Siedem pytań Abrahela. Jakie są? To wszystko, co chcę wiedzieć.
 - Ty... chcesz wiedzieć - powiedziała chrapliwie Andrea. - Jeśli...
 - Co jeśli, Andrea? Dalej, możesz to powiedzieć. Nie bój się. Byliśmy kiedyś mężem i żoną, pamiętasz? Nawet teraz nie powinno być między nami sekretów.
Był przerażony, lecz podszedł bliżej, ledwie na stopę od Andrei. Nie zdejmowała z niego spojrzenia, oczy jej były teraz mroczne i lśniące niczym ślepia jakiejś drapieżnej bestii. Czuł chłód wyciekający z niej jak płynny tlen. Chłód, który pamiętają wszyscy, którzy kiedykolwiek zetknęli się z diabłem, chłód, który wszystko obraca w zmarzniętą powłokę.
 - Siedem pytań Abrahela jest jego i tylko jego - powiedziała cicho i szybko Andrea. - A teraz idźcie już i nie pokazujcie mi się więcej, rozumiecie?
Henry położył dłoń na ramieniu Andrei. Zwróciła ku niej z wolna głowę, lecz nie uczyniła nic, by ją zepchnąć.
 - Andrea - powiedział. - Wiem wszystko o twoim śnie tej nocy. Wiem, co cię spotkało. Przybyłem ci pomóc.
Spojrzała znów na niego.
 - Wiesz... jak możesz wiedzieć?
Henry uśmiechnął się. Dość jeszcze zostało w jego ciele energii, by ją ogrzać, rozproszyć chłód niedorostka Yaomauitla. Diabeł mógł się dobrać do jej sennej osobowości, lecz nie ogarnął jeszcze jej ziemskiego ciała, chrześcijańskiej duszy.
 - Trudno to wyjaśnić - powiedział, wciąż się uśmiechając. - W każdym razie rozumiem naturę tego, co się stało i mogę ci pomóc.
 - Kłamiesz - powiedziała. - Zwariowałeś.
 - Pamiętasz Maroko? Zaplecze sklepu?
Andrea zamarła. Złapała dłoń Henry'ego i zrzuciła ją ze swego ramienia jak coś martwego. Henry widział, jak walczą w niej dwie przeciwstawne siły, przewracając się w zażartej bójce. Jej niezdecydowanie było katastrofalne. Odwróciła się i zaczęła odchodzić, potem znów się cofnęła.
 - Nie możesz... To niemożliwe...
Wówczas jednak pojawił się nadchodzący od strony laboratorium Andrei porucznik Salvador Ortega. Był dziś ubrany w zielonożółtą sportową marynarkę i zielone spodnie. Całość uzupełniał dobrany krawat. Podszedł do Andrei i nie zauważając jej poruszenia, wziął ją pod ramię.
 - Zaczynam być zazdrosny, pani doktor. Mieliśmy zająć się tymi testami z patologii. A co znajduję? Jest pani tutaj i ucina sobie pogawędki z eks-małżonkiem.
Andrea znów zamarła i wycofała ramię. Po raz pierwszy Salvador zauważył, ze coś jest nie tak.
 - Doktor Caulfield? - powtórzył. Ale Andrea odeszła już ku swojemu laboratorium, zostawiając go z Henrym, Gilem i własnym zakłopotaniem.
 - Co ja takiego zrobiłem? - spytał Henry'ego.
 - To nie ty - usłyszał.
 - No to co jej zrobiłeś? Wszystko było w porządku, gdy przyszła rano. A proszę spojrzeć na nią teraz.
 - Salvador - powiedział Henry. - Bardzo bym chciał, żebyś chociaż raz w swej karierze zaczął myśleć. Chcę, byś uwierzył, że to stworzenie, które tu macie, wywarło już poważny wpływ na umysł mojej byłej żony. Jeżeli go nie zniszczycie, będzie mogło nawet ją zabić. Salvador spojrzał w stronę laboratorium.
 - Czy masz na to jakiś dowód, Henry?
 - O jakich dowodach myślisz?
 - O konkretnych, Henry. Coś czarno na białym, co mógłbym pokazać szefowi detektywów.
 - Wiesz, że to niemożliwe.
Salvador złożył ręce ciasno na piersi i rzucił Henry'emu i Gilowi krótki, zrezygnowany uśmiech.
 - John Belli też tam jest. Dopracowujemy szczegóły sprawozdania sądowego, starając się wynaleźć jakieś wyjaśnienie pojawienia się tego stwora, które usatysfakcjonowałoby opinię publiczną, a przede wszystkim nas.
 - Błagam cię, Salvador, zabijcie to coś przed mrokiem. Słyszysz? Błagam cię. W przeciwnym razie Andrea z pewnością umrze.
 - On mówi prawdę, poruczniku - dodał Gil.
 - Wierzę wam. Rozumiecie to? Ja wam wierzę. Nie wiem dlaczego, lecz wierzę. Muszę jednak coś mieć, nie mogę nic zrobić bez dowodu. Mam związane ręce.
Henry przeczesał dłonią włosy.
 - To twoje ostatnie słowo?
 - Przykro mi, ale tak, to jest moje ostatnie słowo. Nie mam wyboru.
 - Dobrze - powiedział Henry i ujął ramię Gila. - Chodźmy, Gil. Mamy coś jeszcze do zrobienia.
Salvador patrzył za nimi, gdy wychodzili.
 - Przykro mi, rozumiecie to? - zawołał jeszcze, gdy dochodzili do obrotowych drzwi.
Henry nie odezwał się, przytaknął jedynie ruchem głowy i wyszli obaj na słońce.
 - Co teraz robimy? - spytał Gil.
 - Na razie nic. Przynajmniej jeśli chodzi o tego diabła tutaj. - Sprawdził godzinę. - Chcę jednak tu wrócić, nim zamkną drzwi o szóstej. Zajmiemy się tym stworem w nocy. Nic innego nam nie zostało.
 - Chcesz włamać się do laboratorium?
 - Jeśli będę musiał.
 - No dobrze. Będę z tobą. Może mi odbija, ale pójdę z tobą.
 - Jedźmy teraz na Prospect Street. Znasz ten mały sklepik z muszelkami nad zatoczką? Chcę tam z kimś porozmawiać.
Wsiedli do mustanga bez otwierania drzwi. Gil wyjechał ostro z parkingu i skierował wóz na Torrey Pines Road. Poranek był pogodny, dwoje nastolatków puszczało japońskie latawce. Oba miały długie, skręcające się w korkociągi ogony, które trzepotały na wietrze. Niemożliwe do rozszyfrowania przesłanie orientalnego spokoju i równowagi ducha.
Henry znalazł w La Jolla Shellerie tego, kogo szukał. Mężczyzna wieszał rzędy muszli o różnych konchach, chodząc z nimi pod markizą sklepiku. Obrotowy stelaż z pocztówkami kołysał się i kręcił na wietrze, zgrzytając lekko. Mężczyzna był szczupły i smukły, z perkatym nosem, małymi szparkami oczu i karkiem, który miał tyle linii zmarszczek, ile harmonia zakładek. Nosił pasiastą, rybacką koszulkę i zdefasonowaną czapeczkę klubu jachtowego.
 - Witaj, Laurence - powiedział Henry wysiadając z mustanga.
 - Witaj, Henry - usłyszał odpowiedź, jakby spotykali się tak co rano. Mężczyzna nie przerywał zaginania drutów wokół muszli.
- Jak interesy?
 - Jako tako. W czwartek była tu wycieczka z Episkopatu, sprzedałem im trochę piaskowych dolców. - Piaskowymi dolcami nazywano małe, kredowobiałe muszelki, na których niektórzy widzieli znaki mające przedstawiać Apostołów i życie Chrystusa.
 - Laurence, myślałem trochę tego ranka i przypomniałem sobie, co mówiłeś mi kiedyś o wykopywaniu mięczaków.
Laurence jeszcze bardziej zwęził oczy i popatrzył na Henry'ego z większą uwagą.
 - Mięczaki? - spytał, podwieszając ostatnią konchę i wycierając dłonie o kościste biodra.
 - Mówiłeś, że można je znaleźć pod piaskiem, uklepując plażę w pewien szczególny sposób.
 - Zgadza, się. Nazywam to wypukiwaniem. Ale to dotyczy nie tylko mięczaków. W ten sposób można wykryć każde stworzenie, które jest pod piaskiem. Mięczaki, kraby, małże, glisty i co tam jeszcze chcecie.
 - Ile policzyłbyś za dzień poszukiwań? - spytał Henry.
 - Sto, może sto pięćdziesiąt - Laurence wzruszył ramionami.
 - Dobrze. Może być dzisiaj?
 - Dzisiaj? A czego, u diabła, chcesz dzisiaj szukać?
 - Pomożesz mi?
Laurence przyjrzał się Henry'emu, potem Gilowi, potem znów Henry'emu.
 - Co mamy wykopać, Henry? Powiedz mi.
 - Pokażę ci, gdy to wykopiemy. W innym razie byś nie uwierzył.
 - Nie szukasz zakopanych skarbów? Ja zajmuję się tylko żywymi stworzeniami. Do skarbu musielibyście mieć wykrywacz metali.
 - Szukamy czegoś żywego - powiedział Henry. - Sto i pięćdziesiąt. I dorzucę jeszcze dwie butelki Chivas Regal.
Laurence westchnął przeciągle w zamyśleniu, po czym skinął głową.
 - Okay. Wezmę narzędzia. Nancy popilnuje dzisiaj sklepu. Zawsze zarabia wtedy więcej niż ja. Ma przebicie. Nigdy nie mięknie jej serce na widok dzieciaków, które chcą konika morskiego, a nie mają dość grosza.
Wyniósł z zaplecza sklepu sfatygowaną torbę z narzędziami, sześciopuszkowy pojemnik z Michelobem, w którym było już jedno puste miejsce, oraz cienkie salami.
 - Prowiant - mruknął lakonicznie, gramoląc się na tylne siedzenie mustanga. Gil zawrócił na Prospect Street i pojechał ku Del Mar.
 - Nie byliśmy już dawno na rybach - zaczął Laurence, gdy gnali ze wzgórz dochodzących do plaży.
 - Byłem zajęty - odparł Henry.
Laurence skrzywił się. Wiedział, że „zajęty”' znaczy w ustach Henry'ego tyle, co „piłem”. Przytrzymał dłonią czapeczkę i pochylił się ku przyjacielowi.
 - Połów z małej łódki, przy dobrej fali, to najlepsze na świecie lekarstwo na kaca.
Dojechali do miejsca, gdzie znalezione zostało ciało Sylvii Stoner, i zaparkowali. Minął już prawic tydzień, a ponieważ nie znaleziono następnych węgorzy, blokada została zdjęta. Parę osób uprawiało tu jogging, kręciła się też niewielka grupka zaprzysięgłych miłośników surfingu. Było jednak jeszcze za wcześnie na tłum matek z dziećmi i o wiele za wcześnie na młodzież spędzającą tu obiadową przerwę.
Przeszli przez plażę, znacząc dziewiczo gładki piasek. Morze cofało się w odpływie. W wilgotnym piasku odbijały się chmury niczym fragmenty układanki.
 - Pomógłbyś mi, gdybyś powiedział, jakich stworzeń szukacie - rzekł Laurence. - Dużych czy małych? Z muszlami czy bez?
Henry osłonił oczy przed wiatrem i słońcem. Rozejrzał się po plaży, próbując odnaleźć miejsce, w którym skłębione węgorze zakopały się w piasku.
 - To jest duże - powiedział.   Coś jakby jaszczurki, myślę, że nawet większe.
Laurence zmarszczył nos.
 - Jeśli tak, to marnujecie czas. Tutaj nie ma jaszczurów.
 - Zdziwi się pan - wtrącił Gil.
 - Jaszczury? - zaśmiał się Laurence. - Nabieracie mnie. Henry wskazał na piach przed sobą.
 - Spróbuj go stąd wypłoszyć. Laurence zdjął z ramienia torbę.
 - Jak chcesz. Ty płacisz. Ale jedno mogę ci przyrzec. Rozczarowanie. Tu nie znajdziesz jaszczurów. Nigdy ich tu nie widziałem, ani razu od czterdziestu lat.
Przykucnął na piasku i zaczął uderzać rytmicznie otwartymi dłońmi. Gil popatrzył na Henry'ego pytająco, Henry przekazał mu spojrzeniem: „może się to wydać dziwne, ale powstrzymaj się od komentarzy i czekaj na wyniki”.
 - Spłoszyliśmy już parę mięczaków. - Laurence wskazał ruchem głowy na zamieszanie tuż pod powierzchnią piasku. - Widzicie, to pukanie naśladuje przypływ i małże podniecają się, że zaraz wyjdą. Taka jest przynajmniej moja teoria. Niektórzy mówią, że to pukanie po prostu je irytuje, tak jak stukanie stopy zaklinacza drażni węża, który zaraz wyłazi z koszyka. Węże są głuche jak kłoda, tak samo mięczaki. Nie widziałem jeszcze małży z uszami.
Gadał tak, poruszając się po półkolu jak wielki krab, lewą nogę wysuwając do przodu i uklepując piasek lekkim, upartym rytmem.
 - Nikt tego nie potrafi. To się właśnie nazywa wprawa. Pamiętacie Genego Krupę, tego sławnego perkusistę? Przyjechał raz do San Diego, chciał widzieć, jak to robię. Za nic nie mógł utrzymać tego rytmu.
 - Spójrz. - Gil trącił ramię Henry'ego. - Tam. Dwadzieścia stóp od nich, w samym środku spadzistej plaży piasek trząsł się i pękał. Cokolwiek powodowało te drgania, było długie przynajmniej na trzy stopy, może większe i poruszało się głęboko pod piaskiem w nieustannych, konwulsyjnych drgawkach.
Laurence spoglądał na to przez chwilę.
- To już coś - powiedział. - Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
Podszedł do spłachetka naruszonego piasku i dziabnął weń czubkiem trampka.
 - To już naprawdę coś.
Wyjął z torby małą metalowa łopatkę, której używał zwykle do wydobywania mięczaków. Szybkimi, metodycznymi ruchami zaczai kopać głęboką i wąską jamę.
 - Mówiliście, że co to jest? Jakiś jaszczur? Musiał się głęboko zagrzebać.
Henry i Gil czekali z boku, drżąc na wietrze. Ich ciała spały spokojnie podczas eskapady do północnej Afryki, umysły były jednak zmęczone. Gil dałby wszystko za powrót do łóżka i drzemkę przez resztę popołudnia. Niemniej zdecydowany był zostać z Henrym. Przecież byli Wojownikami Nocy i tylko trzymając się razem mieli szansę uporać się z Yaomauitlem i jego zagrzebanym w ziemi potomstwem.
 - Mam coś - rzekł nagle Laurence po dwudziestu minutach kopania. - Rzeczywiście coś tu jest.
 - Uważaj, Laurence - ostrzegł go Henry.
 - Wygląda na guzowate. Jezu, masz rację! To grzbiet jakiegoś jaszczura czy czegoś takiego.
Wyskoczył z dziury i popatrzył w dół.
 - Jezu, widzicie? No, niewiele stąd widać, ale duże, nie? Co to jest, Henry? Jezu, aż się przestraszyłem, że to takie duże.
 - To coś w rodzaju jaszczura - powiedział niepewnie, jakby bez przekonania, Henry. - A teraz, czy zechcesz zasypać z powrotem tę dziurę? Chciałem się tylko upewnić, że to leży właśnie tutaj.
Gil popatrzył na Henry'ego ze zdziwieniem, Henry jednak uniósł dłoń w uspokajającym geście, dając znak, że wie już, co robić. Laurence prychnął i otarł wierzchem dłoni czoło.
 - Chcesz, żebym znów to zakopał? Co, u diabła? To musi być jakaś rzadkość, ten jaszczur. Musi być coś warte. U Scrippsa płacą dobrą forsę za dziwne stworzenia. I w Zoo w San Diego też.
- Laurence - powtórzył z uporem Henry. - Chcę, byś to zakopał.
 - Za coś tak rzadkiego można dostać z tysiąc dolarów!
 - protestował.
 - Zakop to - nalegał Henry. Laurence parsknął z irytacją, lecz wziął posłusznie łopatę w dłonie.
Gil odciągnął Henry'ego na bok.
 - Czemu to zakopujemy? Myślałem, że wyciągniemy go i zabijemy.
 - Owszem, ale mam lepszy pomysł niż wykopywanie ich. Zostań tutaj. Ja pojadę do przyjaciela z Wydziału Chemii na Uniwersytecie. Jeśli pozwolisz, to pożyczę twojego mustanga?
Gil spojrzał na Henry'ego z powątpiewaniem.
 - Czy widziałeś, żebym coś pił od rana?
 - Mam wrażenie, że nie. - Gil dał mu kluczyki.
 - Pilnuj naszego przyjaciela. Gdy tylko skończy zasypywać tego diabła, niech zacznie znowu opukiwać piasek. Całą plażę, aż do wydm. Gdy znajdziecie coś ciekawego, oznaczcie to jakoś, może kamieniami. Powinniście odszukać przynajmniej dziesięć tych stworzeń. Tyle widziała Susan we śnie.
Henry pobiegł plażą. Gil wcisnął ręce do kieszeni ł wolno pomaszerował z powrotem.
 - Nie wie pan, co to, u diabła, mogą być za stwory?
 - Spytał Laurence.
 - Zabij mnie pan! Jestem tylko szoferem.
 - Dziwny gość ten Henry Watkins - zauważył Laurence. - Dobry do połowu. Łowi, pije i trzyma gębę zamkniętą na kłódkę. Gadatliwy towarzysz to przy rybach ostatnia rzecz, której bym chciał. A do tego mądry. Przynajmniej tak mądry jak Einstein. Tyle ci powiem. Jestem pewien, że gdyby nie pił, to byłby sławny. Mógłby dostać Nobla.
Zakończył zasypywanie wykopu, rzucił łopatę na piasek i podszedł do torby, aby wyjąć z niej puszkę piwa. Nie proponował go nawet Gilowi. Otworzył z sykiem i natychmiast wypił jednym długim łykiem połowę zawartości.
 - Poszuka pan jeszcze? - spytał Gil widząc, że puszka jest już pusta. Laurence przycisnął ją do brzucha i czknął głośno.
 - Płacicie mi.
Gil z rękami w kieszeniach przyglądał się, jak Laurence opukuje piasek. Może Gil był już zmęczony, lecz przyszło mu do głowy, że światy jawy i snu zaczynają się z wolna zamieniać miejscami. To dziwne, pomyślał, tropić diabły na plaży w świetle słońca i w szumie wiatru. Może nawet dziwniej, niż tropić je w labiryncie ludzkich snów. Było to nawet straszniejsze, bowiem szukanie ich za dnia oznaczało, że są realnymi istotami z krwi i kości, a nie jedynie produktami wyobraźni. Co więcej, teraz był nieuzbrojony. Gdyby którykolwiek z tych diabłów zdecydował się zaprotestować przeciw zakłócaniu jego błogiego spokoju przez postukiwanie Laurence'a, nie umiałby wymyślić nic lepszego, niż wiać, ile sił w nogach.
 - Jest następny - oznajmił nagle Laurence. - I jeszcze jeden.
Gil podszedł bliżej. Na piasku pojawiły się dwie drżące łaty, jedna obok drugiej. Były identyczne z tą pierwszą i nie mogło być wątpliwości. Na każdej z nich Gil ułożył wzór z kamieni - krzyż, zupełnie jakby polował na wampiry.
- Naprawdę chciałbym usłyszeć, co znaczą te wszystkie głupoty - narzekał Laurence.
- To nienaturalne: tropić i przez cały czas nie wiedzieć, czego się szuka.
Gil nie odpowiedział, zmusił się tylko do uśmiechu. Uśmiechał się wciąż, gdy zjawił się Bradley. Przemierzał plażę na rowerze. Jego bawełnianą koszulkę ozdabiał napis „Zapal zielone dla moich palców”. Zagwizdał na widok Gila i zaraz rozdarł się z radości:
 - Hej, Gil! Całe dnie cię nie widziałem, compadre. Gdzieś ty bywał?
 - Cześć, Bradley. Jak leci?
 - No, dobrze... Nie przyszedłeś na ostatnią imprezę Donny. Wszyscy żałowali, że cię nie ma. Wiesz, kto był? Shirleen! Pamiętasz Shirleen? Chodziła do szkoły z braćmi Kaiser. Super numer. Uwiodła Jaya McDonalda. Tego palanta. Co za dupeńka. Na Boga, przysięgam, że ten gość wypycha sobie spodnie z przodu, by lepiej wyglądało. Zrolowanymi skarpetkami.
Bradley przerwał na chwile, potem spojrzał na Laurence'a i zmarszczył brwi.
 - Ten gość jest z tobą?
 - Tak jakby.
Bradley pochylił się nad Gilem, owiewając go oddechem o zapachu pomarańczowej gumy do żucia.
 - Mogę spytać, co on robi, czy też byłaby to może nieuprzejmość z mojej strony?
Wypukuje małże. Uderza w piasek, jak widzisz, i małże wyłażą na powierzchnię.
- Ale to nie jest sezon na małże.
- W zasadzie nie, ale my pracujemy.
Rozumiem - powiedział wyraźnie nic nie rozumiejący Bradley. Przyglądał się jeszcze przez chwilę Laurence'owi. - A swoją drogą to gdzie bywałeś? Twój ojciec mówił, że zostałeś gdzieś na noc. Ufam, że nie z tą podejrzaną damą.
 - Liczyłem się po prostu - odparł Gil z niezadowoleniem. Zrozumiał, że bardzo oddalił się od Bradleya. bardzo się zmienił od czasu, gdy stał się Wojownikiem Nocy. Zupełnie nagle przypomniał sobie, jak strzelał do mnichów z Twierdzy Wstydu. Przypomniał sobie arabskich jeźdźców, eksplodujących niczym magnezja.
Hej odezwał się Bradley. A słyszałeś ten kawałek o facecie, który dzwoni z biura do domu?
 - Nie, Bradley. Nie słyszałem tego kawałka o facecie, który dzwoni z biura do domu.
Bradley nie dał się wyłączyć.
 - No więc ten facet dzwoni z biura do domu, a nieznajoma kobieta pyta, halo, kto mówi? I mówi, że jest służącą. To on pyta, jaką służącą, my nie mamy służącej, a ona na to, że pana żona wynajęła mnie dziś rano. To ten facet mówi, gdzie jest moja żona, a służąca, że na piętrze z kochankiem, w łóżku. To ten facet dostaje świra i mówi służącej, żeby poszła do szafki w kącie, wzięła jego dubeltówkę i zastrzeliła tę kurwę, jego żonę, i jej kochanka. To ona odkłada na bok słuchawkę, parę minut później słychać dwa strzały, a potem ona wraca i mówi, że w porządku, nie żyją, i co ma zrobić z ciałami. To ten facet mówi, wrzuć je do basenu. A ona pyta, do jakiego basenu. A ten facet: czy to jest 689-2281?
Gil popatrzył na Bradleya, który wybuchnął śmiechem.
 - Nie zmieniłeś się, co, Bradley?
 - Uważasz, że to nie było śmieszne?
 - Było okay.
 - Będziesz na przyjęciu u Kena i Lilian? Dziś wieczorem? Gil jednak nie odpowiedział. Jego żółty mustang pojawił się z powrotem i Henry biegł już plażą niosąc wielką szklaną banię i długą, lśniącą szklaną rurkę.
Bradley zauważył, że Gil nie patrzy na niego, tylko przygląda się Henry'emu i zmarszczył brwi.
 - Gil! Co się tu u diabła dzieje?
Gil klepnął Bradleya w plecy, próbując przybrać pogodny wyraz twarzy.
 - Taki mały eksperyment.
Bradley popatrzył na opukującego piasek Laurence'a.
 - Eksperyment? Jaki eksperyment?
 - Przykro mi, nie mogę ci powiedzieć. To tajemnica.
 - Mogę popatrzeć?
Henry dotarł do nich i zmęczony położył banię na piasku.
 - Uffff! Cholernie to ciężkie. W bagażniku są jeszcze dwie.
 - Henry, to jest mój kumpel.
 - Miło mi pana poznać. - Bradley wyciągnął dłoń.
 - I nawzajem - odparł nieszczerze Henry. - Ale może lepiej by było, gdybyś się na razie oddalił? To, co tu robimy, jest raczej, no wiesz, trochę niezwyczajne.
 - Chcecie, żebym sobie poszedł? - spytał nieco urażony Bradley.
 - Powiem ci coś. Wrócisz teraz do sklepu i wybierzesz sobie magazyn, jaki tylko będziesz chciał. Powiesz mojemu tacie, że wszystko jest w porządku i że zapłacę za to ze swojej kasy.
 - Jakikolwiek magazyn? „Hustler” czy coś takiego?
 - Co chcesz.
Bradley dosiadł roweru, pomachał im, krzyknął i ruszył, skąd przybył. Henry zwrócił się pospiesznie do Gila:
 - Musimy się pospieszyć i zrobić swoje, nim przypęta się jakiś patrol służb ratowniczych i zapyta, jakiego diabła m szukamy. Ile embrionów zlokalizowaliście?
 - Jak dotąd sześć. Laurence wciąż stuka.
 - No dobrze. Musisz mi pomóc. Ta bańka zawiera stężony kwas siarkowy. Pożyczyłem go po cichu na wieczne nieoddanie z Uniwersytetu, jako zapłatę za pewną przysługę, którą wyświadczyłem kiedyś jednemu z wykładowców. Pewnemu strasznemu człowiekowi o nazwisku Kinsky.
 - I co zamierzasz z tym zrobić?
 - To proste. Gdziekolwiek Laurence zlokalizuje embriona, wepchnę w piasek tę rurkę, aż dotknie ciała diabła. Potem, z pomocą tego lejka, zamierzam wlać w rurkę pełną zlewkę kwasu. Możemy zacząć tutaj, gdzie znaleźliśmy pierwszego.
 - I sądzisz, że to zadziała?
 - Kochany, to przepala na wylot gigantyczne sekwoje. Nie ma stworzenia, które by to przeżyło.
Wręczył szklaną rurkę Gilowi, który z wahaniem umieścił ją w środku łaty nad pierwszym znalezionym embrionem. Opuszczał ją powoli, aż poczuł nagły opór czegoś miękkiego jak ciało. Piasek zadrżał i popękał. Wiedział już, że trafił w diabła.
 - Już? - spytał Henry.
Gil przełknął ciężko ślinę i skinął głowa.
 - Niech będzie.
Henry ostrożnie napełnił półlitrową zlewkę parującym kwasem. Gil przypatrywał się, jak przytyka do szczytu rurki szklany lejek i przymierza się do przelania słomkowej cieczy.
 - Sądzisz, że to naprawdę dobry sposób?
 - Najszybszy i najbardziej skuteczny, jaki mógł mi w ogóle przyjść do głowy.
 - Niech tam. Zaczynaj.
Powstrzymując z wysiłkiem drżenie dłoni, Henry opróżnił niespiesznie zlewkę do lejka. Ten wypełnił się na chwile, zaraz jednak płyn przesączył się do rurki, a nią do jamy, w której spoczywał embrion diabła.
Ostatnie krople spłynęły. Henry odetchnął.
 - No dobrze. Wyjmij rurkę. - Pobladł z napięcia i upuścił przypadkiem zlewkę na piasek.
 - Znalazłem następnego!    zawołał do nich Laurence z drugiego krańca plaży.
 - Dzięki, Laurence - odpowiedział Henry. - Będziemy tutaj.
Gil spoglądał na łatę świeżo przekopanego piasku.
 - Działa? A co zrobimy, jeśli nie zadziała?
Spod piasku jednak nadeszła odpowiedź. Wzdął się nagle i zagotował przerażająco, rozrzucając wkoło suche fontanny. Gil i Henry odetchnęli, przyglądając się temu z rosnącym niepokojem. Stworzenie nie próbowało jednak wydostać się na powierzchnię. Skręcało się i rzucało pod piaskiem, niewidoczne, nic jednak nie wskazywało na jego agonię. Tylko nieustanne szamotanie się, podskakiwanie i rozkopywanie piasku.
W końcu, po długiej chwili, gdy zaczęło się już uspokajać, Henry i Gil usłyszeli krzyk, niepodobny do niczego, co znali. Był to krzyk bezgłośny i rozbrzmiewający jedynie w ich głowach, wystarczył jednak, by Gil poczuł się, jakby wbił zęby w cytrynę. Henry miał wrażenie, że skowyt przedziera się przez jego myśli jak ostry topór rzeźnika przez żołądek cielaka. Zacisnęli powieki. Krzyk narastał; w tych mrocznych chwilach obaj ujrzeli piekło, prawdziwe piekło upadku, beznadziei, bólu, rozpaczy. Piekło raka, ognia i ostygłej miłości. Na chwile przed śmiercią stworzenia, w ostatnich sekundach, pojawiło się coś, co zmroziło ich jeszcze bardziej, coś, co pokryło ich czoła lodowatym potem. Był to kpiący śmiech, łaknące krwi szyderstwo - groźba, że zabijając dziecię diabła, nie osiągną niczego prócz ściągnięcia na swe głowy strasznej zemsty szatana i jego dziewięciuset dziewięćdziesięciu ośmiu pobratymców. Dzieci diabła były zarazem dziećmi śmierci, powrót do kostnicy nie stanowił dla nich piekieł męki. Można je torturować, można je uwięzić, można spalić stężonym kwasem, lecz nie można ich tak naprawdę zabić.
Krzyk ucichł, rwał się paroksyzmami bólu w ich czaszkach. Gil przetarł twarz obiema dłońmi i spojrzał na Henry'ego z nieukrywanym strachem i głębokim szacunkiem. No tak. Teraz to mamy u Yaomauitla przechlapane na amen. Nie sądzisz?
 - Jeśli czułeś to samo, co ja, to na to wygląda. Miałem jednak wrażenie, że tak właśnie będzie. To nie są prawdziwe embriony, nie mają własnych osobowości. A przynajmniej nie sadzę, by miały. To repliki, wierne kopie Yaomauitla. Ich uśpione umysły połączone są wszystkie ze swym ojcem i panem. Gdy jedno umiera, gdy któreś cierpi, Yaomauitl dowiaduje się o tym natychmiast, tak jakby to chodziło o niego samego.
Gil poszukał spojrzeniem Laurence'a, czekającego cierpliwie obok kolejnego spłachetka poruszającego się piasku.
To daje osiem! - zawołał. - Zabijemy je wszystkie? - spytał Gil. Tak. Pomóż mi  - powiedział Henry.

16

Skończyli wraz z nadejściem przypływu. Zanim zeszli z plaży, opróżnili jednak dwie i pół bańki kwasu i spalili jedenaście zagrzebanych pod piaskiem embrionów. Gdy wsiadali do mustanga Gila, była szesnasta trzydzieści. Odwieźli Laurence'a do jego sklepu z muszelkami w La Jolla. Niebo zachmurzyło się, od morza wiał teraz chłodniejszy wiatr.
Musieli dwukrotnie przerywać pracę, gdy w pobliżu przechodziły patrole służb ratowniczych, raz przeszkodziła im też grupa młodzieży, która rozłożyła się na plaży podczas przerwy na lunch, dokładnie nad diabelskimi embrionami. Henry jednak był cierpliwy. Do czwartej zniszczyli wszystkie wykryte embriony, Laurence zaś opukał jeszcze raz całą plażę, by mieć pewność, że żadnego nie ominęli.
Henry odwrócił się na siedzeniu i odliczył Laurence'owi pieniądze.
 - Jutro przyniosę ci jeszcze Chivas Regał - obiecał.
 - Byłoby nieźle - stwierdził Laurence, śliniąc kciuk i przeliczając banknoty; złożył je równo, obracając każdy, który był do góry nogami. - Miło mi, że się przydałem.
 - I jeszcze jedno - dodał Henry, gdy skręcili już w Prospect Street. - Nie chciałbym, żebyś opowiadał o tym, co dzisiaj zrobiliśmy. Nie było to wprawdzie nielegalne, ale pewnie nie spodobałoby się policji, gdyby się o tym dowiedziała. A o czym policja nie wie, to policji nie boli, sam wiesz.
 - Chwytam - przytaknął Laurence. - A swoją drogą, tak prawdę mówiąc, wciąż nie mam zielonego pojęcia, co wyście tam właściwie robili.
 - No i niech tak zostanie - podsumował Henry.
Gil zatrzymał mustanga przed sklepikiem. Laurence zaczął wygrzebywać się z tylnego siedzenia, targając na ramieniu torbę.
 - Hasta la vista - powiedział i znikł w sklepie, zostawiając za sobą jedynie kołyszące się na markizie muszle.
 - Co o tym sądzisz? - spytał Gil, gdy jechali już z powrotem do De! Mar. - Możesz mu wierzyć?
 - Laurence'owi? Nie, nie sądzę. Znajdź mi jednak kogoś innego, kto potrafi to, co on dzisiaj dla nas zrobił.
 - Jest jeszcze jedno... Owszem, to uprzejmie z twojej strony, że zechciałeś sam wymyślić to wszystko...
 - Wiem, co chcesz powiedzieć - przerwał Henry. - Że powinienem cię wtajemniczyć już w chwili, gdy przyszło mi to do głowy. Chcesz powiedzieć, że co dwie głowy, to nie jedna, a co cztery, to nie dwie. Stwierdzisz również, że tylko dlatego, iż jestem starszy, zachowuję się, jakbym ponosił odpowiedzialność za Wojowników Nocy i chciałbym, żebyście wszyscy robili, co powiem.
Gil wysłuchał go w skupieniu i skinął głową.
 - Tak, mniej więcej to.
 - No dobrze. Myślałem o tym długo i jedyne, co mogę zrobić, to przeprosić. Powinienem wcześniej przedyskutować z tobą ten pomysł. Powinienem pogadać o tym ze wszystkimi. Jako nauczyciel przywykłem wydawać polecenia i kontrolować ich wykonanie. Po prostu wieloletni nawyk, przez myśl mi nigdy nie przeszło zastanawiać się nad tym. Będę się na przyszłość starał, by Wojownicy Nocy mogli korzystać z mego doświadczenia w inny sposób. To mogę obiecać.
 - Bardzo cię lubię. Henry. I proszę, nie zrozum mnie źle.
 - Dobra. I ja cię lubię.
Wrócili do domku Henry'ego. Podczas gdy gospodarz udał się do kuchni przyrządzić kanapki z ogórkiem i zagrzać kiełbasę, Gil wydzwaniał do Susan, chcąc sprawdzić, czy wróciła już ze szpitala.
 - Jest z powrotem - powiedziała jej babka.    Doktorzy jednak powiedzieli, że musi odpoczywać co najmniej przez tydzień, a za trzy dni idzie jeszcze do kliniki na dalsze badania.
 - Bardzo się cieszę, że wróciła do zdrowia    powiedział Gil.
 - Dziękuję, Gil. - Słyszał wyraźnie, jak ton babki złagodniał. - Dziękujemy Bogu, że ozdrowiała.
 - Czy mógłbym porozmawiać z nią przez minutę? - Przykro mi. Może jutro.
 - No dobrze. A czy może jej pani przynajmniej powtórzyć jedno słowo: jedenaście.
 - Jedenaście?
 - To taki mały żart, umówiliśmy się tak kiedyś, tylko tyle.
 - Dobrze. Powiem jej „jedenaście”, cokolwiek to znaczy. Henry wrócił z kanapkami dokładnie w chwili, gdy Gil odkładał słuchawkę.
 - I jak, udało się? Co z nią?
 - W porządku. Musi odpoczywać, ale będzie w stanic przyłączyć się do nas tej nocy.
 - Wspaniale. - Henry wepchnął kanapkę do ust i przesunął talerz ku Gilowi. - Obsłuż się - powiedział z trudnością.
Po dwóch kanapkach i wielkiej szklanicy mleka Henry zerknął na zegarek.
 - Chcę wrócić do Instytutu Scrippsa, zanim go zanikną. Obawiam się, że będziemy musieli działać na ślepo, jeśli nic wyniuchamy, gdzie to trzymają i jak jest strzeżone.
 - Masz broń?
 - Przechowuję tylko japoński miecz, który mój brat przywiózł z Tinianu.
 - Mój ojciec ma broń. Trzyma ją pod ladą w sklepie. Python 357.
Henry zastanowił się nad tym, potem powoli pokręcił głowa.
 - To ryzykowne brać ze sobą broń. Zbyt ryzykowne.
 - No dobrze, więc jak inaczej zamierzasz zabić to stworzenie? Odrąbać mu łeb? Topór wzbudzi o wiele więcej podejrzeń niż rewolwer.
 - Może i masz rację - zgodził się Henry. - Ale pozostaje jeszcze pytanie, jak go wyciągnąć.
 - Dzisiaj jest czwartek, nie? Dzisiaj mój ojciec wychodzi wcześniej i idzie na spotkanie w klubie sportowym. Mogę wejść i wziąć broń, nikt tego nawet nie zauważy.
Henry wziął kawałek ogórka, który spadł z jednej kanapki i wrzucił go do ust.
Hmm... naprawdę nie jestem do tego przekonany... - I jeszcze jedno - powiedział Gil. - Czemu nie wciągniemy w to Lloyda? Wygląda na silnego i bystrego. Myślę, że powinniśmy go wtajemniczyć.
- A wiesz, gdzie mieszka?
- Niedaleko, gdzieś przy Lomas Santa Fe Drive. Tak zdaje się powiedział. Spojrzę do książki telefonicznej.
Krótko po piątej wyszli z domu i pojechali do Mi-ni-Marketu w Solana Beach; Gil zostawił mustanga Henry'emu i poszedł do sklepu. Henry natomiast pojechał na Lomas Santa Fe Drive, zatrzymując się zaraz za remizą strażacką, przed schludnym, pomalowanym na biało domkiem z zielonym dachem i zielonymi okiennicami. Upewniwszy się, że nikt go nie widzi, wyskoczył z mustanga bez otwierania drzwi.
Przeszedł krótki podjazd i nacisnął gong przy drzwiach. Trwało kilka minut, nim stanęła w nich Murzynka w pur-purowo-białej sukni.
 - Tak? - popatrzyła na niego podejrzliwie.
 - Pani Curran? - uśmiechnął się poprawiając krawat.
 - Tak. A czego pan chce?
 - Szukam Lloyda Currana. Nazywam się Henry Watkins. Jestem profesorem na Uniwersytecie w San Diego.
 - A czego pan chce od Lloyda? - powtórzyła pani Curran.
 - Rozmawiałem z nim wczoraj. Dyskutowaliśmy o możliwościach edukacji, stopniach uniwersyteckich, egzaminach i innych podobnych rzeczach. Mam dla niego kilka informacji o programie uniwersyteckim, o które prosił.
Pani Curran popatrzyła na Henry'ego, przez dłuższą chwilę nie mówiąc ani słowa. Potem, obróciła się i zawołała w głąb domu:
 - Lloyd! Jakiś profesor do ciebie!
Lloyd pojawił się w drzwiach ubrany w jaskrawoczerwoną koszulkę, z baseballową rękawicą na ręku. W pierwszej chwili nie poznał Henry'ego, potem jednak, gdy ten uniósł dłoń w pozdrowieniu Wojowników Nocy, zrozumiał nagle, że właśnie składa mu domową wizytę Kasyx, Strażnik Mocy.
 - Cześć. Chodź - powiedział. Henry słyszał jednak dochodzące z domu wycie telewizora i jazgot kłócących się dzieci.
 - Może lepiej ty wyjdź. Usiądziemy na chwilę w samochodzie i porozmawiamy.
 - No, dobrze - zgodził się z wahaniem Lloyd.
Zeszli razem ścieżką i wsiedli do mustanga. Lloyd przesunął palcami po wyciętej z jednego kawałka aluminium tablicy rozdzielczej oraz specjalnej, sportowej kierownicy.
 - Twój?
Henry pokręcił przecząco głową.
 - Własnym wozem nie jeździłem już od lat. Aż do chwili, gdy zostałem wprowadzony między Wojowników Nocy... no, miałem małe kłopoty. Z piciem.
Lloyd był wyraźnie pod wrażeniem otwartości Henry'ego. - Ja czasem popalam gandzię. Ale wiesz, nigdy nic mocnego.
 - Jako Wojownik Nocy nie potrzebujesz już niczego takiego - rzekł Henry. - Ta potęga sama jest jak haj. A twoja zdolność to coś zupełnie szczególnego.
 - Mogę ci coś wyznać?
 - Swobodnie.
 - W nocy, we śnie, bałem się. Byłem naprawdę ciężko przestraszony.
 - Miałeś do tego prawo.
 - No, wiem, tylko jak się obudziłem rano, strasznie mnie to gryzło. Znaczy, chciałem tam wrócić, wrócić tam, gdzie coś się działo. Nie wierzyłem sam sobie, ale tak się właśnie czułem. Bałem się, lecz podobało mi się to. Czułem, że naprawdę jestem kimś i robię coś, co ma sens.
Henry uśmiechnął się i skinął głową. - Bo i byłeś - powiedział.
 - A co z twoją żoną? - spytał Lloyd. - Zamierzasz ratować ją tej nocy?
 - Zamierzam ruszyć jej z pomocą już teraz - odpowiedział Henry. - Za parę minut Gil i ja jedziemy do Instytutu Scrippsa zabić to stworzenie, które ostatniej nocy spotkaliśmy we śnie. Zastanawiałem się właśnie, czy nie mógłbyś zabrać się z nami.
 - To znaczy: nie jako Wojownik Nocy? Tak jak stoję, jako ja? Bez zbroi, bez moich zdolności?
- Tak jak stoisz - powiedział Henry. - Bierzemy jedynie rewolwer i zasuwamy z nim wykończyć to bydlę, nic ponadto.
Lloyd wydął policzki i zastukał nagle palcami po kolanie.
 - To, o czym mówisz, oznacza naruszenie prawa.
 - Tak - zgodził się Henry. - A z drugiej strony nie. My, to znaczy ty, ja. Gil i Susan, jesteśmy jedynymi ludźmi, którzy w pełni rozumieją grożące światu niebezpieczeństwo.
Z tego powodu musimy sami ustanawiać prawo. Jesteśmy strażnikami, chyba rozumiesz, naszym obowiązkiem jest bronić świat przed diabłem.
 - Bierzemy broń?
 - Tak.
 - I nie będziemy mieć zbroi  ani żadnego  pożytku z naszych umiejętności?
Henry zaprzeczył kręcąc głowa.
 - Dobra. Możesz na mnie liczyć. Pójdę tylko uprzedzić starą, że wrócę późno.
Henry czekał w samochodzie. Lloyd przez chwilę rozmawiał z matką, w końcu jednak szurając nogami wyszedł z domu i ponownie wsiadł do wozu.
 - Wszystko w porządku? - spyta! Henry zapalając silnik.
 - Stara ciągle uważa mnie za dziecko. I w dodatku nie lubi spuków.
Henry zawrócił samochód i skierował go ku Solana Beach.
 - Mam nieodparte wrażenie, że nikt dotąd nie nazwał mnie spukiem - powiedział z niezrozumiałą dla siebie samego satysfakcją.
Gila znaleźli na krzyżówce z droga do Santa Fe. Niósł papierową torbę z prowiantem. Zamachał im ręką i podbiegł do wozu.
 - Wziąłeś broń? - spytał Henry, ustępując mu miejsca przy kierownicy.
Gil wyciągnął z torby pudełko po cukierkach „Cheerio”.
 - W środku - uśmiechnął się triumfalnie. - Powiedziałem mamie, że zostanę u ciebie na drugą noc, by przejrzeć nieco literatury angielskiej, i że będziemy potrzebować trochę żywności.
- Nie robiła trudności?
 - Żadnych - Gil wyprowadził mustanga na autostradę. - Musiałem tylko zaręczyć za ciebie, że nie jesteś pedałem.
 - Bóg zapłać - podziękował Henry.
Do Instytutu Scrippsa dojechali w kwadrans. Na parkingu stał wciąż jeden radiowóz, otoczenie było jednak prawie opustoszałe. Henry kazał Gilowi zostawić samochód w odległym kącie parkingu, w cieniu cyprysu, niewidocznego z wejścia do Wydziału Biologii Morskiej.
 - Pójdę i powiem, że chce porozmawiać z moją żoną - powiedział Henry.
- Twoją byłą żoną - poprawił go Gil.
 - Właśnie. Potem przejdę do laboratorium Wydziału Biologii Morskiej i otworzę po drodze wyjście awaryjne - brązowe drzwi, widzicie je? -  z wewnętrznej blokady. Gdy tylko usłyszycie szczęk zamka, pakujcie się do środka, byle szybko, ale nie zamykajcie ich za sobą. Wrócę do recepcji i powiem, że skończyłem rozmowę z moją... byłą żoną. Potem obejdę budynek i wejdę tymi samymi drzwiami.
 - A jak będziemy już w środku, to co? - spytał rezolutnie Lloyd.
- W prawo, około trzydziestu stóp korytarzem, potem schowek na miotły. Ukryjcie się lam i czekajcie, aż do was dołączę.
- To wyjście awaryjne nie ma zamontowanego systemu alarmowego? - upewnił się Gil.
 - Ostatnim razem, gdy go używałem, nie miało. Krótko po rozwodzie wśliznąłem się do laboratorium, by wykraść moje złote wieczne pióro. Andrea nigdy się nie zorientowała, kto je wziął. Do dziś narzeka na nieuczciwość personelu laboratorium.
 - A co z bronią? - dopytywał się Gil.
 - Ty będziesz naszym artylerzystą. Miej ją ze sobą. Wciśnij ją za pasek z tyłu, pamiętaj tylko, by nie siadać zbyt gwałtownie. Wojownik Nocy bez dupy traci wiele ze swej mocy.
Było za siedem szósta, dochodziła pora zamykania Instytutu. Henry wmaszerował śmiało do środka. Gil i Lloyd przyglądali się, jak rozmawiał z recepcjonistką. W pierwszej chwili nie chciała go wpuścić, jednak ujrzeli, jak wpisuje się do księgi gości i kieruje w stronę laboratorium. Pognali do wyjścia awaryjnego.
 - A jeśli go przyłapią? - spytał Lloyd.
 - Wówczas, mój przyjacielu, mamy przerąbane - Gil odwrócił się i spojrzał na Lloyda. W tej chwili szczęknęły rygle. Rozejrzeli się szybko dookoła i wpadli do środka, przymykając drzwi za sobą, lecz nie przekręcając zamka. Korytarz był biały, lśniąco biały i zalatywał pastą do podłóg. Na ścianach wisiały oprawne w ramki fotografie delfinów, narwali i kałamarnic.
Ich trampki piszczały na wypolerowanej podłodze. Pospiesznie skierowali się do schowka. Wchodząc do środka, Gil potknął się o wiadro, oparte obok miotły runęły, zjeżdżając po ścianie i lądując z rumorem na kafelkach podłogi. Wstrzymali oddech na, jak im się wydawało, długie minuty, lecz nikt się tym nie zainteresował.
 - Następnym razem zawołaj po prostu głośno: Tu jesteśmy! - wyszeptał Lloyd.
 - Na miłość boską, przecież ja niechcący! Odczekali jeszcze parę minut, po których drzwi schowka uchyliły się i wszedł zasapany Henry. Wleciał na szczotki, szczęśliwie Gil zdążył podtrzymać je, nim dosięgły podłogi.
 - Strażnik kręcił się w pobliżu - wydyszał Henry. - Musiałem obiec budynek i dochodzić do drzwi z drugiej strony.
 - Nie jesteś chyba w najlepszej formie - zauważył Lloyd.
 - A po co olimpijska forma do nauczania o Kancie? - odciął się zdenerwowany Henry. Zmęczenie zawsze wprawiało go w zły humor.
W schowku, w towarzystwie mioteł, przeczekali prawie pół godziny, nim usłyszeli, jak zamykają się drzwi, popiskują po posadzce czyjeś stopy, a ich właściciele życzą sobie dobrej nocy. W końcu światła na korytarzu przygasły. Henry odważył się uchylić drzwi i wyjrzeć.
 - W porządku. Chyba wszyscy poszli już do domu. Ruszyli ostrożnie korytarzem, aż dotarli do schodków po lewej. Tabliczka obok głosiła: „Laboratorium Biologii Morskiej - miejsca dla publiczności”.
 - Wejdziemy na górę - powiedział Henry. Potem przypomniał sobie rozmowę z Gilem o odpowiedzialności i podejmowaniu decyzji, dodał więc: - Jeśli uznacie, że to dobry pomysł. Tam jest balkon, z którego widać laboratorium. Będziemy mogli dojrzeć z niego, gdzie trzymają to stworzenie, jak są rozstawione straże, i zdecydować, jak je załatwić.
 - Brzmi sensownie - powiedział Gil.
 - Owszem - przytaknął Lloyd.
Wspięli się po schodkach do drzwi na obustronnych zawiasach, prowadzących na balkon. Przez umieszczone w nich małe okienka ze zbrojonego szkła dojrzeli, że laboratorium jest wciąż jasno oświetlone. Henry powstrzymał ich na chwilę, potem odchylił jedno ze skrzydeł. Widział teraz podłogę laboratorium. Gil i Lloyd tłoczyli się za jego plecami.
Laboratorium było kwadratem o boku około pięćdziesięciu stóp, wyłożonym białymi, lśniącymi kafelkami. Trzy długie lakierowane ławy zastawione były probówkami, chemikaliami i jaśniejącymi płomieniami palnikami Bunsena. W rogu migotał terminal IBM, obok stała przeglądarka mikrofilmów. Po prawej, tuż pod ścianą, ciągnął się rząd metalowych, piętrowych półek, wypełnionych dziesiątkami akwariów. Większość z nich była pusta, w niektórych kręciły się ławice tropikalnych rybek, przypominające kolorowy prysznic lub zgraję małych igiełek, w innych krążyły żółwie, nurkując raz za razem w poszukiwaniu czegoś do zjedzenia.
Pośrodku stał duży stół sekcyjny, zalany jasnym światłem stojących tuż nad nim lamp. Na nim leżało żylaste stworzenie z plaży. Twarz miało zwróconą w ich stronę, oczy zamknięte. Lśniło całe w świetle reflektorów. Obok dostrzegli Andreę, spoglądającą na rentgenowski ekran. Była w okularach, wyglądała na zmęczona i wymizerowaną. Trochę dalej przysiadł na białym blacie kafelkowego, laboratoryjnego stołu Salvador Ortega, rozmawiając cicho z mundurowym policjantem.
Henry pozwolił drzwiom zamknąć się powoli.
 - No i co o tym myślicie? - odwrócił się do Gila i Lloyda.
Lloyd pokręcił głową.
 - Nie mamy szans. Jeżeli wyjdziemy na balkon, wymachując bronią, gliny załatwią się z nami, zanim zdążymy cokolwiek zrobić.
 - Zgadzam się z tym - poparł go Gil. - Nie ma co ryzykować użycia broni, dopóki policjant stoi nam na drodze.
 - To znaczy, że trzeba użyć podstępu  - powiedział Henry. - Coś musi wyciągnąć ich z laboratorium na wystarczająco długo, by ktoś z nas zdołał się tam wcisnąć i wykończyć to bydlę.
 - Nie podoba mi się to - powiedział Lloyd. -  Co będzie potem, gdy już je wykończymy? Gliny rzucą się na nas! Czy to będzie dla nich morderstwo?
 - Nie, morderstwo nie - zapewnił go Henry.   To coś nie jest przecież człowiekiem. Najgorsze, co mogą nam zarzucić, to nielegalne posiadanie broni palnej i niszczenie dowodów policji.
 - I to im wystarczy, żeby nas zamknąć?
 - No, tak - przyznał niechętnie Henry. - Myślę, że tak.
 - No to ja pasuję - stwierdził Lloyd. - Nie wiem, jak wy, ale ja nie mam zamiaru dać się zamknąć za kogoś w celi, a już szczególnie za byłą żonę faceta, którego prawie nie znam.
 - On ma rację. Henry - odezwał się Gil. - To chyba nie jest najlepszy sposób.
Henry spojrzał na nich po kolei z zamyśleniem.
 -  Musimy to jakoś zabić.
Słuchajcie, mam pomysł - rzekł Lloyd. - Gdybyś mógł wyciągnąć ich z tego laboratorium choćby na minutę - twoja żonę, gliniarzy, wszystkich, to może skoczyłbym na dół z balkonu i przyładował temu czymś ciężkim w łeb?
A może je podpalić? zaproponował Gil. - Widziałem tu palniki Bunsena i butle ze spirytusem metylowym. Moglibyśmy zrobić to tak, żeby wyglądało na wypadek.
Henry podszedł do okienek w wahadłowych drzwiach i przechylił głowę, by dojrzeć, co dzieje się na dole.
 - To może być nawet dobry pomysł, Gil. Na samym stole sekcyjnym stoją dwie butle z czystym alkoholem. Wystarczy przewrócić jedną z nich i podpalić. Może nie uwierzą, że zrobiliśmy to niechcący, ale nie będą mogli tego udowodnić. Odwrócił się.
- Chociaż nie będzie to tak szybkie i skuteczne jak broń - dodał. Gil pochylił głowę.
 - No, cóż. Zapewne nie zrobiłem najmądrzej w ogóle ją zabierając. Wiem, że to był mój pomysł, ale gdyby ojciec dowiedział się o tym, że ją sobie pożyczyłem, mógłby mi już nie zaufać w żadnej sprawie. Szczególnie, gdybym zastrzelił z niej kogoś lub coś.
 - Rozumiem - przytaknął Henry. - Sprawdźmy, czy to się pali.
Pięć minut później Henry pukał do drzwi laboratorium.
 - Andrea! - rozdarł się. - Andrea, jesteś tam? Andrea!
Drzwi otworzyły się natychmiast i stanął w nich Salvador Ortega.
 - Profesorze Watkins, co pan tu robi? Budynek został już zamknięty na noc.
Henry pociągnął go za rękaw.
 - Muszę zobaczyć się z Andreą, muszę ją ostrzec...
 - Spokojnie, Henry. Nie ma co panikować.
Henry złapał Salvadora za klapy, wbijając dzikie spojrzenie w jego twarz.
- Posłuchaj mnie, Salvador. Musisz mnie wysłuchać! Andrea umrze! Andrea umrze, czy mnie rozumiesz? Nie wolno wam pozwolić, by choć jeden raz dotknęła tej istoty.
Ona ją zabije!
 - Kto to? - zawołała Andrea. - Ty, Henry?
 - Ach, Andrea - bełkotał Henry. - Andrea! Andrea! Zawsze cię kochałem, czy o tym nie wiesz? Nie wolno ci więcej dotykać tego czegoś! Musisz uciekać, musisz się ratować! Kochałem cię, gdy byliśmy małżeństwem, Andrea, i kocham cię nadal!
 - Jesteś pijany - wycedziła zimno Andrea.
 - Nie! Jestem trzeźwy! Trzeźwy jak świnia! Powąchaj mój oddech! No dalej, powąchaj! Powąchaj! Chaaa! Czujesz? Chaaa! Nic, nic prócz czosnku z dwóch kanapek.
Andrea z Salvadcrem wyszli na korytarz.
 - Słuchaj, Henry - powiedziała. - Nie obchodzi mnie, czy piłeś, czy nie. Jestem naprawdę bardzo zajęta i mam jeszcze do przeprowadzenia cztery testy skóry, nim pójdę do domu. Czy byłbyś zatem tak uprzejmy wrócić do siebie i ukoić swe zmysły jakąś brandy, destylatem ziarna czy w czym tam obecnie gustujesz?
Henry złapał laboratoryjny fartuch Andrei i zacisnął materiał w dłoniach.
 - Kocham cię, Andrea! Czy nie powtarzałem ci tego przy każdej okazji? Nie wolno ci więcej zbliżać się do tego, obiecaj mi! Obiecaj!
Salvador otworzył drzwi laboratorium.
 - Czy moglibyście wyprowadzić tego dżentelmena z budynku? Sądzę, że jest nieco przemęczony, nie wspominając o skutkach długotrwałego picia.
Mundurowy wyszedł z laboratorium, z kciukami zatkniętymi za skórzany pas, uśmiechając się krzywo.
 - Tak jest, poruczniku - odpowiedział Salvadorowi, potem zwrócił się do Henry'ego:
 - Dalej, kolego, wygląda na to, że twój pobyt tutaj się przeciąga.
Henry spojrzał na niego.
 - Kolego? Nie jestem dla ciebie kolegą, ty pało w mundurze! Słyszysz, Salvador? Ten policjant twierdzi, że jesteśmy kumplami. Czy wiesz, że to poważne naruszenie prawa? Zwracanie się do członka społeczeństwa w nadmiernie poufały sposób w próbie wymuszenia na nim zgody na zrezygnowanie z przysługujących mu zgodnie z Konstytucją praw!
Salvador otoczył Henry'ego ramieniem.
 - Spokojnie, Henry. Nie wiem. co ma oznaczać twoje zachowanie, ale czas już stąd iść. Nie zmuszaj mnie, żebym cię zamknął. Nie wyglądałoby to dobrze w gazetach: „Sławny profesor filozofii w mamrze”.
Henry przycisnął melodramatycznym gestem dłoń do serca. Odrzucił głowę do tyłu i przewrócił oczami.
 - Aaaach! - krzyknął. - Aaaach!
 - Co ci jest, Henry? - spytała Andrea zaniepokojonym głosem. - Henry!
Upadł na kolana, przesuwając się przy tym parę kroków po korytarzu. Gdy wrócił do punktu wyjścia, ujrzał pomarańczowe płomienie pełgające w laboratorium i wiedział, że ich mała dywersja zadziałała. Lloyd zdołał zeskoczyć z balkonu dla publiczności i oblać stworzenie alkoholem.
 - Henry... - Zanim Andrea zdołała powiedzieć coś więcej, rozległ się rozdzierający uszy skrzek. Obróciła się na pięcie, pociągając Salvadora, a mundurowy niezwłocznie otworzył drzwi laboratorium.
 - O Boże! - krzyknęła. - O Boże, to biedactwo płonie! Wpadli do laboratorium. Ku przerażeniu Henry'ego, diablę siedziało na stole sekcyjnym, pomimo iż płomienie buchały zeń jak z pełnego ofiarnych intencji buddyjskiego mnicha. Jego skośne oczy gorzały karmazynowo, a dwa rzędy zębów wyglądały z wykrzywionej w cierpieniu paszczy. Machał ramionami, podsycając jeszcze huczące płomienie. Henry zerknął na balkon, lecz Gil i Lloyd zdołali już zniknąć.
 - Gaśnica, jak rany! - ryknął Salvador. Zdarł z siebie marynarkę i jak matador zbliżył się do płonącej istoty, usiłując wyminąć jej krążące jak skrzydła wiatraka ręce.
Istota krzyczała nieustannie. W każdym okrzyku Henry słyszał zew piekieł, furię ognia, cierpienie agonii. Krzyk był tak przenikliwy, że nie wiedział już nawet, czy słyszy go, czy tylko czuje wewnątrz siebie. Wiedział jedynie, że ten wrzask napełnia go szaleństwem. Salvador miotał się, by podejść bliżej, lecz nie mógł znieść żaru. Zdumiewał fakt, że istota wciąż jeszcze zdolna była do krzyku. Czarna skóra popękała niczym obraz przysmażony pochodnią. Płomyki wyrastały z brody stwora jak szkarłatny zarost. Szarawy mózg zaczął wrzeć, wylewać się uszami, krew zaś syczała głośno, w miarę jak płomienie torowały sobie drogę w głąb ciała.
 - Gdzie jest gaśnica? - krzyknął Salvador.
Przysunął się z marynarką bliżej istoty i do zapachu zwęglonego ciała doszedł swąd palonej wełny.
Zanim jednak mundurowy policjant zdołał wrócić z gaśnicą, eksplodowały wszystkie światła, zasypując ich odłamkami szkła. Przez chwilę tańczyły jeszcze widmowe, błękitne płomyki, potem zaś laboratorium pogrążyło się w ciemności rozpraszanej jedynie przez płonącego diabła. Wstał, czerniejąc wśród płomieni i trwał na stole na tylnych łapach jak kozioł lub małpa. Oczy miał wypalone, przez spopieloną skórę prześwitywały nagie kości, stał jednak wciąż przed nimi, płonąc, kpiąc z nich, nie pozwalając im podejść bliżej.
Z przerażającym hukiem pękały wszystkie akwaria pod ścianą. Henry słyszał, jak wylewa się z nich woda, jak trzepoczą bezradnie rzucone na posadzkę ryby. Potem, jeden po drugim, strzeliły gazem i eksplodowały palniki. W chwilę później rozerwały się wszystkie probówki i pipety. Butelki z chemikaliami rozpadły się na tysiące kawałków, strzelając wkoło odłamkami szkła.
 - Na zewnątrz! - krzyknął Salvador. - Uciekajmy! Henry pchnął natychmiast Andreę w kierunku drzwi.
Lecz gdy ich dopadła, odwróciła się ku nim i krzyknęła.
 - Zamknięte! Nie mogę otworzyć! Henry, to jest zamknięte!
Henry rozejrzał się z rozpaczą za czymś, czym mógłby staranować drzwi. Złapał za nogi laboratoryjny stołek z mahoniowym siedzeniem i uderzył nim o drewnianą boazerię raz, drugi i trzeci. Za trzecim razem siedzenie odleciało i został z pękiem prętów w garści.
Salvador, wciąż z rozłożoną marynarką, próbował raz jeszcze zbliżyć się i stłumić płomienie trawiące istotę. Policjant przytargał w końcu gaśnicę, ta jednak odmówiła posłuszeństwa, zablokowany mechanizm nie poddał się nawet uderzeniom kolby policyjnego rewolweru.
Sceneria w mrocznym laboratorium przypominała groteskowy teatr. Niewysoka, rozwrzeszczana postać na scenie, w koronie z płomieni, otoczona przez ludzi, którzy mogli jedynie bezradnie przypatrywać się agonii. Pokój wypełniał się z wolna czarnym drażniącym nozdrza dymem i mdlącym odorem popielonych kości. Salvador z przerażeniem odwrócił się do Henry'ego.
 - Nie możecie wyłamać drzwi?
 - Zamknięte! - odkrzyknął Henry. - Próbowałem, są zbyt solidne!
 - Musimy wspiąć się na balkon! - zdecydował Salvador. Ale gdy tylko opuścił marynarkę i postąpił krok w kierunku balkonu, rozległ się nagły szum i płonący diabeł rzucił się na niego ze stołu sekcyjnego. Przywarł do ciała Salvadora, niczym dziecko tulące się do ojca.
 - Madre mia! - wrzasnął Salvador i szarpnął płonącego diabła. Ten jednak owiną! ramiona wokół jego piersi i wpił się weń szponami. Bawełniana koszula detektywa zatliła się i buchnęła płomieniem. Salvador zachwiał się, ustępując o parę kroków, z wciąż przyczepionym kurczowo diabłem.
 - Pomóżcie mi! - krzyknął. - Pomóżcie rai, na litość boską!
Policjant krążył ostrożnie wokół Salvadora. Henry widział na jego twarzy odblask płomieni, ogarniających koszulę detektywa. Stworzenie sięgnęło nagle pazurem, tak szybko, że Henry ujrzał jedynie lśniący półokrąg ognia i z dźwiękiem dartego worka rozszarpało twarz policjanta, usuwając ciało z czaszki poniżej linii oczu. Policjant w bólu i strachu przycisnął dłoń do twarzy i zemdlał.
Salvador mocował się z diabłem, zamilkłszy nagle, jakby zamknięty w głębinach niewyobrażalnego cierpienia. Im więcej jednak się szarpał, im bardziej się starał, tym ciaśniej przylegał do niego płonący diabeł. Włosy Salvadora buchnęły płomieniem. Z chorobliwą fascynacją Henry patrzył, jak skracają się i kruszą, jak skalp czerwienieje, pokrywa się plamami. Salvador nie krzyczał pomimo tego, że kości udowe diabła musiały wedrzeć się w jego miednicę, a szpony wniknąć głęboko w plecy.
W tej chwili otworzyły się drzwi laboratorium i stanęli w nich Gil i Lloyd. Gil trzymał broń ojca.
 - Boże wszechmocny - wyszeptał. Henry odwrócił się do nich.
 - Daj mi to! - krzyknął. Jego głos zabrzmiał niemal histerycznie. Bez dyskusji Gil wręczył mu broń. Henry uniósł ją w górę, podchodząc najbliżej jak się dało do Salvadora i diabła. Salvador dostrzegł ponad garbatym, poczerniałym obojczykiem diabła, jak Henry unosi broń. Skinął w dół i w górę swą okaleczoną głową w milczącym błaganiu. Zabij mnie, proszę. Henry trzymał ciężki pistolet w obu dłoniach. Przez chwilę szukał drżąco celu, potem wystrzelił. Odrzut był straszny. Laboratorium zagrzmiało echem. Szczyt głowy Salvadora otworzył się nagle jak garnek z chiili. Detektyw przewrócił się do tyłu na jedną z ław, potem na podłogę, z diabłem ciągle wpijającym się w jego pierś.
Płonący stwór odwrócił się, pokonany przez żywą jeszcze duszę Salvadora, spojrzał na Henry'ego i znów krzyknął. Straszne skrzeczenie wrony, które wstrząsnęło Henrym od cebulek włosów po koniuszki palców stóp. Pazury puściły ciało Salvadora. Henry słyszał, jak zgrzytały na kafelkach.
Wystrzelił. W uszach mu zadzwoniło. Pierś diabła rozerwała się jak eksplodująca klatka na ptaki, płonące szczątki rozprysły się we wszystkich kierunkach. Wystrzelił raz jeszcze i czaszka diabła uległa zmiażdżeniu. Wystrzelił jeszcze dwa razy, aż w końcu istota nie była niczym więcej, jak kupką płonących kości.
Zerwał się wiatr. Z początku łagodny, mieszający od niechcenia popioły tego, co było jeszcze niedawno pomiotem Yaomauitla. Potem o wiele silniejszy i głośniejszy, skrzeczący żałośnie niczym francuski mistral, który z czasem doprowadza ludzi do szaleństwa, lub jak saharyjski sirocco, który niesie tyle pyłu, że potrafi szybko zmienić szkło w oknach w mleczny kamień.
Henry uniósł głowę. Wiatr zwiewał na boki jego siwe włosy, oczy łzawiły mu z żaru i emocji.
 - Yaomauitl! - krzyknął. - Yaomauitl!
Wówczas wiatr zamarł, poszeptując jeszcze po kątach laboratorium i Henry wiedział, że Yaomauitl odszedł. Odwrócił się i spojrzał na Gila, Lloyda i Andreę. Na zewnątrz słyszał zbliżające się korytarzem kroki, skądś dobiegł dźwięk policyjnych syren.
Położył rękę na ramieniu Gila. Ten spojrzał na niego w szoku.
 - To nie twoja wina - oznajmił chrapliwie Henry. - Nikt nie był w stanie przewidzieć, co zrobi to stworzenie.
Gil przycisnął wierzch dłoni do czoła.
 - To płonęło - powiedział. - Płonęło i nie umierało. Policjant, któremu diabeł rozorał twarz, ocknął się, zaczął jęczeć i bełkotać. Nie widzieli go w mroku.
 - Och, mój Boże - odetchnął Lloyd. - To był prawdziwy diabeł, prawda? To znaczy rzeczywisty, najprawdziwszy diabeł.
 - Tak - odpowiedział Henry. Zdawał sobie sprawę z tego, że Andrea przygląda mu się nieruchomym spojrzeniem, trzymając okulary przyciśnięte do piersi.
 - Henry - zaczęła drżącym głosem. - Henry, co tu się właściwie stało?
 - Badałaś to stworzenie - powiedział Henry. - Musisz chyba sama wiedzieć, co to było.
 - Nie miałam pojęcia, Henry. Testy wykazywały, że jest to po prostu rodzaj dwudysznego... rodzaj urodeli, jak salamandra czy syrena. Bardzo wysoko rozwinięte, oczywiście, lecz...
 - Diabeł - przerwał jej Henry.
 - Co?
 - Jakich jest siedem pytań Abrahela? - spytał Henry zduszonym głosem.
 - Pytałeś mnie już o to, Henry. Nic wiem, o co, u licha, ci chodzi?
 - Jesteś uratowana, Andrea - rzekł z ulgą Henry. - Nie wiesz o tym, lecz jesteś uratowana.
Laboratorium zostało nagie zalane światłem i Henry zauważył, że dookoła jest pełno policji, personelu medycznego i strażaków. Policjant, który podszedł do Henry'ego, wyłuskał mu z ręki broń.
 - Okay. Zajmę się tym - oznajmił.

17

Tej nocy Springer była kobietą. Miała na sobie skomplikowaną w kroju suknię z białej tafty i jedwabiu, z wysokim, ozdobnym kołnierzem i trójkątnym stanikiem z fałdzistych koronek, wyszytych białymi perełkami. Wyglądała jak skrzyżowanie wyników pracy nadwornego krawca królowej Elżbiety I i scenografa „Emmanuelle”.
Gdy wszyscy się już zebrali i przemienili w Wojowników Nocy, Springer odezwała się po raz pierwszy:
 - Byliście nierozważni.
 - Zabiliśmy potomstwo Yaomauitla - powiedział prowokująco Kasyx. - Całe.
 - Zabiliście wszystkie stwory, które wykluły się z ciała Sylvii Stoner. Lecz dopóki Yaomauitl jest na wolności, będą się pojawiać następne.
 - Wiemy o tym - rzekł Gil. - To jeden z powodów, dla których tak właśnie postąpiliśmy.
 - Moglibyśmy spędzić całe lata na szukaniu Yaomauitla - wtrącił Xaxxa - i nie trafić nawet na jego ślad. Wiesz o tym. Zwiedzać jeden sen za drugim, a wszystko bez powodzenia. Ostatniej nocy trafiliśmy na syna diabła tylko dzięki temu, że wiedziałaś, gdzie szukać.
 - Podobnie jak i poprzedniej - poparła go Samena. - Wtedy, gdy bez słowa ostrzeżenia wysłałaś nas do snu Lemuela Shapiro.
 - To,  co  zrobiliśmy  teraz,  przyprawi  Yaomauitla o obłęd - dodał Xaxxa. - Sam nas poszuka, zamiast krążyć w oddaleniu.
 - Zamierzamy zastosować wobec niego fortel, o ile jest to właściwe określenie - powiedział Kasyx.
Springer przechadzała się wokół gromadki Wojowników Nocy, mierząc nieprzeniknionym, ciemnym spojrzeniem karmazynową, elektryczną zbroję Kasyxa, biały napierśnik Tebulota, trójgraniasty kapelusz Sameny i dopasowaną uprząż Xaxxy. Chodząc tak, powiedziała wreszcie ostrym tonem:
 - Cóż... inaczej dziś przemawiacie. Jesteście pełni niezależności. Jesteście zgodni i jednomyślni...
 - Zapewne dotarło do nas, kim jesteśmy i na co nas stać - odpowiedział Xaxxa.
 - Jak dotąd zabiliście jednego i ciężko okaleczyliście drugiego człowieka. Tyle zawdzięczacie, jak na razie, swemu usamodzielnieniu się i jednomyślności.
 - Nie - zaprzeczył Kasyx. - Mylisz się zupełnie. To nie my. To Yaomauitl. To jest wojna, Springer, a nie wybryki czwórki ludzi, którzy lubią urozmaicać sobie czas nocy. To jest inwazja. Wierz mi, żałuję tego detektywa bardziej niż ktokolwiek inny. Był pierwszym policjantem, z którym zdarzyło mi się być po imieniu. W czasie wojny jednak zdarza się, że ludzie cierpią i giną. Nie możesz wygrać, jeśli nie pogodzisz się z tym i nie zaryzykujesz.
Przez chwilę Springer zachowywała kamienny wyraz twarzy, potem uśmiechnęła się.
 - Dobrze mówisz, Kasyxie. Zrozumiałeś wagę tego, do czego dąży Yaomauitl. Zacząłeś przejawiać inicjatywę i chociaż twój atak na diablęta pogrzebane pod piaskiem był nieprzemyślany i fatalnie przygotowany, miałeś dość szczęścia, by się udał. Zniszczyłeś je. I niezależnie od tego, czy zawdzięczasz to trafowi, czy nie, nie można przecież robić ci zarzutów z sukcesu.
 - Czy zamierzasz skierować nas dzisiaj do jakiegoś konkretnego snu? - spytała Samena.
Springer pokręciła głową.
 - Musicie wyruszyć samodzielnie, wybierając stosowne sny. Nie można was jeszcze uważać za w pełni wyćwiczonych Wojowników Nocy, lecz to już potraficie. Moje zadanie jest niemal skończone.
 - Opuszczasz nas? - zdumiała się Samena. Nieoczekiwana perspektywa zostania bez Springer napełniła ją obawą, zupełnie jak pierwsza przejażdżka samochodem bez instruktora. Cały dzień spędziła w otchłani jako zakładniczka niedorostka Yaomauitla i obecnie lękała się nieco powrotu do czyjegoś snu. Nie miała jeszcze okazji wyjaśnić pozostałym tego strachu, jaki nią wtedy owładnął. Śmiertelnej rozpaczy narastającej w miarę upływu godzin spędzanych samotnie w tym pokoju o ścianach równie nieuchwytnych jak mgła i równie trudnych do przeniknięcia jak hartowana stal. Nie rozlegał się w nim żaden dźwięk, nie poruszała go najlżejsza nawet wibracja. Nikt jej nie odwiedzał. Nic nie zdawało się przeczyć przekonaniu, że przyjdzie jej tam zostać na całą wieczność.
Springer wyciągnęła z rękawa duży składany wachlarz i zaczęła chłodzić nim swą twarz.
 - Nie jestem tak dokładnie tym, za co wy mnie bierzecie, nie bardziej w każdym razie niż Ashapola jest dokładnie tym, za kogo go uważacie. Jesteśmy równocześnie potężniejsi i mniej znaczący, niż sądzicie, nasza wielkość wyrasta z naszej małości.
Kasyx, oswojony z filozoficznymi paradoksami, przeszedł nad tą zagadką do porządku dziennego.
 - Rozumiem - powiedział. - Ashapola jest Bogiem Ludzkich Możliwości, a ty jesteś jego wysłannikiem.
 - Mądry z ciebie Strażnik Mocy, Kasyxie - stwierdziła Springer. - Kiedyś w przyszłości twoje imię może będzie wymieniane z czcią i podziwem.
Kasyx zwrócił się do Tebulota, Sameny i Xaxxy.
 - Jeszcze jednego się nauczyłem - rzekł do Springer. - Nauczyłem się, że żaden Strażnik Mocy nie może być potężniejszy i silniejszy niż Wojownicy, którym ma służyć. Jesteśmy jednością. Jesteśmy Wojownikami Nocy.
Springer ujęła rękę Kasyxa i skłoniła głowę.
 - Życzę ci powodzenia w twej walce z Yaomauitlem. Będę nad wami czuwać.
Połączywszy swe dłonie Wojownicy Nocy wznieśli się przez dach domu prosto w bezksiężycową noc. Wzlecieli wysoko, penetrując rozjarzony światłami krajobraz w poszukiwaniu jakiegokolwiek znaku Yaomauitla. Posługiwali się wzrokiem, słuchem i wszystkimi wyostrzonymi zmysłami. Popłynęli na północ wzdłuż jaśniejszej linii wybrzeża - cztery ciemne cienie na czarnym niebie. Wyczuwali pod sobą sny i zmory tysięcy uśpionych ludzi. Te sny zebrane w gromadę tworzyły pałace o niewidzialnych ścianach, między którymi dochodziło do najdziwniejszych zdarzeń, gdzie jaśniał dzień lub panowała noc, strach lub szczęście, namiętność lub cierpienie. Chmury pędziły po nierealnych niebiosach, kłębiły się mechanizmy, pola zbóż falowały jak pożar. Rozlegały się głosy, łkania i tak wiele muzyki, że można by sądzić, że właśnie stroi się jakaś niewidoczna orkiestra wiolonczel, fletów i boleśnie brzmiących skrzypiec. Krzyki. Śmiech. Mamrotania i płacze.
W snach, tak zwykłych jak i upiornych, wszystko było możliwe. Martwi mogli powrócić takimi, jakimi byli za życia. Nienarodzeni mogli otworzyć oczy, by spojrzeć na swe niedoszłe matki. Obcy sobie ludzie mogli zapałać do siebie wspaniałą, szczęśliwą miłością. Najbiedniejsi mogli wygrać fortunę, bogaci dojść do ruiny i poniżenia.
Ponad tymi snami przemieszczali się Wojownicy Nocy, zostawiając za sobą coraz to nowe cienie. Każdy, kto wyczuwał ich w swoim śnie, marszczył brwi, rano zaś pamiętał, że w nocy zdarzyło mu się coś niezwykłego.
To Samena pierwsza wyczuła obecność Yaomauitla. Dotarli niemal nad Beverly Hills i mieli już zawrócić na południe, nad Glendale i Pasadenę, gdy Samena uniosła nagle głowę i wzniosła ręce.
 - Jest tu - powiedziała. - Wyczuwam go. Bardzo blisko.
Wojownicy Nocy zwolnili lot. Samena zamknęła oczy i z wolna, kierując się raczej emocjami niż wzrokiem, skierowała się na zachód. Pozostała trójka trzymała się w pobliżu, przepatrując mrok w poszukiwaniu jakichkolwiek śladów pułapki. Widzieli już, jak nieobliczalne było potomstwo Yaomauitla. On sam, Śmiertelny Wróg, w pełni przecież dorosły i posiadający stulecia doświadczenia, tym bardziej napełniał ich lękiem.
 - W lewo. w lewo.....mruknęła Samena. Zlecieli spiralą ponad wielki, bladozielony, pokryty stiukiem dom przy Lago Vista Drive w Coldwater Canyon. Na tyłach wśród orchidei znajdował się nieregularny basen pływacki, przed domem zaś parkował bentley eight. Okna jarzyły się światłami. Wojownicy Nocy słyszeli muzykę i śmiechy.
 - Jesteś pewna, że to tutaj?.......spytał Kasyx. – Nie wyobrażam sobie, by ktokolwiek mógł usnąć w tym hałasie.
 - Idźcie za mną - powiedziała cicho Samena i poprowadziła ich przez zielony dach, pusty strych, przez sufit, aż do dziecięcego pokoju.
Była to piękna sypialnia z zasłonami w roślinne wzory i błękitnym dywanem na całą podłogę. Pośrodku stało spore mosiężne łóżko, którego nakrycie dopasowane było kolorem do zasłon. Spał na nim może ośmioletni chłopiec. Miał jasne włosy, opalona skórę, delikatne rysy, szczupłe kostki i nadgarstki. Ubrany był w bladobłękitną piżamę z marszczonymi spodniami. Tuż obok leżał na poduszce, wpatrując się jak ogłuszony w sufit, niebieski pluszowy niedźwiadek.
W głowach łóżka wisiał na ścianie obrazek przedstawiający czterech Ewangelistów nad dziecinnym łóżeczkiem z makatkowym napisem: „Mateuszu, Marku, Łukaszu i Janie, błogosławcie to łóżeczko, w którym sypiam”.
Cała czwórka stanęła w nogach łóżka i popatrzyła na chłopca.
 - Tutaj ma być diabeł? - zwątpił Xaxxa. - We śnie tego dziecka?
 - Nie czujecie go? - zdziwiła się Samena.
Umilkli na chwilę. Z dołu dochodziły odgłosy zabawy dorosłych, śmiechy i gwar. Z zasłyszanych urywków rozmów zorientowali się, że dom musiał chyba należeć do kogoś znaczącego w branży filmowej, kto opijał właśnie sukces ostatniej produkcji. Jakaś kobieta powtarzała wysokim, przenikliwym głosem:
 - Charlton był wspaniały... Nigdy nie byłam jego wielbicielką, ale był absolutnie wspaniały...
 - Niech będzie i tak - powiedział Kasyx. - Im dłużej zwlekamy, tym więcej dajemy diabłu czasu, by się przygotował.
Uniósł ramiona i wyrysował w powietrzu fluoryzujący błękitem ośmiokąt, pozostali tymczasem skupili się wokół niego.
Kasyx rozepchnął noc wewnątrz ośmiokąta. Zamigotały w ciemności złowróżbne cienie. Tebulot zdjął z ramienia broń na wypadek, gdyby zostali zaatakowani zaraz po wniknięciu do snu. Kasyx uniósł oktagon ponad ich głowami i wydał mu polecenie, by opadł w dół.
Gdy tylko ośmiokąt dotknął podłogi, Wojownicy Nocy znaleźli się w wirującej zmorze sennej. Stali w czymś, co wyglądało na katedrę lub kościół z wysokim, kopulastym sklepieniem oraz rozległą podłogą, wyłożoną białymi i czarnymi płytami. Panował tu niemilknący hałas, straszliwy zgiełk odbijający się echem i zapierający dech, zupełnie jak odgłos gnającego przez tunel pociągu. Cienie i różne przedmioty przemykały przez powietrze, jawnie lekceważąc w swym szaleństwie prawo ciążenia.
Rozejrzawszy się, dostrzegli gnającego w ich kierunku masywnego konia na biegunach. Miał rozmiary małego domu, wydęte nad obnażonymi zębami wargi i szalone, ślepe oczy. Przegalopował z grzmotem nad ich głowami. Gdy podnieśli spojrzenie, ujrzeli wielkie, naoliwione sprężyny i jęczące tryby. U strzemion wisiały dziesiątki małych dzieci, zaciskających rozpaczliwie rączki.
 - Koszmar - odezwał się Tebulot. - Założę się, że rodzice tego biednego dziecka zmuszają je do pobierania lekcji jazdy konnej.
 - Którędy idziemy? - zapytał Kasyx.
Samena przytknęła koniuszki palców do swego czoła i zamknęła oczy.
 - Jest gdzieś na zewnątrz. Nie wiem dokładnie, gdzie. Przyczaił się. Nie rusza się i milczy. Zapewne wie już, że tu jesteśmy i dlatego się ukrywa.
 - Dobrze. Skierujmy się do drzwi. Bądźcie czujni. Obok nich przeleciał rozwrzeszczany diabeł w pudełku.
Usta wykrzywiał w mechanicznym cierpieniu. Zaraz za nim gnały cienie rozszalałych psów. Potem, obracając się, prze-frunął stół i cztery krzesła, za nim deszcz sztućców, a następnie rozległ się czyjś dorosły głos ujadający równie zajadle jak psy:
Popatrz, co zrobiłeś! Popatrz, co zrobiłeś! Popatrz, co zrobiłeś!
Doszli do drzwi i spojrzeli za siebie. Wewnątrz nadal latały różne przedmioty, wznosząc się aż pod dach: klucze, lichtarze, krzesła, scyzoryki, zabawki, buty. Ściany rozbrzmiewały nieustannie wracającym echem setek głosów wyrażających pretensje - dorosłych głosów, krzyczących, piszczących, znęcających się i zrzędzących:
Popatrz, co zrobiłeś! Czy nie możesz być bardziej...? Ile razy mam ci...? Popatrz na ten bałagan, który...! Jeśli nie posprzątasz twoich...! Nie bądź taki...! Jeśli odpowiesz mi raz jeszcze, to...!
Po raz pierwszy, odkąd skończyło się ich dzieciństwo, przypomnieli sobie związane z nim odczucia. Dla Kasyxa było to niemal czterdzieści lat, dla Tebulota, Sameny i Xaxxy około dziesięciu. Aż do teraz skryły się w zakamarkach pamięci strach, lęk i poczucie krańcowej zależności od dorosłych. Ich nastroje mogły w niemożliwy do przewidzenia sposób zmienić się nagle od przyjacielskich po gwałtowne wybuchy nienawiści bez najmniejszego związku z poczynaniami dziecka. Wszystko to było tutaj, w tym śnie. Cały chaos i wrzawa dziecięcej niepewności.
Wyszli z katedry, zamykając za sobą drzwi. Dookoła świątyni rozpościerał się zaniedbany cmentarz. Był dzień, lecz niebo zasnuła ciemnoszara, burzowa chmura, grożąca w każdej chwili zesłaniem piorunów. Wiatr szarpał suche trawy między nagrobkami, wielkimi kamiennymi pomnikami śmierci z wyrytymi na nich aniołami, maskami i kosami. Otwarte kamienne księgi ze słowami wykutymi w dziwnych, niemożliwych do odcyfrowania językach. Gdzieś uderzała nieustannie na wietrze brama lub gałąź: „tak-tak, tak-tak”. Poczuli, że Śmiertelny Wróg jest gdzieś w pobliżu.
Przechodząc przez cmentarz ku rozpadającej się, krytej dachem bramie, usłyszeli głuchy odgłos kamienia przesuwającego się po kamieniu. Zamykający pochód Xaxxa obejrzał się.
 - Jezu Chryste - powiedział cicho.
Kasyx zatrzymał się i spojrzał w tamtą stronę. Tebulot uniósł broń. Xaxxa jednak stał nieruchomo, wpatrzony w nagrobek tuż obok niego. Płyta zsunęła się na bok, tworząc wąską, trójkątna dziurę, w której dawało się dojrzeć pożółkłe ciało starej kobiety, owinięte w całun. Patrzyła na nich krwistoczerwonymi, wyłupiastymi oczami.
 - To tylko część snu - powiedział Kasyx. - Nie zwracaj na to uwagi.
Xaxxa ruszył wolno z miejsca, nie spuszczał jednak oczu z otwartego grobu. Gdy mijał kolejny, znów rozległo się szuranie i następna mogiła rozwarła się, ukazując na wpółrozłożone zwłoki mężczyzny w szlafroku. Groby otwierały się jeden po drugim, dźwięk odsuwanych płyt rozbrzmiewał na całym cmentarzu jak zgrzyt zębów. Ponad dwieście ciał leżało teraz pod otwartym niebem. Były nieruchome, lecz bez wątpienia żywe, w łachmanach, w których zostały pochowane. Suknie ślubne i podomki, suknie wieczorowe i fraki; wystrojone uroczyście towarzystwo z jarzącymi się oczyma i odpadającym, przegniłym ciałem.
Gałąź znów wydała swoje „tak-tak, tak-tak”, gdy Wojownicy Nocy stąpali ostrożnie przez cmentarz, zerkając nerwowo na boki i gotując się do walki.
Nagle uderzyła błyskawica. Potężny strumień czystej elektryczności trafił w odległe wzgórze. Zerwał się wiatr, rozrzucając wokół nich szeleszczące liście. W powietrzu rozszedł się zapach ozonu i śmierci. Świeża woń trójcząstkowego tlenu mieszała się z mdlącym odorem rozkładu ludzkiego ciała.
Martwi usiedli w grobach. Wojownicy nie wiedzieli, czy zostali ożywieni przez owo miażdżące uderzenie gromu, jak potwór Frankensteina, czy zadziałała tu tylko zwykła, ślepo wybierająca fantazja zawarta w umyśle chłopca. We śnie wszystko jest możliwe. Niemniej, martwi siedzieli sztywno, szeleszcząc i potrzaskując suchą skórą. Ciało odpadało z ich twarzy płatami jak kawałki suszonej ryby. Obrócili się wszyscy ku Wojownikom Nocy i krzyknęli na nich.
Nie był to zwyczajny krzyk. Był to piekielny jazgot, wrzask, który jeżył włosy na karku i wydobywał atawistyczny, pierwotny strach. Kasyx nigdy nie słyszał czegoś takiego - tego nie potrafił nawet spalony po południu diabeł. Był to krzyk bezbrzeżnej rozpaczy tych, którzy już przeżyli swe życie, przeminęli. Najsilniejszy ze wszystkich ludzkich krzyków wyrażony w jednym, odrażającym dźwięku. Strach przed umieraniem, lęk przed byciem martwym.
 - Dalej, chodźmy stąd - krzyknął Kasyx. Wycofali się szybko z cmentarza. Martwi wciąż krzyczeli za nimi.
Za cmentarzem rozciągały się łąki - trawa była na nich ciemnokarmazynowa, a drzewa jaskrawożółte, jak na fotografii wydrukowanej niewłaściwą farbą. Pobiegli, od czasu do czasu oglądając się, czy umarli nie idą za nimi.
Po kilku minutach krzyk zamarł w oddali. Karrnazynowe pole zaczęło się wznosić. W końcu dotarli do grani. Spojrzeli z niej w dół, na dziwne, rozciągające się po drugiej stronie miasto. Wszystkie budynki były czarne i wznosiły się wysoko. Na ich tle migotały liczne światła, wyżej biegły drogi spacerowe, łączące budynki. Małe flagi trzepotały na wietrze. Wokół miasta krążyły jak szerszenie niewielkie samolociki. Miasto tykało odgłosem zegara jednostajnie odmierzającego czas.
 - Mechanizm - stwierdził Tebulot, odwróciwszy się do reszty. - Słyszycie? To wszystko to mechanizm.
Samena, która odwróciła się, dotknęła ramienia Xaxxy. On też się obejrzał i zaalarmował Kasyxa.
 - Idą za nami!
Spojrzeli za siebie na targane wiatrem karmazynowe pola. Cienką linią, rozpiętą od jednego do drugiego krańca horyzontu, zbliżali się umarli. Milczeli, idąc z prowokująco uniesionymi, gnijącymi głowami, po kolana w trawie, w zbutwiałych sukniach i garniturach.
 - Tebulocie - rzucił Kasyx. - To już nie jest imaginacja tego chłopca. To robota Yaomauitla. Masz pełny ładunek mocy?
Tebulot sprawdził skalę broni i przytaknął. Samena odpięła i nałożyła na palec wielogłowicowy grot. Xaxxa odsunął się o krok i przykucnął nieco, gotów do ataku.
W oddali rozległy się grzmoty i na nieboskłonie rozpięły się, jak długonogie pająki, błyskawice. Kiedy umarli zbliżali się, lunął deszcz. Duże, rzadkie krople tłustej wody szeleściły w trawie. Za plecami i nad głową Kasyx usłyszał wysokie tykanie - prawie natychmiast pojawiły się nad nimi, kołując, cztery małe samolociki z mechanicznego miasta. Ich śmigła lśniły w deszczu, a krótkie i grube czarne skrzydła walczyły z wiatrem.
Rozległ się jeszcze jeden odgłos. Darcie trawy. Spojrzeli pod nogi. Całe garście karmazynowej darni były rozrywane kościstymi dłońmi szkieletów, usiłujących wydostać się na świat. Piętnaście stóp od nich wysunęła się ponad trawę ręka, za nią zaś przegniła głowa, szczerząca zęby w trupim uśmiechu. Między szczękami, w oczodołach i nosie zalegała zbrylona ziemia. W końcu truchło wydarło się na powierzchnię, otwierając grunt jak śpiwór, wstało niepewnie i uniosło ślepą głowę w poszukiwaniu zapachu żywego ciała. Inna dłoń wyrosła spod ziemi tuż obok stopy Sameny. Potem następna. Wkrótce cały trawiasty grzbiet roił się od zbutwiałych rąk trupów, wygrzebujących się ze swoich mogił.
 - No tak - powiedział Kasyx. - To jest armia Yaomauitla. Umarli! Spójrzcie na nich!
Xaxxa pociągnął nosem.
 - Śmierdzą, że nie można gorzej. Tebulot uniósł i wycelował broń.
 - Gotowi? - zapytał Kasyx. - Jeśli dostaną nas w swe ręce, rozszarpią na kawałki.
Samena uniosła ramiona do strzału, gdy nagle zdrętwiała i odwróciła się, jakby coś usłyszała.
 - Co jest? - spytał Kasyx. Ale po chwili on również zobaczył.
Mechaniczne miasto przebudowywało się, zmieniało, przestawiało swoje elementy niczym gigantyczna dziecięca układanka, stukocząc przy tym i grzechocząc. Wznosiło się coraz wyżej, całe drogi przekręcały się i sczepiały w mosty; biurowce o kształtach piramid obracały się ze zgrzytem wokół swych osi i padały z hukiem w otwory rozwierające się na poboczach parkingów. Miasto rosło, przyciemniając niebo, które już i tak było mroczne. Wielkie konstrukcje budynków, autostrad, mostów wciąż lśniły światłami, pulsowały ruchem. Teraz jednak miasto miało kształt człowieka.
Wojownicy Nocy przypatrywali się chwiejnemu cielsku mechanicznego miasta. Po raz pierwszy, odkąd Springer wyposażył ich w moc Ashapoli i zbroje, które chroniły ich przodków, poczuli się bezradni.
W głowie miasta uniosły się powoli dwie powieki na rozjarzonych żółto ślepiach. Spadł na nich, podobny grzmotom głos, jak konwój ciężkich ciężarówek gnających ze wzgórza:
Odważyliście się przeciwstawić Śmiertelnemu Wrogowi, Yaomauitlowi, Pladze Kościoła! Zniszczyliście jego ukochane dzieci! Nie ma wybaczenia; nie ma miłosierdzia! Nic innego, jak tylko wieczne cierpienie, kara tortur piekielnych!
Z kolejnym rozdzierającym krzykiem martwe truchła ruszyły biegiem pod karmazynowe wzgórze, prosto na Wojowników Nocy. Były uzbrojone w hakownice, kosy i ostre odłamki szkła, które pobłyskiwały groźnie, gdy krzycząc unosiły je nad głowy.
 - Ognia! - wrzasnął Kasyx.
Tebulot padł na kolano i wystrzelił w jednej salwie oślepiający strumień energii, kierując ładunek za ładunkiem w ciasną ćwiartkę koła. Ciała skrzeczały i eksplodowały kolejno. Jedno z nich rozpadło się - głowa poleciała prosto na Wojowników, obracając się w powietrzu. Inne potoczyło się po trawie, niczym płonący krucyfiks.
Samena wymykała się zwinnie dłoniom, które wyrastały u jej stóp z trawy i za wszelką cenę usiłowały schwycić ją za kostki. Skrzyżowała ramiona, wystrzeliwując wielogłowicowy grot w niemal tuzin pobliskich ciał zmierzających w epileptycznych drgawkach w kierunku Kasyxa. Grot świsnął, płynąc na języku ognia, i oddaliwszy się na jakieś dziesięć stóp, wybuchnął tak, że każda z jego części ruszyła na poszukiwanie własnego celu. Biegnące trupy potykały się, traciły równowagę i padały.
Xaxxa poderwał się i mknąc po lśniącej ścieżce czystej energii, wzbił się wysoko ponad pole. Zawrócił w prawo, ulatując wyżej niż kiedykolwiek dotąd, jak myśliwiec u szczytu zwrotu bojowego. Potem runął z trzaskiem przez burzowe niebo, utrzymując kolanami równowagę, z twarzą skrytą za lustrzaną maską. Kasyx obrócił się, by zobaczyć, jak Xaxxa przemyka tuż nad głowami tyraliery ciał, zawraca i atakuje trupy całą swoją mocą.
Tym razem był tak szybki, że pozostali Wojownicy Nocy ledwo mogli go dojrzeć. Przeszedł wzdłuż szeregów w nieustającym kłębowisku rąk i nóg. Trupy padały niczym ścięte zboże, jeden za drugim. Obaliwszy trzydziestu lub czterdziestu przeciwników, Xaxxa wzniósł się i zawrócił, by zaliczyć jeszcze paru.
Podczas ostatniego przelotu wzdłuż szeregu ciągnął za sobą grzmot towarzyszący przekraczaniu bariery dźwięku, narastający, nabrzmiewający, urastający do donośnego „bang” i zamierający gwałtownie. Musiał lecieć z szybkością większą niż tysiąc kilometrów na godzinę.
Tebulot przestawił broń na ogień pojedynczy, rażąc za każdym strzałem tylko jedno ciało, za to celnie i skutecznie. Samena sięgnęła po groty młócące. Podczas lotu otwierały się, uwalniając elastyczne druty z ciężarkami na końcach, które owijały się wokół szyi trupów i odcinały błyskawicznie głowy, rozrzucając je nad łąkę jak szare dynie.
Kasyx obejrzał się. Mechaniczne miasto powracało z wolna do poprzedniej postaci, ulice z hałasem stawały się na powrót ulicami, a budynki budynkami. Niemniej już sama manifestacja mocy Yaomauitla była dla nich ciężką próbą. Znajdowali się teraz na jego terytorium, walczyli we śnie, którym on rządził. Kasyx poczuł się jak z góry skazany na porażkę, pobity, zdolny do działań nie bardziej skutecznych niż szarpanina muchy w pajęczej sieci. Walka - owszem; zmagania - jak najbardziej, lecz żadnej prawdziwej szansy na uwolnienie się bez szwanku.
Coraz więcej bladych, robaczywych ciał z ziemią we włosach wydostawało się spod gruntu - więcej niż mógł zastrzelić Tebulot; więcej niż mogła grotami porazić Same-na czy roztrzaskać Xaxxa.
 - Do tyłu! Cofamy się! Jest ich zbyt wielu! - krzyknął Kasyx.
Wystrzelili jeszcze parokrotnie. Ciała zapłonęły, zaskrzeczały i padły na trawę, skwiercząc jak wypalające się świece. Za nimi pojawiły się jednak następne, blade, rozwrzeszczane; przepychający się tłum, który samą ilością przytłaczał Wojowników Nocy. Wszyscy czworo przekroczyli grań i ruszyli biegiem w dół, ku mechanicznemu miastu. Za nimi zaroili się na grzbiecie wzgórza umarli, wykrzykując aż pod niebo swoją wściekłość i ból.
Wojownicy Nocy zdołali dobiec do połowy zbocza, gdy pojawiły się trupy okrążające ich z boków. Tebulot potknął się i zahamował wystrzeliwując silny strumień energii najpierw w lewo, potem w prawo. Przybyło płomieni. W powietrzu zawirowały oderwane, jakby błagające o zapomnienie ręce. Miejscami płonęła trawa, umarli jednak przechodzili przez ogień, nawet jeśli ich ubrania zajmowały się płomieniami.
Wojownicy Nocy pędzili galopem. Zbocze przechodziło łagodnie w rozległą, szarą i posępną równinę, na której miejsca spopielone poprzedzielane były kępami dzikiej tymotki. Dalej rozciągało się już mechaniczne miasto. O pół miii od nich mknął po cynowych szynach pociąg z jasno oświetlonymi oknami wagonów, a za nim wznosił się mechaniczny żuraw, tykający głośno przy każdym poruszeniu.
Stopy ich zapadały się w pył, lecz byli coraz bliżej zwalistej bryły miasta. Jednak Kasyx, obejrzawszy się stwierdził, że mieli małe szansę, by do niego dotrzeć. Armia martwych zbiegała już ze wzgórza, udało się jej okrążyć niemal całkowicie Wojowników Nocy z lewej flanki, niebawem mieli uczynić to samo z prawej.
Kasyx zahamował raptownie. Pozostali przebiegli jeszcze parę kroków i odwrócili się.
 - O co chodzi? - spytała Samena. - Kasyxie, wszystko z tobą w porządku?
 - Ależ robimy z siebie głupców! - zawołał Kasyx.
 - Popatrzcie sami, jak ładnie biegniemy! Robimy dokładnie to, czego chce od nas Yaomauitl!
 - A co niby innego mamy robić? - zirytował się Xaxxa,
 - To jest armia!
 - Tak, Xaxxo, lecz my również nią jesteśmy! Przynajmniej jak długo walczymy razem.
 - Co chcesz przez to powiedzieć? - odezwał się Tebulot.
 - To, co sam już kiedyś powiedziałeś. Musimy walczyć razem jak równi sobie. Walczmy więc.
Czoło armii martwych było tylko pięćdziesiąt stóp od nich. Tebulot uniósł broń i wystrzelił ładunek, który eksplodując powalił siedem trupów.
 - Zrobimy tak - powiedział szybko Kasyx. - Wyślę pole siłowe, by przyciągnąć ich wszystkich bliżej. Xaxxo, ty wzlecisz nad ich tyły i tam pozostaniesz. Potem Tebulot wystrzeli w ciebie ładunki, które ty odbijesz swoim ekranem prosto w ich tylne szeregi. Samena tymczasem będzie ich skubać od frontu.
Tebulot nie miał zbyt mądrej miny, lecz Kasyx dodał:
 - Przepraszam, może znów zaczynam się rządzić. Ale jeśli się pospieszymy, powinno to dać rezultaty.
 - Kupuję - stwierdził Xaxxa.
 - Wolę już walczyć, niż uciekać - poparła go Samena. - A tamtemu miejscu nie ufałabym ani trochę - skinęła w kierunku mechanicznego miasta.
 - Zatem załatwmy ich, zanim oni załatwią nas - podsumował Kasyx.
 - O Boże - zmartwiła się Samena. - Ty też oglądałeś „Posterunek przy Hill Street”?
 - A co to jest, u licha, „Posterunek przy Hill Street”? - zmarszczył brwi Kasyx.
Xaxxa przybrał charakterystyczną dla siebie pozycję i pomknął ponad głowami zbliżających się szybko wrogów. Tebulot przyjął od Kasyxa dodatkową porcję energii i przyklęknął z bronią przy ramieniu, gotów do otwarcia ognia. Samena uzbroiła swój palec w następny grot młócący.
Kasyx stanął za nimi. Rozpostarł ramiona i zamknął oczy w głębokim skupieniu, jego zbroja ożyła siecią wyładowań. Najbliższa niego Samena słyszała niski pomruk generatora oznaczający, że Kasyx uaktywnił całą swoją moc.
Gdy był już gotów, rozłożył palce i rozedrgana płaszczyzna czystej elektryczności spłynęła na obie strony jak niesamowita peleryna, rozciągając się coraz dalej i szerzej, aż dosięgła przeciwników, którzy usiłowali zajść ich z boków. Z początku ciała runęły prosto na nią, potem zaskrzeczały, zakręciły się i eksplodowały w płonące strzępki. Następne szeregi zawahały się i przebierając nogami, popychając się w panice i krzycząc jeszcze głośniej rzuciły się do odwrotu.
Część z nich usiłowała wrócić na wzgórze, Tebulot jednak posłał szybko Xaxxie ładunek energii, ten zaś zanurkował, zakręcił i odbił go w deszczu iskier swą ścieżką energetyczną. Ładunek trafił w ciała niczym deszcz rozgrzanych do czerwoności sztyletów wbijających się w dojrzały ser. Trupy zapłonęły, runęły i popękały na kawałki.
Kasyx z wolna zbliżał dłonie tak, że wysyłany przez niego strumień energii zaczął zamykać wrogów między dwoma barierami. Używał pełnej mocy i wiedział, że nie będzie mogło to trwać długo, lecz był to jedyny sposób, by zniszczyć armię Yaomauitla szybko i całkowicie.
Wkrótce też skrzeczące truchła spędzone zostały w podłużnie ustawioną gromadę o szerokości kilkunastu stóp. Wkoło płonęły porozrzucane na pylistej równinie ciała. Trupy zawodziły, płakały i rzucały się w rozpaczy. Były martwe, owszem, ale skoro zawiodły Yaomauitla, mogły spodziewać się kary wymierzonej ich duszom. Nie bały się już samej śmierci, lecz zesłania do wiecznej nicości. Yaomauitl był do tego zdolny. Ludzki lęk przed nią jest strachem największym z możliwych.
Tebulot strzelał raz za razem, a Xaxxa wywijał w powietrzu pętle, zawroty i odbijał wszystkie ładunki rozdzierające trupy jak błyskawice. Samena stała z wymuszoną pewnością siebie naprzeciw szeregów i raziła przeciwników, rozrywając ich na strzępki salwami dziwacznych grotów, wyposażonych w druty i mnogość haczyków oraz takich, które eksplodowały w ciele, przemykały na wylot do następnego, wybuchały drugi raz i trafiały jeszcze trzecie.
Jedno z ciał, wyższe, mocniejsze i mniej przegniłe od reszty, chociaż spod skóry wyglądało mu pół nagiej kości szczeki, wydostało się z płonącego tłumu armii Yaomauitla i kuśtykając ze wzniesionymi dłońmi ruszyło ku Samenie.
Samena nałożyła na palec prosty grot, wycelowała i szybkim „zap!” trafiła go w sam środek czoła. Trup zachwiał się i zatoczył, lecz nie ustał w kulawym marszu. Sięgnęła po kolejny grot, upuściła go jednak w popiół.
 - Sameno! - krzyknął Kasyx.
Z chrapliwym okrzykiem trup rzucił się na Samenę, ścisnął ją w przegniłych ramionach i uniósł, usiłując złamać jej kark. Krzyknęła z bólu, okładając pięściami ręce napastnika, lecz choć zdołała oderwać wielkie fragmenty przegniłego ciała, trup trzymał ją mocno i ściskał coraz zapalczywiej. Kasyx czuł jego smród, z obrzydzeniem zauważył, że ilekroć trup wzmagał nacisk, wyciekała z niego żółtoszara ropa.
 - Tebulocie! - zawołał. Ten odwrócił się błyskawicznie, nie mógł jednak strzelać, by nie trafić Sameny. Xaxxa, który przelatywał nad pozostałością armii trupów, spojrzał zdziwiony, dlaczego Tebulot przestał zasilać go w energię. W mgnieniu oka zrozumiał sytuację. Zawrócił, zatrzymał się i nabierając szybkości ruszył przez pole walki, stopami naprzód, przechylając się do kąta czterdziestu pięciu stopni.
Trup ściskał Samenę, zaciskając coraz mocniej trędowate dłonie na jej gardle i przeginając kark, aż zaczęła, zwijać się z bólu. Kasyx pomyślał, że Xaxxa próbuje dokonać rzeczy niemożliwej. Chciał już powstrzymać go, kazać odstąpić, nie ryzykować. Ten jednak precyzyjnie wymierzył swój lot i jednym uderzeniem stóp strącił głowę z ramion trupa tak, że poleciała, tocząc się i koziołkując przez pył i tymotkę o całe sto stóp dalej.
Z karku trupa wytrysnęła żółtoszara fontanna, potem zakręcił się w miejscu i opadł na kolana, zwalniając wreszcie uścisk. Legł na ziemi, szarpnął się po raz ostatni i znieruchomiał.
Samena wstała na równe nogi. Trzęsła się i była blada, zdołała jednak posłać Kasyxowi szybki uśmiech ulgi. Była już raz porwana przez diabła i wiedziała, do czego jest zdolny. Nic, nawet oszalałe zwłoki, nie mogło się z tym równać.
Kasyx zwinął swe pole siłowe i cała czwórka zlustrowała zasiane trupami pole, dobijając gdzieniegdzie poruszające się jeszcze zwłoki. Broń Tebulota była niemal całkowicie rozładowana. Rozglądając się po równinie, wszędzie widział leżące ciała, były ich ponad trzy setki. Wiedział, że oto Wojownicy Nocy odnieśli zwycięstwo nad siłami ciemności.
Wiatr nawiewał popiół na trupy, targał strzępami ich pogrzebowych szat. Za parę dni zostaną ponownie pogrzebane - tym razem na zawsze.
 - Sądzę, że powinniśmy się za nich modlić - stwierdził Kasyx. - To byli tylko zwykli ludzie, tacy jak my.
Tebulot zbliżył się do niego.
 - A teraz poszukamy grubej ryby, co? Yaomauitla. Kasyx spojrzał na mechaniczne miasto. Przybrało kształt wielkiego, leżącego człowieka, zmieniało się jednak nieustannie, przemontowywało. Najwyraźniej chłopiec, który je wyśnił, był zmęczony i przestraszony. Autostrady odłączały się sekcjami i przyłączały, tworząc nowe ciągi. Wieże i iglice wznosiły się i opadały jak szpulki staromodnych maszyn do szycia, oświetlone pociągi furgotały wypadając z tuneli i chowając się w nich. Mechanizm tykał i pogwizdywał.
Samena podeszła do nich. Pióra na jej kapeluszu miotały się na wietrze.
 - Yaomauitl jest tam - powiedziała, wskazując ręką miasto. - To miasto zostało zbudowane ze zgromadzonych w jednym miejscu wszystkich rzeczy, których ten chłopiec się boi. Ze wszystkiego, co potrafi sobie wyobrazić. Widzieliście, jak rosło, jak zmieniało kształty. To miasto jest Yaomauitlem, a Yaomauitl jest tym miastem.
Tebulot stanął po prawicy Kasyxa, który położył rękę na jego ramieniu, by odnowić ładunek Opiekuna Maszyny.
 - Co robimy? - spytał Tebulot. - Będziemy wysadzać całe miasto?
 - Czy nie spowodowałoby to uszkodzeń w umyśle chłopca? Z punktu widzenia psychologii usunięcie wszystkich jego najgorszych lęków może być niebezpieczne - powiedziała Samena.
 - Nie wiem - odparł Kasyx. - Zresztą, to akademicki spór. Nie mamy dość mocy, by zniszczyć całe miasto.
 - Yaomauitl ma serce, prawda? Jak wszyscy? - spytał Xaxxa.
Kasyx przytaknął.
 - Myślę, że możemy to założyć, skoro jego niedorostki miały budowę podobną do urodeli.
 - Do czego?
 - To rodzaj istoty dwudysznej, przypominającej salamandrę. Taka jaszczurka albo syrena, ssak podobny do jaszczurki, tyle że bez nóg.
 - No dobrze - rzekł Xaxxa. - Skoro diabeł ma serce, to możemy pójść do miasta i znaleźć je, prawda? I rąbnąć go w najczulszy punkt.
Tebulot sprawdził skale broni.
 - To zdaje się mieć sens - powiedział. - Zresztą, skoro nie mamy dość siły, by zniszczyć całe miasto, nie ma wyboru.
Samena przytaknęła.
 - Też tak myślę. Nie zostało nam, zdaje się, zbyt wiele czasu?
 - Pytanie tylko, jak uda nam się znaleźć serce? - zastanawiał się Kasyx.
Samena uzbroiła wskazujący palec w grot, który był zdolny eksplodować po wniknięciu w ciało, jak harpun do polowań na wieloryby.
 - Znajdę je - powiedziała. - Myślę, że od czasu, gdy diabeł trzymał mnie w niewoli, mój nos wyczulił się idealnie na zapach Yaomauitla i jemu podobnych.
Zeszli z równiny popiołu, zostawiając za sobą pokonaną armię martwych, i zagłębili się w peryferie mechanicznego miasta. Niebo nad ich głowami zaniosło się kolejną burzą, błyskawice przeskakiwały od chmury do chmury. Zanim doszli do pierwszych budynków, zaczął padać deszcz, który nadawał połysk drukowanym na cienkiej blasze chodnikom i pokrywał wilgocią podobne ściany. Wojownicy Nocy szli ostrożnie wąską uliczką, trzymając broń w pogotowiu. Przeszli pod mostem kolejowym. Przemykał po nim z blaszanym łoskotem pociąg, którego światła odbijały się na dachach.
Samena przytknęła palce do czoła. Zamknęła oczy.
 - Tędy - rzuciła, skręcając w lewo.
Poszli za nią wąską aleją między budynkami najeżonymi kółkami zębatymi, sprężynami i tykającymi zapadkami. W powietrzu unosił się silny zapach oliwy, połączony z wonią cyny.
 - Czujecie? - zapytał Kasyx. - Pamiętam samochód wyścigowy na kluczyk, który pachniał dokładnie tak samo. Jezu, byłem sześcioletnim dzieciakiem, gdy się nim bawiłem! I czuję się, jakbym znowu miał sześć lat.
Jak dotąd, nie spotkali nikogo z mieszkańców miasta. Aleja skończyła się, wyszli na słabo oświetloną ulicę z cynowej blachy, na której kłębiły się zabawki: tramwaje, autobusy i samochody; wszystkie duże jak prawdziwe. Zgrzyt sprężyn i zębatek przytłaczał ich, nieustannie rozlegał się pisk trących o siebie polakierowanych, metalowych powierzchni. Autobusy i tramwaje były zatłoczone, ich pasażerami byli jednak wymalowani na oknach, pusto uśmiechający się ludzie. Kierowcy wyobrażeni byli na przednich blaszanych szybach en face, w bocznych okienkach z profilu.
 - To niesamowite - rzekł Xaxxa, gdy mijali sklep rzeźniczy, w którym kawałki mięsa zostały po prostu nadrukowane na tylnej ścianie za kontuarem, oraz sklep spożywczy, podobnie udekorowany reklamami „Wheaties”, „Come Brown Rice” i „Rinso”.
Mżawka, drżąca w świetle ulicznych latarni, tworzyła wokół każdego z nich świetlisty krąg. Idąc mokrym chodnikiem Kasyx zaczynał rozumieć, że oto zwiedzają kolekcję dziecięcych wyobrażeń, które znikają z pola widzenia wraz z wejściem w dorosły świat, lecz żyją nadal, utajone, gdzieś na peryferiach snów.
Miasto było wyobrażeniem chłopca tylko w tym sensie, że ucieleśniało odrębne lęki. To Yaomauitl zebrał je razem i zbudował z nich tę konstrukcję. On sam mógł przybrać dowolną formę, dowolną postać. To właśnie miała na myśli Samena, mówiąc, że Yaomauitl jest właśnie tym miastem.
Wojownicy Nocy podążali za Samena, przemierzając uliczkę za uliczką, przechodząc po wąskich mostach i przemykając przez tajemnicze zakamarki, przecinając ciche place i zgiełkliwe dworce. Błądzili tak w deszczu prawie dwadzieścia minut, nim Samena uniosła dłoń.
 - Teraz słychać je wyraźnie!
Nastawili uszy. Miała rację. Spod zgrzytów, dzwonienia, stukotu i szczebiotu ruchu ulicznego wybijał się jeszcze jeden mechaniczny dźwięk: gardłowe „ka-czug, ka-czug...” Był to odgłos wydawany przez masywny zegar z rozkołysanym wahadłem. Ten zegar był sercem miasta. Zegar lęków, dokładnie taki jak te, które górują nad pełnymi ech wielkimi salami, przestronnymi sieniami; których wahadła kołyszą się w tę i z powrotem, od ściany do ściany, energicznym, mrocznym łukiem.
Wspięli się wąskim mostem wysoko ponad poziom miasta. Setki stóp pod sobą widzieli światła mechanicznych samochodów i autobusów, nikły blask ulicznych latami. Blada tarcza zegara na wieży wskazywała prawie wpół do piątej, a zatem faza głębokiego snu nie mogła już potrwać długo. Wraz ze świtem śpiący zacznie się wiercić, jego umysł przepłynie wolno w etap urywanych, płytkich snów, a to przepełnione złem mechaniczne miasto po wsze czasy utonie w mroku.
 - Tam! - Samena wskazała przed siebie.
Most wiódł do łukowatego tunelu na sześćdziesiątym szóstym piętrze stalowoszarego drapacza chmur. Z drugiej strony budynku widać było balkon z blaszanymi barierkami. Przebiegli przez tunel, wyłonili się po przeciwnej stronie i podeszli do krawędzi balkonu.
Przed nimi, z czarnej rozpadliny budynków miasta wyrastała masywna żelazna rama, wewnątrz której powoli i niewzruszenie tykał mechanizm odmierzający minuty nocy. Z jego centrum wystawało kołyszące się wahadło, dłuższe niż sto stóp, które zamiast ciężarka na końcu zamontowane miało śmiertelną maskę mężczyzny z brodą kozia, wycyzelowaną w poczerniałym brązie.
 - Serce Yaomauitla - oznajmiła Samena.
Tebulot otarł z wizjera swojego białego hełmu krople deszczu.
 - Sądzisz, że mamy dość energii, by to zniszczyć? - spytał Kasyxa.
Kasyx odpowiedzią* mu podniesieniem kciuka.
 - Jeden cios przy maksymalnej mocy powinien to załatwić. Wyceluj w kotwicę.
Kotwicą był kawałek metalu o kleszczowym kształcie, który obracał się przy każdym poruszeniu wahadła o jeden ząb. Gdyby ta zapadka została zniszczona, tryby zaczęłyby obracać się swobodnie, zwalniając uchwyt utrzymujący stutonową przeciwwagę, która jak wielki stalowy kloc wisiała dwieście stóp pod nimi.
Tebulot oparł maszynę na ramieniu. Kasyx stanął za nim i położył obie ręce na jego barkach, przekazując mu maksymalną ilość energii Ashapoli. Skala rozjarzyła się biało, przekraczając pełny ładunek. Broń mruczała głośno, gotowa do użycia. Samena i Xaxxa przyglądali się temu z dwóch końców balkonu, czuwając, by nikt im nie przeszkodził.
 - Gotowy? - spytał Kasyx. - A zatem, w święte i mroczne unię Wojowników Nocy: Zabij go!
Tebulot wystrzelił. Rozległo się świdrujące w uszach „zzhhhwaaappp” i długi strumień skondensowanej energii wystrzelił z lufy maszyny. Nie wzięli jednak pod uwagę siły i przebiegłości Yaomauitla ani tego, że przecież spodziewał się ataku. W chwili, gdy strumień energii podążał w kierunku masywnego mechanizmu zegara, rozległ się metaliczny szczęk i ze środka zostały wyrzucone w powietrze roie kawałków metalu, zasłaniając sam, mechanizm jak stado gołębi lub kłębowisko pszczół. Strumień energii uderzył jeden z kawałków, płytka jednak odbiła go w eksplozji iskier, potem następna i następna, i jeszcze jedna, wszystko przy akompaniamencie syku i trzasku, jakiego nigdy dotąd nie słyszeli.
Gdy strumień uderzył w rykoszetowych fajerwerkach w ostatnią płytkę metalu, skierowany został nieszkodliwie w niebo i zniknął w podstawie gnanych wiatrem chmur. Same płytki, dymiące i pokiereszowane, opadły w głębię, ku mechanicznemu miastu, odbijając po drodze promyki światła. W końcu osypały się z grzechotem na tory i rusztowania.
Wojownicy Nocy byli tym kompletnie zaskoczeni. Stali na balkonie, spoglądając na gargantuiczny zegar, który nie przerwał swego „ka-czug, ka-czug...”, i tym razem wiedzieli, że przegrali.
 - No tak - oznajmił Kasyx. - Nie mamy już prawie mocy! Wyrywajmy z tego snu, najszybciej jak się da!
W tym momencie drapacz chmur, na którym stali, zaczął się zniżać, podczas gdy pozostałe budynki i wieże rosły. Spojrzeli w dół. Budynek gładko i szybko chował się w gruncie, oświetlone okna znikały piętro za piętrem; biała, wysoka wieża tuż obok zaczęła rosnąć ku niebu tym samym jednostajnym ruchem. Wszędzie dokoła mosty i wiadukty kołysały się, łączyły bez najmniejszej nawet przerwy w ruchu mechanicznych pociągów i samochodów. Między budynkami spływały błyskawice, oświetlając na mgnienie oka chaos montażu, demontażu i odradzania się struktur, zmianę rzeźby terenu.
Gdy sześćdziesiąte szóste piętro wieżowca zbliżyło się do ziemi, Wojownicy Nocy cofnęli się do schronienia, którym był teraz tunel. Balkon zniknął we wnętrzu budynku, który cały pogrążył się w dopasowanym, stalowym futerale. Przed ich oczyma przesuwała się teraz rozpędzona płaszczyzna metalu, jakby jechali windą. Potem budynek zwolnił, zasyczał i zatrzymał się drżąc lekko. Balkon wysunął się znowu ku rzędowi schodów.
W dole panowała cisza. Byli w głębokiej, metalicznej grocie trochę tylko wyższej niż oni sami. Ostrożnie zeszli po schodkach i rozejrzeli się wokoło. Kasyx użył swego hełmu, by rozświetlić okolicę. Widzieli cieniste przejścia i masywne kolumny; grube, czarne przewody elektryczne zwisały ze sklepienia jak węże boa.
Kasyx rozejrzał się po pomieszczeniu.
 - Nic tu nie ma - powiedział. - Jesteśmy głęboko pod powierzchnią. Powiedziałbym, że to obszar służb konserwacyjnych tego snu.
 - Kończymy tę noc? - spytała niepewnie Samena.
 - Chyba tak - odparł Kasyx. - Tebulocie? Xaxxo?
 - Powiedzmy to sobie otwarcie - odezwał się Xaxxa. - Tym razem nas załatwił, następnym rąbniemy cwaniaczka w najczulsze miejsce.
Tebulot uniósł dłoń na znak zgody. Walczył dzisiaj ciężko, ręce bolały go od szarpnięć maszyny. Wyglądał na zmęczonego. Kasyx cofnął się zatem o krok i uniósł dłonie, by wyrysować w powietrzu ośmiokąt.
 - Wrócimy jeszcze, by walczyć z Yaomauitlem - powiedział.
Samena, Tebulot i Xaxxa odpowiedzieli mu odważnie pozdrowieniem Wojowników Nocy.
W tej samej chwili usłyszeli dochodzący gdzieś z najciemniejszej niszy jaskini zgrzytliwy, brzęczący dźwięk. Kasyx rozejrzał się po kątach, rzucając swym hełmem smugi światła. Zmęczony Tebulot uniósł broń. Samena odpięła z podzwaniającej jej u pasa kolekcji jeden grot.
 - Co u diabła? - spytał zaniepokojony i zdenerwowany Tebulot.
Odpowiedź przyszła sama. Z ciemności wyjechało, okrążając ich ze wszystkich stron, jedenaście gigantycznych machin. Wszystkie skierowały się prosto na nich, z tym samym, wspólnym dla mechanizmów zgrzytem. Każda machina była inna, chociaż zbudowano je z takich samych kółek, zębatek, poruszających się sprężyn, blach i kół wieńcowych. Diabelska maszyneria, której jedynym celem było rozszarpać lub okaleczyć każdego, kto znalazłby się na jej drodze.
Xaxxa natychmiast odbił od reszty po świetlistej ścieżce, która rozjaśniła całe wnętrze groty. Pochylił tor lotu i zawrócił trzymając nisko głowę, by nie uderzyć o sklepienie, i wymierzył jednej z maszyn kopnięcie w boczną ściankę. Pierwszy cios nie podziałał, wytrącił jedynie na chwilę maszynę z równowagi. Xaxxa okrążył ją jednak, zniżył lot i obiema stopami rąbnął ją w sarno zwieńczenie.
Maszyna zachwiała się na kołach i przez sekundę Kasyx był przekonany, że zaraz wróci do równowagi i ruszy do przodu. Po chwili jednak pęd jej trybów sprawił, że przechyliła się na bok, by w fontannie kół zębatych i obracających się wciąż osi roztrzaskać się o podłogę.
Samena wybiegła naprzód, przekoziołkowała między dwiema maszynami i wystrzeliła dwugłowicowy grot. Każda z głowic ciągnęła za sobą długi, cienki przewód ze splecionej stali. Przewody te, dostawszy się do wnętrza mechanizmów, zablokowały je od razu. Obie machiny stęknęły, ugięły się i zatrzymały z jękiem sprężyn.
Tebulot wypuścił kilka drobnych ładunków, niszcząc jedną maszynę. Kolejne celne strzały sprawiły, że inna zaczęła krążyć po grocie, gubiąc przy tym śrubki, sworznie i kawałki konstrukcji nośnej.
 - Cofnijcie się! - krzyknął Kasyx. - Uciekajmy stąd! - Uniósł już ramiona, by raz jeszcze spróbować wyrysować ośmiokąt, Samena krzyknęła jednak:
 - Za tobą! Kasyxie! Za tobą!
Kasyx usłyszał maszynę, zanim ją zobaczył. Uszy nagle wypełniło mu furgotanie obracających się tuż za nim kół. Odwrócił się i zobaczył, że jedna z maszyn najeżdża na niego. Usiłował jeszcze odsunąć się, lecz ząb jednego z kół schwycił go za kostkę i nagle jego noga znalazła się do połowy między trybami i sprężynami. Krzyknął z bólu, skoczył na wolnej nodze i spróbował rozpaczliwie odepchnąć ciągnącą go za sobą ramę.
Gdyby nie miał zbroi, jego noga zostałaby kompletnie zmasakrowana. Zębatki miażdżyły nagolennik, zrywały rzemienie przy butach. Machina wyła głośno, usiłując swoimi kołami wieńcowymi wciągnąć go w głąb, zębatki tymczasem grzechotały o nakolannik i ochraniacze. Zacisnął zęby i zaparł się o konstrukcję nośną. Czuł, jak napinają się mięśnie, a po twarzy pod hełmem spływa strugami pot. Uwięziona noga piekła jak przypalana i wiedział, że jeśli choć aa chwilę zwolni uścisk, zostanie wciągnięty do środka mechanizmu i zginie.
Mógł użyć ostatków mocy, by unieszkodliwić machinę. Lecz gdyby to zrobił, zabrakłoby już energii na powrót do realnego świata. Zostaliby uwięziem w mechanicznym mieście do końca jego istnienia, a potem, wraz z obudzeniem się chłopca, zniknęliby na całą wieczność.
 - Kasyxie! - wołała biegnąca mu na pomoc Samena.
 - Wracaj! - krzyknął. - Nie podchodź za blisko! Pojawili się również Xaxxa i Tebulot, którzy pomimo ostrzeżeń i protestów Kasyxa złapali go pod ramiona, pomagając mu stawiać opór żarłocznej maszynie.
 - Zostawcie mnie! - zażądał Kasyx. - Mogę... wyrysować ośmiokąt... potem będziecie mogli - na rany Chrystusa, zostawcie mnie!
 - Tu nie ma miejsca na męczenników, stary - powiedział Tebulot. - Trzymaj się. Sameno, weź jeden z tych swoich drutów i ucisz to żelastwo.
Samena podeszła bliżej i wystrzeliła z minimalnego dystansu. Drut niesiony przez grot owinął się na trybach szybko i ciasno, mechanizm zatrząsł się, warknął i zatrzymał.
 - Dobrze - powiedział Tebulot. - Xaxxo, zobacz, czy nie mógłbyś odwalić tych trybów.
Wspierając się na ramie maszyny, Xaxxa wymierzył kopniaka w zębatki. Raz, i jeszcze raz, i znowu. W końcu osadzenie osi puściło i trzy zębatki potoczyły się po ziemi. Xaxxa kopnął raz jeszcze i noga Kasyxa była wolna.
Odsunęli Strażnika Mocy od maszyny. Jego noga skręcona była pod dziwnym kątem, skóra pobielała z bólu.
 - Połóżcie go na chwilę - powiedział Tebulot, lecz Kasyx gwałtownie zaprotestował.
 - Nie, nie! Uciekajmy! Zbierzcie się tylko wkoło mnie i ruszamy!
Zrobili, co kazał. Podeszli blisko, podpierając go tym razem, zamiast jedynie trzymać się za ręce. Kasyx wyrysował w powietrzu iskrzący się błękitny ośmiokąt, uniósł go w górę. Słyszeli jeszcze odgłosy następnych mechanizmów usiłujących ich upolować, Yaomauitl jednak przegapił już swą szansę. Ośmiokąt opadł na ich głowy, a wraz z dotknięciem podłoża przeniósł ich z powrotem do sypialni chłopca.
Dom pogrążony był już w ciszy, światła wygaszone. Słońce poróżowiło z lekka niebo nad górami Santa Monica. Chłopiec musiał rzucać się we śnie, leżał bowiem teraz spocony i odkryty, w zmiętej piżamie, jedną rękę zwieszając poza krawędź łóżka.
Kasyx skrzywił się z bólu i omal nie upadł.
 - Jezu! To boli - powiedział przez zaciśnięte zęby.
 - Odprowadzę cię do domu - powiedział Tebulot. - Wszystko powinno się uspokoić, gdy tylko znajdziesz się w swoim ciele.
Samena ujęła jego dłoń.
 - Uważaj, Kasyxie. Zadzwonię do ciebie, gdy tylko będę mogła.
Xaxxa objął go ramieniem i spojrzał mu w oczy, kiwając przy tym lekko głową. Wyraził tym więcej, niż dałoby się powiedzieć.
Jesteśmy braćmi, jesteśmy przyjaciółmi, walczyliśmy razem, razem się bawiliśmy. Nieważne, że ja jestem czarny i młody, a ty stary i biały. Jesteśmy Wojownikami Nocy i gdy potykamy się z diabłem, stanowimy jedność.
Samena z Xaxxą unieśli się i przelecieli przed dach, znikając w oddali. Tebulot ze wspartym na ramieniu Kasyxem wzniósł się powoli ponad kanionami Beverly Hills.
Droga do Del Mar była długa, wiał jednak ciepły wiatr, poranek był słoneczny, a Tebulot miał dość siły dla nich obu. Przeniósł Kasyxa ponad San Juan Capistrano, San Clemente i Cardiff-on-Sea, tak ostrożnie, powoli i troskliwie jak rodzony syn.
Nikt nie widział ich przelotu. Słońce świeciło zbyt jasno, a ich widma były przejrzyste jak skrzydła ważki i tak ciche jak miła myśl. Nieśli ze sobą jedyną i ostatnią nadzieję na powrót Śmiertelnego Wroga Yaomauitla do wiązowego więzienia w Meksyku.

18

Jennifer obudziła się w środku nocy ociekając potem. Znów śniła ten sen, sen, w którym diabeł leżał na niej, rozpychając jej nogi i szepcząc do ucha: „Teraz będziesz moja”. Sen wracał dwa, trzy razy w tygodniu od czasu, gdy spotkała w supermarkecie Bernarda, i zawsze wracał tak samo. Ciężar ciała, szorstkość sierści, smród oddechu.
Jednak tej nocy było inaczej. Obudziła się, zaciskając palce na skłębionym prześcieradle, spocona, roztrzęsiona. Tej nocy czuła coś jeszcze. Coś poruszało się w jej brzuchu. Dziwny, śliski ruch, połączony z silnymi mdłościami, które nie chciały ustąpić. Leżała teraz w ciemności obok śpiącego Paula, za jedyne towarzystwo mając zielone oczy zegara z wyświetlaczem. Próbowała sobie przypomnieć, czy nie jadła za dnia czegoś, co mogłoby jej rozstroić żołądek. Sok owocowy na śniadanie? Omlet z pomidorem i ziołami, który podano na lunchu u Sandry? Czy polędwica cielęca, którą przygotowała Paulowi na obiad?
Zwykle, gdy czuła nudności, oznaczało to, że coś jej zaszkodziło. Te mdłości były jednak inne. Ciążyły jej na żołądku, wracając falami, jakby nie mogła, mimo prób, strawić czegoś na wpół przeżutego. Rządziły się własnym życiem.
Leżała tak jeszcze, pocąc się, przez pół godziny. Niebo za szczelnie zaciągniętymi zasłonami zaczynało jaśnieć. Miała wielką ochotę, by wstać, odciągnąć story i przygotować sobie filiżankę gorącej herbaty cytrynowej. Paul jednak spał lekko, byle co mu przeszkadzało, a po pięciu dniach spędzonych pracowicie w Denver, gdzie próbował sfinalizować transakcję z Trianonem, potrzebował odpoczynku. Leżała zatem sztywno, zaciskając kurczowo palce na prześcieradłach, pocąc się i starając stłumić ów śliski, powracający ruch w swoim wnętrzu, broniąc się przed popadnięciem w rozpacz.
Powoli przesunęła rękę i położyła dłoń na nagim brzuchu. Mięśnie, które czuła, reagowały prawidłowo. Ale to nie była sprawa mięśni brzucha, czuła to zbyt głęboko, a te powolne ruchy nie przypominały w niczym perystaltyki jelit.
Nagie dotarło do niej, że kiedyś doznawała czegoś podobnego. Nie zdarzyło się to już później. Chodziło o czas, gdy oboje z Paulem byli biedniejsi, chociaż szczęśliwsi, i mieszkali na trzecim piętrze w domu przy Santa Mcnica Boulevard, tuż obok meksykańskiej restauracji. Chcieli wówczas mieć rodzinę, a Paul nie zaangażował się jeszcze tak silnie w sprawy promocyjne i nie przejmował się aż tak swa pozycją w przemyśle produkującym klimatyzatory.
Pamiętała to szczęście. Pamiętała blask słońca. Pamiętała dzień, w którym wróciła od doktora i powiedziała Paulowi. że zostanie ojcem.
Pamiętała dzień, w którym to wszystko się skończyło. Ból, skurcze porodu, rozmazane twarze w szpitalu. Usłyszała płacz, tylko raz, krótki i urywany. Za młode, zbyt słabo rozwinięte, by przeżyć. Paul trzymał jej dłoń. Matka przyniosła jej cukierki orzechowe.
Teraz - to samo uczucie. To powracające falami parcie i ruch. To samo lub prawie to samo. Nie miała pojęcia, jak to mogło być możliwe. Brała regularnie tabletki, a na dodatek Paul wyjeżdżał tak często i na tak długo, że prawie się już nie kochali. Ale to było to samo! Nie mogła zaprzeczyć i wiedziała, że na nic nie zda się zwalanie winy na omlet, polędwicę, ani twierdzenie, że to zwykłe wzdęcie.
Czuła się tak, jakby była w ciąży.
Wpatrzyła się w sufit. To nie mogło być oczywiście dziecko. Pomijając już fakt, że ani razu nie zapomniała zażyć pigułki, nie miała żadnych porannych nudności ani zmian nastroju, piersi jej nie nabrzmiewały. Nie miała, rzecz jasna okresu, jednak przez większość czasu była na proszkach, a nawet gdy pozwalała sobie na menstruację, to zawsze z satysfakcją widziała, że wypływ był bardzo jasny.
Nie mogła mieć dziecka. Ale cóż wobec tego to mogło być? To było w środku, w niej, i poruszało się własnym życiem. Pewna była, że porusza się samo: wkoło i wkoło, jakby nie mogło sobie znaleźć miejsca i spocząć ani na moment.
Spojrzała na Paula. Było już dość jasno, by dojrzeć jego twarz. Oczy miał zamknięte, usta lekko uchylone. Nie chrapał, nigdy tego nie robił. Zawsze wyglądał podczas snu jak martwy. Wystarczyło jednak tylko jedno poruszenie drzwi przez wiatr, jedno skrzypnięcie podłogi pod stopą czy jedna kropla wody, która spadłaby z hałasem, a zaraz się budził i to na dobre.
 - Paul - wyszeptała.
Chwila przerwy. Wiedziała, że już się obudził i że leży teraz po prostu namyślając się z zamkniętymi oczami, czy powinien usiąść i dać upust złości, czy udawać, że śpi, czy może posłuchać, co to za bzdury ma mu Jennifer do powiedzenia.
 - Paul - powtórzyła.
Otworzył oczy. Piwne jak irysy, zbyt blade jednak, by uznać je za piękne. Spojrzał na nią w milczeniu. Pewnie nie zdecydował się jeszcze, w jakim humorze zamierza się obudzić.
 - Przepraszam cię, kochanie. Mam wrażenie, że jestem chora.
 - Chora? Co masz na myśli? Że masz mdłości?
 - Tak jakby, chociaż nie całkiem. Wsparł się na łokciu.
 - Nie całkiem? Co to znaczy, nie całkiem?
 - To znaczy, że w moim brzuchu ciągle coś się kotłuje. I nie chce ustać. Czuję się, jakbym chciała to wyrzucie i nie mogła.
Paul złożył głowę z powrotem na poduszce.
 - Jennie - powiedział zmęczonym głosem. - Niezbyt lubię, gdy budzi się mnie białym świtem, by oznajmić mi o bólu brzucha. Mam przed sobą ciężki dzień. Potrzebuję odpoczynku. Czemu nie pójdziesz po prostu do łazienki i nie weźmiesz peptobismolu czy czegoś takiego?
 - Paul, to nie ten rodzaj mdłości.
 - A ile istnieje rodzajów mdłości?
 - Wiele. Ten jest podobny... nie wiem... trochę do mdłości związanych z okresem.
 - O Jezu, Jennie, jeśli to są nudności miesiączkowe, to weź, co tam bierzesz na okres.
 - Mój okres jeszcze się nawet nie zaczął - zaprotestowała. - Zresztą, nie miałam go od sześciu miesięcy.
 - To może już nadszedł czas. Może stąd ten ból. Twoje ciało mówi ci, żebyś przestała się faszerować prochami i podeszła do niego tak, jak powinnaś.
 - Paul...
 - Na miłość boską, Jennie, co ja mam zrobić, by się trochę zdrzemnąć? Jeśli masz mdłości, to zrób sobie herbaty i poczytaj książkę, czy cokolwiek. Nic tu nie mogę poradzić. To twój brzuch. Wstań z tego łóżka i zajmij się nim, dobrze?
 - Paul, proszę...
 - Jennie - powiedział tonem ostrzeżenia i Jennifer wiedziała, że jeśli będzie nalegała, to Paul naprawdę straci panowanie nad sobą. Gdy mówił „Jennie” w ten właśnie, szczególny sposób, równało się to wyrysowaniu kredowej linii - „do tego miejsca możesz podejść, ale ani cala dalej”.
W innej sytuacji rozważyłaby zapewne celowość dalszego przekonywania. Tego ranku jednak czuła się zbyt chora i przygnębiona. Wstała zatem, powoli i niepewnie, założyła swa nocną koszulę, która spoczywała na oparciu krzesła i wsunęła na nogi różowe, puszyste pantofle. Paul manifestacyjnie obrócił się na drugi bok, poprawił poduszkę i położył się, by przespać tę resztkę czasu przeznaczonego na nocny wypoczynek. Nie dlatego, by aż tak chciało mu się spać, pomyślała Jennifer z goryczą, gdy odwróciwszy się, spoglądała na niego. Będzie tak leżał bez ruchu, podsycając w sobie poczucie krzywdy, aż do chwili, gdy odezwie się budzik. A i wtedy, wyłączywszy go sennym gestem, poużala się nad sobą jeszcze z pięć minut.
Przeszła do wyłożonej brązową glazurą kuchni. Na zewnątrz było już jasno, trzy kalifornijskie przepiórki dziobały na patio okruchy krakersów, które tam właśnie dla nich zostawiła. Napełniła wodą maszynkę do kawy i podeszła do spiżarni. Czuła głód, ale wiedziała, że jeśli spróbuje cokolwiek zjeść, zwymiotuje. Usiadła na jednym z kuchennych stołków i schowała głowę w dłoniach, usiłując stłumić owo zimne kłębienie się w brzuchu. Maszynka do kawy śpiewała swoje „baiup-blib-bilib”.
Gdy kawa była już prawie gotowa, poczuła pierwszy atak ostrego bólu. Był tak nieoczekiwany i tak dokuczliwy, że osunęła się ze stołka i krzyknęła głośno. Stołek przewrócił się z łoskotem, Jennifer upadła na kolana zaciskając dłonie na brzuchu.
 - Boże! - krzyknęła. - Paul! Och. mój Boże! Paul! Paul!
Ból skupiał się w macicy, intensywny, niemal nie do zniesienia. Czuła, jakby coś rozdzierało jej łono, jakby coś je przebijało lub skręcało i ściskało niczym wyżymaczka. Przez chwilę była w szoku, jej serce biło wolno, a oczy uciekły w głąb czaszki. Trzęsła się zaciskając zęby.
Paul wszedł do kuchni nagi i zły.
 - Jennie! Co u diabła... -  krzyknął. Potem jednak ujrzał białka jej oczu i dostrzegł drgawki. Bez słowa podszedł prosto do wiszącego na ścianie telefonu i wybrał numer.
 - Pogotowie... potrzebne jest pogotowie, szybko! Tysiąc czterysta czterdzieści, Paseo del Serra. Tak, chodzi o moją żonę.
Uklęknął przy Jennifer, wziął ja w ramiona.
 - Kochanie?
Powoli źrenice jej oczu wróciły na swoje miejsce. Wciąż jednak wyglądała na półprzytomną.
 - Kochanie - powtórzył Paul. - Słuchaj, kochanie. Wezwałem pogotowie.
 - Paul - wyszeptała. Ledwo poruszała wargami, tak jakby próbowała brzuchomówstwa, jakby chciała coś powiedzieć tak, aby jej ciało nie mogło tego słyszeć. ----- Paul... to tak boli... nie mogę tego znieść...
Próbował ją podnieść.
 - Chodź, Jennie. Chodź, położę cię na łóżku.
 - Nie ruszaj mnie - wyszeptała.
 - Jennie, nie możesz zostać na podłodze w kuchni... - Nie ruszaj mnie, na miłość boską, Paul, nie ruszaj mnie! Paul przyjrzał się jej uważnie.
 - Jennie, kochanie, nie możesz zostać na podłodze w kuchni.
Jennifer trzęsła się w drgawkach, z jej dolnej wargi spływał długi strumyk śliny.
 - Och, Boże, Paul, to tak boli. Jakby coś mnie gryzło, jakby coś było we mnie i wgryzało się.
- Kochanie, to na pewno zatrucie pokarmowe. Ostry ból to typowy objaw zatrucia pokarmowego. To musiała być ta cielęcina. Musisz uważać z cielęciną. Jaką kupiłaś, świeżą czy mrożoną? Zaskarżę ten supermarket.
Jennifer ledwie go słyszała. Ból w macicy narastał, tak jakby coraz to nowe nerwy były nim porażane. Ożywiło się też kłębowisko ruchu i gdy Paul rozpiął delikatnie jej nocny strój, sam ujrzał konwulsyjne ruchy tak wyraźnie, jakby mięśnie kurczyły się i zwijały w jakiejś groteskowej szamotaninie. Skóra jej marszczyła się i wybrzuszała, jakby coś napierało na nią od wewnątrz.
Odrzuciła głowę do tyłu tak, że tętnice wystąpiły jej na szyi jak ciemnoniebieskie robaki. Krzyknęła. Był to najbardziej przepełniony bólem i goryczą krzyk, jaki Paul usłyszał w swym życiu. Gorszy nawet od krzyku kobiety, którą widział kiedyś na Ventura Freeway, gdy jej ramię zostało odcięte w wypadku samochodowym. Był tak rozpaczliwy, tak bolesny, że Paul sam też krzyknął wysokim głosem, błagając ją, by umilkła:
 - Przestań! Na miłość boską, przestań!
Ucichła nagle, niespodziewanie. Wpatrywała się w Paula jakby go nie poznając, potem opuściła powoli spojrzenie i zerknęła na swój brzuch. Z jej gardła dobyło się dziwne syczenie, chrapliwe jakby miała trudności z oddychaniem.
 - Jennie - powiedział Paul ze strachem. - Jennie, co to jest? Na miłość boską, musisz mi powiedzieć!
Jego oczy podążyły za jej spojrzeniem. Kotłowanina nie ustawała, pod skórą pojawił się zaś guz ciemny jak solidny siniak. Jennifer patrzyła na to z przerażeniem, nie mogła jednak oderwać oczu. Ból był coraz silniejszy, przekroczył już wszystko, czego dotąd doświadczyła, nie odzywała się, całe cierpienie wyrażając świszczącym oddechem, kurczowym zaciskaniem pięści i bezustanną modlitwą. Chciała, by to wszystko okazało się tylko złym snem, a nie rzeczywistością; by mogła powiedzieć jedynie „obudź mnie, Paul”, żeby to się skończyło.
Wiedziała jednak, że to nie sen. Przeżywała to na jawie, trawiący jej ciało ból był realny.
Boże, proszę, uratuj mnie! Boże, proszę, nie pozwól mi umrzeć! Boże, o cokolwiek mnie poprosisz, czegokolwiek zażądasz, zrobię to! Proszę, Panie, proszę, Panie, proszę!
Paul usłyszał odległe jeszcze wycie ambulansu i ścisnął dłoń Jennifer.
 - Słyszysz, kochanie? - pocieszał ją.   Lekarz będzie tu za parę minut.
Jennifer uniosła głowę i chrapliwym głosem powiedziała:
 - Za późno.
 - Nie, Jennifer, nie można tak mówić. Wezmą cię i w dziesięć minut zawiozą do szpitala. Wszystko będzie dobrze. No, kochanie, obiecuje ci.
 - Za... późno. Za... - powtórzyła głosem jeszcze bardziej zniekształconym.
Wczepiła ręce we włosy i ścisnęła je tak mocno, że Paul usłyszał, jak pęka skóra na czaszce. Otworzyła szeroko usta i tym razem krzyk, jaki wydała, trwał i trwał, i nie milkł. Krzyczała tak głośno, że Paul nie słyszał ani podjeżdżającego Paseo del Serra ambulansu, ani sanitariuszy dzwoniących do drzwi.
 - Jennie! Przestań! Jennie! - rykną! na nią, powtarzając to w kółko; ich twarze były odległe tylko o cale - ona blada, cierpiąca, a on z poczerwieniałym obliczem, wściekły.
Nagle krzyk jej przeszedł w opadający, cichnący jęk strachu i odrazy. Spojrzała na swój brzuch. Ręce wciąż miała schowane we włosach. Czarny guz był coraz większy, poruszał się. Paul patrzył na to niezdolny do stwierdzenia, co właściwie widzi, przez myśl przemykały mu różne dziwne i przerażające pomysły. Może jakaś mucha bydlęca złożyła jajeczka pod jej skórą i teraz jest wyląg. Może twardy kawałek niestrawionego jedzenia, który przebił jelita, a ciało próbuje go teraz wydalić.
Prawda była jednak straszniejsza niż wyobrażenia Paula. W chwili, gdy Jennifer znów krzyczała, a sanitariusze dobijali się do drzwi, guz rozciągnął się, tak że pokrywająca go skóra stała się niemal przezroczysta, po czym coś ciemnego przegryzło się przez nią, tryskając przy tym fontanną jasnoczerwonej krwi na jej koszulę i uda. Pojawiła się płaska głowa przypominająca łeb węgorza - srebrna, ociekająca krwią, z wyłupiastymi, pozbawionymi wyrazu ślepiami. Łeb zachwiał się, obrócił, a Paul nie był zdolny do niczego prócz wpatrywania się weń z przerażeniem i obrzydzeniem. Był tak zszokowany, że nie słyszał krzyku Jennifer ani sanitariuszy, torujących sobie drogę przez drzwi z pomocą toporka.
 - Paul! - krzyczała Jennifer. - Och, Paul! Och, Boże!
Paul zamachnął się na łeb węgorza. Za pierwszym razem chybił zbyt przestraszony, za drugim jednak zmniejszył dystans. Równocześnie węgorz rzucił się naprzód i złapał zębami brzeg jego dłoni - bolało jak cios rozgrzanym do czerwoności ostrzem rożna.
Paul cofnął odruchowo rękę. Węgorz, który wbił się w nią i nie puszczał, został szarpnięciem wyciągnięty z dziury w brzuchu Jennifer, cały, długi na cztery stopy. Jennifer padła płasko na podłogę. Paul słyszał, jak jej głowa uderzyła o posadzkę. Jego myśli były jednak w całości zaprzątnięte węgorzem, który nieustępliwie zaciskał zęby na nasadzie jego palca.
Cisnął nim o ścianę. Bez rezultatu. Uderzył w panice jeszcze kilkakrotnie, lecz jakkolwiek próbował, jakkolwiek się wysilał, napastnik nie ustępował. Był tak zdezorientowany, tak przestraszony, że gdy w kuchni pojawiło się nagle dwóch sanitariuszy, jedyne, co był w stanie zrobić, to zaprezentować im węgorza niby trofeum wędkarskie.
- Wąż! - krzyknął jeden z przybyłych i natychmiast wyjął zza pasa duży nóż. - Ty zobacz, co z kobieta, ja zajmę się tym.
Sanitariusz rzucił się ku Paulowi i złapał ostrożnie węgorza w połowie długości. Stworzenie szarpało się i wywijało, zdołał jednak przygiąć je do kuchennego stołu i przycisnąć do kloca rzeźniczego.
 - Niech się pan odwróci  - powiedział. Miał młodą, poważną twarz z dużymi brązowymi oczyma i bujnymi wąsami. Paul przełknął ciężko ślinę, zamknął oczy
 - Rób po prostu, co trzeba, dobrze? - powiedział nie swoim głosem. - Tylko szybko, boli jak diabli.
Sanitariusz przytknął ostrze noża do głowy węgorza. Drugi z nich uklęknął tymczasem przy Jennifer.
 - Jezu - przeraził się. - Tony, ta kobieta ma w brzuchu dziurę, że ciężarówka by przejechała.
 - Okay, Levi, poczekaj jeszcze chwilę - powiedział Tony, jednym szybkim ruchem przecinając ciało węgorza. Zupełnie, jakby wprawiał się kiedyś w filetowaniu ryb. Ten węgorz nie był jednak typowy. Gdy tylko sanitariusz odciął łeb, szczęki ścisnęły się kurczowo, odgryzając mały palec Paula wraz z kostką i kawałkiem samej dłoni. Paul otworzył oczy, uniósł z niedowierzaniem dłoń w górę. Krew tryskała z niej jak z fontanny ogrodowej.
 - Boże wszechmocny - powiedział Tony. Levi obrócił się, wykrzykując:
 - Co u diabła...?
Paul usiłował ścisnąć nadgarstek w nadziei, że nacisk na arterię może zahamować krwawienie. Zaraz stracił jednak równowagę i przewrócił się na podłogę. Tryskająca krew rysowała czerwone graffiti na kafelkach, na drgających nogach Jennifer i zielonobiałych butach Tony'ego. Obaj sanitariusze uklęknęli przy Paulu.
 - Kobieta nie żyje - powiedział półgłosem Levi. -Rozległe obrażenia jamy brzusznej, spowodowane zapewne atakiem węża. Szok, utrata krwi, obrażenia wewnętrzne, zatrzymanie pracy serca i uraz czaszki.
Tony otworzył walizeczkę medyczną i w milczeniu zaczął nakładać Paulowi opaskę uciskowa. Potem oczyścił i opatrzył ranę na palcu i dał mu zastrzyk przeciwtężcowy z jednostką benzathine peniciliin. Usiłował jeszcze rozgiąć szczęki węgorza, by uwolnić odgryziony palec, mięśnie jednak stężały i trzymały zbyt mocno. Wytarł w końcu głowę z palcem w kawał kuchennego ręcznika.
 - Biorę go do szpitala. Może uda się przyszyć mu ten palec. Na razie wezwij koronera.
Paul wracał z wolna do przytomności. Otworzył oczy i popatrzył na Tony'ego i Leviego. - Jennie... - wymamrotał. - Czy Jennie jest w porządku? Tony uklęknął nad nim.
 - Niech się pan nie martwi, sir. Jennie wyjdzie z tego. Teraz najważniejsze, by zabrać pana prosto do szpitala.
Na dworze świeciło jasno słońce. W chwili, gdy Tony ruszał z Paulem do Hollywood West Hospital w La Brea, przyjechał wóz policyjny. Szybkim gestem pozdrowił gliniarzy, włączył syrenę i pognał na wschód. Paul siedział półprzytomny z tyłu, jego palec leżał na siedzeniu obok kierowcy owinięty wraz z głową węgorza w papierowy ręcznik.
Gdy dwaj funkcjonariusze z patrolu weszli do domu, rozglądając się z lękiem po zalanej krwią podłodze w kuchni, Levi kończył właśnie rozmowę z lekarzem okręgowym. Odwiesił słuchawkę.
 - I jak leci?
- Całkiem dobrze - powiedział jeden z policjantów. - Co tu się stało?
 - Atak węża - odpowiedział Levi. - Jedna osoba nie żyje, jedna straciła paluszek u prawej ręki.
 - Wąż? - drugi policjant zmarszczył nos. - Żartujesz sobie czy co?
Levi wskazał ciało węgorza, pozbawione łba, leżące na podłodze.
 - Tu masz węża. A raczej to, co z niego zostało. Policjant przyklękną! przy węgorzu i trącił go czubkiem palca.
- Żaden tam wąż - oznajmił po chwili.
Levi popatrzył na niego, potem odwrócił wzrok, kładąc rękę na biodrze.
Policjant wstał.
 - Powiem ci coś, człowieku. To jasne jak słońce, że to nie był wąż.
 - To nie wąż? - spytał Levi. - To niby co Może krawat? A może odpadło to od czyjegoś kapelusza?
 - To węgorz - oświadczył z naciskiem policjant. Zatknął kciuki za pas i rzucił Leviemu spod zmarszczonych brwi to właśnie spojrzenie, które mają wszyscy policjanci, gdy tylko zaczynają podejrzewać, że twój szacunek dla ich wszechwiedzy nie jest taki, jaki być powinien. Jeszcze trzy takie odpowiedzi, a może się zdarzyć, że zostaniesz aresztowany za utrudnianie śledztwa.
Levi jednak nie zamierzał utrudniać. Z doświadczenia wiedział, jak zamulać gliniarzy. Gwizdnął z podziwem.
 - Węgorz, tak? Nigdy bym nie zgadł. Tutaj, tak daleko od oceanu?
 - Mimo wszystko to jest węgorz.
 - No, tak... a skąd pan wie? Jak pan to poznał?
 - Łowi się czasem ryby - pochwalił się mundurowy. Jego towarzysz zdjął czapkę i odezwał się, podkreślając każde słowo machnięciem, jakby czapka była wzmacniaczem argumentów.
 - Josh łowi tu wszystko. Tuńczyki, snappery - jak je nazywacie. Przez trzy kolejne lata był mistrzem Santa Monica.
Levi spojrzał na ciało Jennifer, które owinięto już w zielone prześcieradło.
 - Wygląda na to, że ją zagryzły. Te węgorze.
 - No, węgorze mogą być groźne, przynajmniej niektóre - stwierdził gliniarz o imieniu Josh. Rozejrzał się po kuchni, wypychając karkiem najpierw jedną, potem drugą stronę kołnierzyka. Twarz miał zawadiacką, taką jaką mógłby mieć Marlon Brando, gdyby został najemnikiem.
 - W kuchni też? - rzucił Levi.
 - Słucham? - spytał Josh. Mówił uprzejmie, lecz czaiła się w tym groźba.
 - Czy węgorze mogą być groźne także w kuchni?
 - Jasne, że tak. Węgorze mogą być groźne wszędzie. Mój przyjaciel spłukał kiedyś jednego z wodą, a ten wrócił i ugryzł jego żonę w dupę. - Dla Josha była to najwyraźniej zabawna sprawa, bowiem ryknął głośno śmiechem i poklepał się po udzie. Znów się rozejrzał i skinął głową w kierunku przykrytego zielonym prześcieradłem ciała. - W co ją ugryzły?
 - Brzuch. Dokładnie w pępek. Paskudnie to wygląda. Ciężarówka mogłaby przejechać.
 - Jak to się mogło stać? - spytał drugi gliniarz. - To znaczy, czy wiadomo coś, skąd się tu wziął węgorz?
 - Głupie pytanie, William - skrzywił się Josh. - Węgorze żyją w wodzie, prawda? A ten ma rozmiary węgorza oceanicznego, prawda?
Wiliiam przytaknął z powątpiewaniem.
 - No to jak myślisz, skąd mógł się tu wziąć? One nie chodzą, prawda? Nie podjechał tu z plaży autostopem na mokro... Musiał tu zostać przywieziony. Może dlatego, że chciała go ugotować i zjeść, a może jej mąż był na rybach i zgłupiał na tyle, by przynieść to gówno do domu.
Levi popatrzył z niesmakiem na szczątki węgorza.
 - Ktoś chciałby to zjeść?
 - Jasne, że tak - powiedział Josh. - Wędzone, duszone, w galarecie, jak tylko chcesz. Może nieboszczka wypróbowała stary chiński przepis, gdzie wrzuca się żywego węgorza do wrzątku i trzeba go w nim przytrzymać, póki nie przestanie się rzucać.
 - Chao shanhu - wyjaśnił William.
Josh odwrócił głowę i spojrzał na niego ostro. William wzruszył ramionami, wyglądał na zakłopotanego.
 - On nie je niczego, co nie jest z chińskiej kuchni. Levi sprawdził czas.
 - Niedługo powinien tu być lekarz okręgowy. Co z waszymi ludźmi?
 - Nie pytaj mnie - Josh tarł nos wierzchem dłoni. - Mieli dziś lepszą strzelaninę przy Burger King na High-land.
Stali wszyscy trzej z założonymi rękoma i starali się nie zwracać uwagi na ślady krwi, którymi poznaczone były wszystkie kafelki w kuchni Jennifer.
 - Fajny wypadek, co? Już miało się zjeść kolację, a to kolacja zjadła ciebie - odezwał się po dłuższej chwili Josh.
William zachichotał, jako że było to jego powinnością i spojrzał na przykryte ciało Jennifer. Zmarszczył brwi, spojrzał raz jeszcze, trącił ramię Leviego, i wskazał:
 - Popatrz pan, ona się rusza. Josh też się obrócił.
 - Rusza się? - spytał z niezdrowym rozbawieniem. Nie chcesz mi chyba powiedzieć, że ona żyje? Rany, chłopcze, ale ty bekniesz, jeśli ona żyje. Fajny sanitariusz! Zostawia ciężko ranną ofiarę poważnego wypadku domowego, leżącą na zimnych kafelkach kuchennej podłogi i przez dobre dziesięć minut zabawia się pogawędką z dwoma glinami. W najlepszym razie degradacja. Najpewniej zwolnienie.
Levi wiedział, że w słowach Williama jest coś z prawdy. Zielone prześcieradło poruszało się, zupełnie jakby Jennifer próbowała unieść się z podłogi.
 - Co jest, do cholery?! - krzyknął Levi i przeszedł szybko przez kuchnie, przyklękając na jedno kolano i podnosząc prześcieradło.
Wszędzie kłębiły się węgorze. Levi krzyknął chrapliwie ze strachu, gdy jeden z nich skoczył do jego twarzy i wgryzł się w szczękę. Drugi zaatakował jego kostkę, trzeci sięgnął do mięśni nogi. Było ich jeszcze dziewięć czy dziesięć; ślepo miotały się po kuchni, rozmazywały ogonami krwawe ślady i za wszelką cenę szukały drogi ucieczki.
Levi wrzasnął z bólu. Chwiejnie odstąpił krok do tyłu, potem jeszcze jeden. Węgorz wił mu się wokół twarzy. Josh otworzył szarpnięciem kilka szuflad, rozrzucając tarki do sera, krajarki do jajek i czyste serwetki pod serwis do herbaty, w końcu znajdując szufladę ze sztućcami. Porwał nóż do drobiu i skoczył w kierunku Leviego, podczas gdy William usiłował odgonić pozostałe węgorze, zamierzając się na nie swoją pałką.
 - Nie odcinaj! - krzyknął Levi. - Na miłość boską, nie odcinaj! Odgryzie mi twarz!
 - Nie ruszaj się! - odkrzyknął mu Josh. - Trzymaj się, możesz?
Levi spróbował się nie ruszać. Trząsł się z bólu. Josh tymczasem podszedł do niego powoli, zerkając pod nogi, czy nie ma jakiegoś węgorza pod stopą. Gdy spostrzegł któregoś, odkopywał go na bok. Levi patrzył na niego szeroko otwartymi oczami, z długim, srebrnym węgorzem kołyszącym się u szczęki. Ilekroć usiłował przemówić, węgorz kołysał się jeszcze bardziej potęgując cierpienie. Lecz musiał to powiedzieć:
 - Ten gość... który tu był... mój kumpel... odciął głowę węgorza... a ten odgryzł palec... Mięśnie szczęk... zaciskają się... zamiast zwiotczeć...
 - Dobra - powiedział cicho Josh. - Jeśli one tak, to i my się w to zabawimy.
Skinął na partnera pokazując, że ma chwytem pod ramiona złapać Leviego od tyłu i unieruchomić go w ten sposób. Potem schwycił rozkołysany ogon węgorza i ostrożnym ruchem wprawnego wędkarza przesunął dłoń wzdłuż tułowia, by zacisnąć ją delikatnie tuż za łbem. Węgorz patrzył swoimi pustymi ślepiami - oczyma istoty, która nie zna żadnych uczuć i obchodzi ją tylko własne życie i przetrwanie.
Josh uniósł następnie nóż do drobiu i wsunął jego długie, cienkie ostrze między otwarte szczęki węgorza ostrzem do wewnątrz.
 - Widzisz, co zamierzam? - spytał Leviego. - Chcę przytrzymać tego węgorza, a potem pociągnąć ku sobie tak, by nóż rozciął jego szczeki. Nie będzie miał szansy, by cię ugryźć, uwierz mi.
Levi przytaknął. Ból był zbyt silny, by mógł mówić, Potęgował się, a węgorze na jego kostce i nodze też dokładały swoje. Prawa nogawka spodni przesiąkła krwią.
Josh ścisnął węgorza ostrożnie go pocierając, by system nerwowy stworzenia przywykł do odczuwania chwytu i nie utożsamiał go z zagrożeniem.
 - Dobra. Teraz policzę do dziesięciu, a gdy powiem dziesięć, to zbierzesz się w sobie, bo wtedy rozetnę mu łeb. Rozumiesz?
Levi chrząknął, że tak.
 - Raz - powiedział Josh. Oczy Leviego rozwarły się jeszcze szerzej.
 - Dwa. - Josh nic zauważył, że inny węgorz zbliża się do jego buta.
 - Trzy. - Węgorz przy bucie uniósł łeb, jego ślepia zalśniły żółto w płomieniach oświetlającego podłogę słońca.
 - Cztery. - Węgorz trącił nogawkę spodni i zaczął wspinać się po skarpetce.
 - Pięć. Gotów, przyjacielu? Zaraz zaczynamy.
 - Sześć. - Węgorz znikał z wolna w nogawce.
 - Siedem - co - aaaach! Gówno! Cholera, weź to stąd! Aaach, ty sukinsynu! - Josh wierzgnął nogą i upuścił nóż, by móc sięgnąć węgorza podróżującego wewnątrz nogawki. Kręcił się, skakał i wywijał piruety, przyciskając gwałtownie nogę do ławy. I tak raz za razem. Węgorz jednak był dość śliski, by wspiąć się wysoko po udzie. Gdy Josh zorientował się, gdzie dąży, objął nogę ciasnym chwytem obu dłoni, węgorz jednak zdołał przecisnąć swą płaską głowę pod zaporą i wbić zęby.
Josh ryknął jak szaleniec, padając do tyłu na podłogę, szarpiąc się w konwulsyjnych drgawkach i kopiąc nogami. Rozpiął gorączkowo pas i spuścił spodnie. Szorty miał przesiąknięte czerwienią. Z jednego ich boku wystawało srebrne ciało węgorza, który ogonem owinął się wokół uda zupełnie jak jeden z węży z „Grupy Laokoona”.
 - Nóż! - wrzasnął, z twarzą nabiegłą krwią. - Dajcie mi ten kurewski nóż!
Wiiliam schylił się po narzędzie. Doprowadzony do ostateczności Levi spróbował odciągnąć węgorza zwisającego mu ze szczęki. Zęby zgrzytnęły przejmująco i odgryzły skrawek twarzy, tuż przy kości. Levi zawył z bólu, doznając jednak wielkiej ulgi i potoczył się na drugi koniec kuchni, zostawiając za sobą szeroki na stopę krwawy ślad na dębowych segmentach Jennifer.
William znalazł w końcu nóż do drobiu i drżącymi palcami wręczył go koledze. Twarz Josha była zacięta, obca. Zagryzał dziąsła, by nie krzyczeć. Krew ciekła mu po policzkach. Cal po calu uniósł biodra i powoli zsunął szorty. Węgorz miał w pysku prawie całego penisa, którego połknął aż do nasady, i chociaż zęby naruszyły skórę, szczęki jeszcze się nie zwarły. Spoglądał na Josha z właściwą drapieżcom śmiałością.
- Nie mogę - powiedział Josh plując krwią. - Nic mogę wpakować mu noża między szczęki.
Z lekiem i niedowierzaniem Wiiliam przyjrzał się węgorzowi.
 - To co zamierzasz?..... spytał słabym, omdlewającym głosem.
Josh zacisnął zęby jeszcze mocniej, jego oczy napełniły się łzami.
 - Musisz... utrzymać te szczęki... sprawdź, czy utrzymasz je otwarte... dość długo, by ściągnąć to ze mnie...
- Te sukinsyny są naprawdę mocne - powiedział William z niepokojem. - A co będzie, jeśli nie utrzymam ich dość długo?
- No to co do cholery mam zrobić?! - warknął na niego Josh zakrwawionymi wargami. Z drugiego końca kuchni doszedł ich kolejny krzyk. To Levi oddzierał, wraz z kawałkami swego ciała, kolejnego węgorza. Policjanci jednak nie zwracali na niego uwagi.
 - Słuchaj, słuchaj - mówił szybko William. - Ten sanitariusz, on powinien mieć jakiś środek uspokajający. Tak, jakiś naprawdę mocny środek uśmierzający ból. Gdybyśmy wstrzyknęli coś takiego temu węgorzowi, by go uśpić, to pewnie by odpadł, nie? Usnął i odpadł, a ty nie musiałbyś, no...
Josh pobladł jak mleko, wykończony tym siedzeniem na podłodze z węgorzem trzymającym jego męskość, a może i życie, między zębami ostrymi jak z żelaza.
 - Tak - wysyczał z wysiłkiem. - Spróbuj. Może zadziała. Niech on ci to przygotuje.
William zerwał się z podłogi i podbiegł, by porozmawiać z Levim. Sanitariusz sam był w szoku. Oderwał już wszystkie trzy węgorze i leżał teraz obok swej walizeczki, opatrując potworne rany i przygotowując sobie zastrzyk przeciwtężcowy. Ledwie rozumiał cokolwiek ze słów Williama, lecz skinął w końcu głową i trzęsącymi się, powalanymi krwią dłońmi podał mu strzykawkę ze środkiem nasennym.
 - To powinno... uśpić wieloryba... starczy?
Wiliiam wrócił pospiesznie do Josha i pokazał mu igłę.
 - Kazał wstrzyknąć to tuż za głową.
Josh przytaknął. Całą brodę miał teraz zakrwawioną. Wiliiam spojrzał na niego.
 - Naprawdę chcesz, bym to zrobił?
 - Rób to po prostu, na miłość boską - ponaglił go Josh, dobywając głos spomiędzy zaciśniętych zębów.
Ostrożnie jak nigdy William uniósł zastrzyk i przytknął czubek igły za lśniącą głową węgorza. Zwilżył językiem wargi i nacisnął na igłę tak, że niezmiernie powoli zagłębiła się w skórę węgorza.
Popatrzyli na siebie. Służyli już, pracując razem, ponad trzy lata. Ponad tysiąc dni pełnych brutalności, przemocy, nudy, niebezpieczeństwa i obrażeń. Tym razem wyglądało to jednak zupełnie inaczej. Tym razem, nieświadomie, stanęli twarzą w twarz z diabłem.
Josh przytaknął. William wbił igłę głęboko w ciało węgorza. Skóra trzasnęła lekko. Węgorz zdawał się nie czuć w ogóle nakłucia - nie poruszył się nawet wtedy, gdy William wycisnął zbiorniczek, przetaczając środek znieczulający do jego systemu nerwowego.
Czekali w napięciu. Słońce wyszło zza chmur i kuchnia pojaśniała nagle. Rozejrzeli się, lecz pozostałe węgorze zniknęły z pola widzenia, zostawiając zakrwawione ciało kobiety, która je zrodziła i którą zabiły. Levi wstrzyknął sobie środki przeciwbólowe i leżał z głową schowaną między ramionami, w zbyt głębokim szoku i zanadto odurzony zastrzykami, by zdobyć się na cokolwiek ponad wytrzymanie do czasu powrotu Tony'ego.
 - Jak sądzisz? - Josh spojrzał na węgorza. - Czy już śpi? William przyjrzał mu się z bliska.
 - Czy one mają powieki? - zapytał. - No, czy zamykają oczy, gdy zasypiają?
Minęło jeszcze pięć minut. Josh dostał drgawek ze zmęczenia.
 - Ta kurwa musi już spać - wycharczał.
 - Mam spróbować go zdjąć?
Josh przytaknął, lecz zanim jeszcze William zdołał uchwycić węgorza, uniósł dłoń.
 - Poczekaj. - Sięgnął ostrożnie do kabury, rozpiął zatrzask i wyjął swoją trzydziestkę ósemkę.
 - A to po co? - spytał przestraszony Wiliiam.
 - Na wszelki wypadek. - Josh uniósł trzymaną kurczowo broń. Lufa dotknęła lewej skroni.
- Josh! - zaprotestował William.
 - Dalej! - wysapał Josh.
William wyciągnął dłonie, nasuwając je z obu stron na szczęki węgorza. Chciał każdą z nich przytrzymać między palcem wskazującym a kciukiem i w takiej rozciągniętej pozycji zsunąć je z ciała kumpla. Modlił się na życie swej matki, by środek usypiający zadziałał i stępił całkowicie refleks węgorza. Nie byk) żadnego znaku, by osądzić, czy stworzenie spało, czy nie. Jego ciało pozostało owinięte wokół uda Josha, oczy były nadal szeroko otwarte.
 - Tak - powiedział William, bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego.
Wzmocnił uchwyt, wyczuwając pod skórą kości, i powoli rozsunął ostre zęby, uwalniając penisa Josha od ich uchwytu. Przerwał na chwilę, łapiąc oddech. Węgorz patrzył na niego zimno i kpiąco jak mrożona ryba lub jak morderca, który widzi już swą ofiarę martwą. Mięśnie szczęk były mocniejsze, niż oczekiwał. Robił wszystko, co mógł, by je rozerwać.
Josh odetchnął.
 - Zdejmij to teraz, William. Powoli, powoli, lecz na miłość boską, zdejmij to,
William przełknął ślinę. Zaczął właśnie ściągać węgorza, gdy drzwi do kuchni otworzyły się gwałtownie, wpuszczając dwóch detektywów.
 - Co się tu u diabla dzieje? - spytał szorstko jeden z nich. - Co to wszystko znaczy?
William obejrzał się. Jego palce ześlizgnęły się ze szczęk węgorza.
Josh krzyknął, gdy zęby węgorza znów nakłuły jego skórę i w panice spróbował oderwać stworzenie.
Szczęki zamknęły się z chrzęstem.
Josh ryknął jak kamikaze i pociągnął za spust broni. Z grzmotem równym uderzeniu pioruna jego głowa rozprysneła się po całej kuchni.
Padł na bok, węgorz tymczasem odwinął się błyskawicznie, przemknął szybko srebrną smugą na drugi koniec kuchni i zniknął. William nie patrzył zresztą na niego. Klęczał przed Joshem z twarzą, zbryzganą krwią i wciąż bezradnie uniesionymi dłońmi, zastygłymi w pozycji, w jakiej zacisnął je na szczękach węgorza.
Gdy tylko Josh wystrzelił, obaj detektywi wyciągnęli własne pistolety i klęczeli teraz zaskoczeni w rogu kuchni, zastanawiając się, czy nie powinni również otworzyć ognia - a jeśli tak, to do czego.
- Mów, człowieku, co się tutaj stało - powiedział jeden z nich, chowając broń i przeskakując z niesmakiem nad plamami krwi.
- Próbowałem - powiedział William głosem nabrzmiewającym łzami. - Starałem się, jak mogłem.
Na zewnątrz rozbrzmiewały dwie syreny mącące spokój słonecznego dnia. Levi usiłował unieść głowę i zobaczyć, kto przybył.
Tymczasem dziewięć pozostałych węgorzy wymknęło się z domu, szukając miejsca, by się ukryć. Trzy zakopały się pod krzakami róż. w suchej, spalonej słońcem ziemi ogródka Jennifer. Inny zwinął się w ciemności za szopą, która skrywała pompę basenu. Dwa dalsze zdołały przedostać się na podwórko sąsiadów, gdzie jeden wpełznął do wiewiórczej dziupli, drugi zaś znalazł kryjówkę w nieużywanej ubikacji za domem. Dwa niczym płynna rtęć przeciekły przez kratki pobliskiego ścieku i przymierzały się do dorastania w kanale zalewanym w regularnych odstępach czasu przez cuchnące ścieki. Ostatni próbował przebyć Paseo del Sierra, przepełzając taż przed polewaczko-zmywarką. Został wciągnięty przez szczotki i przewieziony, nadal żywy, na wysypisko śmieci, gdzie pogrzebano go pod tonami gazet, piasku, puszek po coca-coli, suchych liści jukki i ekskrementów. Leżał tam, poruszając skrzelami i czekając na dorosłość.

19

Minęło siedem tygodni, a Wojownicy Nocy nie natrafili na żaden ślad Yaomauitla. Po niepowodzeniu, którego doznali w mechanicznym mieście, noc w noc ruszali ponad pogrążoną w mroku południową Kalifornię, szukając najlżejszego choćby bicia serca, które zwiastowałoby bliskość diabla. Penetrowali sen za snem. Sny karnawałowe, sny miłosne, seksualne urojenia. Widzieli wiele demonów, wiele mrocznych lęków i choć niejeden raz natykali się na ucieleśnienie winy, a setki głosów wokół nich wielokrotnie szeptały imiona zła - nie znaleźli tego, którego szukali.
 - Może go wystraszyliśmy? - zastanawiał się którejś nocy Tebulot. Lecieli właśnie w blasku księżyca ponad terenem rekreacyjnym Sepulveda.
Kasyx skrzywił się.
 - Nie chcę go straszyć. Chcę tylko, by wrócił z powrotem do tego pudełka w San Hipolito. Tam jest jego miejsce.
Gdy minął trzeci tydzień, postanowili rozdzielić nocne patrole tak, że tylko dwoje z nich wyruszało naraz. Ich ciała spały spokojnie za każdym razem w łóżkach, lecz umysły kumulowały zmęczenie. Po pięciu tygodniach w ogóle zrezygnowali z nocnych patroli i zamiast tego wylatywali dwa razy w tygodniu, rozciągając obszar poszukiwań po San Luis Obispo na północy i Palm Springs na wschodzie. Kasyx nie sądził, by Yaomauitl był skłonny wrócić do Meksyku.
Niemal nie widzieli w tych dniach Springer. Czasem pojawiała się na ich zgromadzeniach w domu przy Camino del Mar, zazwyczaj jednak milczała. Tylko jej strój był coraz bogatszy i coraz bardziej wyrafinowany, jakby przypominała im w ten sposób, że im dłużej diabeł pozostaje na wolności, w tym głębszą dekadencję popada ten świat.
Nadal spotykali się za dnia. Domek Henry'ego stał się czymś w rodzaju spontanicznie wybranej kwatery głównej. Przychodzili tu, ilekroć mieli ochotę porozmawiać. Lloyd został tu nawet na parę nocy, minio kategorycznych protestów jego matki, Gil zaś bywał regularnie. Od czasu do czasu wpadała też Susan, szczególnie gdy szła na plażę popływać. Siadywali na werandzie, popijając colę i rozmawiając o minionej walce, o równinie pyłu i o tym, co zrobią, gdy następnym razem spotkają się z Yaomauitlem.
Nie mieli nikogo, z kim mogliby pogadać o swoich przeżyciach Wojowników Nocy. Nikogo, komu mogliby się zwierzyć ze swych leków. Pamiętali strach, którego zaznali w mechanicznym mieście, lecz z kim mieliby się tym wrażeniem podzielić?
 - Gdybym powiedział cokolwiek z tego mojemu psychoanalitykowi - wspomniał raz Henry - to przed zachodem słońca znalazłbym się w domu bez klamek.
Henry'emu coraz trudniej było oprzeć się widokowi butelki z wódką. Pod koniec każdej nocy, podczas której znowu nie udało im się trafić na ślad Yaomauitla, wzrastało jego poczucie porażki i frustracja. Robił się wtedy roztrzęsiony i dałby wszystko, by ukoić nerwy alkoholem. Parokrotnie w ciągu dnia podchodził do barku, otwierał go i wpatrywał się w napełnioną do połowy butelkę. Potem zamykał drzwiczki. Czuł, że zobowiązuje go przyrzeczenie, które złożył pozostałej trójce Wojowników Nocy. I nie pił. Koniec końców, oni byli młodsi, a ich życie zależało od niego.
Lecz w miarę jak noce mijały, a Śmiertelny Wróg pozostawał nie wykryty, pragnienie dokuczało Henry'emu coraz bardziej. Jeden drink, myślał. Tylko jeden. Pomoże mi myśleć i doda trochę pewności siebie. To tylko tak, by się odprężyć, by ukoić mój przeciążony umysł i obdarzyć go odrobiną spokoju.
Śmierć Salvadora również nie pomagała mu w znalezieniu spokoju. Chociaż policja uwierzyła w końcu, że obecność Henry'ego, Gila i Lloyda w budynku Instytutu nie miała wpływu na wypadek porucznika Ortegi - co zawdzięczali głównie zeznaniom Andrei - sam Instytut rozważał możliwość wniesienia sprawy o nielegalne wtargnięcie i zniszczenie mienia, policja zaś wydzwaniała do Henry'ego o wszystkich porach dnia, zupełnie jakby go sprawdzali. Niezależnie od stanowiska policji wobec wydarzeń tamtej nocy, Henry, Lloyd i Gil wiedzieli, że o ile zapewne uratowali Andreę, o tyle ponoszą również odpowiedzialność za to, co stało się z Salvadorem. Gadanie o „stratach wojennych” nie było żadnym wytłumaczeniem. Henry wybrał się do wdowy po Ortedze z bukietem kwiatów i z zabawką dla dzieci - nakręcanym kołem diabelskim. Dzieci siedziały na wzorzystym dywanie, koło obracało się i grało „In the Good Old Summertime”. Gdy wracali, Henry siedział obok Gila i łzy płynęły mu po policzkach.
Daffy narzekała ciągle, że Susan jest obecnie „wieki stąd” i że żadne z niej teraz towarzystwo. Narzekania powtarzały się, Susan przepraszała, ale nie próbowała nic wyjaśnić. Nawet gdyby opowiedziała Daffy o dniu spędzonym w diabelskiej niewoli, nawet gdyby ta uwierzyła, to i tak przecież nie potrafiłaby tego zrozumieć. Tego nie rozumieli nawet Henry, Gil czy Lloyd. Tamtego dnia jej strach przekroczył wszelkie granice. Zrozumiała wtedy dokładnie, czym jest - garstką mięśni, ciała i kości, zrozumiała też, jak cienka jest linia między życiem a śmiercią.
Ta świadomość zbliżyła ją do dziadków, tolerowała teraz nawet ich staroświecką wrażliwość. Oddaliła ją jednak od rówieśników, dla których myśl o śmierci była odległa o mile.
Daffy miału rację. Niewiele pozostało w Susan radości życia. Była za to o wiele bardziej opiekuńcza i współczująca niż przedtem. Wiedziała, że gdy w końcu pokonają Yao-mauitla radość szybko wróci. Gdyby tylko mogła powiedzieć Daffy, jak trudno jest śmiać się podczas wojny...
Również i Gila nowe doświadczenia oddaliły od przyjaciół. Ale w jego przypadku dotyczyło to także rodziców. Zupełnie niezależnie od kradzieży broni, która kosztowała go dwa tygodnie kieszonkowego i miesiąc porannej pracy w sklepie, stwierdził, że nie umie już dogadać się z ojcem i matką tak dobrze jak kiedyś. Phil Miller próbował z nim kilkakrotnie rozmawiać, chcąc dowiedzieć się, co jest nie w porządku. Lecz Gil nie potrafił podać ojcu żadnego wyjaśnienia, które oddawałoby jego uczucia choćby w przybliżeniu. Czuł się jak Tebulot, jak jednak miał wytłumaczyć to ojcu? Czuł się kimś mocnym, oddanym słusznej sprawie, kimś o filozoficznym podejściu do życia i świata. Czuł, że musi spełnić przeznaczoną mu, jako Wojownikowi Nocy, rolę, odnaleźć i zgładzić Yaomauitla, Śmiertelnego Wroga. Jak miał to ująć w słowa mieszczące się w świecie jego ojca, którego, owszem, bardzo kochał, lecz którego horyzonty myślowe ograniczone były cenami pieprzowego salami i pudełek z czekoladkami.
Zmiany, które zaszły w życiu Lloyda były mniej zauważalne. Zawsze był zamyślony, zawsze głęboko angażował się we wszystko, co robił. Niezależnie od tego, czy chodziło o sprawy szkolne, treningi czy nawiązywanie przyjaźni. Jego ojciec pełen był powagi. Miał w sobie tyle uczciwości, że na swój skromny sposób, można powiedzieć, był świętym. Lloyd odziedziczył po nim tę uczciwość, połączoną z właściwym matce gorącym entuzjazmem; tak więc, gdy zaczął nieco unikać reszty rodziny, by w spokoju przemyśleć swoje doświadczenia Wojownika Nocy, nikt nie spostrzegł w tym niczego szczególnego.
Tym razem Lloyd czuł, że pojawiło się w nim jakieś wielkie pragnienie spełnienia. Inne niż dotąd, niepodobne do chęci wygrania pięciusetmetrówki czy uzyskania najlepszych ocen z języka angielskiego. Nie było to też podobne do pragnienia bycia czarnym dobrze radzącym sobie w świecie białych. Lloyd zaczął w otaczającej go atmosferze węszyć wielkość - ostry aromat, który ze zwyczajnych, przeciętnych ludzi robi bohaterów.
Któregoś wieczoru, sześć tygodni po rozpoczęciu poszukiwań Yaomauitla, do sypialni Lloyda wszedł jego ojciec. Stanął nad synem i trwał tak przez dłuższą chwilę z okularami w jednej, a złożoną płachtą wieczornej gazety w drugiej ręce.
 - Lloyd, chcę, byś mi powiedział prawdę - odezwał się w końcu.
 - Tak, tato?
 - Czy wąchasz coś, Lloyd? Powiedz mi prawdę, Lloyd uśmiechnął się ze zdumieniem.
- Nie, tato - powiedział cicho, z twarzą skrytą w połowie w  cieniu  biurowej  lampy.
- Nie,  niczego  nie wącham.
Nadszedł wreszcie trzeci poranek siódmego tygodnia poszukiwań.
Niebo nad wybrzeżem południowej Kalifornii było szare i zamglone. Prognoza pogody przewidywała jednak, że przed dziesiątą słońce powinno przebić się przez mgły. Po prognozie przyszła kolej na lokalny serwis. Henry słuchał tego wszystkiego w swojej kuchni. Siedział właśnie nad coraz bardziej pustą miską muesli, gdy w wiadomościach padły słowa o znalezieniu w domu przy Prospect Street, w La Jolla, ciała młodej kobiety z rozległymi obrażeniami jamy brzusznej.
Spiker czytał: „Policja nie potrafiła powiedzieć, czy ta śmierć jest dziełem psychopaty, mordującego zgodnie z własnym rytuałem, czy też spowodowana została jakimś niezrozumiałym wypadkiem”.
Henry powoli odłożył łyżkę. Rozległe obrażenia jamy brzusznej. Zdaje się, że znalazł wreszcie klucz do zrozumienia tak długiej ciszy wokół Yaomauitla. Zostawił śniadanie, przeszedł do salonu i przekartkował książkę telefoniczną. W końcu znalazł, czego szukał: biuro koronera w San Diego. Wybrał numer i przeczesując dłonią potargane włosy, czekał, aż ktoś odbierze.
 - Z panem Belli - zażądał, gdy w końcu uzyskał połączenie.
Głos Johna Belli brzmiał niezbyt świeżo i nie dało się w nim wyczuć żadnej radości. - Kto mówi? - spytał, odchrząkując.
 - Tu Henry Watkins. Profesor Henry Watkins. Byłem jedną z tych osób, które odnalazły ciało Sylvii Stoner.
- Tak? - odezwał się podejrzliwie John Belii.
 - Nie chciałbym pana niepokoić i z góry za to przepraszam, lecz słyszałem właśnie informację o innej martwej dziewczynie. Tej z Prospect Street w La Jolla.
 - Tak. - Tym razem zabrzmiało to sucho, ostrożnie.
 - Czy mogę pana zapytać o jedną rzecz, która się z nią wiąże?
 - Spytać pan może. Ale nie mogę zagwarantować panu odpowiedzi.
 - No cóż. Nie musi pan odpowiadać „tak”, jeżeli rzecz się potwierdzi. Wystarczy, jeśli pan nie zaprzeczy.
Chwila przerwy.
 - Proszę pytać.
 - Chciałbym wiedzieć, czy są jakieś dowody na to, że dziewczyna znaleziona w La Jolla zginęła w ten sarn sposób, co Sylvia Stoner?
Długie milczenie. Potem John Belli odłożył słuchawkę.
Henry trzymał swoja jeszcze przez chwile w dłoni, wsłuchując się w niemilknący pisk centrali. Potem, bardzo powoli, odłożył ją i wstał. A więc to tak. Yaomauitl czekał, aż wylęgnie się kolejne jego potomstwo. Dziewczyna z La Jolla nie żyła i nikt nie potrafiłby powiedzieć, ile jeszcze było takich kobiet zapłodnionych przez diabła, który mógł przecież przybrać każdą postać, jaka sobie zażyczył. Węgorzy mogły być setki. Setki wolno wzrastających embrionów, skrytych w łonach dziesiątek kobiet. A chociaż na razie niewyrośnięte - to przecież kiedyś zaczną pojawiać się w snach, a wówczas przyłączą się do swego ojca i władcy. pomnażając jego siłę.
Yaomauitl przygotowywał się wyraźnie do zmiecenia Wojowników Nocy i rozciągnięcia swej inwazji na sny wszystkich mieszkańców Ameryki. Możliwe, że nie miałaby ona najmniejszego wpływu na ich życie za dnia, gdy ludzie są trzeźwi, racjonalni i zupełnie nie wierzą w istnienie diabła. W nocy jednak, w czasie snu, zło mogło ich opętywać, omotywać podstępnie słodkimi słówkami, kusić ich i wrastać w ich umysły. Cień, który zapanowałby nad snami, z wolna sączyłby do umysłów nietolerancję, okrucieństwo, zarozumiałość, a wszystkie osiągnięcia, które ta cywilizacja zawdzięcza religii, wszystko, co zdobyto przez setki lat wojen, boleści i cierpień, obróciłoby się wniwecz. Ze snów całego narodu wstałby kolejny Mroczny Wiek i ogarnął cały świat jak potop, jak atrament zalewający mapę.
Zadzwonił do Gila.
- Gil? Tu Henry. Słyszałeś poranne wiadomości?
 - Nie, pracowałem w sklepie.
 - Słuchaj, Gil. Znów się zaczęło. Znaleźli dziewczynę w La Jolla. Z wygryzionym brzuchem. Nie było węgorzy. a przynajmniej wiadomości o nich nic wspominały -  pewnie zdołały już uciec i gdzieś się pozakopywać.
 - I co z tego? Chyba nic rozumiem.
- Sądzę że Yaomauitl czekał na narodziny kolejnych embrionów. Chce zdobyć nad nami przewagę liczebną i wymazać nas kompletnie.
Wiec co robimy? I kiedy?
Spokojnie, jeszcze nic. Sadzę jednak, że powinniśmy wszyscy udać się tam w nocy i sprawdzić, czy nie zalatuje gdzieś tym diabłem.
 - W porządku. Jedenasta? - Dobrze. Jedenasta.
Henry zadzwonił jeszcze do Susan i do Lloyda. Lloyda nie było w domu, lecz wiadomość udało się przekazać jego podejrzliwej matce. Susan natomiast sprawiała wrażenie przygnębionej. Spytała Henry'ego, czy według niego nadszedł już czas ostatecznej rozgrywki.
Że jak? Niby takie „W samo południe”?   zażartował. Ale on chce nas zabić, prawda? Henry zawahał się.
No tak - odpowiedział po chwili. - A jeśli zabije nas jako Wojowników Nocy? Henry podrapał się w nogę poraniona podczas walki w mechanicznym mieście.
Pamiętasz chyba, co mówił Springer. Jeśli zabije nas jako Wojowników Nocy, nasze ciała nigdy się już nie obudzą.
O jedenastej? -  spytała Susan. - Jeśli nie chcesz, nie musisz - - odpowiedział Henry. - Będziecie mnie potrzebować, jak znajdziecie Yaomauitlu bez szóstego zmysłu Sameny?
Mimo wszystko nie musisz. Jakoś go znajdziemy. - Henry - powiedziała. - W najgorszym wypadku połączę się z moimi rodzicami.
Henry nie znalazł odpowiedzi. Było to stwierdzenie równie dojrzałe jak mistyczne; rezygnacja właściwa mądrości, połączona z dziecięcym przyjmowaniem losu takim, jaki jest.
- No, dobrze - rzekł stłumionym głosem. - Jedenasta. Cieszę się, że cię zobaczę.
Dzień zdawał wlec się całą wieczność. Henry podchodził do barku jeszcze częściej niż zwykle, raz nawet posunął się tak daleko, że odkręcił butelkę i pozwolił oparom alkoholu unieść się do jego nozdrzy. Tylko raz, by rozjaśnić umysł. Jeden samotny łyk. Trzeba przygotować się przecież do mającej nadejść bitwy. Tego, że w nocy dojdzie do bitwy, był więcej niż pewien.
Zakręcił szczelnie butelkę, odstawił ją do barku i wyszedł na spacer po promenadzie. Głęboko wdychał wiejący od oceanu wiatr. Skłonny był przypuszczać, że największe niebezpieczeństwo związane z alkoholem już się dla niego skończyło - wytrwał pełne siedem tygodni. Wszystko, co miał w ciele, zdążyło już dawno wyparować. Coraz silniej jednak tęsknił za drinkiem i zastanawiał się, jak długo jeszcze zdoła wytrwać.
Od siedmiu tygodni jedziesz tylko na herbacie, zasłużyłeś na jednego. Jeden ci nie zaszkodzi, będziesz miał okazję udowodnić sobie, że nie jesteś alkoholikiem, koniec końców jednego możesz. Jeśli to zrobisz, będziesz po prostu pił jak inni ludzie. Będziesz wyleczony. Ostatecznie - jak możesz osądzić, czy jesteś wyleczony, skoro w ogóle nic nie pijesz? Takie kompletne odstawienie sugeruje, że wciąż jesteś chory...
Zupełnie przypadkiem spotkał swego starego przyjaciela, Johna Lunda, sędziwego profesora historii, noszącego obszarpane kapelusze typu panama i płócienne płaszcze, które wyglądały jakby jeszcze całkiem niedawno używano ich w charakterze worków pocztowych. Był niski, nosił okulary, potrafił jednak mówić potoczyście i ze swadą. Ponadto nie pił, Henry zaproponował więc, by zjedli razem lunch. Objęli się ramionami i poszli do wegetariańskiej restauracji „Brother Bread”, która znajdowała się trochę dalej, nad promenadą. Henry zdołał zwalczyć w sobie pragnienie napicia się, posługując się do tego chłodnym, domowym jogurtem i talerzem świeżo rozkrojonego melona. Jedząc, słuchał najnowszych hipotez Johna co do Wojny o Niepodległość. W jakiś dziwny sposób wciąż wracały one do motywu Anglików, którzy wcale nic chcieli wygrywać.
John mówił, Henry tymczasem spostrzegł, że siedzący naprzeciwko mężczyzna rozłożył „Los Angeles Times”, gdzie na pierwszej stronie czerniły się nagłówki: WĘGORZE MORDERCY ZABIJAJĄ ŻONĘ, ATAKUJĄ MĘŻA I POLICJANTÓW. POZBAWIONY MĘSKOŚCI FUNKCJONARIUSZ POPEŁNIA SAMOBÓJSTWO. LEKARZ I MĄŻ ODNIEŚLI WIELE RAN OD UKĄSZEŃ.
Henry najpierw zerknął na nie kątem oka, potem przyjrzał się bliżej, odczytując litery z narastającym uczuciem strachu.
 - I po Valley Forge... - mówił z zaangażowaniem John, tnąc melona na małe kawałeczki.
 - Przepraszam, John - przerwał mu Henry i podszedł do czytającego. - Czy mógłbym od pana na chwilę pożyczyć pierwszą stronę? - spytał. Mężczyzna wzruszył ramionami i wyciągnął arkusz.
John Lund przyglądał się uważnie przez szkła swych grubych, zapaćkanych okularów, jak Henry przebiega wzrokiem wiadomość, że węgorze zaatakowały parę w średnim wieku oraz lekarzy i policjantów, i że stało się to w Hollywood, w Paseo del Serra. Ciało żony, jak napisano, było ciężko okaleczone, z ranami brzucha, które sierżant Garcia opisał jako „gorsze niż wszystko, co wymyślił kiedykolwiek Kuba Rozpruwacz”. Szczegółowe oględziny ciała miały wyjaśnić dopiero, co się właściwie stało.
 - Co jest? - spytał John. - Wyglądasz na zaniepokojonego.
 - Bo jestem zaniepokojony. Więcej. Jestem śmiertelnie przerażony.
 - Ty? Przerażony? Czego, u diabla, może się bać aż tak bardzo profesor filozofii?
Henry oddał mężczyźnie przy przeciwległym stoliku jego gazetę. Potem, złączywszy dłonie przed, sobą, zwrócił się do Johna:
 - Przypuśćmy, że ktoś kazałby ci zostać zawodnikiem japońskich zapasów sumo...
 - Przegrałbym - parsknął śmiechem John.  - Co do tego nie ma wątpliwości.
 - Przypuśćmy, że powiedziano by ci, że jeśli przegrasz. to wymrze cała ludzka rasa...
John zmarszczył brwi.
 - Co to ma być? Jakaś osobliwa wschodnia zagadka? Henry pokręcił głowa w przeczeniu.
 - Co byś zrobił? Jak byś się czuł? Walczyłbyś czy raczej poddał się ze strachu?
John zamieszał powoli kawę i dodał jeszcze łyżeczkę melasy.
 - Walczyłbym. Lecz byłbym przerażony.
 - No właśnie - powiedział Henry.
 - Chcesz powiedzieć, że ty...?   spytał John, nie łapiąc zbyt dokładnie związku.
 - Ja - powiedział Henry.    Te zapasy sumo i cała ludzkość. Tyle tylko, że tu nie chodzi o sumo.
 - A mogę spytać, o co?   John poczuł irytację. Słyszał już Henry'ego mówiącego bzdury na trzeźwo i gadającego do rzeczy po pijaku, ale takiego jak dziś nic widział go jeszcze nigdy.
Henry pochylił się i schwycił płócienny rękaw marynarki Johna.
 - O diabła - wyszeptał.
John uśmiechnął się, usiadł wygodnie i potrząsnął głową. Założył nogę na nogę i widać było, że nie wierzy ani trochę.
Na miejsce spotkania przybyli dobrze przed jedenastą, poważni i gotowi na wszystko. Springer pojawił się również, tym razem jako mężczyzna, w garniturze z dziwnego materiału, szeleszczącym przy każdym ruchu jak bibułka. Dotknął po kolei ich dłoni, spoglądając przy tym każdemu głęboko w oczy spojrzeniem, które przypominało skośne okna otwierające się na nieskończoną przestrzeń, pustkę migoczącą odległymi gwiazdami i ucieleśniającą treści, o których człowiek może tylko marzyć.
 - Wiedziałem, że zjawicie się dziś tutaj - powiedział Springer. - Dobrze zinterpretowaliście poczynania Yaomauitla.
Kasyx uniósł odzianą w karmazynową rękawicę dłoń i powoli rozsunął palce. Przeskoczyła między nimi miniaturowa błyskawica. Nigdy dotąd nie wchłonął tyle energii Ashapoli i wiedział, że ewentualne przypadkowe wyładowanie byłoby katastrofalne w skutkach. Niemniej, jeśli spotkają Yaomauitla i to może nie wystarczyć.
 - Dzisiejsza wyprawa będzie waszą największą przygodą - powiedział Springer. - Dziś w nocy poznacie prawdziwą potęgę Wojowników Nocy. Niech imię Ashapoli i pamięć wszystkich Wojowników Nocy, którzy oddali swe życic w dawnych czasach, chroni was od złego. I niech wasz blask rozjaśni, rozszczepi ciemność i otworzy drogę do oswobodzenia świata człowieka.
Były to słowa, które Springer powtarzał nieustannie wraz z mijającymi latami. Słowa z najlepszych czasów Wojowników Nocy, kiedy to dziesiątki diabłów chodziły jeszcze po tej ziemi, a ci, którzy walczyli z nimi w snach, liczeni byli w tysiącach. Mroczne sprzysiężenie, które za cnotę uznało pokój oraz zrozumienie i gotowe było nieść je do każdego zakątka świata, niezależnie od tego, jak wielki był to ciężar.
Wojownicy Nocy wznieśli się w wieczorne niebo. Springer ostrzegł Samenę, że odczuwa chłodne wibracje gdzieś na wschodzie, skierowali się więc ponad polami golfowymi i budynkami rządowymi wokół rancza Fairbanks ku wzgórzom. Powietrze przesycone było zapachem eukaliptusów, w drogich domach w hiszpańskim stylu błyskały światła ukryte między krzewami jukki i gajami cytrynowymi.
 - I co? - spytał Kasyx Samenę, gdy płynęli cicho nad Santa Fe. W dole światła z okien zajazdu rzucały jasnozielone cienie na otaczające budynek pola krykieta. Potem znów pogrążyli się w kompletnej ciemności, przeszukując wzgórza, starając się wyczuć najlżejszy choćby ślad pobytu Yaomauitla.
 - Może się pomyliliśmy? - wątpił Xaxxa.   Może on jeszcze nie jest gotów do walki?
 - Jest gotów - zapewnił go Kasyx. -   Inaczej nic pozwoliłby, żeby wiadomość o węgorzach dostała się do prasy. Wie, że i my o tym wiemy, i wie, że go szukamy.
 - Dobra, zobaczymy - mruknął Xaxxa.
Tebulot milczał. Był zbyt zaprzątnięty rozmyślaniem o swoich problemach z rodzicami i o niebezpieczeństwach. którym mieli tej nocy stawić czoło. Nie stracił opanowania i daleki był od tego. Pragnął jednak, by walka wreszcie się zaczęła, jak najszybciej, by mógł odsunąć od siebie trawiące go lęki. Kochał matkę i ojca. Nie chciał się od nich oddalać, nie chciał wyobcowania w rodzinie. Dopóki jednak nie odnajdą i nie zwyciężą Yaomauitla, nie będzie w stanie znaleźć niczego, co mogłoby, powiedziane lub uczynione, z powrotem zbliżyć go do rodziców.
Już mieli zawrócić z powrotem ku wybrzeżom, gdy Samena odezwała się cicho:
 - Jest. Bardzo blisko. Czuję to.
Pozostała trójka przysunęła się zaraz do Sameny. Ruszyli razem: formacja duchów pomiędzy wzgórzami. Podążali za nią, powtarzając każdą jej ewolucję, każde nurkowanie i zakręt, jak zespół akrobacji samolotowej, a wszystko to w absolutnej ciemności, przez która ich prowadziła, używając swych dodatkowych zmysłów.
 - Trochę w prawo - powiedziała Samena.
Skierowali się tam, by w końcu z szelestem przeniknąć przez. gęsty gaj rozłożystych palm i zatrzymać się ponad wielkim. pomalowanym na kolorowo domem na zakręcie autostrady.
 - To tu. Jest tutaj - stwierdziła Samena i bez wahania przepłynęła przez dachówki wprost do sypialni.
Na dużym mosiężnym łóżku leżał obok żony mężczyzna o orientalnym typie urody. Pościel była czarna, atlasowa, dywanik przed łóżkiem i meble białe. Na ścianie widniał wielki, stylizowany obraz Sotaro Yasui. Wojownicy Nocy stanęli w nogach łóżka i popatrzyli niepewnie na śpiącą parę.
 - Które z nich? Mężczyzna czy kobieta? - zapytał Tebulot.
 - Mężczyzna - odrzekła Samena. - I czuję to naprawdę mocno, mocniej niż kiedykolwiek.
 - Gotowi? - upewnił się Kasyx.
Skinęli głowami. Kasyx uniósł ręce i wyrysował oktagon. Gdy rozszczepił drżące w nim nocne powietrze, ujrzał biel i padający śnieg.
 - Wygląda na to, że trochę zmarzniemy - uprzedził, lecz bez wahania uniósł ośmiokąt nad głowę. Potem powoli opuścił go, ujmując ręce towarzyszy, by dodać im odwagi i mocy.
 - Tym razem wygramy - zapewnił ich. - Tym razem wyślemy Yaomauitla z powrotem do Meksyku, do jego miejsca stałego zakwaterowania.
Ośmiokąt opadł na podłogę. Znaleźli się w kompletnej ciszy, a wokół nich padał bezgłośnie śnieg. Cisza była tak przytłaczająca, że z początku żadne z nich nie śmiało się poruszyć, nie wspominając o najlżejszym nawet szepcie. Było jednak bezwietrznie i zdumiewająco ciepło. Rozejrzeli się dookoła. Jak tylko daleko mogli sięgnąć wzrokiem, we wszystkich kierunkach rozpościerała się śnieżna pustynia.
Tebulot podszedł do Kasyxa. Musiał podnosić nogi, jakby brodził, maszynę przewiesił przez ramię.
Nigdy dotąd nie widziałem tyle śniegu - powiedział, rozglądając się uważnie na boki.
 - Może to japoński śnieg - rzucił Kasyx. - Sameno? Czy może wiesz, gdzie tu ukrył się ten diabeł?
Samena zasłoniła twarz dłońmi i milczała przez prawie minutę. Śnieg padał cicho na pióra jej kapelusza, z wolna czyniąc je białymi. Xaxxa chodził tymczasem w kółko, wyciągając dłonie i patrząc, jak gwiazdki śniegu topnieją mu na skórze.
 - Wiecie co? - uśmiechnął się. -  Nigdy dotąd nie widziałem śniegu. Czy to nie dziwne?
W końcu Samena wskazała gdzieś na prawo.
 - Tam. Sądzę, że tam. Trudno powiedzieć. Coś czuje, lecz wydaje się to jakieś dziwne, jakby nie wszystko było w porządku.
 - Tak czy inaczej, spróbujemy - rzekł Kasyx i cała czwórka zaczęła przedzierać się we wskazanym przez Samenę kierunku. Zostawiali za sobą głęboki ślad, kalający gładką, śnieżną powierzchnię.
 - Ciekawe, czy to sen, czy zmora? -  zastanawiał się Tebulot, wciąż rozglądając się podejrzliwie.
 - Wygląda na zmorę - stwierdziła Samena. - To wszystko nie ma w sobie za grosz równowagi. Wygląda na spokojne, lecz to tylko pozór. Może ktoś umarł, czuję, że to możliwe, i ktoś tutaj przygotowuje się do pogrzebu.
 - W wielu krajach Wschodu kolor biały jest kolorem żałoby - przytaknął Kasyx. - Może cały ten sen jest czymś w rodzaju pogrzebu.
Brnęli dalej przez śnieg. Gdzieniegdzie, w zapadliskach gruntu, śnieg zalegał grubszą warstwą. Musieli brodzić w nim niemal po pas. Ziemia pod śniegiem była jednak pewna i ubita, posuwali się zatem dość szybko. Śnieg nie przestawał padać - gęsto i bezgłośnie. Niebo, z którego spływał, było zimne, ciemnoczerwone i wciąż nie znajdowali ani śladu Yaomauitla.
 - Jak sądzicie, może jednak się pomyliliśmy? - spytał Tebulot, gdy przystanęli dla odpoczynku.
Samena potrząsnęła głową.
 - Nie ma mowy. On gdzieś tu jest. Próbuje po prostu nas zdezorientować i zmęczyć.
 - Nie napracował się jak dotąd - zauważył Tebulot.
- Trzeba czegoś więcej niż śnieg, by mi przeszkodzić -  dodał Xaxxa.
Kasyx podniósł dłoń do hełmu i zlustrował otoczenie w podczerwieni. Szukał jakichkolwiek siadów ciepła - diabelskich czy ludzkich. Wszystko jednak, co widział, to postaci Tebulota, Sameny i Xaxxy, oraz złociste pulsowanie naładowanej maszyny.
 - Wciąż uważasz, że podążamy we właściwym kierunku? - spytał Samenę.
- Sądzę, że tak - powiedziała. - Jest już mocniejsze niż przedtem, rwie się jednak i myli, czasem trudno ustalić, gdzie jest naprawdę.
 - Dobrze. Pójdziemy tak jeszcze parę mil. Jeśli i wtedy nic nie znajdziemy, opuścimy ten sen i poszukamy go gdzie indziej.
On tu jest, Kasyxie. Przysięgam. - Dalej - ponaglał Kasyx.
Wznowili swój powolny marsz przez ośnieżone pola. Cztery małe postaci w wielkim, rozległym, białym krajobrazie. Gdy tak szli, uderzyło Tebulota, że cały ten świat istnieje w jednym, uśpionym umyśle. Wydało mu się to zabawne. Tak jak i to, iż wystarczy, by człowiek ów obrócił się na drugi bok, a może zacząć śnić zupełnie inny świat, całkiem odmienny, ale równie rozległy. Wśród doświadczeń Wojowników Nocy, które zapadły mu w umysł, była szczególna myśl - przekonanie, że przestrzeń umysłu, teren myśli i wyobraźni to obszary równie nieskończone jak kosmos, o wiele jednak bardziej skomplikowane, jako że nie skrępowane żadnymi prawami świata materialnego. W świecie wyobraźni budynek mógł unieść się pod niebiosa, zwierzęta mówić, a martwy mąż wrócić do życia. Śnieg mógł padać w najgorętszych miesiącach lata, a diabły ukrywać się w nim niczym arktyczne wilki.
Nagle usłyszeli przerażający zgiełk. Kurtyna śniegu zadrgała, płatki zatańczyły wokół nich jak oszalałe. Usłyszeli okrzyki, wrzaski i dźwięk dziesiątków małych dzwoneczków. Po chwili w ich pole widzenia wjechały potężne sanie zaprzężone w setkę białych niedźwiedzi. Miały rozmiary solidnej ciężarówki. Minęły ich tylko o piętnaście stóp. nieprzyjemnie świszcząc płozami po śniegu. W całości zrobione były z drewna cisowego, z przegubem pośrodku, ułatwiającym branie zakrętów. Część przednia, trzypoziomowa, obłożona była setkami zwierzęcych skór. Na części rufowej tłoczyli się zamaskowani żołnierze w napierśnikach i skrzydlatych hełmach. Przypominali nieco hordę Dżyngischana, z tym że każdy z nich dźwigał dziwną, szeroko-lufą strzelbę. Na samym końcu sań wznosiła się drewniana wieża, wysoka na jakieś sześćdziesiąt pięć stóp. Jej boki obwieszone były srebrnymi dzwoneczkami, wstążkami oraz ciałami wilków i śnieżnych królików. Były tam też powiewające ludzkie skalpy.
Na samym szczycie wieży stała odrażająca postać w czarnej jak północ zbroi, z oczami jarzącymi się żółta złośliwością. Był to sam książę wszelkiego zła - Yaomauitl.
 - Padnij! - zakomenderował Tebulot i cała czwórka wtuliła twarze w śnieg.
Rozdzwonione sanie zatoczyły wokół nich szerokie półkole. Słyszeli gardłowe okrzyki tatarskich żołnierzy, przebijające się przez śnieżycę jak pianie duszonego koguta. Kasyx uniósł głowę i natychmiast śnieg wokół niego eksplodował setkami białych pióropuszy. Opuścił głowę i zerknął na Samenę.
 - Muszę chyba odwołać, co powiedziałem. Jednak - go znalazłaś.
Tebulot odciągnął dźwignic maszyny.
 - Jeśli nie możemy przyłożyć samemu Yaomauitlowi, to może chociaż załatwimy tych, którzy są z nim.
Potworne sanie znów się zbliżyły. Łapy setki polarnych niedźwiedzi wstrząsnęły śniegiem, jakby drgał sarn grunt. Tebulot zatoczył kciukiem i palcem wskazującym śmiałe koło, mrugając jednocześnie do Kasyxa zza swojej maski.
 - To nic takiego -  rzekł unosząc się ze śniegu.
Rozległa się salwa tatarskich strzelb w tylnej części sań. Każdy strzał brzmiał ostro, jakby ktoś z wysiłkiem wciągał powietrze. Zupełnie jak pompka rowerowa, tyle że dwadzieścia razy głośniej. Gdy tylko sanie przejechały obok, przesuwając się nad ich schronieniem jak góra, Kasyx ujrzał trzech żołnierzy wychylających się za burtę i mierzących w nich. Zrozumiał, co oznaczały te dziwne, syczące strzały.
Strzelby te, zamiast wystrzeliwać pociski, wciągały do środka wszystko, co znalazło się na linii strzału. Gdy żołnierze chybiali i trafiali w grunt, podrywały się z niego spore śnieżne kule i błyskawicznie znikały w lufach strzelb. Niewiele wyobraźni było trzeba, by uzmysłowić sobie, co się stanie z człowiekiem, gdy któryś z Tatarów zdoła dobrze wycelować.
Gdy sanie prawie już ich minęły, Tebulot przekręcił się na plecy i wystrzelił pojedynczy ładunek energii prosto w drewnianą wieżo. Strzał wniknął z wyciem przez jedno z jej okien. Przez chwilę nic się nie działo. Potem jedna wieża wyleciała w powietrze, rozsypując wokół kawałki drewna i szczątki wilczych trupów. Z sań uniosła się kuła pomarańczowego ognia, by zaraz zniknąć.
Dwóch strzelców padło, zaś gigantyczne sanie zatrzymały się w rozpryskach lodu. Tatarzy zaczęli się wysypywać na śnieg. Teraz Wojownikom Nocy trudniej było ich trafić. Jeden z Tatarów pobiegł odciąć niedźwiedzie. Machał jasno płonącą pochodnią, by je wystraszyć i rozproszyć. Samena obserwowała go przez chwilę, potem odpięła z pasa pojedynczy grot. Skrzyżowała ramiona, rozległo się energiczne „zip!” i grot przemknął przy burcie sań, przeszywając dłoń żołnierza tak, że upuścił pochodnię. Dwa najbliższe niedźwiedzie obróciły się i porykując pobiegły ku niemu. Zobaczywszy je rzucił się do ucieczki, były jednak o wiele szybsze. Gnały za nim jak dwie białe lokomotywy. Uderzyły go, obalając i rozpryskując wkoło fontannę krwi. Potężna łapa sięgnęła głowy Tatara i nawet z odległości dwustu stóp Wojownicy Nocy usłyszeli wyraźnie trzask rozłupywanej czaszki.
Pochodnia tymczasem upadła między skóry i sanie zaczęły płonąć. W ciągu paru minut huczący żywioł ogarnął cały pojazd.
Kasyx rozejrzał się za Yaomauitlem, lecz nic było po nim nawet śladu.
 - Może byś się przeleciał? -  spytał Xaxxę.    Dałbyś radę? Chciałbym wiedzieć, gdzie ukrył się Yaomauitl.
 -  Spokojnie - oświadczył Xaxxa kładąc się płasko na śniegu, twarzą do góry. Potem nasunął lustrzaną maskę i podwójnym saltem wystrzelił na świecącej ścieżce energii z jamy, którą wykopali sobie w śniegu.
Zniknął w ciągu chwili, oni tymczasem z niepokojem czekali na jego powrót. Drewniane sanie skrzypiały i potrzaskiwały, rozsiewając wokół mdlący odór palonego futra. Tatarzy pochylili głowy, widząc, że Tebulot wycelował w nich swą broń, nastawiona na ciągły ogień.
 - Nie sądzicie,  że  mogło  mu  się coś  stać?     nic wytrzymała w końcu Samena.
Zanim Kasyx zdołał odpowiedzieć, rozległo się znajome wycie i lotem koszącym, ledwie parę stóp nad ziemią, balansując na swej złocistej desce nadleciał największy surfer wszechczasów, Xaxxa.
Jeden z Tatarów uniósł się ze śniegu celując w niego. Xaxxa wykonał zwrot bojowy i zanurkował, trafiając obiema stopami prosto w szczękę żołnierza, z całym impetem masy zwielokrotnionej szybkością ponad trzystu mil na godzinę. Przeciwnik runął jak długi na śnieg, jego strzelba zaś, wyleciawszy z rąk, wypaliła samorzutnie, trafiając jednego z kompanów, który przyklęknął tuż obok. Wojownicy Nocy mogli w ten sposób przekonać się, do czego zdolna jest ta broń. Z uda żołnierza wyrwany został szcścio-calowy ochłap żywego ciała, który strzelba wessała z mokrym odgłosem. Żołnierz krzyknął i upadł łapiąc się za nogę.
Xaxxa przeleciał nad nimi jeszcze raz, potem zawrócił i wylądował przy pozostałych Wojownikach.
 - Straszne uderzenie - pochwalił go Kasyx. - A co z Yaomauitlem?
 - Nie sądzę, by ta istota nim była - dyszał Xaxxa. - Widziałem jego zbroję leżąca na śniegu, pustą, a obok coś, co wyglądało jak ten diabeł z Instytutu Scrippsa, tylko mniejszy i bardziej czerwony. Cokolwiek zresztą to było, upiekło się na skwarkę.
 - Jedno z nowych dzieci Yaomauitla - westchnął Kasyx.   We śnie mogą przyjmować pozór dorosłości, lecz gdy je w tym śnie zniszczyć, wracają do prawdziwej postaci. Jak to je nazwał Springer? Joey?
- A co z reszta żołnierzy? - spytała Samena. - Sądzicie, że damy radę ich pobić?
Nie jestem pewien. Dobrze się okopali, trzeba więcej energii, by ich sięgnąć.
Energia to akurat to, co najbardziej musimy oszczędzać - oznajmił Kasyx.
Tebulot uniósł jednak dłoń, podając swój pomysł.
- Słuchajcie, wiem, co robić. Słuchajcie! Znalazłem to kiedyś w książce o Dzikim Zachodzie. Czejenowie używali tego, by pozbywać się wrogów.
- Nie wiem, czy pamiętasz, że Indianie zostali w końcu pobici rzucił Xaxxa.
- No nie, tu chodzi tylko o ten jeden pomysł. Musimy podnieść tego Tatara rannego w nogę i przelecieć z nim nad całą długością linii przeciwnika, spryskując żołnierzy krwią. Potem odnaleźć, przepłoszyć i popędzić tutaj resztę tych niedźwiedzi. Jak tylko poczują krew, to powinny oszaleć, no nie? Mówiąc o tym, co my powinniśmy zrobić, mnie miałeś na myśli, co? - spytał Xaxxa. - O ile wiem, to tylko ja w tym towarzystwie potrafię latać.
 - Będziemy cię osłaniać. Xaxxa spojrzał na Kasyxa.
 - Pomysł jest dobry, ale jeśli nie chcesz, to nic musisz tego robić - rzekł Strażnik Mocy.
 - Zrobię to - oświadczył Xaxxa. - Chciałem się tylko upewnić, czy nikt tu nie przesądza z góry i nie decyduje za mnie.
 - No wiesz? - uśmiechnęła się Samena.
Nie zwlekając Xaxxa wystartował w nadal padającym śniegu i zniknął raz jeszcze. Kiedy powrócił, mknął tak szybko, że nie dojrzeli go, zanim wypadł z zamieci i złapał rannego Tatara, tak jak myszołów chwyta wytropionego susła. Inni unieśli strzelby i wypalili świszczącą salwę, lecz Xaxxa zdołał przelecieć wzdłuż całego ich szeregu nie odnosząc żadnej szkody, rozpryskując zaś nad nimi krew z ran niesionego Tatara.
Rzucił bezwładne ciało w głęboki śnieg i znów wspiął się pod niebo, by okrążyć polarne niedźwiedzie.
Kasyx czekał niecierpliwie. Minuty mijały. Gesty śnieg okrywał jego karmazynową zbroję jakby wełną. Samena siedziała obok, ze spokojną twarzą. Rozglądała się uważnie, czy Tatarzy nie zdecydują się przypadkiem ich zaatakować. Tebulot trzymał broń w gotowości. Maszyna mruczała energią, lecz wiedział, że na razie nic nie jest w stanie zrobić.
 - Mam nadzieję, że Xaxxa nie zginął. Nie ma tego samego wyczucia przestrzeni i orientacji, co ja. Szczególnie przy tej pogodzie - powiedziała Samena.
 - Nic mu się nie stanie - uspokoił ją Kasyx, chociaż sam nie był tego pewien. Xaxxa wydawał mu się nieco zbyt szybki, w gorącej wodzie kąpany. Gdyby wleciał przez przypadek na inne takie sanie przedzierające się gdzieś tam przez zadymkę, zginąłby w jednej chwili, a oni nawet by o tym nie wiedzieli.
Minęło dziesięć minut.
 - Zbliżają się, popatrzcie - powiedziała Samena.
Kasyx uniósł głowę, przestawiając wizjer na zbliżenie. Samena miała racje. Tatarzy unieśli się ze śniegu, czerniejąc na tle zamieci skrzydlatymi hełmami i zamaskowanymi obojętnością twarzami. Tuż obok głowy Kasyxa gruchnął strzał - nie kula, lecz wąska kolumna powietrza wciąganego do lufy strzelby z dwukrotną prędkością dźwięku. Padł płasko.
 - Jest chyba ze trzydziestu. Czy sądzicie, że dacie radę załatwić ich we dwoje?
 - Spróbujemy - Tebulot nie przeraził się. - Na równinie wycięliśmy dziesięć razy więcej trupów.
 - Owszem - zgodził się Kasyx. - Ale one nie miały takich strzelb.
 - Musimy zaryzykować, Kasyxie - szepnęła Samena. - Xaxxa się nie zawahał.
 - Wiem, wiem - Kasyx pokiwał głową. - Rzecz tylko w tym, że...
 - Jesteśmy młodzi? - uśmiechnęła się Samena. - Tak, jesteśmy. Wojownicy zawsze są młodzi. To tylko czyni ich ofiarę większa.
Tebulot uniósł głowę. Tatarzy, ustawieni w wachlarz, zbliżali się do nich szeroką, okrążającą tyralierą. Mroczni, złowrodzy, z uniesionymi pewnie strzelbami. Tebulot wycelował i wystrzelił trzy ładunki, zachowujące się jak szrapnele - niekontrolowane wyładowania, mogące spokojnie przebić się przez zbroję. Sześciu Tatarów padło z trzaskiem, dym uniósł się w padającym śniegu.
Samena powaliła dwóch innych nadziewanymi drutem grotami, które załatwiły sprawę, nie ciągnąc wcale za sobą ładunku energii. Pozostali zaczęli jednak ostrą strzelaninę i to z trzech stron, tak że Wojownicy Nocy musieli szybko paść z powrotem na śnieg.
 - Gdzie, u diabła, jest Xaxxa? - mruknął Tebulot, bardziej w śnieg przed sobą niż do kogokolwiek.
Jego niepokój nie trwał jednak długo. Syk strzelb zamilkł nagle, za to cała trójka usłyszała niepewne krzyki, potem
Wrzaski. Wyjrzeli ostrożnie ponad śnieg i ujrzeli Xaxxę lecącego ku nim ponad śnieżną. równiną. Rozpostarł ramiona i przemykał tak na wysokości dwudziestu stóp, przerażający w nieprzeniknionej, lustrzanej masce.
Przed nim zaś, rycząc i trzęsąc gruntem, gnało około sześćdziesiąt polarnych niedźwiedzi - pozostałość zaprzęgu lodowych sań. Z początku biegły lękając się Xaxxy, wywijającego wokół nich lśniące ósemki. Potem jednak wyczuły zapach świeżej krwi. Głód dodał im skrzydeł.
Kasyx wstał, podobnie Samena i Tebulot. Widok był niezwykły. Każdy z tych niedźwiedzi ważyć musiał około tony, a jednak rzuciły się do przodu z szybkością prawic dwudziestu mil na godzinę, obnażając przy tym zęby pod czarnymi, wywiniętymi wargami. Głód wyzierał z ich żółtych ślepiów. Tatarzy otworzyli ogień, rozciągając między obiema grupami krwawe struny z ciał czterech trafionych zwierząt. Trzy z nich padły na śnieg, reszta jednak przyspieszyła jeszcze, parując oddechami i zgrzytając pazurami na lodowatej kaszy. Tatarzy złamali szyki, rzucili broń i runęli do ucieczki.
Niedźwiedzie dopadły ich z niepowstrzymanym impetem w fontannach krwawego śniegu. Czwórka Wojowników Nocy przyglądała się temu z przerażeniem i ulgą - wszyscy ich przeciwnicy, jeden po drugim, padali na śnieg pod ciosami potężnych łap, ciała były rozdzierane, hełmy miażdżone, a wnętrzności wypruwane szaroniebieskimi, parującymi wstęgami, które zwierzęta rozwlekały na jardy wokoło. Niedźwiedzie nie ustawały w polowaniu, barwiąc posoką swe żółtawe futra, z wilgotnymi i lśniącymi paszczami, z ochłapami mięsa zwisającymi im spomiędzy szczęk. Trochę dalej dogasały w gęsto padającym śniegu sanie, niemal całkowicie już spopielone. Wiatr, który zerwał się niedawno, rozwiewał iskry.
Wojownicy Nocy ostrożnie wycofali się z pola bitwy, starannie omijając przy tym niedźwiedzie. Zawierzając instynktom Sameny, pomaszerowali znów przez śnieżycę i nie minęło wiele czasu, gdy oglądając się, nic mogli już ujrzeć śladu sań, niedźwiedzi ani tatarskich ciał.
Godzinę wędrowali na ślepo przez śnieg. Kasyx kilkakrotnie pytał Samenę, czy wyczuwa bliskość Yaomauitla, za każdym razem jednak otrzymywał tę samą odpowiedź.
 - Tak, Kasyxie. Czuję, że on tu jest. Chce nam zgotować żałosny koniec. Chce wygrać. Nie ustąpi i nie ucieknie.
- Nie przeszkadzałoby mi nawet, gdyby wybiegł nam na powitanie - zirytował się Kasyx. - Mógłby oszczędzić nam spaceru.
Śnieg nie był ani wilgotny, ani szczególnie zimny. Przypominał niesione z wiatrem pióra, puch - wyglądał raczej jak wyobrażenie śniegu niż jak prawdziwy śnieg. Stroje Xaxxy i Sameny były dość skąpe, lecz żadne z nich nie odczuwało chłodu zamieci. Temperatura ich ciał była taka sama jak temperatura samego śniącego, który wylegiwał się teraz w czarnym, atlasowym łóżku.
Minęło jeszcze trochę czasu, a Wojownicy Nocy zaczęli zstępować w szeroką dolinę. Śnieg zrzedł. Niebo jednak pozostało ciemnoczerwone, niemal kasztanowate, płynęły po nim statecznie i powoli nakrapiane różowo chmury. Gdy zadymka zniknęła ostatecznie, unieśli głowy i ujrzeli, że wokół chmur krążą flamingi, bijące leniwie skrzydłami, unoszące się na niewidocznych powietrznych prądach. Niektóre z chmur przypominały kolonie samodzielnie szybujących gniazd.
Śnieg pod ich stopami również zaczął znikać. Wkrótce kroczyli po łące porośniętej orlicą i polnymi kwiatami. Pojawiło się słońce. Dolina pod nimi rozpostarła się jasno i szeroko, ze srebrną rzeką wijącą się przez środek między roziskrzonymi łąkami i wierzbami, zwieszającymi smutno swe włosy nad wodą.
Zastanawiali się. jakie właściwie było to miejsce. Nie był to ani Zachód, ani Orient. Wiedzieli, że śniący jest Japończykiem lub przynajmniej półkrwi Japończykiem, krajobraz nie przypominał jednak Japonii. Nie było w nim również nic kalifornijskiego. Był to nieruchomy, spokojny pejzaż zawierający żal i ciepło wspomnień utraconych miłości. Było w nim jednak coś jeszcze, coś niepokojącego, jakaś trudna do uchwycenia niestabilność.
Doszli do rzeki i pokonali ją powoli, zanurzając się po uda. Woda lśniła w słońcu, pod powierzchnią kłębiło się od ryb. Wspięli się na błotnisty brzeg po drugiej stronie i przysiedli między szeleszczącymi wierzbami, by odpocząć kilka minut i rozejrzeć się po niezwykłym świecie, w którym się znaleźli. Wysoko ponad nimi wciąż leniwie krążyły flamingi, chmury żeglowały po niebie z dostojeństwem hiszpańskiej Wielkiej Armady opuszczającej Kadyks.
 - Czyż nie jest to najspokojniejsze miejsce, jakie kiedykolwiek odwiedziliśmy? - spytała Samena.
Xaxxa ułożył się na wznak na trawie i przeżuwając łodyżkę polnego kwiatu wyciągnął ręce nad głową.
 - Gdyby to nie był jedynie cudzy sen, to słowo daje. że bym tu został - oświadczył.
Tebulot odłożył maszynę, zdjął hełm i przesunął dłonią po włosach.
 - Wydaje mi się, że Yaomauitlowi zabrakło pomysłów, o ile w ogóle tu był. Wierzcie mi, że tu nie ma nigdzie nic diabelskiego.
Kasyx jednak nie potrafił się odprężyć. Czuł niesiony wiatrem zapach płynącej wody, lekką woń kwiatów; ujął źdźbło trawy i okręcił je wokół palca. Wciąż wyczuwał wiszące w powietrzu kłopoty. Nie tak, jak Samena wyczuwała obecność Yaomauitla i jego niedorostków - poprzez zakłócenie emocjonalne i lekkie prądy strachu, lecz poprzez proste rozumowanie. Yaomauitl musiał wyeliminować Wojowników Nocy, musiał to zrobić, by móc rozwinąć swą inwazję na sny Ameryki. Było to wymogiem sytuacji, ale także jego własnej dumy. Kasyx nic mógł uwierzyć, że diabeł nie spróbuje uczynić tego przy pierwszej nadarzającej się sposobności. Im dłużej twój wróg pozostaje przy życiu, tym więcej nabiera siły.
 - I dokąd pójdziemy? - zagadnął Samenę. Osłoniła oczy przed słońcem.
 - Sadzę, że powinniśmy skierować się w głąb doliny.
 - Chcesz powiedzieć, że nie wiesz na pewno?
 - Nie. Chyba straciłam ślad.
Kasyx wstał. Poczuł niepokój. Xaxxa przyglądał mu się z trawy, trzymając kwiat między zębami.
 - O co chodzi? Wyglądasz, jakby coś cię gryzło.
 - Nie wiem, nie wiem, nie podoba mi się to wszystko. Słuchajcie, jestem za tym, by wyjść z tego snu. Skoro straciliśmy ślad, to wracajmy i spróbujmy raz jeszcze, zaczynając od początku. Zdołaliśmy zabić jednego z potomków Yaomauitla, uznajmy, że to starczy na dziś, a resztę odłóżmy do jutra.
Pochylony nad brzegiem rzeki Tebulot usiłował złapać rękami jedną z ryb.
 - Sądzę, że powinniśmy zostać tu jeszcze trochę i nacieszyć się widokiem. No co, Kasyxie, nie podoba ci się tutaj? ile razy spotkaliśmy sen podobny do tego? To jest raj.
 - Proszę - powiedział zaniepokojony Kasyx. - Tu jest coś nie tak. Czuję to.
 - Jeśli ty czujesz, to jak Samena może tego nie czuć? - spytał Tebulot.
Kasyx nie odpowiedział. Wpatrywał się w rozległą, gładką powierzchnię wody. Coś zmąciło ją, tworząc wiry. Potem wyjrzało ponad powierzchnię - małe, trójkątne ostrze, wznoszące się coraz wyżej. Potem następne i jeszcze jedno, i kolejne. Nie były to tylko ostrza, lecz włócznie.
W zupełnej ciszy, majestatycznie wymaszerowała z wody cała armia. Armia w czarnych zbrojach, dosiadająca czarnych rumaków przypominających konie, lecz o gadziej skórze. Żołnierze nosili wielkie hełmy z rogami, napierśniki wznosiły się ponad ich ramionami jak wielkie, sępie skrzydła. Ich oczy lśniły jadowitą żółcią. Nieśli długie włócznie, które mruczały głębokim, wibrującym głosem, przypominającym najniższy ton organów. Żołnierze też pomrukiwali - głęboko, w różnych rejestrach, ciesząc się z góry z zadawania śmierci i ze zwycięstwa.
Rzeka spłynęła z pazurzystych kopyt koni. Trawa wyschła, szeleszcząc jak celofan i blednąc śmiertelnie. Wierzby zrzuciły liście, a ich pnie pokryły się zmarszczkami przedwczesnej starości. Niebo ponad wrogą armią poczerniało i strzeliło błyskawicą, która rozłupała skały i powaliła drzewa na szczytach odległych wzgórz.
Wódz armii wypuścił konia i jak zmora zbliżył się do Wojowników Nocy. Spojrzał na nich bez słowa. Trwało dość długo, nim przemówił:
 - Zostaliście ostrzeżeni, by nie wadzić w moich sprawach. Wzbudziliście we mnie wielką złość i dlatego zasługujecie na śmierć. Nie ujrzycie już poranka, Wojownicy Nocy... Rozejrzyjcie się, nacieszcie tym snem, bowiem to właśnie jest miejsce, gdzie spotkacie swój koniec i gdzie zostaniecie pogrzebani na zawsze.
Zerwał się zimny wiatr, uniósł z drzew pozostałe na nich liście i osuszył do reszty rzekę, na której dnie rzucały się teraz ryby. Uniósł płaszcz Yaomauitla, który łopotał jak burza z piorunami. Oczy diabła rozgorzały, jego wierzchowiec zarżał i stanął dęba.
Kasyx postąpił naprzód.
 - Na mroczne i święte imię Wojowników Nocy, ujrzymy cię jeszcze zakutego na wieczność w łańcuchy wykrzyknął.
Tebulot odtoczył się na bok, pociągając energicznie dźwignię broni i wystrzeliwując pół tuzina ładunków. Kilka z nich trafiło w czarne tarcze żołnierzy Yaomauitla i zostało odbite w kaskadach iskier. Dwa jednak wniknęły w cele. Dwaj żołnierze eksplodowali jak kotły parowe - unieśli się z siodeł, rozsadzeni uwięzioną nagle w ich zbrojach energią.
Xaxxa wystartował, z miejsca stając się celem dla lasu mruczących włóczni. Wywijał się, zakręcał, lecz gdy zawrócił, by podlecieć ż powrotem na żołnierzy, stwierdził, obejrzawszy się przez ramię, że włócznie podążają za nim z martwa wytrwałością samosterujących pocisków.
Wystrzelił w górę, ślizgając się po pionowym pasie energii jak po niewidocznych torach. Włócznie podążały za nim. Zawinął pętlę włócznie powtórzyły manewr, z każdą chwila bliższe.
Znów przeszedł na wznoszenie, wspinając się najwyżej, jak tylko mógł, zawrócił, kładąc się na boku i zanurkował ku ziemi. Nawet żołnierze Yaomauitla odwrócili się w siodłach, by popatrzeć, jak z grzmotem spada z nieba na podobieństwo złocistego meteoru. Zniknął za wzgórzami. Włócznie zanurkowały za nim.
Kasyx zerknął na boki, potem złapał ramię Sameny i rzucił się do ucieczki. Bez Xaxxy nie mieli szans pokonania armii Yaomauitla i jego potomstwa tak, jak poradzili sobie z trupami.
Tebulot osłonił ich jeszcze dworna horyzontalnymi wystrzałami, które zwaliły z siodeł kolejnych dwóch żołnierzy Yaomauitla, potem pobiegł za przyjaciółmi.
Włócznie ruszyły za nimi, lecz Kasyx zatrzymał je wyładowaniem, które z trzaskiem wyrwało się z jego podniesionej ręki i rozrzuciło pociski na boki. Pojawiło się kilka następnych, lecz Kasyx roztrącił i te. Yaomauitl wydał chrapliwy rozkaz, który zmroził serce biegnącego pod górę Kasyxa. Chociaż wypowiedziany został w nieznanym języku, znaczenie jego było jasne. Usłyszał, jak z metalowych pochew dobywane są ostrza, jak stal dźwięczy o stal, usłyszał krzyk diabelskich żołnierzy ponaglających wierzchowce do szybszego biegu. Usłyszał szczęk uprzęży i zbroi, usłyszał, jak pazury u kopyt rozdzierają ziemię.
Wspinali się najszybciej, jak mogli, lecz pochyłość była coraz większa i wiedzieli już, że nie dadzą rady wyprzedzić koni więcej niż o kilka sekund.
Kasyx zatrzymał się w biegu. Potem przystanęła Samena, na końcu Tebulot, zgięty wpół, zdyszany. Żołnierze otoczyli ich, groźni i czarni jak cienie, ich konie irytowały się i stąpały w miejscu, ostrza lśniły w blasku burzy, a oczy jarzyły się pod przyłbicami niczym piekielne ognie.
Yaomauitl wyjechał przed ich szeregi i zsiadł z konia. Niesamowicie wysoki, zdawał się wznosić nad nimi tak, jak cień góry w zachodzącym słońcu. Wydzielał niezwykły, odpychający smród, smród kozła połączony z zapachem piżmaka i odorem gnijącego mięsa. Było to coś gorszego niż woń śmierci, był to odór zupełnego, tak fizycznego, jak i moralnego rozkładu.
 - Klękniecie przede mną, słudzy Ashapoli, i ucałujecie moje stopy. Potem umrzecie. Przez setki łat wieziony byłem za sprawą waszych dziadów, a wy sądziliście, że wystarczy ująć ich broń, by uwięzić mnie znowu. Cóż, przyjaciele, nie tak to miało wyglądać i nigdy tak już nie będzie, a świat nie dotrwa swego końca. Amen.
Yaomauitl zrzucił swój fałdzisty płaszcz. Odsłonił znajdującą się pod nim zbroje, kosmate nogi i rozszczepione kopyta bożka Pana. Włosy zlepione były tłuszczem i brudem, pokryte zaskorupiałym łajnem.
 - Na kolana! - zakomenderował. - Czyści przed nieczystym! Dobro przed Złem! Na kolana, ucałować moje stopy!
 - Mamy tylko jedną szans? - mruknął pod nosem Kasyx do Tebulota.
Tebulot odwrócił się i popatrzył na niego.
 - Mogę wyładować całą energię naraz, wówczas odeślemy większość tego towarzystwa na tamten świat.
 - Naprawdę możesz to zrobić?  -  Samena otworzyła szeroko oczy.
 - Na kolana!!! - wył Yaomauitl. Cała trójka klęknęła.
 - Jasne, że mogę - odrzekł Kasyx. - Kłopot tylko w tym, że my również solidnie oberwiemy. A jeśli nawet nie, to może nie starczyć już mocy na wydostanie się z tego snu. Yaomauitl ma rację. To jest miejsce, gdzie spotkamy nasz koniec.
 - Zrób to - powiedział Tebulot ze zdecydowaniem.
 - Sameno? - spytał cicho Kasyx.
 - Zrób to - odparła szeptem, lecz bez wahania. Potomkowie Yaomauitla pozsiadali z koni, gromadząc się wokół Wojowników Nocy. Chcieli być świadkami poniżenia i egzekucji. Ich szaty szeleściły na coraz silniejszym wietrze jak zasłony konfesjonałów w jakiejś bluź-nierczej katedrze. W oddali przewalały się grzmoty i błyskawice, ponad nagimi drzewami kołowały sokoły z twarzami ludzi.
Kasyx uniósł dłoń i zwrócił się do Yaomauitla:
 - Nie ucałuję twoich stóp.
- A zatem odetnę ci głowę i przytknę twe martwe wargi do mego zadu - odpowiedział chrapliwie Yaomauitl.
 - Nie, źle mnie zrozumiałeś. Rozumiem już, iż jesteś potężniejszy od Ashapoli i że przez cały czas byłem w błędzie. Chcę czegoś więcej, niż tylko ucałowania twojej stopy. Chcę cię objąć. Chcę przycisnąć cię i poczuć, że jesteśmy jednością.
Yaomauitl milczał przez chwilę, zdumiony.
 -  Wstań -.....rzekł w końcu.
Kasyx podniósł się i stanął ze Śmiertelnym Wrogiem twarzą v twarz.
 - Czy mogę ci uwierzyć? - spytał Yaomauitl.
 - Jaka mogę ci wyrządzić krzywdę? - odpowiedział pytaniem Kasyx. - Pokonałeś mnie. Jestem twoim niewolnikiem.
Zaczęło znów padać; to przybył śnieg, towarzyszący Yaomauitlowi na terytoriach wiecznej zimy, gdzie nastąpiło pierwsze spotkanie. Grzmoty, błyskawice i łagodnie padający śnieg. Klimat godny szaleńca.
Nagle Yaomauitl roześmiał się. Śnieg zdawał się dodawać mu pewności siebie. Mógł zestalić powietrze w samym środku elektrycznej burzy! Mógł wszystko! Mógł najeżdżać na ludzkie sny, wszędzie wzniecając anarchie i siejąc spustoszenie! Pokonał Wojowników Nocy, których wysłał przeciw niemu Ashapola! Co więcej, pokonał też ich ducha - teraz klęczeli przed nim przyznając, że to on jest panem świata i że Ashapola nie znaczy więcej niż pył dwudziestu milionów nie otwartych Biblii!
 - Obejmij mnie zatem! - ryknął do Kasyxa, a ten otworzył ramiona i zbliżył się do wielkiego, czarnego cienia płaszcza Yaomauitla.
Przez ułamek sekundy Kasyx przekonany był, że wszystko się uda, że ściśnie Yaomauitla najmocniej, jak potrafi, i uwolni całą zgromadzoną w sobie energię. Yaomauitl zostałby rozpylony na proch i nigdy już nie groziłoby światu jego zmartwychwstanie. A jeśli nawet on i jego Wojownicy Nocy zginęliby w tym nawiedzonym śnie, nie mogąc powrócić do realnego świata - to przynajmniej wypełniliby swój obowiązek.
Niestety, w ostatniej chwili, jak w kiepskiej sztuce, wystąpił jeden z potomków Yaomauitla, zagradzając mu sobą drogę do ojca.
 - Niewiele dotąd okazywałeś mojemu rodzicielowi miłości - zgrzytnął słowami, które odbiły się echem w głowie Kasyxa. - Udowodnij, żeś szczery w swych intencjach, i obejmij najpierw mnie.
Kasyx próbował ominąć diablę, lecz na wpół dojrzała istota wpiła się w jego ramię. Kasyx odtrącił ją ostrym wyładowaniem energii. Diabeł krzyknął, Kasyx odepchnął go na bok i rzucił się na Yaomauitla, wymawiając równocześnie formułę, która zwalniała całą jego energię.
Yaomauitl był jednak zbyt szybki. Jego płaszcz zawirował, a Strażnik Mocy odrzucony został w ciżbę potomków szatana.
 - Kasyxie! - krzyknął Tebulot. Rozległa się ogłuszająca eksplozja, która oświetliła cały świat, oślepiającą białością i rozbiła powietrze na atomy. Gdy Tebulot zdołał znów otworzyć oczy, Kasyx siał z wyprostowanymi w górze ramionami, jego dłonie błękitnie lśniły elektrycznością, a wokół rozpościerały się migoczące bariery czystej energii. Pełgały nad ziemią, rozszczepiały grunt, wyładowując się w ognistych eksplozjach i błyskawicach.
Samena ujrzała przez chwilę Yaomauitla, osłaniającego płaszczem oczy. Odczepiła eksplodujący grot, nałożyła go na palec i wycelowała. W tej samej chwili, gdy strzelała, płaszcz Yaomauitla opadł nagle na pustynną ziemię. Diabeł zniknął. Grot przemknął przez ciemniejące niebo i zniknął bez eksplozji.
Wyładowania słabły z wolna. Samena i Tebulot podeszli niespiesznie do Kasyxa stojącego na stoku obok pustych zbroi swoich wrogów i martwych ciał potomków Yaomauitla, zwiniętych, lśniących czerwono jak pisklęta, które wypadły z gniazda. Pomimo śniegu, zaczęły się już kłębić wokół nich muchy.
 - Kasyxie? - spytał łagodnie Tebulot. Kasyx opuścił ramiona i spojrzał na swe dłonie.
- W porządku - oznajmił w końcu. - Zużyłem całą energię, ale nic mi się nie stało. Samena objęła go ramionami. - Kasyxie - powiedziała głosem tak cichym, że ledwie ją słyszał.
 - Przykro mi, że to musiało się tak potoczyć - stwierdził Kasyx, spoglądając na pobojowisko.
-  Yaomauitl uciekł - powiedziała Samena. - Próbowałam go zastrzelić, lecz zniknął.
Z powrotem do świata jawy. - Kasyx nie musiał dodawać, że oni tam już nigdy nie wrócą. Że ich życie trwać będzie tak długo, jak istnieć będzie ten sen, i że jego pejzaż jest ostatnia rzeczą, którą widzą ich oczy.
 - Jesteśmy zupełnie wyprani z mocy? - spytał Tebulot.
 - Dętka - westchnął Kasyx z krzywym uśmiechem, - Nie jestem zaiste Duracellem wśród Wojowników Nocy prawda?
 - Ja mam jeszcze trochę energii - Tebulot uniósł broń, pokazując skalę.
 - Ja też - dodała Samena. Kasyx pokręcił powoli głową.
 - Nie łudźmy się, że to wystarczy. Ale możemy spróbować, to i tak niczego nie pogorszy.
Skinął na nich, by stanęli po bokach i położyli dłonie na jego ramionach. Zamknął oczy i poczuł, jak przeciekają weń małe rezerwy energii.
 - No i...? - spytał z niepokojem Tebulot. Kasyx dotknął palcem czoła.
 - Przykro mi. Gdyby choć jeszcze trochę... Nie jestem nawet w stanie wyrysować ośmiokąta.
Tebulot rzucił maszynę na ziemię.
 - Cóż, miło było spróbować.
Wówczas usłyszeli wycie. Dzikie, wysokie wycie, zupełnie jakby ktoś krzyczał z radości. Odwrócili się i spojrzeli w górę. Niewysoko ponad dnem doliny leciał Xaxxa. Obie zwinięte w pięści dłonie trzymał triumfalnie w górze. Wylądował obok i uścisnął im wszystkim ręce, po czym zaczął podziwiać zdewastowaną przez nich okolicę.
 - Jak wam się to udało?
 - Powiedz raczej - odezwał się Kasyx - jak tobie udało się pozbyć tych włóczni?
 - Stara sztuczka pilotów z pierwszej wojny światowej -wyjaśnił Xaxxa. - Widziałem to na „Błękitnym Maxie” George'a Pepparda. Gdy ktoś cię ściga, nurkujesz aż do ziemi. Wyciągasz w ostatniej chwili, a on nie nadąża.
 - Ale dlaczego zabrało ci to tyle czasu? - spytał Tebulot.
 - W „Błękitnym Maxie” mieli rację, że tego nie nadużywali. Zaraz po wyjściu z nurkowania traci się na chwilę przytomność. Dlatego trochę trwało, nim się pozbierałem.
- Ale ile energii ci zostało? - spytał Kasyx.
 - Nie wiem. Czemu? - Xaxxa zmarszczył brwi. Oddaj mi ją.
Xaxxa spojrzał podejrzliwie na Kasyxa, lecz nie zadając już dalszych pytań, położył dłoń na jego ramieniu. Kasyx poczuł, jak wpływa w jego ciało strumień energii, dołączając do porcji od Tebulota i Sameny.
 - I co? - niepokoił się Tebulot.
Grunt zaczął drgać i falować pod ich stopami. Znali ten rytm - rytm oddechu śpiącego, który z wolna zaczynał się budzić. Świat trząsł się i przechylał, wiedzieli, że nie są w stanie uciec z tego snu, że wkrótce zapadną się w absolutną pustkę, że zostaną zapomniani przez wszystkich na zawsze, jakby nigdy nie istnieli.
 - Nie jestem pewien - zawahał się Kasyx. - Nie mam za grosz pewności.
 - No cóż, spróbuj - zachęcił go Tebulot. - Musisz spróbować.
 - Niech będzie - zgodził się Kasyx unosząc ręce. Wyrysował w powietrzu ośmiokąt. Był bardzo blady i ledwie się jarzył. Był jednak widoczny. Złączyli dłonie, a Kasyx naprowadził oktagon nad ich głowy.
 - Modlę się, by się udało - powiedziała Samena. Grunt trząsł się pod ich stopami, a gdy blado lśniący ośmiokąt z wolna dotknął gruntu, opuszczając się z nimi w środku, powiedzieli chórem: - Amen.

20

John Lund kroczył wolno promenadą. Mijał właśnie domek Henry'ego, gdy ujrzał nieznajomego młodego mężczyznę w szarym golfie i szarych spodniach, który wyraźnie usiłował wyłamać frontowe drzwi. John przystanął i przyglądał się temu przez parę minut. Wczesno-poranna bryza łopotała jego podniszczoną marynarką. W końcu podszedł, zdejmując swą panamę.
 - Przepraszam, młody człowieku, ale nie sądzę, żeby to był pański dom.
Młodzieniec obrócił się i spojrzał na niego. John struchlał. Oczy tego człowieka jarzyły się żółto jak u pantery czy demona, a jego usta wykrzywiły się, ukazując zęby i dobywając z siebie najstraszniejsze warczenie, jakie kiedykolwiek słyszał.
 - Ja, eeee, ja... musiałem się pomylić - powiedział słabo John, nałożył z powrotem kapelusz i zaczął się wycofywać.
Zamiast jednak uciec lub dalej grzebać przy drzwiach, młodzieniec poszedł za Johnem aż na promenadę, gdzie ujął go za ramię. Był mocny. Jego dłoń zaciskała się jak żelazne szczypce.
 - Czy wie pan może, przyjaciela, kto tu mieszka? - spytał łagodnie.
John przełknął ciężko ślinę, jego jabłko Adama poruszyło się w górę i w dół pod miękkim kołnierzykiem bawełnianej koszuli.
 - Tak, proszę pana, wiem, kto tam mieszka.
 - A więc proszę ze mną. Składam mu właśnie wizytę.
 - Ależ, młody człowieku, nie sądzę...
 - Dalej - nalegał młodzieniec. Przysunął się tak blisko, że John czuł smród jego oddechu. Był to paskudny zapach, jakby przepicia lub czosnku. - Pana przyjaciel nie poczuje się urażony, gdy złoży mu pan wizytę, prawda?
 - Jest dość wcześnie - protestował John, gdy młodzieniec niemal popychał go po ścieżce.
 - Już prawie siódma trzydzieści. To nie jest wcześnie. A poza tym niektórzy lubią być budzeni przez przyjaciół, prawda?
John nie wiedział, co powiedzieć. Stal bezradnie, gdy młody człowiek otwierał drugim śrubokrętem drzwi, a następnie kopnięciem zrywał łańcuch.
 - I proszę, stary Kasyx musiał nas oczekiwać - uśmiechnął się młodzieniec.
 - Stary kto? - zmarszczył się John. - Musiał się pan pomylić. Tu mieszka Henry Watkins. Jest profesorem filozofii i pracuje na Uniwersytecie w San Diego.
Młodzieniec gwizdnął z rozbawienia.
 - Henry Watkins! Jakie to romantyczne imię, prawda? Cóż, może dla pana to jest Henry Watkins, ale dla mnie to Kasyx, a cały jego dom śmierdzi Kasyxem!
 - Nie ma pan zamiaru niczego ukraść, prawda? - spytał John.
Oczy młodzieńca rozjarzyły się jeszcze bardziej intensywną żółcią.
 - Nie sądzę, by było tu coś wartego kradzieży. Parę książek, trochę pamiątkowych fotografii, kilka butelek alkoholu. Piecyk mikrofalowy. Nie, nie sądzę, bym chciał stąd cokolwiek ukraść.
Skinął na Johna, by ten poszedł za nim do salonu, a potem przez korytarz prowadzący do sypialni. John zrobił to z wahaniem, jeszcze ostrożniej zajrzał tam, dostrzegając śpiącego Henry'ego.
 - Nie wiem, czego pan tu szuka - powiedział, nadając swojemu głosowi nieco szorstkości. - Sądzę, że najlepiej będzie, jeśli wyjdzie pan stąd zaraz, zanim wpędzi się pan w jakieś kłopoty.
Młodzieniec znów zagwizdał.
 - Kłopoty? Pan żartuje. Tylko jedna osoba jest tutaj naprawdę w opałach, sam Kasyx. Śpi, jak pan widzi, a jego umysł jest gdzieś daleko i śni. Lecz przypuśćmy, że byłby w stanie wrócić i nie znalazłby wtedy swego ciała.
 - Czy jest pan może jego studentem? - spytał John. - Nie rozumiem nic z tego, co pan mówi, i brzmi to dla mnie jak zupełne nonsensy. I na dodatek niebezpieczne nonsensy. Na pana miejscu, młody człowieku, wyszedłbym stąd jak najszybciej, bowiem jeśli pan tego nie zrobi, to wezwę policję. A wówczas będzie pan musiał wyjść!
Młodzieniec bez słowa wyjął z kieszeni chirurgiczny skalpel i przyłożył go końcem ostrza do twarzy Johna. Ten spojrzał na niego z lękiem, a młodzieniec powiedział:
 - Czy zastanawiał się pan kiedykolwiek, jak to jest być jednym z tych nieszczęśliwych, ciężko okaleczonych ludzi? Jednym z tych nieszczęśników, którzy nie mogą pokazać się publicznie, nie wywołując u innych wstrętu? Na przykład brak nosa albo przerażająca szczelina w górnej wardze. A może policzek? W końcu to tylko chrząstka...
John zezował na ostrze skalpela.
 - Dobrze - odezwał się niemal niesłyszalnie. - Nie wezwę policji, jeśli robi to panu jakąś różnicę.
 - Jest pan naprawdę inteligentnym człowiekiem uśmiechnął się młodzieniec. - A teraz proszę do sypialni, gdzie zobaczymy, jak można się zabawić z pańskim przyjacielem Henrym Watkinsem. Kimś, kogo ja nazywam Kasyx.
 - Nie zamierza go pan zranić? - spytał z lękiem John.
 - Och, nie - odpowiedział młodzieniec. - Nie zamierzam go zranić. Nie mogę przecież zranić kogoś, kogo tu nie ma, prawda? A Henry Watkins jest teraz zupełnie gdzie indziej. Tutaj pozostało tylko jego ciało. Jego osobowość znajduje się bardzo daleko, dalej niż potrafi pan sobie, mój drogi przyjacielu, nawet wyobrazić.
 - Błagam pana, młody człowieku - powiedział John bezradnie. - Proszę go nie ranić. Proszę. To mój stary przyjaciel i bardzo dobry człowiek.
 - Dobry, owszem, według waszych norm - zgodził się młodzieniec. - Według mnie jednak to zaraza najgorsza 7. możliwych. Jest wścibski, nadęty i świętoszkowaty. Już samą swą hipokryzją zasłużył na śmierć.
 - Błagam pana i proszę - powtórzył John, młodzieniec jednak odwrócił się ku niemu i podniósł skalpel. Nie trzeba już było dalszych ostrzeżeń. John był człowiekiem odważnym, lecz na swój sposób również fatalistą i wiedział dokładnie, co może się stać, jeśli będzie próbował grać bohatera. Może nos, może cięcie na górnej wardze. Może i śmierć.
Młodzieniec podszedł do łóżka Henry'ego i skrzywił się z satysfakcją, ziejąc wokół nieświeżym oddechem. Dotknął twarzy Henry'ego i znów skrzywił się do Johna, gdy Henry nie zareagował. Potem zsunął nakrycie, odsłaniając jego pierś, porośniętą skręconymi, siwymi włosami. Naciskał na skórę końcem skalpela, jakby nie mógł zdecydować się, gdzie zacząć.
 - Widzisz, staruszku, chcę jego serca. Chcę wyrwać mu serce, tak by biło jeszcze w mojej dłoni. To wyrówna rachunki i uczyni zadość sprawiedliwości. Jedno serce za wszystkie moje dzieci, nikt nie mógłby mnie za to winić.
 - Jest pan szalony! Nie może pan wyciąć mu serca.
 - Naprawdę? - skrzywił się młodzieniec. - Będziesz się temu przyglądał! Będziesz świadkiem i to osobiście!
Chodź bliżej, jeszcze bliżej! Chcę, żeby i na ciebie trysnęło trochę krwi, tak by każdy wiedział, że stałeś obok i przyglądałeś się! Młodzieniec złapał Johna za ramie.
 - Puść mnie! Jesteś szalony! Puszczaj! - krzyknął John. Młody człowiek wykręcił mu rękę z tyłu w bolesnym półnelsonie i przyłożył skalpel do gardła. John poczuł, że głos mu zamiera.
 - Mógłbym zakończyć już sprawę - dyszał do ucha Johna. - Mógłbym przeciąć teraz spokojnie twój kark, a potem zobaczylibyśmy, kto tu jest szalony.
 - Proszę o wybaczenie. Niech mnie pan puści - błagał John.
Młodzieniec rozważał przez chwilę wagę przeprosin, potem zwolnił uścisk.
 - Muszę sobie to przemyśleć. Wycięcie serca to trochę zbyt dramatyczne, jeśli chodzi o ciebie. Zbyt heroiczne. Tylko Wojownikom czyni się ten zaszczyt. Jest to znak, że ktoś szanuje ich, pragnąc jednocześnie ich końca. Ty nie zasłużyłeś sobie na tyle. Wart jesteś co najwyżej, by obciąć ci stopę i wtłoczyć ją do gardła.
John cofał się, w miarę jak młodzieniec wypowiadał te krwawe groźby, aż znalazł się obok łóżka. Dlatego to on pierwszy zauważył, że Henry otworzył oczy, spojrzał na plecy młodzieńca i powoli podniósł głowę z poduszki.
 - Może obu wam odetnę stopy i...
Zamilkł w pół zdania. Zorientował się, że John patrzy gdzieś poza jego ramieniem, że patrzy na Henry'ego. Zamarł w miejscu, zalśnił ślepiami i skoczył, tak że w jednej chwili znalazł się ze wzniesionym skalpelem tuż przy twarzy Henry'ego.
Henry siedział już na łóżku, a jego dłoń ściskała torbę z dziewięcioma pieczęciami, które dostali od księdza w San Hipolito.
 - Yaomauitl - wycedził, zdołał się nawet uśmiechnąć. - Wiesz, co tu mam?
Młodzieniec spojrzał na torbę. Zaczął dyszeć, powoli i głęboko. Jego twarz zbladła, czoło spłynęło potem.
 - Kto ci to dał? - spytał głębokim, gardłowym głosem.
 - Mieszkańcy San Hipolito. Ci, którzy uważają, że tam jest twoje miejsce i to nie chwilowo, ale na zawsze.
 - Jesteś głupcem. Nie możesz mnie tam odesłać. Widziałeś już moją siłę.
Henry wstał z łóżka. Torbę z pieczęciami trzymał na wysokości twarzy.
 - Tak, widziałem twoją potęgę, ale znam też potęgę Ashapoli. Znam też potęgę zwykłego, ludzkiego działania. Nie zostałeś pokonany przez trupy, roboty czy starych wiarusów. Pokonali cię młodzi ludzie, którzy byli zdolni do wielkich, heroicznych czynów i do wielkich ofiar.
Henry rozluźnił zamykające torbę rzemyki, wyjął pieczęcie, powoli, po kolei, jedną po drugiej, i zaczął wymachiwać nimi przed twarzą młodzieńca.
 - Myślisz, że boję się tych przesądów? - kpił Yaomauitl. - Sądzisz, że te relikwie mogą zrobić na mnie wrażenie? Może odpowiesz mi nawet, przyjacielu, na takie pytanie: czym według ciebie naprawdę są te relikwie? Kawałem, oszustwem, oto, czym są! Zasranym upominkiem od Bożego Syna. A kimże był ten Boży Syn, co, przyjacielu? Czy wierzysz w Syna Bożego? Czy wierzysz, że naprawdę stąpał po ziemi tyle lat temu i że Jego uczniowie zostawili te żałosne szczątki, które przetrwały do dzisiaj?
Henry spojrzał na pieczęcie, potem się uśmiechnął.
 - Masz rację, rzecz jasna - przyznał. - Są dość osobliwe, prawda? Lecz wiesz, śmieszna rzecz, ale ja w nie wierze. Wierzę, że Syn Boży chodził po ziemi, wierzę, że te relikwie pochodzą od Jego uczniów. Zdarza się czasem, jak sam może wiesz, że nawet taki zawodowy sceptyk jak ja bierze coś na wiarę.
Umilkł na chwilę, zanim podjął: - Widzisz, jest kilka takich rzeczy, które możesz poddać próbie jedynie za pomocą odczuć twego serca.
Młodzieniec zaczął się zmieniać. Włosy mu pociemniały, rysy nabrały innego wyrazu i w ciągu kilku chwil Henry miał przed sobą Salvadora Ortegę. Diabeł z pewnością zna najsłabsze miejsce każdego z nas, wie, gdzie skupia się nasze poczucie winy, pomyślał Henry.
 - Mój Boże, to ktoś inny - wyszeptał John. - Spójrz na niego, on jest kimś innym!
 - Spokojnie, John - powiedział Henry. - On tylko wygląda na kogoś innego. Robi to po to, by wytrącić mnie z równowagi.
 - Henry? Posłuchaj mnie, Henry - mówił Salvador.
 - Nie jesteś Salvadorem. Nie próbuj nawet udawać.
 - Mylisz się, Henry - nalegał Salvador. - Wiesz, co sądziłem o mojej religii, o Jezusie i Świętej Dziewicy. Widziałem jednak niebo, Henry, na własne oczy widziałem. Nie ma tam nic, o czym tak opowiadają nam księża. Tam jest wspaniale, i nie powinieneś, Henry, poczuwać się do winy. Lecz nie ma tam Boga ani Jezusa, ani aniołów, ani Przenajświętszej Matki. To miejsce, gdzie możesz robić i myśleć, cokolwiek tylko zechcesz, i być, kimkolwiek zapragniesz. To wolność, Henry, oto czym jest niebo, Absolutna wolność. Rzuć te śmieci, Henry, a pokażę ci to wszystko. Chodź ze mną, rzuć tylko to coś.
Henry pokręcił głową.
 - Trzymam te pieczęcie, ty sukinsynu, bo wiem. że odeślą cię one tam, gdzie twoje miejsce. John, cieszę się, że tu jesteś. Bądź tak dobry i spójrz na moje biurko. Znajdziesz tam notatnik, a na pierwszej kartce będzie numer w Baja. Zadzwoń tam zaraz i powiedz, że chcesz rozmawiać z księdzem. Gdy podejdzie, powiesz mu, że dzwonisz od Henry'ego Watkinsa i żeby jak najszybciej przysłał mi wiązową skrzynkę. Powiedz, by się pospieszył.
 - Wiązowa skrzynka - powtórzył krańcowo zdziwiony John. - Wiązowa skrzynka... Dobrze, Henry.
Henry został sam na sam z Yaomauitlem. Stali naprzeciwko siebie. Przez kilka chwil panowało milczenie. Henry czuł, jak z Yaomauitla wycieka zimno zła, zupełnie jakby to płynny tlen spowijał podłogę swymi oparami.
 - A może tym uda się ciebie skusić? - zacharczał Yaomauitl gardłowo.
Zakręcił dłonią jak magik i zaprezentował wysoką szklankę z zimną, szroniącą szkło wódką, w której pływała oliwka.
 - Jednego, Henry. Tak tylko, by sprawdzić, czy jesteś już wyleczony. Zasłużyłeś sobie ostatecznie na coś takiego, skoro pokonałeś Yaomauitla.
Henry dość długo wpatrywał się w szklankę. Potem znów spojrzał na diabła. Było to kuszące, lecz po ostatniej bitwie nie odczuwał już prawie potrzeby alkoholu, kuszenie było zaś tak topornie przeprowadzone, że bez większego trudu zdławił w sobie resztki pragnienia. Był człowiekiem, był Wojownikiem Nocy. Nic nie mogło zbić go z tropu, osłabić jego zasad, zdławić jego mocy - a już szczególnie alkohol.
Yaomauitl machnął dłonią i szklanka z wódką zniknęła.
Może kobiety? - spytał, i przez jedną lubieżną chwilę Henry widział nagie piersi, opływowe uda i usta lśniące prowokująco szminką. - Lubisz kobiety? - uśmiechnął się Yaomauitl.
Możesz próbować do woli - powiedział Henry. - Tak czy inaczej, wrócisz do San Hipolito, a tam zamkną cię w wiązowej skrzynce, gdzie zostaniesz, aż piekło zamarznie. Obiecuję ci to, Yaomauitl.
Diabeł popatrzył na niego żółtymi ślepiami i zasyczał. Jego głowa zdawała się powoli eksplodować, wyglądało to jak puszczony w przyspieszonym tempie film ze wzrostu kalafiora. Policzki zapadły się i nabrały szorstkości, czoło wybrzuszyło się, a ze skroni wystrzeliły rogi. Pierś również mu się rozrosła, a dłonie zmieniły się w futrzaste szpony z długimi, zakrzywionymi pazurami, zdolnymi jednym uderzeniem rozedrzeć ludzkie serce i wywlec wnętrzności. Nogi diabła zgrubiały i okryły się sierścią, stopy zwęziły, zmieniając się w rozszczepione kopyta. Oto była prawdziwa postać Yaomauitla. Oto był legendarny diabeł, widywany w tej postaci przez czarownice, czarnoksiężników czy przelęknionych księży, którzy potem opisywali owe spotkania przez wiele stuleci. Tyle tylko, że diabeł był prawdziwy i stał w sypialni Henry'ego, cuchnąc śmiercią.
 - Teraz - powiedział chrapliwie Yaomauitl. - Teraz cię zabije, przyjacielu. Teraz poznasz, co to piekło!
Machnął łapą w powietrzu, a jego pazury wydały dźwięk gromu. Henry schwycił mocniej pieczęcie.
 - W imię Ashapoli! - krzyknął. - W imię Boga! - Lecz diabeł schwycił go w obie dłonie, wbijając pazury w jego ciało, rozdzierając piżamę i unosząc go lekko z podłogi.
Przez jedną sekundę Henry wpatrywał się w płonące jak pochodnie oczy i w rzędy zębów, które jednym kłapnięciem mogłyby odgryźć jego twarz.
Potem krzyknął jednak:
 - Wierzę w Boga! Wierzę w Ojca! Wierzę w Syna! Wierzę w Ducha Świętego! Wierzę w Świętą Dziewicę! Wierzę w zmartwychwstanie! Wierzę w tamten świat i życie pozagrobowe! I wypieram się ciebie, Yaomauitlu! Wypieram się! Pokonałem cię!
Diabeł trząsł nim, aż zdało się Henry'emu. że lada chwila mózg wypłynie mu uszami, a pazury bestii przedrą się przez ciało, dosięgając żeber.
 - Och, Boże! - krzyknął, uniósł dziewięć pieczęci i cisnął je w cierpieniu na twarz Yaomauitla.
Ten zaskrzeczał - był to odgłos, jaki wydaje karoseria podczas dachowania na autostradzie - tyle że dwadzieścia razy głośniejszy. Upuścił Henry'ego na podłogę i zakrył łapami oczy. Trząsł się cały, jakby w ataku choroby. Podrapany i posiniaczony Henry odczołgał się z wysiłkiem po dywanie. Trzęsła się nawet podłoga, a obrazki spadały ze ścian.
Potem Yaomauitl upadł, lecz upadek ten był cichy i powolny. I gdy Henry zdołał się obejrzeć, wsparty na brzegu łóżka, wszystkim, co ujrzał, była postać wielkości zdechłego psa, bezkształtna i kudłata. Yaomauitl szarpnął się jeszcze i znieruchomiał.
W drzwiach pojawił się John. Twarz miał w tym samym kolorze co płócienna marynarka.
 - Dodzwoniłem się do księdza - oznajmił bezosobowym głosem. - Zdawał się wiedzieć, o co chodzi. Powiedział, że będzie tu najszybciej, jak się da.
Popatrzył na krwawe plamy na piżamie Henry'ego. Podszedł do łóżka i przyklęknął przy przyjacielu.
- Jesteś ranny. Może zadzwonię jeszcze po pogotowie.
 - Nie, nie - zaprotestował Henry. - Nie sądzę, by lekarze zrozumieli, co tu się stało. Idź tylko i przynieś mi z szafki w łazience bandaże. A potem zahacz jeszcze o barek i podaj mi butelkę z wódką.
Wolno i z wysiłkiem Henry zdjął resztki piżamy. Rany zadane mu przez Yaomauitla były głębokie, lecz wąskie. Przetarł je zrolowaną górą od piżamy. Potem, gdy John przyniósł mu bandaże i butelkę, spryskał to wszystko wódką dla odkażenia. Zacisnął zęby, gdy alkohol wypalał rany. Przykre uczucie znikło jednak wkrótce i bez większych kłopotów zdołał owinąć się bandażami.
 - Podejrzewam, że nie jesteś w stanie wyjaśnić mi, co to właściwie było - powiedział John.
Henry wskazał głową skurczone truchło Yaomauitla. - Powiedziałem ci, że muszę walczyć z diabłem. Nie uwierzyłeś. A tak właśnie było. I co więcej, to ja wygrałem.
 - Ale dlaczego ty, Henry? Dlaczego to właśnie ty musiałeś walczyć z diabłem?
 - Nie wiem - odparł Henry z filozoficznym spokojem. - przypuszczam, że na każdego przychodzi taki dzień.

Epilog

Był już wieczór, gdy sześciu meksykańskich robotników opuściło sporą, wiązową skrzynkę do grobu pod podłogą kościoła w San Hipolito. Potem miejsce zostało przykryte płytą posadzki, a ksiądz nakreślił na nim wodą świeconą znak krzyża. Henry, Gil, Susan oraz Lloyd przystanęli nie opodal i przyglądali się ceremonii z czymś, co było zarazem dumą i ulgą.
 - O, Panie, zatrzymaj tego diabła bezpiecznie w jego grobie, aż zaświta dzień Sądu Ostatecznego, kiedy będzie on musiał pokłonić się przed Tobą i uznać Twą władzę. Ochroń wszystkich tych, którzy narazili się, by pojmać tego diabła, i tych wszystkich, którzy jako bezwolne instrumenty mogliby nieść jeszcze jego zemstę, i niech świat człowieka wolny będzie od jego zarazy na wieki wieków.
 - Amen - powiedział Henry.
 - Amen - powtórzyli za nim Gil, Susan i Lloyd. Wyszli na zalany słońcem ganek, uścisnęli dłonie księdzu, dali papierosy i pieniądze robotnikom. Ci ostatni żegnali się nieustannie i zaraz pospieszyli do domów, by znaleźć się w nich przed zmrokiem. Jeden z nich mruknął jeszcze: „Yaomauitl” i splunął w kurz.
 - Uratowaliście życie wielu, przyjaciele - powiedział ksiądz. - Zasłużyliście na naszą wdzięczność.
 - Tak naprawdę, to przede wszystkim zasłużyliśmy sobie na sen - powiedział Henry zmęczonym głosem, pocierając kark.
Wyjechali z San Hipolito pylistą droga, wiodącą wprost na zachodzące słońce. Gdy jechali już na północ, Gil spytał:
Co teraz robimy? Wciąż jesteśmy Wojownikami Nocy, czy jak?
Henry spojrzał na niego.
Zawsze nimi pozostaniemy. Wiesz o tym. Ale diabeł jest już z powrotem w pudełku.
 - To jeszcze nie powód, byśmy przestali być Wojownikami Nocy.
Podrzucili Susan i Lloyda do domów, potem pojechali do domku Henry'ego wypić jeszcze po filiżance kawy.
 - Zamierzasz wrócić do picia? - spytał Gil.
Henry wyszedł z kuchni z ręcznikiem w dłoni. Wycierał właśnie ręce.
- Nie sądzę. Chyba nie będę już tego potrzebował.
Zasiedzieli się do drugiej nad ranem.
 - Pojadę już do domu - stwierdził w końcu Gil. - Jutro od rana muszę być w sklepie.
Henry spojrzał na puste filiżanki po kawie i przytaknął. Wyglądasz na zmęczonego - zauważył Gil.
  - Bo i jestem - zgodził się Henry. - Tyle tylko, że nie chcę się kłaść.
Gil nic nie mówił, lecz rozumiał uczucia Henry'ego.
- Tak prawdę mówiąc powiedział Henry - boję się snów.